Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

ÂŚroda, 2.09

Smith uœmiechn¹³ siê szeroko na widok przechwyconej koperty w Hogwartu. Otworzy³ j¹ szybko, nie wdaj¹c siê w treœÌ odszuka³ datê i godzinê proponowanego spotkania i popatrzy³ na kalendarz. Czwarty wrzeœnia o siedemnastej... To by³ pi¹tek.
Natychmiast poszedÂł do Norrisa przekazaĂŚ wieÂści.


PiÂątek, 4.09

Smith wypiÂł porzÂądny Âłyk wielosokowego i odczekaÂł chwilĂŞ, aÂż do koĂąca przeistoczyÂł siĂŞ w Augustusa Millera, dyrektora SzkoÂły AurorĂłw. I podszedÂł do wielkiej, Âżelaznej bramy. Z drugiej strony zobaczyÂł nadchodzÂącÂą MinerwĂŞ McGonagall. OpanowaÂł zdumienie i przybraÂł szeroki uÂśmiech.
– Droga pani, có¿ za radoœÌ mĂłc paniÂą zobaczyĂŚ – powiedziaÂł, ujmujÂąc jej rĂŞkĂŞ, schylajÂąc siĂŞ w g³êbokim ukÂłonie i caÂłujÂąc delikatnie. – Co za radoœÌ...!
– DzieĂą dobry, Augustusie – odparÂła czarownica, uÂśmiechajÂąc siĂŞ miÂło. – Mam nadziejĂŞ, Âże dÂługo pan nie czekaÂł? Nasz woÂźny jest trochĂŞ chory i ...
I dlatego robisz za pieska na posyÂłki tego pieprzonego sukinsyna dokoĂączyÂł w myÂślach.
– AleÂż oczywiÂście, Âże nie. WÂłaÂśnie przyszedÂłem. Nie chcĂŞ zabieraĂŚ za duÂżo czasu dyrektora Snape'a, doskonale rozumiem, Âże w tej chwili musi mieĂŚ zupeÂłne urwanie gÂłowy. My teÂż zaczĂŞliÂśmy wczoraj rok szkolny i ledwo daÂłem sobie radĂŞ – trajkotaÂł w trakcie drogi do zamku. – To chyba z pani domu jest Harry Potter? ProszĂŞ mi wierzyĂŚ, prawdziwy geniusz! Czemu nie naleÂży siĂŞ dziwiĂŚ, biorÂąc pod uwagĂŞ wszystko, co zrobiÂł rok temu!
– Jest wspaniaÂły! – odparÂła kobieta. – Prawdziwy bohater. CaÂły Gryffindor! Och, przepraszam, jeÂśli byÂł pan w innym Domu.
– I pan Wesley! Dwie gwiazdy! – Smith nie odpowiedziaÂł na niezadane pytanie i zacz¹³ opowiadaĂŚ jakieÂś kompletne bzdury o tym, jak wyglÂądaÂło rozpoczĂŞcie roku.
W trakcie drogi torba osunê³a mu siê z ramienia, wiêc poprosi³ McGonagall o potrzymanie niewielkiej teczki i pieczo³owicie poprawi³ pasek od torby. Gdy doszli do gabinetu Snape'a, Smith zerkn¹³ na zegarek. Mia³ jeszcze prawie czterdzieœci minut. Napinaj¹c odruchowo miêœnie na myœl o spotkaniu z tym parszywym sukinsynem przepuœci³ McGonagall k³aniaj¹c siê g³êboko i wszed³ do œrodka.
– Drogi panie kolego! – podszedÂł do Snape'a, ktĂłry na jego widok wstaÂł zza biurka. – Witam serdecznie pana dyrektora – zaÂśmiaÂł siĂŞ ze swojego dowcipu.
Snape nie odpowiedzia³ œmiechem, ale zwyk³ym powa¿nym spojrzeniem. Uœcisn¹³ mu rêkê i wskaza³ fotel.
– Witam, dyrektorze Miller. ProszĂŞ spocz¹Ì.
Smith zauwa¿y³, ¿e McGonagall zosta³a w gabinecie przegl¹daj¹c pó³ki z ksi¹¿kami. Pilnuje go.
