Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 6.07

Nazajutrz sprawa trochê siê skomplikowa³a. Po czwartej okaza³o siê, ¿e Aylin uda³o siê zapomnieÌ przygotowaÌ dokumenty na spotkanie z Ministrem i Rockman kaza³ Aylin zejœÌ mu z oczu i poprosi³ Hermionê o jak najszybsze przygotowanie wszystkiego, co trzeba. Dziewczyna najchêtniej powiedzia³aby mu, ¿eby siê wypcha³, bo akurat dziœ nie mo¿e zostaÌ d³u¿ej, ale po pierwsze nie chcia³a zwracaÌ na siebie uwagi, szczególnie dziœ, a po drugie w³aœnie wtedy wszed³ do ich biura Kingsley i na jej widok klasn¹³ w d³onie.
– WidzĂŞ, Âże jesteÂś uratowany, Tyler. Nie wÂątpiĂŞ, Âże twoja byÂła asystentka zrobi to bez problemĂłw! Panno Granger – zwrĂłciÂł siĂŞ do niej – niech pani mu pomoÂże.
Przy innych zawsze zwracali siĂŞ do siebie z Kingsleyem oficjalnie per pan i pani, po rzuceniu na niego Imperiusa nic siĂŞ nie zmieniÂło. Dlatego Hermiona odpowiedziaÂła rĂłwnie oficjalnie.
– OczywiÂście, panie Ministrze.
WyszÂła na chwilĂŞ do Âłazienki i napisaÂła do Severusa.
– Nie dam rady przyjœÌ o piÂątej. Kingsley i Rockman kazali mi zostaĂŚ. SkoĂączĂŞ pewnie koÂło szĂłstej.
CzekaÂła chwilĂŞ na odpowiedÂź.
– Trudno, nie mamy innego wyjÂścia. Daj mi znaĂŚ, jak juÂż bĂŞdziesz wolna.
– Dobrze.
Stara³a siê zrobiÌ wszystko, jak najszybciej, ale po zebraniu dokumentów musia³a sporz¹dziÌ jeszcze statystykê u¿ywania nowych eliksirów, bo okaza³o siê, ¿e Aylin, zamiast wyci¹gn¹Ì œrednie, po prostu zsumowa³a wszystko i podzieli³a na pó³. A potem Rockman kaza³ jej wszystko mu wyt³umaczyÌ.
Kiedy skoĂączyÂła, byÂło sporo po siĂłdmej. ZÂła i zdenerwowana napisaÂła do Severusa.
– JuÂż skoĂączyÂłam. Gdzie siĂŞ spotykamy?
– Pod Mungiem.
Œmignê³a wiêc pod Klinikê, do drugiego wymiaru. Dos³ownie sekundê póŸniej pojawi³ siê Severus. Wygl¹da³ na rozz³oszczonego.
– AÂż tyle musiaÂł ciĂŞ zatrzymaĂŚ? – powiedziaÂł, potrzÂąsajÂąc gÂłowÂą.
– Severusie, przepraszam, ale...
– Nie tÂłumacz siĂŞ, wiem, Âże to nie twoja wina. MĂłwiÂłaÂś mu, Âże masz coÂś w planach na dzisiejszy wieczĂłr?
– Nie. Nie chciaÂłam. Gdyby coÂś poszÂło nie tak i zauwaÂżyli, Âże ktoÂś koÂło nich siĂŞ krĂŞci.
Jego spojrzenie z³agodnia³o. Wyci¹gn¹³ ze swojej torby podwójn¹ pelerynê niewidkê i przykry³ ich oboje.
– Bardzo dobrze. Morgana przekazaÂła mi, Âże Watkins jeszcze siedzi w laboratorium, ale juÂż zacz¹³ sprzÂątaĂŚ. Poczekamy pod drzwiami aÂż wyjdzie i szybko podmienimy proszek, a potem przeniesiemy siĂŞ do Scotta.
Hermiona potaknê³a, poprawi³a pelerynê i wrócili do normalnego wymiaru. Cicho przeszli pod drzwi do laboratorium Watkinsa i stanêli pod œcian¹. Hermiona przysunê³a siê trochê do Severusa, tak ¿e ich rêce prawie siê styka³y, a on nie odsun¹³ siê od niej.
