Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

KoÂło piÂątej po poÂłudniu Hermiona poczuÂła ciepÂło na palcu lewej rĂŞki. WybuchÂła w niej szalona nadzieja, Âże tym razem podsÂłuchana rozmowa byÂła ciekawa, szczegĂłlnie biorÂąc pod uwagĂŞ Proroka i ÂŻonglera i Âże Severus bĂŞdzie chciaÂł siĂŞ z niÂą spotkaĂŚ. ZerwaÂła siĂŞ od biurka i w tym momencie do gabinetu zajrzaÂła Aylin ubrana w doskonale przylegajÂącÂą szatĂŞ z jakiegoÂś zwiewnego jedwabiu w b³êkitno–biaÂłym kolorze.
– Hermiona, moÂżesz mi pomĂłc?
Byle szybko...
– W przyszÂłym tygodniu Tyler ma spotkanie w... Alimos, w Atenach i nie wiem, o ktĂłrej godzinie... Napisali tu 12.00 GMT + 2 godziny
Hermiona stÂłumiÂła niechĂŞĂŚ i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ siĂŞgajÂąc po wezwanie na stawienie siĂŞ na letniÂą sesjĂŞ ICW i w Âżaden sposĂłb nie zareagowaÂła na fakt, Âże Aylin nazwaÂła ich szefa po imieniu.
– To jest wezwanie oficjalne dla wszystkich uczestnikĂłw konferencji, wiĂŞc podajÂą czas przybycia odnoszÂąc siĂŞ do naszego czasu, tu, w Anglii – wyjaÂśniÂła. – To znaczy, Âże tam bĂŞdzie czternasta.
– WiĂŞc ma byĂŚ tam o czternastej, tak? – upewniÂła siĂŞ Aylin.
– DokÂładnie!
Aylin podziĂŞkowaÂła Hermionie, wziĂŞÂła wezwanie i wyszÂła mruczÂąc do siebie. Hermiona nadstawiÂła ucha.
– ParĂŞ minut na teleportacjĂŞ, chwile na odnalezienie siĂŞ w Atenach... jak siĂŞ deportuje stÂąd za piĂŞtnaÂście druga, bĂŞdzie dobrze...
Hermiona uœmiechnê³a siê do siebie. Idiotka, znów nic nie zrozumia³a... Zanosi³o siê na dobr¹ zabawê. Po pierwsze Rockman spóŸni siê dwie godziny, po drugie zanosi siê na to, ¿e Aylin wyœle go do Aten zamiast do Alimos. Grecy, nie wiedzieÌ po co, podali nie tylko miasto, w której odbywa³a siê sesja, ale i dawny nomos, czyli region. A ¿e w czarodziejskim œwiecie u¿ywano nadal nazw z dawnej monarchii, ³atwo mo¿na by³o siê pomyliÌ. Nie by³o to daleko, ale jeœli Rockman znajdzie siê sam w Atenach, przy odmiennej pisowni pogubi siê zupe³nie. Ciekawe, czy Tyler pog³aszcze ciê po g³ówce, moja droga Aylin...
Nie czekaj¹c na kolejne ewentualne pytania posz³a szybko do ³azienki, rzuci³a zaklêcia, ¿eby móc przeczytaÌ wiadomoœÌ od Severusa... i zrzed³a jej mina.
– SpisaÂłem wszystko, o czym dziÂś mĂłwili. Dam ci to jutro. MoÂże spotkajmy siĂŞ u ciebie zamiast u mnie?
PrzygryzÂła usta. CoÂś siĂŞ musiaÂło staĂŚ z pluskwÂą, skoro musiaÂł wszystko spisaĂŚ z pamiĂŞci.
– Pluskwa nie dziaÂłaÂła?
OdpowiedÂź przyszÂła po chwili.
– DziaÂłaÂła, ale nie sÂądzĂŞ, Âże powinnaÂś sÂłuchaĂŚ ich rozmowy. Osiemnasta moÂże byĂŚ?
Hermiona skrzywiÂła siĂŞ. O czym oni mogli rozmawiaĂŚ?! Z pewnoÂściÂą o nim! MoÂże nie chce mnie tym martwiĂŚ...
– OczywiÂście, Âże moÂże byĂŚ. Wszystko w porzÂądku?