– Po pierwsze, bardzo panu dziĂŞkujĂŞ za znalezienie dla mnie czasu. W chwili obecnej wolny czas jest na wagĂŞ zÂłota! Ale do rzeczy, do rzeczy – odchrzÂąkn¹³, odÂłoÂżyÂł ró¿dÂżkĂŞ i siĂŞgn¹³ do torby po duÂży notes. – Smith mĂłwiÂł mi, Âże zgodziÂł siĂŞ pan wygÂłosiĂŚ parĂŞ prelekcji u nas... to wspaniaÂła nowina! I Âże powie mi pan, kiedy dysponuje czasem. Nie ukrywam, chciaÂłbym jak najszybciej znaĂŚ daty, Âżeby mĂłc dokoĂączyĂŚ plan lekcji...
Snape machn¹³ ró¿d¿k¹ na swój kalendarz i parê kartek odwróci³o siê wolno.
– MyÂślĂŞ, Âże bĂŞdĂŞ mĂłgÂł wygÂłosiĂŚ piĂŞĂŚ prelekcji – powiedziaÂł, obracajÂąc nastĂŞpne. – ProszĂŞ zanotowaĂŚ sobie kilka dat i powiedzieĂŚ mi, ktĂłre panu najbardziej pasujÂą.
Przez chwilê Snape wymienia³ ró¿ne daty, a Smith je zapisywa³. Kiedy dotarli do koùca roku, spojrza³ na Snape'a i uœmiechn¹³ siê promiennie.
– Wspaniale! Doprawdy, bardzo panu dziĂŞkujĂŞ!
Snape skin¹³ g³ow¹ odpowiadaj¹c na podziêkowania.
– Czy ten paĂąski Smith przekazaÂł panu, Âże proponowaÂłem mu zmieniĂŚ temat? Ten, ktĂłry wybraÂł, nie jest najlepszy. Nie wniesie nic dla paĂąskich AurorĂłw, a sÂą inne, zdecydowanie ciekawsze – powiedziaÂł.
– OczywiÂście, w peÂłni siĂŞ z panem zgadzam! – odparÂł Smith, szukajÂąc niewielkiej ksi¹¿eczki, ktĂłrÂą na tÂą okazjĂŞ przygotowaÂł. – TeÂż mu to mĂłwiÂłem! ProszĂŞ – podaÂł mu jÂą – tutaj jest lista tematĂłw, ktĂłre ja proponujĂŞ. ProszĂŞ mi powiedzieĂŚ, czy sÂą tu jakieÂś, ktĂłre panu nie odpowiadajÂą?
Snape wzi¹³ do rêki ksi¹¿eczkê z wyczyszczonej, b³yszcz¹cej skóry i zacz¹³ przegl¹daÌ parê stronic z tematami. Na któryœ uniós³ lekko brew, ale najwyraŸniej pozosta³e mu pasowa³y, bo w koùcu z³o¿y³ j¹ i odda³.
– Niech pan skreÂśli najbardziej niepopularne zaklĂŞcia. Reszta moÂże byĂŚ. ProponujĂŞ wybraĂŚ kilka z nich, na pierwszym roku paĂąscy uczniowie majÂą zupeÂłnie inny poziom niÂż na ostatnim.
Smith bardzo ostro¿nie uj¹³ ksi¹¿eczkê staraj¹c siê trzymaÌ za krawêdŸ i schowa³ do torby.
– Ma pan zupeÂłnÂą racjĂŞ – przyznaÂł i wstaÂł. – Nie bĂŞdĂŞ zabieraÂł wiĂŞcej paĂąskiego czasu... No i ja teÂż mam jeszcze sporo rzeczy do zrobienia... Ach, ten poczÂątek roku – westchn¹³.
UÂścisnĂŞli sobie rĂŞce i Smith skÂłoniÂł siĂŞ McGonagall.
– ProszĂŞ siĂŞ nie kÂłopotaĂŚ odprowadzaniem mnie do bramy, dam sobie radĂŞ.
McGonagall podesz³a do niego z jak¹œ ksi¹¿k¹ w rêku.
