Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Przez godzinê Smith stara³ siê jakoœ wróciÌ do siebie. Du¿o czasu zajê³o mu zebranie siê z pod³ogi. Trzês¹cymi siê rêkoma zrzuci³ z siebie ca³e ubranie i owin¹³ siê narzut¹ z kanapy. I czeka³.
Z jednej strony marzyÂł, Âżeby wrĂłciĂŚ juÂż do swojej postaci. NienawidziÂł tego ciaÂła; ciĂŞÂżkich, duÂżych piersi, waÂłkĂłw tÂłuszczu na brzuchu, czy grubych ud.
Z drugiej strony ba³ siê przeraŸliwie, jak jeszcze niczego innego, odmienienia siê. Bêdzie musia³ stan¹Ì przed Norrisem. Cholera, cholera, cholera...
ParĂŞ cali i byÂłby martwy. On albo Norris albo David. Pieprzony Norris. OdbiÂło mu juÂż zupeÂłnie.

Przez chwilê walczy³ ze sob¹, ale w koùcu podda³ siê i poszed³ do toalety. Kiedy odruchowo siêgn¹³ miêdzy nogi i nic nie znalaz³, zakl¹³ wœciekle wysokim falsetem i usiad³ na sedesie. I sikaj¹c poczu³ ³zy nap³ywaj¹ce mu do oczu.
Dr¿¹c na ca³ym ciele spogl¹da³ na zegar czuj¹c, ¿e czas gna do przodu jak oszala³y i równoczeœnie, ¿e stoi w miejscu. Przedziwne uczucie.
Kiedy w koùcu poczu³, jak w³osy skracaj¹ mu siê, ca³e cia³o szczupleje i wreszcie wraca do swojej postaci, mia³ wra¿enie, jakby dosta³ cios w brzuch. A¿ zwin¹³ siê ze strachu.

Trzês¹cymi rêkoma ubra³ siê, to spiesz¹c siê, to zwalniaj¹c. Westchn¹³ ciê¿ko i powlók³ siê w stronê kominka.
Sam nie wiedzia³, jakim cudem trafi³ pod gabinet Norrisa. By³o dopiero przed w pó³ do pi¹t¹, wiêc cholerna pani Flynn by³a jeszcze w sekretariacie. Spróbowa³ przybraÌ powa¿n¹, spokojn¹ minê i poprosi³ j¹ o zapowiedzenie jego wizyty.
– Pan Norris powiedziaÂł, Âże oczekuje pana – odparÂła kobieta, przyglÂądajÂąc siĂŞ mu uwaÂżnie.
W brzuchu miaÂł juÂż chyba stado wijÂących siĂŞ wĂŞÂży. Dr¿¹cÂą rĂŞkÂą zastukaÂł i kiedy usÂłyszaÂł „WejœÌ!", otworzyÂł drzwi.
Z ulgÂą zobaczyÂł stojÂącego przy biurku Davida. Norris siedziaÂł w swoim fotelu i wyglÂądaÂł juÂż normalnie.
– Racz mi wyjaÂśniĂŚ, co to miaÂło byĂŚ, Smith – powiedziaÂł bardzo cichym gÂłosem.
Smith nie pomyÂślaÂł o tym jeszcze i spanikowaÂł na nowo.
– Nie wiem, Peter... ! To byÂły wÂłosy, ktĂłre przywoÂłaÂłem z szaty Snape'a. MiaÂł je na sobie. Nawet mi do gÂłowy nie przyszÂło, Âże moÂże mieĂŚ na sobie wÂłosy kogoÂś innego... jakiejÂś kobiety...
– SÂądzĂŞ, Âże po prostu mamy pecha – powiedziaÂł Âłagodnie David. – Ta kobieta musiaÂła spotkaĂŚ siĂŞ ze Snapem tuÂż przed wizytÂą Teddy'ego. MoÂże Snape ma jak¹œ kochankĂŞ, albo to zwykÂła dziwka... Nie waÂżne. W kaÂżdym razie kaÂżdy by siĂŞ pomyliÂł.