– OczywiÂście. U ciebie teÂż?
Potwierdzi³a, bo w tej chwili czu³a siê zdecydowanie lepiej, ni¿ parê godzin temu. Na obiad posz³a na Pok¹tn¹ i kiedy zobaczy³a ró¿ne og³oszenia propagandowe rz¹du przyczepione magicznym przylepcem do szyb okien wiêkszoœci sklepów, szarpnê³a ni¹ nag³a fala z³oœci, tak silna, ¿e bez ma³a czu³a, ¿e wybuchnie, rozleci siê na tysi¹ce kawa³ków. Og³oszenia przemieszane by³y z obwieszczeniem, ¿e krytyka rz¹du w postaci protestów czy publikacji bêdzie od teraz œcigana i winni zostan¹ os¹dzeni i osadzeni w Azkabanie. Ludzie dooko³a szemrali niechêtnie, ale widaÌ by³o, ¿e obawiali siê ewentualnego pods³uchania, bo zbierali w ciasne grupki i milkli, kiedy ktoœ zbytnio siê do nich zbli¿y³. A przecie¿ z Severusem tak bardzo liczyli na te protesty...!
Zaskoczy³o j¹, ¿e a¿ tak j¹ to rozz³oœci³o, ale kiedy wróci³a do biura, rzuci³a okiem na kalendarz i skrzywi³a siê. Nied³ugo powinny przyjœÌ te trudne dni, których tak serdecznie nie znosi ka¿da kobieta. No có¿, wszystko jasne.
Wróci³a do domu, wziê³a po¿yczon¹ od Severusa ksi¹¿kê i przytuli³a siê do niej. Po jakimœ czasie uda³o siê jej uspokoiÌ. Dopiero wtedy wróci³a do pracy.

ÂŚroda, 22.07

Severus zamiesza³ ostatni raz eliksir, którzy przygotowywa³ dla Œw. Munga, powoduj¹cy zasklepianie siê ran po zaklêciach tn¹cych i spojrza³ na zegarek. Dochodzi³o w pó³ do pi¹tej. Zacz¹³ sprz¹taÌ zlewki, chochelki i ³y¿ki do mieszania. Musia³ bardzo uwa¿aÌ, bo wszystko, co u¿ywa³ do warzenia by³o ze szk³a, poniewa¿ choÌby chwilowe wetkniêcie siê eliksiru z metalem pozbawia³o go natychmiast mocy. Nawet kocio³ek nie by³ zwyk³ym kocio³kiem, ale wielk¹, szklan¹ mis¹ postawion¹ na specjalnej grzej¹cej podstawce, która izolowa³a naczynie od trójnoga.
Na koniec przelaÂł zaklĂŞciem eliksir do flakonikĂłw, zatkaÂł korkami i opisaÂł kaÂżdy z nich. Kilka zostawiÂł w Hogwarcie, resztĂŞ, bez maÂła trzydzieÂści, odstawiÂł na bok. Na jakiÂś czas powinno wystarczyĂŚ.
Kiedy skoùczy³, by³a za piêÌ pi¹ta. Wróci³ do swoich komnat, wyszuka³ odpowiednie ubranie na wieczór i poszed³ wzi¹Ì d³ugi, gor¹cy prysznic i ogoliÌ siê.
Kiedy wyszed³ odœwie¿ony po ca³odziennym warzeniu, zosta³o mu jeszcze pó³ godziny. Usiad³ w fotelu nie maj¹c ochoty braÌ siê z nic nowego, ani czytaÌ ksi¹¿ki. Co jakiœ czas sprawdza³ czas.
To by³y chwile, które lubi³. Czekanie na coœ, czego siê pragnie. Z jednej strony dr¿y siê z niecierpliwoœci i chcia³oby siê byÌ ju¿ te pó³ godziny póŸniej. Z drugiej te chwile by³y zapowiedzi¹ nadchodz¹cego szczêœcia. Obietnic¹. Przyjemne chwile maj¹ to do siebie, ¿e szybko przemijaj¹ i pozostaj¹ po nich tylko wspomnienia.
W Âżyciu Severusa tak maÂło byÂło tych przyjemnych chwil, Âże rozkoszowaÂł siĂŞ rĂłwnieÂż czekaniem na nie.