Czekali doœÌ d³ugo, a¿ wreszcie drzwi otwar³y siê gwa³townie i m³ody ch³opak wyszed³ nios¹c w jednym rêku torbê z wystaj¹cymi ga³êziami jakiegoœ krzaka i d³ug¹, w¹sk¹ butelk¹, a w drugim du¿¹ papierow¹ torbê z ubraniami. WyraŸnie siê spieszy³. Przez chwilê próbowa³ prze³o¿yÌ torbê do drugiej rêki, ale jedna z ga³êzi wœliznê³a siê w ubrania, wiêc szarpn¹³ rêk¹ nerwowo i rzuci³ zaklêcie na drzwi trzymaj¹c krzywo ró¿d¿kê, po czym wybieg³ do korytarza.
– Poczekajmy jeszcze chwilĂŞ – Severus przytrzymaÂł jÂą, bo daÂła juÂż krok do przodu.
Czekali parê minut. Potem Severus zdj¹³ zaklêcie ochronne i szybko weszli do œrodka i zapalili œwiat³o.
– Wyjmij du¿¹ kopertĂŞ i otwĂłrz jÂą – poleciÂł, podajÂąc jej torbĂŞ i podchodzÂąc do pó³ki z buteleczkami i pudeÂłkami.
KrotkÂą chwilĂŞ szukaÂł tego, co chciaÂł mruczÂąc do siebie „Papilio alas" i w koĂącu znalazÂł sporej wielkoÂści pudeÂłko z ozdobnÂą pokrywkÂą. Ró¿dÂżkÂą przeniĂłsÂł zawartoœÌ do szeroko otwartej koperty. Hermiona rzuciÂła zaklĂŞcie czyszczÂące, Âżeby w pudeÂłku nie zostaÂła choĂŚ jedna setna uncji i podaÂła mu duÂży szklany sÂłoik, z ktĂłrego odsypaÂł takÂą samÂą iloœÌ proszku. Dziewczyna odebraÂła s³ój i zakorkowaÂła go, a on w tym czasie zamkn¹³ pudeÂłko i odstawiÂł go na miejsce.
– Bardzo dobrze – powiedziaÂł, przykrywajÂąc ich oboje na powrĂłt pelerynÂą i wyszli pospiesznie z laboratorium. W korytarzu rzuciÂł zaklĂŞcie ochronne i wyszli przed KlinikĂŞ.
– Wspaniale! – ucieszyÂła siĂŞ Hermiona, kiedy juÂż przenieÂśli siĂŞ do drugiego wymiaru. OdczuwaÂła ulgĂŞ, choĂŚ wiedziaÂła, Âże tylko chwilowÂą.
– Istotnie, dobrze nam poszÂło – przyznaÂł.
Nie czas jeszcze byÂło siĂŞ cieszyĂŚ, ale Severus poczuÂł, Âże poprawiÂł mu siĂŞ humor. Hermiona wyjĂŞÂła z torby Âświstoklik i zapisaÂła z nim adres Scotta.
– Dlaczego nie uÂżyÂłeÂś Accio? – spytaÂła rĂłwnoczeÂśnie.
– Bo po pierwsze nie byÂłem pewien, jak Watkins nazwaÂł ten proszek, wiĂŞc byĂŚ moÂże musiaÂłbym prĂłbowaĂŚ uÂżyĂŚ kilku ró¿nych nazw, a po drugie mniej wiĂŞcej pamiĂŞtaÂłem, gdzie staÂł.
– Gotowe. Jaki mamy plan?
– Niestety nie mamy innego wyboru niÂż improwizowaĂŚ – odparÂł Severus. – WylÂądujmy gdzieÂś niedaleko domu i zobaczmy, co siĂŞ tam dzieje.
ÂŚwistoklik byÂł gotowy, wiĂŞc Hermiona wziĂŞÂła go za rĂŞkĂŞ i przenieÂśli siĂŞ pod dom Scotta.

WylÂądowali na skraju lasu i od razu podeszli rozejrzeĂŚ siĂŞ po terenie.
Dom by³ w¹ski, ale d³ugi, piêtrowy i kojarzy³ siê Hermionie z francuskimi domami w stylu normandzkim, które widzia³a bêd¹c kiedyœ w Dieppe. W du¿ym ogrodzie ros³y hortensje ró¿nego koloru. Olbrzymie kwiaty wygl¹da³y jak chmara motyli, które zaraz zerw¹ siê do lotu. Mniej wiêcej po œrodku by³y huœtawki dla dzieci i piaskownica.