– To Âżaden problem, Augustusie. Mamy zasadĂŞ odprowadzania kaÂżdego goÂścia aÂż do bramy. Kto jak kto, ale pan to zrozumie. Nie robimy Âżadnych wyjÂątkĂłw.
– OczywiÂście, oczywiÂście.
Nie denerwowaÂł siĂŞ. MiaÂł wystarczajÂąco duÂżo czasu, by daĂŚ siĂŞ tej wiedÂźmie odprowadziĂŚ do bramy i nawet jeszcze dalej. Po prostu chciaÂł jak najszybciej udaĂŚ siĂŞ do Nigela.

Nigel mia³ w³aœnie urwanie g³owy. Sta³ w towarzystwie paru innych policjantów i s³ucha³ ich wyjaœnieù. Gdy zobaczy³ Smitha, machn¹³ mu tylko rêk¹ na powitanie.
– Zostaw mi co masz w moim biurze. Teraz nie mam czasu. PrzyjdÂź w poniedziaÂłek – zawoÂłaÂł krĂłtko.
– Ale...
Smith nie mĂłgÂł dokoĂączyĂŚ. Pod posterunek policji zajechaÂło wÂłaÂśnie piĂŞĂŚ radiowozĂłw bÂłyskajÂąc ÂświatÂłami i wyjÂąc. Policjanci wyskoczyli z nich i wbiegli do Âśrodka. RĂłwnoczeÂśnie rozdzwoniÂła siĂŞ komĂłrka.
– WyÂślij tam ekipĂŞ z jakimÂś negocjatorem – powiedziaÂł natychmiast Nigel. – Z paroma. I niech siĂŞ nie zbliÂżajÂą do budynku, na litoœÌ boskÂą! Otoczcie ich, ale nie interweniujcie!
Obróci³ siê jeszcze do Smitha i potrz¹sn¹³ g³ow¹.
Smith westchn¹³ i poszed³ do biura Nigela. Przesun¹³ jakieœ notatki i po³o¿y³ po œrodku plik bia³ych, mugolskich kopert z kawa³kami skóry, szkie³kami i ok³adk¹ ksi¹¿eczki. Na ka¿dej kopercie widnia³y inicja³y. HP, GW, AW, RW, MW, SS, MMc.


Wtorek, 8.09

Nigel wrĂłciÂł do pracy dopiero we wtorek. W zasadzie powinien siedzieĂŚ na zwolnieniu lekarskim do koĂąca tygodnia, ale jak tylko wypisali go ze szpitala, zamiast do domu pojechaÂł prosto na komendĂŞ.
Tym razem nikt nie poklepywa³ go po ramieniu na powitanie. Mia³ ca³e ramiê na temblaku i owiniêty by³ warstw¹ banda¿y w poprzek ca³ej piersi. Uniós³ drug¹ rêkê na powitanie i uœmiechn¹³ siê, co mu siê rzadko zdarza³o, do stoj¹cej w korytarzu grupy.
– Ten twĂłj dziwny znajomy powiedziaÂł, Âże przyjdzie dziÂś po poÂłudniu – powiedziaÂła pani sierÂżant po krĂłtkiej dyskusji na temat piÂątkowego napadu na pobliski bank z wziĂŞciem zakÂładnikĂłw, leczenia i szpitalnego Âżarcia.
– Dobrze. MoÂżesz zobaczyĂŚ, czy Jacky jest jeszcze na sÂłuÂżbie? – spytaÂł Nigel. Jacky byÂł specjalistÂą w analizie odciskĂłw palcĂłw.
– Zaczyna dopiero o pierwszej. PrzysÂłaĂŚ go do ciebie?
– Tak. DziĂŞki, Sandra.
Nigel znalaz³ na biurku koperty Smitha i westchn¹³. Zadzwoni³ po Billa, ¿eby przeniós³ odciski na podk³adki i opisa³ je tak, jak na kopertach. Pó³ godziny póŸniej mia³ ju¿ wszystko gotowe. Sam zaj¹³ siê odgruzowywaniem poczty. Kiedy otworzy³ Lotusa, lista nieprzeczytanych maili niemal go przerazi³a. 126 maili?! I oni chcieli, ¿ebym siedzia³ jeszcze kilka dni w domu!