Norris bawiÂł siĂŞ piĂłrem.
– WidziaÂłeÂś coÂś dziwnego? – spytaÂł, patrzÂąc na Smitha.
Smith potrz¹sn¹³ g³ow¹.
– Nie. Nic. ZupeÂłnie. PrzyszedÂłem trochĂŞ wczeÂśniej i w gabinecie byÂła tylko McGonagall, ale natychmiast wyszÂła.
– Jak to wyglÂądaÂło? Jak dostaÂłeÂś te wÂłosy?
Smith nie odwa¿y³ siê usi¹œÌ. Po pierwsze David te¿ sta³, po drugie mia³ nadziejê, ¿e w ten sposób wizyta potrwa krócej.
– DaÂłem mu do przeczytania list od dyrektora szkoÂły i kiedy czytaÂł, zobaczyÂłem jeden wÂłos na jego ramieniu, wiĂŞc go przywoÂłaÂłem. Drugi spadÂł na ziemiĂŞ, kiedy otrzepywaÂł sobie szatĂŞ, jak juÂż miaÂłem wyjœÌ. PodniosÂłem go z ziemi. NaprawdĂŞ!
Norris spojrzaÂł na Davida.
– Pewnie masz racjĂŞ, Davy. Snape musiaÂł byĂŚ z tÂą kobietÂą wczeÂśniej.
ZamyÂśliÂł siĂŞ, wiĂŞc Smith spojrzaÂł na Davida. Ten posÂłaÂł mu cieĂą uÂśmiechu.
– MoÂże sprĂłbujemy jeszcze raz? – zaproponowaÂł Norrisowi. – MoÂżesz wysÂłaĂŚ do Hogwartu twojego skrzata.
– Nie mogĂŞ – zaprzeczyÂł Norris. – Snape odesÂłaÂł prawie wszystkie skrzaty do ÂŚw. Munga, zostawiÂł tylko jednÂą skrzatkĂŞ i jakiegoÂś mÂłodego skrzata. Natychmiast zobaczÂą, Âże Gnypek jest obcy.
– Za dwa tygodnie wszyscy nauczyciele bĂŞdÂą w zamku z powrotem...
– Nie bĂŞdĂŞ czekaÂł dwĂłch tygodni! ChcĂŞ Snape'a teraz! – wydarÂł siĂŞ Norris i natychmiast wrĂłciÂł do normalnego tonu. – Przez dwa tygodnie moÂże spieprzyĂŚ wszystko, co udaÂło siĂŞ nam osiÂągn¹Ì, podburzajÂąc tych idiotĂłw!
– Chcesz go zabiĂŚ, czy zmusiĂŚ do wspó³pracy? – spytaÂł rzeczowo David, spoglÂądajÂąc znĂłw na Smitha.
– NajchĂŞtniej kazaÂłbym go zabiĂŚ, ale ludzie natychmiast zgadnÂą, kto to zrobiÂł. I dlaczego – powiedziaÂł niechĂŞtnie Norris. – Nie, musimy go sobie podporzÂądkowaĂŚ.
– W takim razie pozostaje nam Imperius – zaproponowaÂł niepewnie Smith. – UdaÂło siĂŞ nam z Shakleboltem, uda siĂŞ i ze Snapem. Gdybym chciaÂł, mĂłgÂłbym rÂąbn¹Ì go zaklĂŞciem bez problemĂłw...
– ZaskakujÂące, Âże ty z niczym nie masz problemĂłw. Ale jak przychodzi co do czego, okazuje siĂŞ, Âże coÂś poszÂło nie tak... – warkn¹³ Norris.
Smith skuliÂł siĂŞ w sobie na nowo.
– ZrĂłbmy tak, jak poprzednim razem. Trzeba wywabiĂŚ Snape'a gdzieÂś, gdzie bĂŞdzie sam. Dopadniemy go razem i nie ma siÂły, nawet jeÂśli bĂŞdzie siĂŞ broniÂł, ktĂłryÂś z nas go dosiĂŞgnie – powiedziaÂł David.