Obeszli dom dooko³a i zajrzeli do dwóch pomieszczeù, w których œwieci³y siê œwiat³a. To najbardziej z brzegu by³o salonikiem i sal¹ jadaln¹, zaraz obok by³a kuchnia. Mogli siê domyœleÌ, ¿e ko³o kuchni, po œrodku, by³ niewielki przedpokój, bo od frontu by³o wejœcie do domu. Od ty³u w tym miejscu by³o ma³e okienko, wiêc przypuszczali, ¿e by³a to ³azienka albo toaleta. Reszty nie widzieli, bo pomieszczenia by³y pogr¹¿one w mroku. Z ty³u domu bieg³a œcie¿ka, za któr¹ sta³ kolejny dom, za nim jeszcze parê innych. Zapewne jakaœ niewielka czarodziejska osada, podobnie jak u Bensona.
– Scott zapewne daÂł Watkinsowi jakieÂś pomieszczenie na dole – powiedziaÂł Severus. – ÂŁatwiej wnosiĂŚ i wynosiĂŚ skÂładniki, kocioÂłki, trĂłjnogi...
– SÂądzĂŞ, ze musi to byĂŚ jakiÂś pokĂłj w samym rogu domu – odparÂła Hermiona. – Wszystkie pomieszczenia sÂą przejÂściowe, tylko naroÂżne nie. Scott ma dwĂłjkĂŞ dzieci, byÂłby bardzo lekkomyÂślny przeznaczajÂąc na laboratorium ktĂłreÂś przejÂściowe. Poza tym Watkins nie pozwoliÂłby, Âżeby ktoÂś mu grzebaÂł w jego eliksirach.
Severus przypomniaÂł sobie, Âże Scott byÂł niezbyt przychylnie ustosunkowany do pomysÂłu aborcji, wiĂŞc zaskakiwaÂł go trochĂŞ fakt, Âże to wÂłaÂśnie on goÂściÂł Watkinsa. ChoĂŚ pewnie Norris musiaÂł mu kazaĂŚ i nie miaÂł innego wyjÂścia.
– Wiesz, jak w tego typu domach wchodzi siĂŞ na gĂłrĂŞ? PrĂłcz zewnĂŞtrznych schodkĂłw, ktĂłre widzieliÂśmy z boku?
– Schody powinny byĂŚ wewnÂątrz koÂło wejÂścia.
Na górze zapali³o siê œwiat³o i w oknach zobaczyli biegaj¹ce dzieci i doros³¹ kobietê.
– Jest przed ĂłsmÂą. Musimy wszystkich usytuowaĂŚ, zanim cokolwiek zrobimy.
Ko³o piaskownicy znaleŸli niewielk¹ ³aweczkê i usiedli na niej. Po jakimœ czasie œwiat³a na górze zgas³y i dzieci z matk¹ pojawi³y siê na dole. Kobieta krz¹ta³a siê w kuchni szykuj¹c widocznie jak¹œ kolacjê.
– Miejmy nadziejĂŞ, Âże dzieci za chwilĂŞ bĂŞdÂą gÂłodne – mruknĂŞÂła Hermiona.
– Nie widzĂŞ ani Scotta, ani Watkinsa.
Po jakimÂś kwadransie wyjaÂśniÂło siĂŞ, czemu ich nie widzieli. UsÂłyszeli chrzĂŞst kamieni i nagle zza domku wyszedÂł Scott w towarzystwie...
– Smith! – Hermiona skuliÂła siĂŞ na Âławce, jakby to mogÂło jej pomĂłc siĂŞ schowaĂŚ.
Severus skrzywiÂł siĂŞ na jego widok. Po przeczytaniu francuskich informacji na jego temat, Smith zdecydowanie umocniÂł siĂŞ na czoÂłowej pozycji na liÂście jego prywatnych wrogĂłw.
Scott i Smith rozmawiali ze sobÂą o czymÂś cicho, za nimi wlĂłkÂł siĂŞ Watkins.