Smith przyszed³ parê minut po czwartej. Zamkn¹³ za sob¹ drzwi i a¿ westchn¹³ na widok Nigela w banda¿ach.
– Merli... co ci siĂŞ staÂło?!
– Postrzelili mnie w lewy bark w piÂątek. Dwa razy. I oberwaÂłem odÂłamkiem – westchn¹³ Nigel. – MiaÂłem szczĂŞÂście, Âże kula przeszÂła gÂładko i wyszÂła, zanim siĂŞ rozerwaÂła. MoÂżemy sobie podaĂŚ rĂŞce, nie?
Smith prychn¹³ tylko. Teraz interesowa³ go tylko jeden temat.
– No i jak, wiesz, kto tam byÂł?
Nigel nieporadnie wyj¹³ raport daktyloskopijny i zacz¹³ porównywaÌ odciski zebrane przez jego ch³opaków i te od Smitha.
– Ten – stukn¹³ o³ówkiem. – To jest twĂłj Hewlett Packard.. – Na widok miny Smitha zaÂśmiaÂł siĂŞ jeszcze raz – TwĂłj pan HP. Ten tu, kobieta. GW. To ta, co bywa doœÌ czĂŞsto. RW nie byÂło juÂż od bardzo, bardzo dawna, ale sÂą jeszcze jego odciski w niektĂłrych miejscach, choĂŚ kurz na nim leÂży. Ten duÂży, SS, tego jest peÂłno. WszĂŞdzie. To jest ten jej facet. Reszta zupeÂłnie nie pasuje do tego jednego, co siĂŞ ostatnio pojawiÂł w salonie.
Smith nie zrozumiaÂł.
– Czekaj, nie odwrotnie? Ten nowy to ten duÂży, a ten drugi to ten, co go nie ma?
– PlÂączesz siĂŞ w zeznaniach, Teddy – pokrĂŞciÂł gÂłowÂą Nigel. – Popatrz, masz cztery punkty wspĂłlne – obrysowaÂł cztery bardzo charakterystyczne fragmenty na duÂżym odcisku palca.
Smith spojrzaÂł na Nigela zdumiony.
– Chcesz powiedzieĂŚ... Âże ten facet... SS... on tam czĂŞsto bywa?
– ChcĂŞ powiedzieĂŚ, Âże ten facet tam praktycznie mieszka. ZebraliÂśmy peÂłno jego odciskĂłw w sypialni, w salonie, w Âłazience na szczoteczce do zĂŞbĂłw, butelce z Âżelem, butelkach perfum. W kuchni... WszĂŞdzie.
Smith z wraÂżenia otworzyÂł usta. Nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ.
– W sypialni? Co on, do cholery, tam robi... – powiedziaÂł bardziej do siebie, niÂż do Nigela.
– A co siĂŞ robi w sypialni, Teddy? SÂądzÂąc po opisie sytuacyjnym, chodzÂą do ³ó¿ka nie tylko po to, Âżeby spaĂŚ.
Smith stara³ siê zrozumieÌ. Snape i Granger chodz¹ do ³ó¿ka? Sypiaj¹ ze sob¹?! I... Niemo¿liwe!
– JesteÂś pewien, Âże siĂŞ nie mylisz? To... po prostu niemoÂżliwe – wyjÂąkaÂł w koĂącu.
– Jestem pewien. Czemu niemoÂżliwe?
– Bo z tego, co wiem, to oni siĂŞ nie cierpiÂą.
Nigel zerkn¹³ do raportu.
– WiĂŞc musiaÂło siĂŞ im odwidzieĂŚ. Nawet gdyby zaÂłoÂżyĂŚ, Âże to byÂł gwaÂłt, to nie wiem, jakim cudem nie wywaliÂłaby jego przyborĂłw do golenia, Âżelu czy szczotki do zĂŞbĂłw.
Kurwa, kurwa, kurwa maĂŚ! Peter, i to natychmiast!
