Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Akurat zacz¹³ padaĂŚ deszcz i Hermiona z przyjemnoÂściÂą wciÂągnĂŞÂła powietrze. UwielbiaÂła ten specyficzny zapach mokrego, rozgrzanego, zakurzonego asfaltu; przypominaÂł jej dzieciĂąstwo, czasy, kiedy z kolegami i koleÂżankami chowali siĂŞ przed deszczem w „domkach" zbudowanych z kocykĂłw rozciÂągniĂŞtych na drabinkach na podwĂłrku przed domem.

Doszli do domu Hermiony nieŸle przemoczeni. Kiedy Hermiona zamyka³a drzwi, Severus wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê i rzuci³ na ni¹ zaklêcie susz¹ce. W jednej chwili ubranie zrobi³o siê suchutkie i ciep³e. Nastêpnie osuszy³ siebie i wszed³ za ni¹ do saloniku.
– SprĂłbujĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ jÂą jutro, Âżeby na ÂśrodĂŞ umieĂŚ schowaĂŚ pod spĂłd wszystkie wÂłosy – powiedziaÂł, siadajÂąc na kanapie i wyjmujÂąc z torby czarnÂą perukĂŞ.
– O ktĂłrej on chciaÂł do ciebie przyjœÌ? – zapytaÂła Hermiona, siĂŞgajÂąc po szklaneczkĂŞ whisky dla niego i likier wiÂśniowy dla siebie.
– O piĂŞtnastej.
PostawiÂła butelki, szklaneczkĂŞ i kieliszek na tacy i przyniosÂła to do stolika.
– Przymierzaj jutro, ale w ÂśrodĂŞ w poÂłudnie przylecĂŞ do Hogwartu i ci pomogĂŞ – zdecydowaÂła, nalaÂła hojnie bursztynowego pÂłynu i podaÂła mu szklaneczkĂŞ.
– Dam sobie rady, nie musisz siĂŞ fatygowaĂŚ – zaprzeczyÂł na to. – DziĂŞkujĂŞ bardzo...
– Nie chodzi tylko o to, Âżeby je ukryĂŚ. Masz coÂś, co moÂżna uÂżyĂŚ, Âżeby skleiĂŚ twoje wÂłosy?
– SkleiĂŚ? Co masz ma myÂśli?
Hermiona usiadÂła obok z kieliszkiem z odrobinÂą likieru i obrĂłciÂła siĂŞ lekko w jego stronĂŞ.
– Wpierw trzeba bĂŞdzie je posmarowaĂŚ czymÂś, co je sklei ze sobÂą. Nie na trwaÂłe, chodzi o to, Âżeby mieĂŚ pewnoœÌ, Âże Âżaden wÂłos nie spadnie ci na szatĂŞ. A potem naÂłoÂżyĂŚ tÂą perukĂŞ. Masz coÂś, co moÂże je zlepiĂŚ?
Severus zastanowiÂł siĂŞ chwilĂŞ, ale nie widziaÂł absolutnie nic.
– Dobrze, to w takim razie uÂżyjemy czegoÂś mugolskiego – powiedziaÂła raÂźno dziewczyna i na widok jego sceptycznej miny dodaÂła. – Nie bĂłj siĂŞ, to jest produkt spoÂżywczy. Do jedzenia. Nic ci siĂŞ od tego nie stanie.
– Chcesz, Âżebym wysmarowaÂł sobie wÂłosy jedzeniem? – uniĂłsÂł brew do gĂłry.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
– DokÂładnie tak. Kiedy byÂłam jeszcze w mugolskiej szkole, chodziÂłam na basen i widziaÂłam starsze dziewczyny, ktĂłre trenowaÂły w tym czasie pÂływanie synchroniczne. I dowiedziaÂłam siĂŞ, Âże Âżeby im siĂŞ fryzura trzymaÂła mimo ciÂągÂłego zanurzania siĂŞ w wodzie, smarujÂą je galaretkÂą. Potem siĂŞ Âładnie spÂłukuje bardzo ciep³¹ wodÂą. Posmarujemy ci tym wÂłosy, poczekamy aÂż trochĂŞ zastygnie i zaÂłoÂżymy perukĂŞ. To nawet dobrze, bo bĂŞdzie siĂŞ lepiej trzymaĂŚ.