Tym razem te¿ by³o podobnie. Od rana spogl¹da³ na zegarek i smakowa³ czekanie. Móg³ zamkn¹Ì oczy i wyobraziÌ sobie, ¿e ju¿ nied³ugo bêdzie z ni¹. Bêd¹ rozmawiaÌ, bêdzie móg³ usi¹œÌ ko³o niej i cieszyÌ siê jej towarzystwem.
Ostatnim razem, kiedy siĂŞ widzieli, udaÂło mu siĂŞ opanowaĂŚ, wiĂŞc tym razem teÂż mu siĂŞ uda. W tamtÂą niedzielĂŞ siĂŞ nie udaÂło, ale tym razem juÂż wiedziaÂł na co powinien uwaÂżaĂŚ.
Za dziesiêÌ szósta nie by³ ju¿ w stanie wysiedzieÌ d³u¿ej. Siêgn¹³ po francusk¹ ró¿d¿kê, któr¹ coraz czêœciej u¿ywa³, rzuci³ zaklêcie zdejmuj¹ce czasowo os³ony w jego gabinecie i aktywowa³ œwistoklik do mieszkania Hermiony.
Dziewczyna siedziaÂła na kanapie przeglÂądajÂąc swoje notatki. UsÂłyszawszy stukniĂŞcie i kroki w przedpokoju, obrĂłciÂła siĂŞ i na widok Severusa jej twarz rozjaÂśniÂła siĂŞ w uÂśmiechu.
– DzieĂą dobry, Hermiono.
– Severus! JuÂż jesteÂś! Wspaniale! – podniosÂła siĂŞ raptownie i kartki zsunĂŞÂły siĂŞ jej z kolan i rozsypaÂły na wszystkie strony.
Severus uklêkn¹³ na jedn¹ nogê i zacz¹³ zbieraÌ je z pod³ogi. Hermiona pochyli³a siê i na stoj¹co siêgnê³a po najbli¿sze stronice. Nie bardzo mog³a przyklêkn¹Ì, bo za³o¿y³a t¹ sam¹ obcis³¹ sukienkê z rozciêciem do kolana, co dwa tygodnie temu, zmieniwszy jej kolor na czarny.
Severus zmusiÂł siĂŞ do patrzenia na podÂłogĂŞ, a nie na jej ksztaÂłtnÂą nogĂŞ.
– Przepraszam. Gapa ze mnie – powiedziaÂła Hermiona.
– Nic siĂŞ nie staÂło – odparÂł.
– Siadaj – Hermiona wskazaÂła mu kanapĂŞ. – Chcesz whisky, czy coÂś innego? Nie zrobiÂłam nic specjalnego na kolacjĂŞ, ale nie martw siĂŞ, coÂś do jedzenia dostaniesz.
Zanios³a plik kartek na komodê i nie czekaj¹c na jego odpowiedŸ, poda³a mu whisky i siêgnê³a po w¹ski, d³ugi kieliszek dla siebie. Severus siêgn¹³ po szklaneczkê i zawadzi³ wzrokiem o dziewczynê, obrócon¹ ty³em do niego i st³umi³ westchniêcie na widok jej sylwetki.
– Co siĂŞ dziÂś staÂło? – usiadÂła koÂło niego i nalaÂła sobie lekkiego, sÂłodkiego wina.
– Nic siĂŞ nie staÂło. Ta twoja pluskwa dziaÂłaÂła bardzo dobrze, ale, jak ci mĂłwiÂłem, nie jest to dyskusja dla ciebie, wiec dziÂś bĂŞdziesz musiaÂła zadowoliĂŚ siĂŞ moimi notatkami.
Przez godzinĂŞ oglÂądali z MinerwÂą czarne pudeÂłeczko i zastanawiali siĂŞ, co zrobiĂŚ, Âżeby wyczyÂściĂŚ mu dzisiejsze wspomnienia. W koĂącu Minerwa zdecydowaÂła, Âże najlepiej bĂŞdzie, jeÂśli powie Hermionie, Âże nie wolno jej tego sÂłuchaĂŚ i przypilnuje jej, Âżeby je usunĂŞÂła.
Hermiona odstawiÂła butelkĂŞ, usiadÂła wygodniej i obrĂłciÂła siĂŞ lekko do niego.