Norris zadumaÂł siĂŞ. W koĂącu podniĂłsÂł gÂłowĂŞ.
– Davy, wymyÂśl, jak go gdzieÂś zwabiĂŚ. Jak najszybciej. Ale dopadniemy go tylko my we troje. Nie chcĂŞ tÂłumaczyĂŚ reszcie, Âże znĂłw siĂŞ nam nie udaÂło. Do jutra plan ma byĂŚ gotowy. PĂłki co, nie organizuj sobotniego spotkania. A ty, Smith, zejdÂź mi z oczu.
Smith o niczym innym nie marzy³, wiêc wyszed³ pospiesznie. Przechodz¹c przed pani¹ Flynn uda³o mu siê jeszcze zachowaÌ dumny wyraz twarzy, ale kiedy tylko wszed³ do korytarza, przera¿enie, poni¿enie, wœciek³oœÌ i smak pora¿ki wziê³y górê, wróci³y md³oœci i zzielenia³ na nowo.
Snape, ty sukinsynie... zapÂłacisz mi za to...! pomyÂślaÂł, wlokÂąc siĂŞ pod portretem Wafflinga.
Teraz siedzia³ na kanapie i gapi³ siê w okno. Jak mog³o do tego dojœÌ?!
.
Norris spojrzaÂł za wychodzÂącym Smithem i pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Davy, coÂś jest nie tak. Nie umiem powiedzieĂŚ co, ale coÂś tu nie gra – powiedziaÂł, patrzÂąc na przyjaciela.
Lawford zdecydowaÂł siĂŞ nie ruszyĂŚ z miejsca. DziÂś wszystko zaszÂło o wiele za daleko i chciaÂł to jakoÂś daĂŚ Peterowi do zrozumienia. Jeden z nich mĂłgÂłby byĂŚ juÂż martwy. Albo dziesiÂątki maÂłych niewinnych dzieci i kilka opiekunek. Nie o to chodziÂło, kiedy dyskutowali pod koniec marca...
– Co jest nie tak? – spytaÂł gÂłucho.
Norris wzruszyÂł ramionami.
– Nie wiem... Mam zÂłe przeczucie... Snape znĂłw jest gĂłrÂą... Za pierwszym razem stÂłukÂła siĂŞ fiolka ze wspomnieniem – nie odwaÂżyÂł siĂŞ dotÂąd przyznaĂŚ, Âże to on to zrobiÂł. – Teraz przypadkiem czarny wÂłos z jego szaty nie jest jego wÂłosem, ale jakiejÂś czarnowÂłosej kobiety... JakoÂś dziwnie mu siĂŞ udaje... Do tego moÂżna powiedzieĂŚ, Âże wygraÂł z nami bitwĂŞ o nowÂą szko³ê...
– Peter, nie sÂądzisz chyba, Âże pojawienie siĂŞ tam mugoli to jego zasÂługa – zaprzeczyÂł gwaÂłtownie Lawford.
– Szczerze? Nie wiem – machn¹³ rĂŞkÂą Norris. – Nie moÂżemy w tej chwili przeprowadzaĂŚ aborcji, bo Snape i Lovegood podburzyli ca³¹ spoÂłecznoœÌ czarodziejĂłw... To wszystko jakby nie byÂło jego zasÂługÂą, jakby to byÂło przez przypadek, ale coÂś za duÂżo tych przypadkĂłw.
– CaÂły czas podajemy eliksir antykoncepcyjny. Gdyby Snape w jakiÂś sposĂłb wiedziaÂł, co siĂŞ dzieje, z pewnoÂściÂą by do tego nie dopuÂściÂł... – nagle Lawford przypomniaÂł sobie, Âże Norris kazaÂł Watkinsowi sprawdziĂŚ, czy wszystko z porzÂądku z eliksirem. – Nigel siĂŞ odzywaÂł?