Nie wiedziaÂł jeszcze, gdzie to odkrycie prowadziÂło, ale wiedziaÂł, Âże jest Âźle. Bardzo Âźle. Bardzo, bardzo Âźle!
– Nigel, bardzo ci dziĂŞkujĂŞ! PomogÂłeÂś mi, nawet nie masz pojĂŞcia jak. MuszĂŞ siĂŞ natychmiast tym zaj¹Ì – zerwaÂł siĂŞ z krzesÂła, uÂścisn¹³ boleÂśnie rĂŞkĂŞ Nigelowi i wypadÂł na zewnÂątrz.
SzukaÂł byle jakiego zakamarka, Âżeby mĂłc siĂŞ deportowaĂŚ. Zaledwie parĂŞ jardĂłw dalej zobaczyÂł publicznÂą toaletĂŞ. Nad drzwiami ÂświeciÂło siĂŞ zielone ÂświatÂło, wiĂŞc wpadÂł do Âśrodka tuÂż przed nosem trzech mÂłodych chÂłopakĂłw niosÂących puszki z piwem. I deportowaÂł siĂŞ przed toalety Ministerstwa.

Jeden z ch³opaków zacz¹³ dreptaÌ w miejscu i spojrza³ na zegarek.
– Co on, kurna, tam robi? JuÂż piĂŞĂŚ minut siedzi – mrukn¹³ do kumpli.
– IdÂź i odlej siĂŞ byle gdzie – odparÂł jeden z nich.
– W³¹czyÂło siĂŞ automatyczne mycie, zaraz stamtÂąd wyleci, zobaczycie – zaÂśmiaÂł siĂŞ drugi.
Mycie siê skoùczy³o i pierwszy zacz¹³ ju¿ pojêkiwaÌ. W koùcu któryœ z jego kumpli nie wytrzyma³. Podszed³ i otworzy³ lekko drzwi, nad którymi na nowo œwieci³o siê zielone œwiate³ko.
– Przepraszamy pana... bardzo... – zajrzaÂł do Âśrodka, wpierw dyskretnie, potem zdecydowanie porzÂądniej.
W toalecie nikogo nie byÂło.
– No i? – jĂŞkn¹³ znĂłw pierwszy, zginajÂąc siĂŞ w pó³ i zaciskajÂąc nogi. – Mocz mi zaraz oczami popÂłynie!
– Nie wiem... – odparÂł tamten. – SÂłuchajcie... nie ma go...
Jego kolega rzuci³ siê gwa³townie do œrodka i zacz¹³ zdzieraÌ z siebie spodnie nim drzwi siê zamknê³y.
– Jak to „nie ma"? – spytaÂł trzeci. – SchowaÂł siĂŞ gdzieÂś?
– Nie wiem, gdzie mĂłgÂł siĂŞ schowaĂŚ... ale wiesz, sÂłyszaÂłem, Âże te automatyczne toalety to majÂą taki specjalny tryb mycia, Âże zapada siĂŞ podÂłoga i wszystko siĂŞ zalewa.
– Pieprzysz – powiedziaÂł zdecydowanie jego kumpel, podszedÂł do drzwi i zacz¹³ w nie waliĂŚ piĂŞÂściÂą. – Danny, wyÂłaÂź stamtÂąd! Szybko!
Danny wyszedÂł po chwili z bÂłogim uÂśmiechem.
– Teraz juÂż wiem, czemu nazywajÂą to drugÂą w kolejnoÂści przyjemnoÂściÂą w Âżyciu...

Parênaœcie minut póŸniej m³ode ma³¿eùstwo przystanê³o i przygl¹da³o siê w zdumieniu trójce m³odych ch³opaków, którzy co jakiœ czas otwierali drzwi do toalety, zagl¹dali do œrodka, zamykali je, czekali chwilê i zagl¹dali na nowo. Kiedy podeszli bli¿ej, us³yszeli krótk¹ wymianê zdaù.
– I co, leÂży tam nadal?
– LeÂży. W tym samym miejscu.
– Nie ruszyÂła siĂŞ? Nie przesunĂŞÂła?
– Ani trochĂŞ...