– Czemu? O czym mĂłwili?
Severus siêgn¹³ po notatki, które zrobi³ po po³udniu i poda³ jej.
– Wszystko masz tu.
– Ale...
– Nie ma Âżadnego „ale", Hermiono. I pokaÂż mi, jak wymazaĂŚ jej wspomnienia.
Hermionie drgnĂŞÂły usta w uÂśmiechu, jak zawsze, kiedy mĂłwiÂł o podsÂłuchu jak o Âżywej istocie, ale tym razem opanowaÂła siĂŞ szybko.
– DomyÂślam siĂŞ, Âże mĂłwili o tobie i dlatego nie chcesz, Âżebym tego sÂłuchaÂła... Co oni chcÂą ci zrobiĂŚ?
– PĂłki co, nic. Przeczytaj, najlepiej od razu, to porozmawiamy, co moÂżemy zrobiĂŚ. Mam parĂŞ pomys³ów.
Hermiona napiÂła siĂŞ odrobinĂŞ i zaczĂŞÂła czytaĂŚ. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko na widok gogli, laptapĂłw i fonĂłw, uniosÂła brwi przeczytawszy, Âże mĂłwiÂł o tym Watkins, prychnĂŞÂła lekko czytajÂąc, jak mĂłwili o Severusie i zwolniÂła, kiedy doszÂła do pomysÂłu modyfikowania pamiĂŞci reporterĂłw. OdwrĂłciÂła kolejnÂą stronĂŞ i czytaÂła o egzaminach czÂłonkĂłw Ministerstwa.
Severus obserwowa³ j¹ i zauwa¿y³, kiedy dosz³a do rozmowy o niej. Zmodyfikowa³ bardzo niektóre wypowiedzi i zdecydowan¹ ich czêœÌ usun¹³, ale musia³ zostawiÌ ich pomys³ sprowokowania jakiejœ katastrofy albo w³amania siê do niej do domu i zabicia jej przez Watkinsa i byÌ mo¿e Smitha. Nie wspomnia³ o gwa³cie, ale chcia³, ¿eby Hermiona zrozumia³a, ¿e jest w niebezpieczeùstwie i œciœle stosowa³a siê do jego zaleceù. Najchêtniej kaza³by jej ju¿ dziœ uciekaÌ do Jean Jacquesa.
Jej oczy rozszerzy³y siê i zakry³a usta d³oni¹. Przez chwilê siedzia³a wpatruj¹c siê w milczeniu w pod³ogê w kuchni, a potem wolno od³o¿y³a kartki na stó³ i siêgnê³a dr¿¹c¹ rêk¹ po kieliszek wina.
– Oni mĂłwili coÂś jeszcze – powiedziaÂła wolno.
Skin¹³ gÂłowÂą i postanowiÂł jÂą okÂłamaĂŚ. Poza tym nie potrafiÂłby jej powiedzieĂŚ prawdy. WymĂłwiĂŚ sÂłowa „gwaÂłt". Do tej pory nim trzĂŞsÂło, gdy sobie przypomniaÂł ich rozmowĂŞ.
– Zastanawiali siĂŞ, jak Watkins moÂże siĂŞ do ciebie wÂłamaĂŚ. Nie wiem, czemu ich zdaniem Watkins nie mĂłgÂłby wejœÌ do ciebie przez kominek. MoÂże ma uczulenie na kurz? Nie waÂżne. W kaÂżdym razie Smith moÂże mu pomĂłc. A wiedzÂąc, jaki Smith ma pociÂąg do Niewybaczalnych...
Hermiona zbladÂła i westchnĂŞÂła ciĂŞÂżko.
– Merlinie, co ja im takiego zrobiÂłam... przecieÂż oni nie wiedzÂą, Âże ja wiem. WiĂŞc czemu...
– Albus to ci kiedyÂś powiedziaÂł – powiedziaÂł ciepÂło. – Jak to moÂżliwe, Âże dziewczyna mugolskiego pochodzenia moÂże byĂŚ najinteligentniejszÂą czarownicÂą w naszym stuleciu?