Severus popatrzyÂł na niÂą, a potem z powrotem na perukĂŞ.
– Ufam, Âże wiesz, co robisz. Ja nie rozumiem nic z tego, co mi opowiadasz. NiewaÂżne. Z jakiej okazji pijemy? – zapytaÂł unoszÂąc szklaneczkĂŞ i wÂąchajÂąc aromat whisky.
– Mojego genialnego pomysÂłu – powiedziaÂła z udawanÂą dumÂą Hermiona.
– Wysmarowania mnie galaretkÂą?
– To dopiero poczÂątek. Nie znasz jeszcze najciekawszego.
StuknĂŞli siĂŞ i upili odrobinĂŞ. Severus smakowaÂł przez chwilĂŞ mocny alkohol, po czym popatrzyÂł pytajÂąco na HermionĂŞ.
– Nasz przyjaciel bĂŞdzie bardzo zaskoczony, jak siĂŞ przemieni – parsknĂŞÂła Âśmiechem, nie mogÂąc juÂż siĂŞ opanowaĂŚ.
– MoÂżesz mnie oÂświeciĂŚ?
– PamiĂŞtasz tÂą brunetkĂŞ, ktĂłra podeszÂła do kasy, jak tam staliÂśmy?
Severus przypomniaÂł sobie kobietĂŞ i zamarÂł zaskoczony. Smith przemieni siĂŞ w...
Nie móg³ siê opanowaÌ i wybuchn¹³ œmiechem. Z trudem wycelowa³ szklaneczk¹ w stó³, ¿eby nie rozlaÌ whisky i z³apa³ siê za usta, staraj¹c siê opanowaÌ, ale nie móg³. WyobraŸnia podsunê³a mu obraz Smitha, który, ubrany w d³ugie, czarne szaty wypija eliksir wielosokowy i kiedy ju¿ przemiana siê koùczy, w lustrze dostrzega nie Severusa Snape'a, ale zupe³nie mu nie znan¹ kobietê... Kiedy przypomnia³ sobie jej obfite kszta³ty, które absolutnie nie mia³y prawa zmieœciÌ siê w w¹skiej szacie, rozeœmia³ siê jeszcze bardziej.

Hermiona siedziaÂła obok rĂłwnieÂż ÂśmiejÂąc siĂŞ, ale i patrzÂąc zafascynowanym wzrokiem na mĂŞÂżczyznĂŞ obok. Jeszcze tak rozeÂśmianego nie widziaÂła go nigdy. PochyliÂł siĂŞ do przodu opierajÂąc gÂłowĂŞ na rĂŞkach i trzÂąsÂł siĂŞ caÂły ze Âśmiechu. Ona teÂż musiaÂła odstawiĂŚ kieliszek na stolik.

Dopiero po d³ugiej chwili uda³o mu siê opanowaÌ. Westchn¹³ g³êboko i popatrzy³ na Hermionê.
– JesteÂś genialna! Niesamowita – zaÂśmiaÂł siĂŞ krĂłtko jeszcze raz.
– Co prawda przez chwilĂŞ myÂślaÂłam, Âżeby urzÂądziĂŚ go tak, jak ja kiedyÂś siebie urzÂądziÂłam, podsun¹Ì mu jakiÂś koci wÂłos, Âżeby mu to juÂż tak zostaÂło... ale to byÂłoby podejrzane.
– Nie moÂżna mieĂŚ wszystkiego. Ale mogĂŞ ciĂŞ zapewniĂŚ, Âże to bĂŞdzie najbardziej pamiĂŞtna godzina w jego Âżyciu.
Hermiona uniosÂła brwi naÂśladujÂąc go.
– Bo co, bo tak Âźle byĂŚ kobietÂą?
– Och, nie o to mi chodzi. Po prostu nie sÂądzĂŞ, Âżeby materiaÂł letniej szaty wytrzymaÂł...
Oboje rozeÂśmiali siĂŞ na nowo.
– Worek galeonĂłw, Âżeby mĂłc to zobaczyĂŚ! – zawoÂłaÂła Hermiona.
– Smith, Smith... – Severus na nowo przypomniaÂł sobie zdecydowanie zbyt obfite ksztaÂłty. – Niczego sobie kobietka.