Zaniepokojona kobieta zerknĂŞÂła na mĂŞÂża i podeszÂła jeszcze bliÂżej.
– Przepraszam, moÂżna?
– Niech pani uwaÂża... tam przed chwilÂą wciÂągnĂŞÂło do Âśrodka jednego faceta!
– WidzieliÂśmy, naprawdĂŞ!
Kobieta spojrzaÂła na nich, rzuciÂła okiem na butelki po piwie i weszÂła do Âśrodka.
W Âśrodku nikogo nie byÂło – a wÂłaÂśnie tego siĂŞ obawiaÂła. Za to dokÂładnie po Âśrodku leÂżaÂła niewielka bÂłyszczÂąca moneta.

Smith wypadÂł jak burza z toalety i poszedÂł bardzo szybkim krokiem do wind. Na Poziomie Drugim, w korytarzu prowadzÂącym do Norrisa nikogo nie byÂło, wiĂŞc rĂłwnie szybko dopadÂł jego gabinetu.
Adalbert popatrzy³ na zamykaj¹ce siê drzwi z lekkim zdumieniem. Nie mia³ nawet czasu przyjrzeÌ siê dok³adniej minie Smitha, ale Auror z ca³¹ pewnoœci¹ nie szed³ tam jak na œciêcie.
Norrisowi wystarczyÂło jedno spojrzenie na twarz Smitha.
– Nie ma mnie. Dla nikogo – powiedziaÂł dobitnie do swojej sekretarki i zatrzasn¹³ drzwi.
– Mamy jÂą! – wyrzuciÂł z siebie Smith. – Granger. I Snape. SÂą razem. MiaÂłeÂś racjĂŞ.
UsiadÂł bez pytania na fotelu. Nie miaÂł ze sobÂą nawet raportĂłw Nigela. Ale to nie miaÂło znaczenia.
– Cholera! – zbladÂł Norris i rĂłwnieÂż usiadÂł na fotelu. – Opowiadaj dokÂładniej.
– Aurorzy... wiesz, ci mugolscy, od Nigela, weszli w piÂątek do jej mieszkania i zebrali odciski palcĂłw. Zgodnie z tym, co mĂłwiÂą, kaÂżdy ma inny – Smith pokazaÂł Norrisowi opuszek palca. – Po tym mogli powiedzieĂŚ, kto tam u niej bywaÂł. I wyszÂło im, Âże Snape bywa tam cholernie czĂŞsto. I co najciekawsze, wiesz, Âże oni sÂą razem?
– WÂłaÂśnie to podejrzewaÂłem! – Norris waln¹³ piĂŞÂściÂą w biurko. – ÂŻe coÂś razem kombinujÂą!
Smith potrz¹sn¹³ g³ow¹.
– Nie, Peter. To znaczy tak, kombinujÂą. Ale mi chodzi o to, Âże oni sÂą parÂą. SypiajÂą ze sobÂą. On tam praktycznie mieszka.
Norris zdziwiÂł siĂŞ tak bardzo, Âże aÂż znieruchomiaÂł. Ale tylko na chwilĂŞ.
– Nie waÂżne, Teddy! Wisi mi, czy siĂŞ pieprzÂą, czy tylko ze sobÂą dyskutujÂą! NajwaÂżniejsze, Âże ze sobÂą pracujÂą! Merlinie, wiesz, co to oznacza?!
Smith by³ tak wstrz¹œniêty odkryciem, ¿e Snape i Granger mog¹ ze sob¹ sypiaÌ, ¿e nie uda³o mu siê jeszcze zacz¹Ì myœleÌ, co to tak naprawdê oznacza.
– Peter... SÂądzisz, Âże nas odkryli?! Ale jak fakt, Âże ze sobÂą sypiajÂą, moÂże nam zaszkodziĂŚ...?!
Norris zerwaÂł siĂŞ z fotela.