– Gdyby przyszedÂł na kolacjĂŞ, nie byÂłoby Âźle. Takie kolacje trwajÂą zazwyczaj dÂłuÂżej niÂż zwykle – zauwaÂżyÂła dziewczyna.
MĂŞÂżczyÂźni weszli do domu. Scott otworzyÂł drzwi Smithowi i wszedÂł zaraz za nim, nie kÂłopoczÂąc siĂŞ o Watkinsa, ktĂłry musiaÂł sobie je przytrzymaĂŚ.
– Poprawka – skorygowaÂła Hermiona. – JeÂśli on go tak bardzo kocha, Watkins bĂŞdzie pewnie jadÂł ze Âświniami.
Severus miaÂł ochotĂŞ siĂŞ rozeÂśmiaĂŚ.
Mimo obaw Hermiony trójka mê¿czyzn usiad³a w saloniku i zaczêli rozmawiaÌ. Severus zobaczy³, jak kobieta smagnê³a ró¿d¿k¹ i na blat przed ni¹ sp³ynê³y ³agodnie talerze. Liczy³ je. Trzy, cztery, piêÌ, szeœÌ.
– WyglÂąda na to, Âże jednak zarĂłwno Smith, jak i Watkins zaÂłapiÂą siĂŞ na kolacjĂŞ.
Watkins nagle wstaÂł, przeszedÂł przez kuchniĂŞ i po chwili na drugim koĂącu budynku zabÂłysÂło ÂświatÂło przeÂświtujÂące przez szparĂŞ w grubej zasÂłonie. Severus podbiegÂł szybko do okna i staraÂł siĂŞ coÂś dojrzeĂŚ.
Nie widziaÂł caÂłoÂści pomieszczenia, ale nie wyglÂądaÂło na duÂże. Okno z przeciwnej strony zasÂłoniĂŞte byÂło czarnÂą zasÂłonÂą, zapewne po to, Âżeby nie nagrzaÂło siĂŞ za bardzo. Pod sufitem paliÂła siĂŞ gazowa lampa. WidziaÂł tylko fragment stoÂłu zastawionego zupeÂłnie chaotycznie buteleczkami, flakonikami, sÂłoikami i pudeÂłkami.
Po chwili Watkins wyszed³ i œwiat³o zgas³o. Severus zakl¹³ pod nosem. Przeszukanie tego bajzlu bêdzie koszmarem!
Wróci³ do Hermiony i siêgn¹³ do swojej torby po pelerynê niewidkê, s³ój z proszkiem i kopertê.
– Watkins nie miaÂł jeszcze czasu wszystkiego dobrze poustawiaĂŚ i wszystko jest ze sobÂą przemieszane – powiedziaÂł. – BĂŞdĂŞ musiaÂł tam wejœÌ i obejrzeĂŚ wszystko.
– Ja teÂż pĂłjdĂŞ! – zaproponowaÂła natychmiast Hermiona.
– Nie ma sensu – zaprzeczyÂł stanowczo. – Zrobimy dokÂładnie tak, jak zazwyczaj w ÂŚw. Mungu. Ja pĂłjdĂŞ szukaĂŚ, a ty bĂŞdziesz staÂła na czatach. Przez jakiÂś czas bĂŞdÂą jeœÌ, ale nie wiem, jak dÂługo to potrwa. WiĂŞc wÂśliznĂŞ siĂŞ tam i bĂŞdĂŞ szukaĂŚ. Ty staĂą dalej od domu, Âżeby widzieĂŚ caÂły. JeÂśli zobaczysz, Âże ktoÂś wstaje i wychodzi z salonu, bĂŞdziesz mogÂła mnie ostrzec.
– Rozumiem, Âże mam ci napisaĂŚ cokolwiek, tak?
– DokÂładnie. Wtedy zgaszĂŞ ÂświatÂło i ukryjĂŞ siĂŞ w drugim wymiarze.
Hermionie to siĂŞ nie podobaÂło.
– Co, jeÂśli aÂż z salonu widaĂŚ, Âże Âświeci siĂŞ ÂświatÂło w laboratorium? Przez jak¹œ szparĂŞ w drzwiach?
Severus skin¹³ g³ow¹.
– PoÂło¿ê coÂś na podÂłodze.
– SkÂąd bĂŞdziesz wiedzieĂŚ, Âże juÂż moÂżesz zapaliĂŚ ÂświatÂło?