Trolica... pomyÂślaÂł rĂłwnoczeÂśnie, ale nie chciaÂł wyraÂżaĂŚ siĂŞ w towarzystwie Hermiony.
Dziewczyna nagle zastygÂła i uÂśmiech speÂłzÂł jej z twarzy. Niczego sobie kobietka?! MiaÂłaÂś racjĂŞ, dla kaÂżdego faceta musi byĂŚ idealna i powabna i... seksowna. Nawet Severusowi siĂŞ spodobaÂła... Ron zdradziÂł ciĂŞ z piersiastÂą blondynkÂą, teraz Severus woli innÂą...
PoczuÂła ukÂłucie prosto w serce. Ale nie chciaÂła tego po sobie pokazaĂŚ. Severus wÂłaÂśnie spojrzaÂł na niÂą, wiĂŞc zmusiÂła siĂŞ do faÂłszywego uÂśmiechu i parsknĂŞÂła udawanym Âśmiechem.
– Hermiono? – zapytaÂł jÂą, powaÂżniejÂąc. – CoÂś nie tak?
ZaÂśmiaÂła siĂŞ wykrzywiajÂąc usta.
– Nie, dlaczego? Wszystko w porzÂądku – odezwaÂła siĂŞ i miaÂła wraÂżenie, Âże sÂłyszy samÂą siebie. Tylko ten gÂłos byÂł taki trochĂŞ dziwny.
Severus zaniepokojony zmarszczyÂł czoÂło.
– WÂłaÂśnie, Âże wyraÂźnie sÂłyszĂŞ, Âże nie – zaprzeczyÂł.
Hermiona jeszcze chwilĂŞ siĂŞ uÂśmiechaÂła, ale poniewaÂż on przestaÂł, wiĂŞc przestaÂła siĂŞ krzywiĂŚ.
– Nic takiego, nie przejmuj siĂŞ.
Severus gwaÂłtownie usiÂłowaÂł sobie przypomnieĂŚ, co takiego mĂłgÂł powiedzieĂŚ, Âżeby tak zareagowaÂła. I nagle go olÂśniÂło. No jasne! „Niczego sobie kobietka" Ona pewnie pomyÂślaÂła, Âże ja tak naprawdĂŞ sÂądzĂŞ!
– Hermiono, to miaÂł byĂŚ Âżart. Ze Smitha – powiedziaÂł wolno. – MĂłwiÂłem to z ironiÂą...
Dziewczyna spojrza³a na niego z nag³¹ nadziej¹ w oczach.
– Nie waÂżne, nie musisz ... siĂŞ tÂłumaczyĂŚ.
– AleÂż oczywiÂście, Âże muszĂŞ. PrzecieÂż widzĂŞ, Âże ciĂŞ to dotknĂŞÂło. Przepraszam.
Merlinie, co on jeszcze sobie o mnie pomyÂśli... A moÂże siĂŞ domyÂśli...
BaÂła siĂŞ, Âże wreszcie zrozumie, ale rĂłwnoczeÂśnie chciaÂła tego rozpaczliwie. To siĂŞ KIEDYÂŚ musi wreszcie staĂŚ, musi zrozumieĂŚ...
– NaprawdĂŞ... nic siĂŞ nie staÂło – powiedziaÂła jakoÂś bardzo miĂŞkko.
W jego gÂłowie trwaÂła gorÂączkowa gonitwa myÂśli. JeÂśli aÂż tak jÂą to dotknĂŞÂło...moÂże dlatego, Âże poczuÂła siĂŞ zawiedziona, Âże jakaÂś inna moÂże ci siĂŞ podobaĂŚ... WiĂŞc moÂże to znaczy, Âże ... Âże masz szansĂŞ... SprĂłbuj. SprĂłbuj, tchĂłrzu! ...
CzujÂąc, jak z przeraÂżenia i jednoczeÂśnie z nadziei zamiera w nim serce, otworzyÂł usta.
– SwojÂą drogÂą... dziĂŞkujĂŞ za twĂłj pomysÂł. ZnĂłw ratujesz mi Âżycie – siĂŞgn¹³ rĂŞkÂą do jej twarzy i palcami przesun¹³ delikatnie po policzku.