– Ty idioto, jeszcze nie rozumiesz? Dlaczego posadziliÂśmy Granger na stoÂłku?! Bo baliÂśmy siĂŞ, Âże siĂŞ zorientuje! No wiĂŞc siĂŞ zorientowaÂła! Nie wiem kiedy, ale jakoÂś siĂŞ zorientowaÂła! PozbyÂła siĂŞ Wesleya i spiknĂŞÂła ze Snapem! Nie wiem, czy przez przypadek wÂłaÂśnie z nim, czy jakoÂś dowiedziaÂła siĂŞ, Âże jego teÂż siĂŞ obawiamy...! Dlatego tak nagle zachciaÂło siĂŞ jej zdawaĂŚ OWUTEMY! Pewnie to on kazaÂł jej zaÂłoÂżyĂŚ zabezpieczenia na kominek! MoÂże to byÂła notatka Tylera? MoÂże on trzyma tego wiĂŞcej?!
– MyÂślisz, Âże wie wszystko?! – zbladÂł Smith.
– Nie wiem, czy wszystko! Ale moÂże to wyjaÂśnia choĂŚ czêœÌ naszych problemĂłw?! – zawoÂłaÂł Norris, chodzÂąc nerwowo po caÂłym gabinecie. – Ale to znaczy, Âże to ona mu pomagaÂła! To musiaÂła byĂŚ ona! Pewnie pod niewidkÂą, dlatego jej nie widzieliÂśmy!
– Cholera jasna...! – prawda dotarÂła wreszcie do Smitha i poczuÂł siĂŞ, jakby wpadÂł na rozpĂŞdzonego hipogryfa.
Norris zÂłapaÂł siĂŞ za gÂłowĂŞ i nadal chodziÂł, to w jednÂą, to w drugÂą stronĂŞ. Niemal biegaÂł.
– Musimy jÂą dopaœÌ!
– RÂąbn¹Ì jÂą teraz? Nie moÂżemy jej zabiĂŚ w Ministerstwie, bĂŞdzie o to straszna...
Norris potrz¹sn¹³ g³ow¹.
– Nie, nie tu. Musimy jÂą gdzieÂś porwaĂŚ i w ten sposĂłb dopadniemy Snape'a! – Norris zatrzymaÂł siĂŞ w miejscu i odwrĂłciÂł do Smitha. – Skoro oni sÂą razem, moÂżesz byĂŚ pewien, Âże przybiegnie, jak tylko mu powiemy, Âże mamy jego pannĂŞ...
Smith spojrzaÂł na zegar. DochodziÂła piÂąta.
– To szybko! Ona z pewnoÂściÂą jeszcze siedzi w gabinecie! – zerwaÂł siĂŞ na rĂłwne nogi.
– Czekaj... – przystopowaÂł go Norris. – Gdzie jÂą zabierzemy? Trzeba jÂą jakoÂś ukryĂŚ...
– ObojĂŞtne gdzie! ChoĂŚby do mnie. JuÂż nie raz tak robiÂłem. ZabiorĂŞ jej ró¿dÂżkĂŞ i rzucĂŞ zaklĂŞcia antydeportacyjne, nie wyrwie siĂŞ. Imperiusa, cokolwiek! Ona nie moÂże nam siĂŞ wyrwaĂŚ...!
Norris myÂślaÂł gorÂączkowo. To musiaÂło byĂŚ zrobione z gÂłowÂą.
– Poczekaj. Poczekaj...
Dopad³ biurka, napisa³ coœ na kawa³ku papieru i smagn¹³ ró¿d¿k¹. Papier z³o¿y³ siê w samolocik. Norris otworzy³ drzwi i samolocik œmign¹³ na korytarz. Przymkn¹³ drzwi i zwróci³ siê cicho do Smitha.
– IdÂź pod jej biuro. NapisaÂłem do Aylin, Âżeby sprawdziÂła, gdzie ona jest i wyszÂła na korytarz ci powiedzieĂŚ. W Âżadnym wypadku siĂŞ tam u niej nie pokazuj... Czekaj! I kaÂż Aylin jÂą pilnowaĂŚ. Do odwoÂłania. Jakby chciaÂła wyjœÌ, niech jÂą rÂąbnie Imperiusem. A ty przyjdÂź tu, musimy siĂŞ namyÂśleĂŚ, jak to zrobiĂŚ.
Smith wypadÂł z gabinetu i pobiegÂł do wind.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?