– Napisz do mnie jeszcze raz. OtworzĂŞ medalion i wyjmĂŞ pergamin i schowam go z powrotem.
Nadal siê jej to nie podoba³o. A jeœli tam jest te¿ dziurka od klucza?! Co, jeœli wszyscy troje bêd¹ chcieli tam wejœÌ?! Jean Jacques mówi³, ¿e nikt ich nie zobaczy ani nie us³yszy, ale czy mo¿e dotkn¹Ì?! Cholera, cholera...!
– W razie czego koniecznie aportuj siĂŞ stamtÂąd. Gdziekolwiek – powiedziaÂła wyraÂźnie zaniepokojona.
Zobaczyli jak kobieta przechodzi z kuchni do salonu, a zaraz za niÂą wbiegajÂą dzieci. Wszyscy usiedli do stoÂłu. Severus narzuciÂł na siebie pelerynĂŞ i znikÂł jej z oczu. ChwyciÂła go za rĂŞkĂŞ.
– Najlepiej aportuj siĂŞ do Âśrodka!
– Nie martw siĂŞ. Przygotuj pergamin i bÂądÂź gotowa!
– Severus... proszĂŞ, uwaÂżaj na siebie!
PoczuÂła jak oddaÂł jej uÂścisk i puÂściÂł. UsÂłyszaÂła cichutkie kroki i potem ciszĂŞ. OdszedÂł.
Bardzo siĂŞ to jej nie podobaÂło. Kobieta pewnie nie przestanie ÂłaziĂŚ do kuchni i z powrotem, dzieci bĂŞdÂą biegaĂŚ do Âłazienki... do tego jest ich tu aÂż troje. W tym ten cholerny Auror. Oni wszyscy i Severus, w niewielkim domku.
ZagryzÂła usta i przygotowaÂła pergamin. Przez parĂŞ sekund idiotycznie zastanawiaÂła siĂŞ, co napisaĂŚ. Nagle w oknie laboratorium zapaliÂło siĂŞ ÂświatÂło.
ÂŻeby wszystko dobrze widzieĂŚ, cofnĂŞÂła siĂŞ jeszcze trochĂŞ, oparÂła o huÂśtawkĂŞ i zaczĂŞÂła wpatrywaĂŚ siĂŞ w jedzÂących. Po chwili, zgodnie z jej przypuszczeniem, kobieta wstaÂła i podaÂła rĂŞkĂŞ maÂłej dziewczynce. Hermiona natychmiast pomyÂślaÂła „Chowaj siĂŞ!" i stuknĂŞÂła w pergamin. Zanim ÂświatÂło zgasÂło, kobieta i dziewczynka zd¹¿yÂły juÂż wejœÌ do kuchni. PrzeszÂły przez niÂą i zniknĂŞÂły w mroku.
Hermiona jĂŞknĂŞÂła cichutko. Po chwili kobieta i maÂła wrĂłciÂły. OdczekaÂła chwilĂŞ i napisaÂła „OK".
Po jakimœ czasie Scott wsta³ od sto³u, wiêc wys³a³a Severusowi kolejn¹ wiadomoœÌ. Ale Scott podszed³ tylko do szafki za sto³em i wyj¹³ jak¹œ butelkê. Poczeka³a minutê i znów napisa³a do Severusa.
W ci¹gu kolejnych minut musia³a do niego pisaÌ jeszcze parê razy. Za którymœ razem kobieta zd¹¿y³a ju¿ wejœÌ do przedpokoju, a œwiat³o nadal siê pali³o.
Nie wiedzia³a, ile czasu to trwa³o. Z pocz¹tku nie liczy³a up³ywaj¹cych minut, potem stwierdzi³a, ¿e nie ma sensu, bo i tak nie wiedzia³a ile ju¿ minê³o. PóŸniej zaczê³a jednak liczyÌ, ale za ka¿dym razem, jak ktoœ podnosi³ siê od sto³u, traci³a rytm i zapomina³a na ilu skoùczy³a.
Zrobi³o siê ju¿ ciemno. Mo¿e dlatego, ¿e na niebie pojawi³y siê chmury, mo¿e by³o ju¿ tak póŸno. Hermiona zaczê³a siê trz¹œÌ, zarówno z ch³odu, jak i ze nerwów. To trwa³o stanowczo za d³ugo!