Hermiona zmusi³a siê do reakcji. Tyle razy o tym myœla³a, marzy³a... Z³apa³a jego d³où zanim cofn¹³ j¹ i przytrzyma³a. Z obaw¹ spojrza³a mu w oczy, szukaj¹c potwierdzenia tego, czego tak bardzo pragnê³a i a¿ zabrak³o jej oddechu i ju¿ nie potrafi³a odwróciÌ wzroku. Wpatrywa³ siê w ni¹ z jakimœ rozpaczliwym napiêciem, nadziej¹ i niepewnoœci¹. Skóra p³onê³a od jego dotyku, wiêc œcisnê³a lekko jego palce dr¿¹c¹ rêk¹.
Kiedy zsun¹³ wzrok na jej nos, a potem na jej usta, bezwiednie obliza³a je i spojrza³a na jego wargi. By³y bli¿ej ni¿ przed chwil¹, tak blisko, ¿e czu³a jego ciep³y oddech na policzku.
ProszĂŞ, proszĂŞ...
W gÂłuchej ciszy sÂłyszaÂł szalone uderzenia swojego serca. PodniĂłsÂł spojrzenie i nie istniaÂło juÂż nic poza niÂą tuÂż obok.
JeÂśli tak na niego patrzy... jeÂśli nie cofnĂŞÂła rĂŞki... czyÂżby...?! PrzecieÂż to nie mogÂło byĂŚ nic innego...
Nie widz¹c ju¿ nic przymkn¹³ oczy i boj¹c siê tego, jak niczego innego, przyci¹gn¹³ jej twarz ku swojej.
Ich usta otar³y siê o siebie w najdelikatniejszym z poca³unków. Powróci³ do nich muskaj¹c je znowu i jeszcze raz. Jej d³où rozluŸni³a siê na jego palcach, ale jej wargi otar³y siê o jego mocniej. Przechyli³ siê ku niej, przylgn¹³ do nich i zatraci³ siê w ich ³agodnej pieszczocie. By³y osza³amiaj¹co miêkkie i ciep³e i tak s³odkie...
Z jej piersi wyrwa³o siê ciche westchnienie, wiêc odsun¹³ siê odrobinê, na tyle, ¿eby móc na ni¹ spojrzeÌ.
– Hermiono... – szepn¹³ niepewnie.
Jej oczy b³yszcza³y rozpalone szczêœciem. W jednej sekundzie wybuch³a w nim radoœÌ i uœmiechn¹³ siê do niej. Chcia³ jeszcze coœ powiedzieÌ, ale ca³kowicie oszo³omiony nie wiedzia³ co.
Hermiona odpowiedziaÂła mu promiennym uÂśmiechem.
– Nie teraz... – odszepnĂŞÂła.
On równie¿ nie marzy³ o niczym innym, ni¿ o tym, ¿eby siê upewniÌ. Uj¹³ jej twarz w obie d³onie i odnalaz³ jej wargi. Ich usta z³¹czy³y siê na nowo i stopi³y siê ze sob¹, jakby by³y do tego stworzone, ich urywane oddechy sta³y siê jednym, œwiat dooko³a znik³ i zatracili siê w swoich uczuciach.
Wsunê³a jedn¹ d³où w jego w³osy, drug¹ dotknê³a jego twarzy i podda³a mu siê ca³kowicie, kiedy wodzi³ wargami po jej wargach, coraz œmielej, pewniej, z jak¹œ osza³amiaj¹c¹ tkliwoœci¹. Jej d³onie b³¹dzi³y po jego policzku, poznawa³y jego skórê, obrysowywa³y liniê szczêki, muska³y jego ucho i kiedy zsunê³y siê na szyjê, przygarn¹³ j¹ do siebie mocniej i zacz¹³ ca³owaÌ jeszcze namiêtniej. Odpowiedzia³a na to równie gor¹co i zatraci³ siê zupe³nie w jej smaku, w jej westchnieniach, w jej dr¿eniu...
Po d³ugiej chwili odsun¹³ g³owê, ¿eby z³apaÌ oddech i zanurzy³ twarz w jej w³osy. Hermiona, równie zdyszana jak on, wtuli³a siê w jego ramiona. S³ysza³a szybkie bicie jego serca, czu³a jego palce pieszcz¹ce jej kark i rysuj¹ce nieznane figury na jej plecach i cudowne uczucie spe³nienia zala³o j¹ ca³kowicie. Trwali tak jakiœ czas, zanim siê nie uspokoili.