Spojrza³a na niego i w jej oczach b³ysn¹³ cieù uœmiechu, ale szybko zgas³. Nagle sp³ynê³o na ni¹ nieoczekiwane zmêczenie tym wszystkim. Czemu nie mog³a tak po prostu normalnie ¿yÌ, jak inne kobiety na œwiecie? SiedzieÌ ko³o ukochanego mê¿czyzny i myœleÌ o tym, co zrobiÌ jutro na obiad, czy gdzie pójœÌ na spacer... Czemu nie machn¹Ì na to wszystko rêk¹, nie odejœÌ z Ministerstwa, przenieœÌ siê do Hogwartu i móc choÌby byÌ w jego towarzystwie? Niech teraz inni walcz¹ i ryzykuj¹.
Poczu³a jak piek¹ j¹ oczy, wiêc bezmyœlnie przechyli³a siê i ukry³a twarz na jego piersi. Severus zamar³ na chwilê, a potem westchn¹³, obj¹³ j¹ ramieniem i przygarn¹³ do siebie, wiêc przesunê³a siê bli¿ej i przytuli³a siê do niego.
– JuÂż teraz rozumiesz, czemu chciaÂłbym, ÂżebyÂś jak najszybciej stÂąd uciekÂła? – spytaÂł po chwili cicho, gÂłaszczÂąc jÂą po wÂłosach.
– Wiem, ale...
– Jean Jacques mĂłgÂłby ciĂŞ ukryĂŚ. Twoich rodzicĂłw teÂż. ByÂłabyÂś bezpieczna.
Tylko to w tej chwili siĂŞ dla niego liczyÂło.
Dla Hermiony znaczyÂło to coÂś zupeÂłnie innego. BĂŞdzie daleko od niego. ZnĂłw nie bĂŞdzie go widzieĂŚ. PokrĂŞciÂła gÂłowÂą i wtuliÂła siĂŞ jeszcze mocniej w jego pierÂś.
– A ty?
– DaÂłbym sobie rady.
Ogarn¹³ j¹ wstyd. Jak mog³a myœleÌ o zostawieniu tego wszystkiego, skoro on nie zamierza³ siê poddaÌ? A gdyby nie da³ sobie rady i coœ mu siê sta³o?
OdsunĂŞÂła siĂŞ lekko od niego.
– Nie.
Severus z niechêci¹ cofn¹³ rêkê pozwalaj¹c siê jej wyprostowaÌ.
– Czemu ty musisz byĂŚ tak uparta?
– Bo nie mogÂłabym ciĂŞ zostawiĂŚ – odparÂła, odsunĂŞÂła siĂŞ i wstaÂła. – ChodÂź do stoÂłu, opowiesz mi o pomysÂłach, jakie masz. Musimy coÂś wymyÂśliĂŚ.
Jego dzielna, kochana Gryfonka... Pokrêci³ g³ow¹, podniós³ siê i poszed³ za ni¹ do kuchni, ¿eby pomóc przynieœÌ jedzenie do sto³u. Kiedy ju¿ usiedli i Hermiona na³o¿y³a mu zapieczone ziemniaki przek³adane bekonem z cebul¹ i serem, wrócili do tematu.
– MyÂślaÂłem o tym, Âżeby spotkaĂŚ siĂŞ z Lovegoodem i ostrzec go. OczywiÂście nie mĂłgÂłbym powiedzieĂŚ mu, co Norris szykuje, ale zasugerowaĂŚ, Âże w obecnym klimacie otwarte protestowanie koĂączy siĂŞ Azkabanem. I Âże obawiam siĂŞ, Âże za nagÂłym zaproszeniem na wyspĂŞ moÂże coÂś siĂŞ kryĂŚ. PrzecieÂż trudno sobie wyobraziĂŚ, Âże po tym wszystkim, co napisaÂł w swojej gazecie, bĂŞdÂą go witaĂŚ z szeroko otwartymi ramionami.
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po sĂłl, bo potrawa wydaÂła siĂŞ jej niedosolona.
– Im wiĂŞcej ich siĂŞ tam wybierze, tym trudniej bĂŞdzie Norrisowi zmodyfikowaĂŚ im pamiĂŞĂŚ. Nawet jeÂśli ten ktoÂś, o kim mĂłwiÂł Lawford, jest jakimÂś geniuszem, nie da rady dwudziestu czy trzydziestu ludziom. Poza tym kaÂżde wspomnienie musi byĂŚ inne. Nie myÂślÂą chyba daĂŚ im wszystkim jednakowego... to by byÂło bardzo dziwne. Chcesz soli?