– Tak. PowiedziaÂł, Âże wszystko jest w idealnym porzÂądku. Ale skÂąd ja mam wiedzieĂŚ, czy sprawdziÂł wszystko jak trzeba? MoÂże coÂś przeoczyÂł? Tak jak ten pieprzony Auror–specjalista?!
Lawford postanowiÂł trochĂŞ uspokoiĂŚ Norrisa.
– SÂą dwie opcje. Albo uznajemy, Âże to byÂły czyste przypadki, albo Âże Snape wie o wszystkim... Ale ta druga opcja jest absurdem i doskonale o tym wiesz... Nie wiem nawet JAK mĂłgÂłby o tym wiedzieĂŚ... Nikt nie moÂże zdradziĂŚ w Âżaden sposĂłb, co siĂŞ dzieje, bo przecieÂż wszyscy zÂłoÂżyli mi WieczystÂą PrzysiĂŞgĂŞ – powiedziaÂł spokojnym, Âłagodnym tonem. – To sÂą tylko przypadki, Peter. Czasem siĂŞ tak ukÂłada...
Norris oparÂł gÂłowĂŞ na dÂłoniach.
– Pewnie masz racjĂŞ, Davy. Po prostu nie daje mi to spokoju.
– MuszĂŞ juÂż iœÌ, Peter – Lawford podszedÂł do drzwi.
– Ale nie mĂłwmy o tym reszcie – powiedziaÂł jeszcze Norris, spojrzawszy na niego.
– Dobrze. Dobry pomysÂł, Peter. MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże ... – zawahaÂł siĂŞ, ale w koĂącu przemĂłgÂł siĂŞ i dokoĂączyÂł – to jedyny dobry pomysÂł tego dnia.
I wyszedÂł cicho, nie patrzÂąc na zamarÂłego nagle Norrisa.

PiÂątek, 31.07
– I nadal chcesz stawiĂŚ siĂŞ na to spotkanie? Chyba oszalaÂłeÂś! – prawie krzyknĂŞÂła Minerwa, spoglÂądajÂąc na Severusa.
JuÂż dawno skoĂączyli obiad, ale nadal siedzieli przy stole. Oboje spoglÂądali na niewinny list i dyskutowali od prawie godziny.
Dopiero przed obiadem Minerwa odda³a Severusowi list, który zwyk³a sowa przynios³a tego ranka. Wczeœniej musia³a sprawdziÌ, czy przez przypadek list nie jest ukrytym œwistoklikiem, który wys³a³ mu Norris mimo, ¿e nadawc¹ mia³ byÌ Ksenofiliusz Lovegood. Lovegood proponowa³ spotkanie w sobotê o dziewi¹tej wieczorem na wierzcho³ku najbardziej wysuniêtej na pó³noc pla¿y jeziora Loch Garten, ¿eby porozmawiaÌ o strategii dla ¯onglera na najbli¿sze miesi¹ce.
Severus przeczytaÂł list uwaÂżnie, ale i bez czytania wiedziaÂł jedno – ten list z ca³¹ pewnoÂściÂą nie byÂł od Lovegooda. Kiedy w ubiegÂłym tygodniu usÂłyszeli, Âże Norris chce wprowadziĂŚ kontrolĂŞ sowiej poczty, Severus ostrzegÂł Lovegooda i zaproponowaÂł inny sposĂłb porozumiewania siĂŞ. Od tamtej chwili listy umieszczali w ró¿nych skrytkach i w omĂłwionym miejscu zostawiali sygnaÂły, ktĂłre identyfikowaÂły skrytkĂŞ. Dla Severusa byÂł to najpewniejszy sposĂłb komunikacji, ktĂłry praktykowaÂł w czasie drugiej wojny. WiedziaÂł, Âże Lovegood siĂŞ ukrywa i prawdopodobieĂąstwo odnalezienia go jest znikome, ale nawet gdyby dopadÂł go Norris, ryzyko, Âże przez Lovegooda dotarliby do niego, byÂło bliskie zeru.