– Nareszcie – szepnĂŞÂła, odwracajÂąc ku niemu gÂłowĂŞ.
– Nareszcie – odszepn¹³, muskajÂąc ustami jej czoÂło.
MogÂła zobaczyĂŚ swoje odbicie w jego czarnych, bÂłyszczÂących oczach.
– Nawet nie wiesz, ile daÂłabym za to, Âżeby ta chwila trwaÂła do skoĂączenia Âświata – pogÂłaskaÂła delikatnie jego policzek.
Severus uj¹³ jej d³où i uca³owa³ koniuszki jej palców z tak¹ czu³oœci¹, ¿e a¿ przesz³y j¹ dreszcze.
– BĂŞdzie jeszcze wiele takich chwil.
Hermiona nabra³a mocniej powietrza i uœmiechnê³a siê, wiêc odpowiedzia³ równie radosnym uœmiechem, obj¹³ j¹ na nowo i zamkn¹³ oczy, ¿eby smakowaÌ to cudowne uczucie triumfu i szczêœcia, które go wype³nia³o. Mia³ ochotê krzyczeÌ i równoczeœnie p³akaÌ z radoœci. Nigdy jeszcze czegoœ takiego nie czu³.
Nie odrzuciÂła go. OdnaleÂźli siĂŞ. Czy na Âświecie mogÂło byĂŚ coÂś piĂŞkniejszego?
ChwilĂŞ jeszcze siedzieli tak przytuleni, ale zaczĂŞÂło byĂŚ im niewygodnie.
– Opowiedz mi – poprosiÂł – jak chcesz podÂłoÂżyĂŚ mu wÂłosy?
Opar³ siê o kanapê, obj¹³ dziewczynê ramieniem, odnalaz³ jej d³où i s³uchaj¹c jej g³osu b³¹dzi³ po niej palcami. Hermiona zaczê³a mówiÌ, z pocz¹tku trochê chaotycznie, bo rozprasza³a j¹ jego pieszczota, ale z czasem coraz pewniej.
– MiaÂłaÂś genialny pomysÂł – powiedziaÂł, gdy skoĂączyÂła.
– Szkoda, Âże po godzinie mu to przejdzie – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, splatajÂąc ich palce. – Ale najwaÂżniejsze, Âże w ten sposĂłb bĂŞdziesz bezpieczny. ChoĂŚ nie na dÂługo...
Potrz¹sn¹³ lekko g³ow¹.
– O to bĂŞdziemy siĂŞ martwiĂŚ póŸniej. Jeden problem na raz.
– Masz racjĂŞ.
To byÂł cudowny, wspaniaÂły wieczĂłr. Nie wrĂłcili juÂż do tematu Norrisa czy Smitha, odÂłoÂżyli na bok wszystko, co powaÂżne i smutne. To byÂł wieczĂłr wypeÂłniony cichÂą rozmowÂą, a czasami ciszÂą, peÂłen bliskoÂści, ktĂłrej oboje szukali, trzymania siĂŞ za rĂŞce i czuÂłych pocaÂłunkĂłw. WÂłaÂśnie tego potrzebowali, Âżeby upewniĂŚ siĂŞ, Âże to, co siĂŞ wÂłaÂśnie staÂło to nie sen, ale prawda.
Po dziesiÂątej Severus zdecydowaÂł, Âże czas wracaĂŚ do Hogwartu.
– Napisz do mnie, kiedy tylko bĂŞdziesz chciaÂła przyjœÌ – powiedziaÂł. – ZdejmĂŞ osÂłony i bĂŞdziesz mogÂła Âświsn¹Ì prosto do mnie.
Hermiona poda³a mu siatkê z peruk¹ le¿¹ca na stole.
– NajwczeÂśniej o w pó³ do szĂłstej, o ile Rockman znĂłw nie zdetronizuje Aylin.
Severus przygotowa³ œwistoklik, siêgn¹³ po siatkê i przyci¹gn¹³ dziewczynê do siebie.
– Dobranoc, Hermiono.
– Dobranoc, Severusie – zd¹¿yÂła powiedzieĂŚ zanim zamkn¹³ jej usta swoimi.
Jak inne byÂło to „dobranoc" od tego sprzed dwĂłch dni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?