Kiedy nagle Watkins wstaÂł od stoÂłu, w panice ÂścisnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ tak mocno, Âże jeszcze chwila i by jÂą przeÂłamaÂła. DÂźgnĂŞÂła pergamin myÂślÂąc „UCIEKAJ!" i wbiÂła bÂłagalny wzrok w okno laboratorium. ÂŚwiatÂło zgasÂło i zalegÂła ciemnoœÌ.
Watkinsa nie byÂło coraz dÂłuÂżej i Hermiona zaczĂŞÂła drÂżeĂŚ jeszcze mocniej.
– BoÂże, niech on go nie zobaczy... BoÂże, niech on go nie zobaczy... – wyszeptaÂła i powtarzaÂła to w kó³ko, niezdolna pomyÂśleĂŚ o niczym innym.
W laboratorium zabÂłysÂło nagle ÂświatÂło i Hermiona poczuÂła, Âże za chwilĂŞ oszaleje. UmiaÂła juÂż tylko szeptaĂŚ „BoÂże, proszĂŞ", cokolwiek ten mĂłgÂł zrobiĂŚ.
Nagle œwiat³o zgas³o i po chwili Watkins wróci³ do sto³u. Hermiona westchnê³a tak mocno, ¿e myœla³a, ¿e zwymiotuje. Opar³a siê mocniej o huœtawkê czuj¹c, ¿e za chwilê po prostu upadnie. Wys³a³a wiadomoœÌ do Severusa i po paru sekundach œwiat³o zapali³o siê na nowo.

Severus znalaz³ w³aœnie buteleczkê z proszkiem ze skrzyde³ motyli, kiedy poczu³, ¿e medalion, zamiast zrobiÌ siê ciep³y, niemal zapiek³ go. Natychmiast zgasi³ gazow¹ lampê, po ciemku zakrêci³ buteleczkê i cofn¹³ siê do k¹ta, gdzie chowa³ siê ca³y czas. B³yskawicznie wyj¹³ pergamin i schowa³ go i czeka³ na potwierdzenie od Hermiony, ¿e ktokolwiek odszed³ od sto³u, ju¿ do niego wróci³.
Przez jakiÂś czas nic siĂŞ nie dziaÂło. DomyÂślaÂł siĂŞ, Âże musiaÂło staĂŚ siĂŞ coÂś wyjÂątkowego, skoro Hermiona tak mocno zareagowaÂła, wiĂŞc czekaÂł nadal.
Ju¿ zacz¹³ siê niecierpliwiÌ i równoczeœnie obawiaÌ, ¿e przegapi³ sygna³, lub ¿e Hermiona napisa³a do niego ZANIM wyj¹³ pergamin, kiedy nagle drzwi siê otwar³y, lampa zap³onê³a i do œrodka wszed³ Watkins.
Acha, o to chodziÂło!
Severus patrza³ jak ch³opak krz¹ta siê i przestawia kilka buteleczek, bierze jak¹œ fiolkê z pomaraùczowym p³ynem i wychodzi. Zapad³a ciemnoœÌ. Parê sekund póŸniej medalion zrobi³ siê ciep³y, wiêc wyszed³, zapali³ œwiat³o i zaklêciami szybko opró¿ni³ buteleczkê, wyczyœci³ j¹ i nape³ni³ proszkiem ze skrzyde³ ciem.
UpewniÂł siĂŞ, Âże w Âżadnym w pozostaÂłych pojemnikĂłw nie ma juÂż proszku ze skrzydeÂł motyli i poczuÂł, jak medalion znĂłw robi siĂŞ bardzo gorÂący.
ÂŻeby ich szlag trafiÂł! JedzÂą, czy urzÂądzajÂą sobie tam trening do Quidditcha?!
Ale to nie miaÂło juÂż znaczenia. Natychmiast zgasiÂł lampĂŞ i w tym momencie ktoÂś przebiegÂł przed oknem, a po chwili dobiegÂł go mĂŞski krzyk.
PoczuÂł nagÂłe ukÂłucie strachu i czym prĂŞdzej aportowaÂł siĂŞ przed dom. Nie zobaczyÂł Hermiony i ogarnĂŞÂło go przeraÂżenie. Merlinie, jeÂśli jÂą zÂłapali...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?