WyjaÂśniÂł to szybko Minerwie i zaczĂŞli rozmawiaĂŚ o tym, co siĂŞ za tym kryje. Oboje domyÂślali siĂŞ, Âże Norris.
– A co proponujesz? ÂŻe ukryjĂŞ siĂŞ w Spinner's End przez najbliÂższy rok? JeÂśli nie wywabiÂą mnie w ten sposĂłb, to zrobiÂą to w inny. Teraz przynajmniej wiemy, czego siĂŞ spodziewaĂŚ – odparÂł, bawiÂąc siĂŞ ÂłyÂżeczkÂą do kawy.
Minerwa miaÂła bardzo sceptycznÂą minĂŞ. ZasznurowaÂła usta i pokrĂŞciÂła gÂłowÂą.
– Nie podoba mi siĂŞ to. Nadal nie wiemy, jakie sÂą ich zamiary. Czy chcÂą tylko rzuciĂŚ na ciebie Imperiusa, ÂżebyÂś zacz¹³ z nimi wspó³pracowaĂŚ, czy teÂż bĂŞdÂą chcieli ciĂŞ zabiĂŚ!
– Stawiam na to pierwsze.
– Jak moÂżesz tak spokojnie o tym mĂłwiĂŚ! – wybuchnĂŞÂła czarownica, stukajÂąc rĂŞkÂą w stó³. – PrzecieÂż to nie sÂą jakieÂś idiotyczne zakÂłady kto ma racjĂŞ! Tu chodzi o twoje Âżycie!
– Wiem, Minerwo – powiedziaÂł uspokajajÂąco Severus. – Mam caÂły jeden dzieĂą, Âżeby wymyÂśliĂŚ jak¹œ strategiĂŞ.
– Masz? A nie maMY?!
Severus pokiwaÂł gÂłowÂą, Âżeby jÂą udobruchaĂŚ.
– ChodÂź do mojego gabinetu, Albus teÂż moÂże chcieĂŚ coÂś zaproponowaĂŚ.
Dumbledora akurat nie byÂło, wiĂŞc czekajÂąc na niego kontynuowali rozmowĂŞ.
– PowinniÂśmy wieczorem ÂściÂągn¹Ì tu rĂłwnieÂż HermionĂŞ – rzekÂła Minerwa.
– WolaÂłbym trzymaĂŚ jÂą od tego z daleka.
– Zdecydowanie odradzam. Jak siĂŞ o tym dowie, bĂŞdzie bardziej niÂż wÂściekÂła.
Severus uniĂłsÂł pytajÂąco brew zastanawiajÂąc siĂŞ, co dokÂładnie ma na myÂśli. DostrzegÂła, Âże sÂą razem, czy po prostu chodzi jej o to, Âże Hermiona nie lubi byĂŚ odsuwana na bok?
Minerwa uœmiechnê³a siê w doœÌ dziwny sposób.
– Wiesz... nie potrzebujĂŞ legilimencji, Âżeby zauwaÂżyĂŚ, Âże Hermiona bardzo ciĂŞ lubi...
Có¿, trzeba bêdzie jej jakoœ to powiedzieÌ, ale teraz to nie najlepszy moment.
– Ujmijmy to tak. Ja teÂż jÂą bardzo lubiĂŞ i wÂłaÂśnie dlatego nie chcĂŞ, Âżeby w to siĂŞ pchaÂła – powiedziaÂł powaÂżnie, patrzÂąc Minerwie prosto w oczy. – JeÂśli mnie dopadnÂą, skoĂączy siĂŞ najprawdopodobniej na Imperiusie. MoÂżesz siĂŞ domyÂśleĂŚ, co zrobiÂą z niÂą, jeÂśli jÂą zÂłapiÂą.
Minerwa zamarÂła i zbladÂła lekko.
– Wiem, ale nadal uwaÂżam, Âże powinieneÂś jej powiedzieĂŚ. SÂą sposoby na to, Âżeby jÂą ochroniĂŚ. Nie zawiedÂź jej, Severusie. To bardzo boli i wiem, co mĂłwiĂŞ.