Severus zaprzeczyÂł. Ser na wierzchu byÂł zapieczony na zÂłoty kolor i aÂż chrupaÂł, zaÂś miĂŞdzy warstwami ziemniakĂłw rozpuÂściÂł siĂŞ i zmieszaÂł z miĂŞsem, cebulÂą i przyprawami i jedzenie stanowiÂło rozkosz dla podniebienia.
– Nie, dziĂŞkujĂŞ. ZgodzĂŞ siĂŞ, Âże im wiĂŞcej ich siĂŞ wybierze, tym lepiej, ale Norris powiedziaÂł, Âże ograniczy siĂŞ do najwaÂżniejszych gazet i stacji radiowych.
– Nie waÂżne. Niech Ksenofiliusz weÂźmie ze sobÂą parĂŞ osĂłb do pomocy. MoÂże powiedzieĂŚ, Âże jeden ma robiĂŚ zdjĂŞcia, drugi moÂże byĂŚ pomocnikiem technicznym, jeszcze inny bĂŞdzie pisaÂł artykuÂł... I niech poradzi to kolegom z innych gazet.
– ZastanawiaÂłem siĂŞ teÂż nad tym, czy moÂżna ich zmusiĂŚ do zmiany daty. Do przyspieszenia o parĂŞ dni albo opóŸnienia jej, ale tak, Âżeby ich tym zaskoczyĂŚ. Nie wiem, kto od Norrisa tam siĂŞ pojawi, ale moÂże zabraknie choĂŚ czĂŞÂści z nich.
– JeÂśli reporterĂłw bĂŞdzie wiĂŞcej, niÂż bandy Norrisa, mogÂą prĂłbowaĂŚ walczyĂŚ – zauwaÂżyÂła z nadziejÂą Hermiona odgarniajÂąc wÂłosy, ktĂłre opadÂły jej na twarz.
– MogÂą prĂłbowaĂŚ, ale nie sÂądzĂŞ, Âżeby im siĂŞ udaÂło. Norris moÂże uÂżywaĂŚ Niewybaczalnych, a Smith zna ca³¹ kolekcjĂŞ czarnomagicznych zaklĂŞĂŚ – ostudziÂł jej radoœÌ Severus. – Ale Norris straci w ten sposĂłb czas.
Hermiona wyobraziÂła sobie ewentualnÂą bitwĂŞ i nagle przyszedÂł jej do gÂłowy pomysÂł.
– Wiem! Niech Lovegood weÂźmie jakiÂś Âświstoklik! JeÂśli zacznie siĂŞ jakaÂś walka, bĂŞdzie mĂłgÂł uciec i nawet zabraĂŚ ze sobÂą paru innych! W ten sposĂłb bĂŞdzie mĂłgÂł zaprezentowaĂŚ prawdziwÂą wersjĂŞ wydarzeĂą i zdemaskuje Norrisa!
– Bardzo dobrze – zgodziÂł siĂŞ Severus. – I do tego zaproponujĂŞ mu, Âżeby paru reporterĂłw spóŸniÂło siĂŞ na spotkanie. To z pewnoÂściÂą zdezorganizuje plany Norrisa.
Oboje czuli, Âże ich pomysÂły mogÂą nie wystarczyĂŚ, ale teÂż nie mieli innego wyjÂścia. Severus zdecydowaÂł siĂŞ porozmawiaĂŚ z Lovegoodem jak najszybciej, Âżeby daĂŚ mu jak najwiĂŞcej czasu na przygotowanie siĂŞ, ale musiaÂł poczekaĂŚ, aÂż pojawi siĂŞ jakaÂś oficjalna odpowiedÂź Norrisa w Proroku.
– SwojÂą drogÂą zaskakuje mnie taka znajomoœÌ mugolskich spraw u Watkinsa – stwierdziÂła Hermiona. – To, Âże wie, Âże mamy tu iPhony mogĂŞ jeszcze zrozumieĂŚ, ale Âże wie o Google...
– To ktoÂś niezbyt... popularny?
Hermiona wybuchnĂŞÂła Âśmiechem.
– Nie ktoÂś, ale coÂś. To... jakby ci to powiedzieĂŚ... pamiĂŞtasz mojÂą czekoladowÂą ksi¹¿kĂŞ? No wiĂŞc... moÂżna jej uÂżyĂŚ, Âżeby znaleŸÌ wszystkie wiadomoÂści, jakie tylko ci sÂą potrzebne. Mugole juÂż nie muszÂą siedzieĂŚ nad zwykÂłymi ksiĂŞgami, ale otwierajÂą takie ksi¹¿ki, znajdujÂą w nich Google i wystarczy, Âże wpiszÂą, co chcÂą znaleŸÌ i dostanÂą peÂłno odpowiedzi. Tam jest wszystko.
Severus nie zrozumiaÂł, wiĂŞc postaraÂła siĂŞ mu wyjaÂśniĂŚ dokÂładniej, co miaÂła na myÂśli mĂłwiÂąc, Âże moÂżna coÂś wpisaĂŚ w Google. Po dÂłuÂższym tÂłumaczeniu i Âżartach Severus uznaÂł, Âże zrozumiaÂł. Istotnie, zaskakujÂące byÂło, Âże Watkins siĂŞ na tym zna.
– MoÂże po prostu o tym od kogoÂś sÂłyszaÂł – wyraziÂła przypuszczenie Hermiona.
– Nie wiem. JeÂśli to jest typowo mugolska rzecz...
– Nie mĂłwili kiedyÂś, Âże on sporo przesiaduje z ró¿nymi chorymi w Klinice? MoÂże ktĂłryÂś z nich byÂł pó³krwi.
– MoÂżliwe – zgodziÂł siĂŞ Severus i zmieniÂł temat. – DziÂś wysÂłaÂłem do Proroka i ÂŻonglera kolejne pismo, w ktĂłrym spytaÂłem, co z KomisjÂą zatwierdzajÂącÂą szko³ê. NapisaÂłem, Âże mogĂŞ sobie wyobraziĂŚ, Âże Madame Maxime i Dymitrov mogli jeszcze nie odpowiedzieĂŚ, ale z pewnoÂściÂą Ministerstwo nie bĂŞdzie miaÂło problemĂłw z powoÂłaniem paru-osobowej komisji ze ÂŚw. Munga do sprawdzenia SkrzydÂła Szpitalnego i sali eliksirĂłw. I dodaÂłem, Âże nawet zwykÂłe zÂłamanie nogi moÂże skoĂączyĂŚ siĂŞ powaÂżnymi komplikacjami, a nawet ÂśmierciÂą, jeÂśli nie jest odpowiednio leczone.
– Na pewno nie zacznÂą ciĂŞ kochaĂŚ z powodu tych artyku³ów – powiedziaÂła Hermiona. – BojĂŞ siĂŞ, Âże ktĂłrymÂś kolejnym sprowokujesz ich za bardzo i znĂłw siĂŞ do ciebie przyczepiÂą.
– To siĂŞ nazywa skalkulowane ryzyko.
Hermiona popatrzyÂła na jego powaÂżnÂą twarz i westchnĂŞÂła w duchu. Nie tylko o niÂą naleÂżaÂło siĂŞ martwiĂŚ.
Zapiekanka by³a doskona³a i Severus wzi¹³ sobie ma³¹ dok³adkê. Zeszli na temat pomys³u Rockamana poddania wszystkich urzêdników, nauczycieli i Uzdrowicieli egzaminom.
– To powinno byĂŚ trochĂŞ prostsze do powstrzymania – powiedziaÂł po chwili. – Trzeba bĂŞdzie kazaĂŚ im wyraÂźnie okreÂśliĂŚ kryteria i zmusiĂŚ do powoÂłania jakiejÂś bezstronnej komisji.
– CiĂŞÂżko w tej chwili o bezstronnÂą komisjĂŞ – mruknĂŞÂła Hermiona sceptycznie. – Wystarczy jeden Imperius i bĂŞdziemy mogli zapomnieĂŚ o bezstronnoÂści.
– WiĂŞc za¿¹damy upublicznienia wynikĂłw egzaminĂłw. PytaĂą i odpowiedzi. Za maÂło jeszcze w tej chwili wiemy, Âżeby mĂłc coÂś wymyÂśliĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?