Zamar³. Przypomnia³ sobie, jak zawiód³ siê na Dumbledorze, kiedy zrozumia³, ¿e po tych wszystkich latach wiernej s³u¿by Dumbledore nie powiedzia³ mu, ¿e wyda³ go na œmierÌ z rêki Czarnego Pana albo Pottera. NajwyraŸniej Minerwa te¿ siê zawiod³a. Czy teraz Hermiona ma zawieœÌ siê na nim?
Westchn¹³ ciê¿ko.
– Dobrze, masz racjĂŞ. NapiszĂŞ jej, Âżeby przyszÂła tu po pracy.
Minerwa spojrza³a uwa¿nie na Severusa, który wyci¹gn¹³ medalion, wyj¹³ i powiêkszy³ pergamin i stukn¹³ weù ró¿d¿k¹. Nie zobaczy³a naturalnie s³ów, ale widocznie po chwili przysz³a odpowiedŸ, bo Severus stukn¹³ w pergamin jeszcze raz, po czym z³o¿y³ go i schowa³ do medalionu.
– BĂŞdzie tu koÂło czwartej.
Po chwili pojawiÂł siĂŞ na portrecie Dumbledore i po wyjaÂśnieniu mu wszystkiego zaczĂŞli dyskutowaĂŚ, co zrobiĂŚ z zaproszeniem na sobotĂŞ wieczĂłr. KoÂło czwartej Hermiona poprosiÂła o zdjĂŞcie osÂłon i po chwili pojawiÂła siĂŞ w gabinecie.
– DzieĂą dobry – powiedziaÂła z lekkim uÂśmiechem.
UÂścisnĂŞÂła rĂŞkĂŞ swojej profesor i Severusa i ukÂłoniÂła siĂŞ Dumbledorowi.
– CoÂś wczeÂśnie siĂŞ dziÂś wyrwaÂłaÂś – stwierdziÂł pytajÂącym tonem Severus.
– Nie ma Rockmana i Aylin. Rockman jest od wczoraj w Grecji, na sesji ICW i przez sowĂŞ kazaÂł Aylin wynosiĂŚ siĂŞ z biura. Nie chce jej widzieĂŚ aÂż do odwoÂłania.
– WysÂłaÂła go za póŸno? – Severus przypomniaÂł sobie jej opowieœÌ. O ile pamiĂŞtaÂł, mĂłwiÂła o tym tego dnia, kiedy bawiÂła siĂŞ kieliszkiem. Niby niedawno, a jakby to byÂło w innym Âświecie.
– AleÂż oczywiÂście – zaÂśmiaÂła siĂŞ Hermiona i wyczarowaÂła sobie krzesÂło, zupeÂłnie odruchowo tuÂż koÂło Severusa. – WiĂŞc uciekÂłam zanim ktoÂś sobie przypomniaÂł o mojej obecnoÂści. NiektĂłrzy majÂą do tego wybitny talent w piÂątki po poÂłudniu. CoÂś siĂŞ staÂło?
Severus podaÂł jej list od Lovegooda. Dziewczyna momentalnie spowaÂżniaÂła. PrzeczytaÂła go szybko i zmarszczyÂła brwi.
– Nie podoba mi siĂŞ to – stwierdziÂła. – Nie mĂłwiÂłeÂś, Âże juÂż nie kontaktujecie siĂŞ przez sowy? Poza tym nie podoba mi siĂŞ to miejsce. Lovegood poprosiÂłby po prostu o rozmowĂŞ w Hogwarcie. To najbezpieczniejsze miejsce na ziemi.
CaÂłe popoÂłudnie i wieczĂłr zajĂŞÂło im opracowanie jakiegoÂś planu na sobotĂŞ. SkoĂączyli o dziewiÂątej wieczorem i Hermiona zapowiedziaÂła, Âże jutro pojawi siĂŞ na Âśniadanie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?