Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

WidzÂąc zielony promieĂą mknÂący w jego kierunku Severus rzuciÂł siĂŞ gwaÂłtownie na bok. CoÂś szarpnĂŞÂło go w okolicy pasa i przetaczajÂąc siĂŞ dostrzegÂł zielony bÂłysk padajÂący tuÂż koÂło niego. RĂłwnoczeÂśnie usÂłyszaÂł krzyk Norrisa „Smith, nie!" i poczuÂł ostry bĂłl z tyÂłu gÂłowy.
Hermiona staraÂła siĂŞ trzymaĂŚ blisko nich, po ich prawej stronie, pomna tego, Âże zaklĂŞcia miaÂły byĂŚ zbijane w przeciwnym kierunku. MyÂślaÂła, Âże moÂże poczekaĂŚ z przeniesieniem siĂŞ do normalnego wymiaru, by mĂłc w razie potrzeby pomĂłc Severusowi, ale gdy zobaczyÂła poczÂątek pojedynku, zrozumiaÂła, Âże nie bĂŞdzie miaÂła na to czasu. Nie wahajÂąc siĂŞ ani chwili rzuciÂła odpowiednie zaklĂŞcie.
Wszystko rozegra³o siê z b³yskawiczn¹ prêdkoœci¹. Trójka mê¿czyzn natar³a na niego zajadle i w ci¹gu parunastu sekund zasypa³a go dziesi¹tkami kl¹tw, ale Severus odpowiedzia³ jeszcze gwa³towniej, niemal zalewaj¹c ich powodzi¹ zaklêÌ. Patrzy³a oszo³omiona, jak zrêcznie lawirowa³ miêdzy promieniami i odbija³ ka¿dy z nich i zacisnê³a mocniej ró¿d¿kê trzyman¹ w rêku przez pelerynê niewidkê.
W zapadajÂącej coraz bardziej ciemnoÂści zewszÂąd sypaÂły siĂŞ iskry, lataÂły smugi zaklĂŞĂŚ i w ich rozbÂłyskach widziaÂła wyraÂźnie cztery sylwetki taĂączÂące szalony, bezlitosny taniec.
Gdy Lawford zosta³ odrzucony do ty³u i Severus pos³a³ pozosta³¹ dwójkê na ziemiê, nagle przeczu³a, co siê stanie. Strumieù zielonego œwiat³a wyprysn¹³ z ró¿d¿ki Smitha zanim jeszcze przebrzmia³o echo jego kl¹twy. Severus rzuci³ siê w bok, upad³ i nie zerwa³ siê natychmiast...
S³ysz¹c Norrisa krzycz¹cego do Smitha, Hermiona odruchowo wybra³a Smitha i pos³a³a mu chwilowe zaklêcie oœlepiaj¹ce. Auror zawy³ i z³apa³ siê za oczy, wiêc miotnê³a w niego jeszcze osza³amiaczem. Jednym ruchem ró¿d¿ki powiêkszy³a piasek pod nogami Norrisa i rzuci³a drêtwotê.
T¹ jednak Norris zbi³ na bok. Oszo³omiony odskoczy³ do ty³u i spojrza³ w jej stronê, ale nikogo nie zobaczy³. Tam ktoœ jest! Ju¿ mia³ rzuciÌ 'Accio peleryna', kiedy lodowaty podmuch wiatru targn¹³ nim tak mocno, ¿e przewróci³ siê na ziemiê.
Hermiona bez ma³a jêknê³a z ulgi widz¹c, jak Severus zrywa siê na równe nogi, zatacza siê i ciska jakimœ b³êkitnym zaklêciem w stronê Norrisa. Podbieg³a do niego przytrzymuj¹c pelerynê i cofnê³a siê parê kroków do ty³u, gotowa reagowaÌ na ka¿d¹ nadlatuj¹c¹ kl¹twê, jeœli Severus tego nie zrobi.
Smith trzymaj¹c siê jedn¹ rêk¹ za oczy cisn¹³ ku nim snop ¿ó³tych iskier, ale Severus machn¹³ krótko ró¿d¿k¹ i znik³y i wróci³ do Norrisa. Pora przestaÌ siê z nimi pieœciÌ.
Wyczarowa³ kulê ognia, ruchem d³oni uformowa³ z niej ogniste lasso i rzuci³ je Norrisowi na nogi. Ten próbowa³ odskoczyÌ, ale spód spodni zaj¹³ siê p³omieniem. Norris wrzasn¹³ straszliwie i ugasi³ go, lecz w ci¹gu tej jednej sekundy przesta³ skupiaÌ siê na Severusie. To by³o zdecydowanie zbyt wiele czasu. Severus ugodzi³ go pe³nym pora¿eniem cia³a i Silencio i spêta³ ciasno sznurami.
– Norris. Zaraz do ciebie wrĂłcĂŞ – warkn¹³ w jego kierunku i odwrĂłciÂł siĂŞ do Smitha.
Auror odzyskiwa³ ju¿ wzrok. Hermiona strzeli³a w niego osza³amiaczem, który odbi³ w jej kierunku i miotn¹³ w ni¹ zaklêciem tn¹cym. Krzyknê³a cicho zduszonym g³osem czuj¹c ból w ³ydkach, udach oraz w lewym ramieniu i na skroni i nogi ugiê³y siê pod ni¹. Padaj¹c dostrzeg³a jeszcze Severusa, który szarpn¹³ g³ow¹ w jej kierunku. Coœ ciep³ego zala³o jej twarz. Jeszcze przez chwilê s³ysza³a œwisty, trzaski i jêki i poch³onê³a j¹ ciemnoœÌ.
Severusa ogarnĂŞÂło przeraÂżenie. WyraÂźnie usÂłyszaÂł jej gÂłos!
Prócz przera¿enia ogarnê³o go równie¿ szaleùstwo i wœciek³oœÌ i kiedy odwróci³ siê do Smitha, zacisn¹³ ró¿d¿kê tak mocno, ¿e niewiele brakowa³o, by j¹ z³ama³. Jednym gestem zbi³ zaklêcie tn¹ce, zamrozi³ zaklêcie wrz¹ce i pos³a³ mu ca³¹ seriê osza³amiaczy z tak¹ si³¹, ¿e od mocy zaklêÌ zadr¿a³o ca³e jego cia³o. Smith zachwia³ siê próbuj¹c siê broniÌ, wiêc da³ w jego kierunku jeden krok i postanowi³ to skoùczyÌ tu i teraz.
– Sektumsempra! – sykn¹³ i powtĂłrzyÂł je jeszcze raz i jeszcze raz.
Bez ¿adnej litoœci patrzy³, jak Smithem wstrz¹saj¹ kolejne ciosy, na jego ciele pojawiaj¹ siê rany i tryska z nich krew. Smith krzykn¹³, ale sta³ jeszcze, wiêc wyrzuci³ go wysoko w powietrze, spojrza³, jak upad³ z jêkiem i znieruchomia³.
RzuciÂł okiem na Norrisa, ktĂłry teÂż siĂŞ nie ruszaÂł i run¹³ w stronĂŞ, z ktĂłrej sÂłyszaÂł krzyk Hermiony. CzujÂąc, jak je¿¹ mu siĂŞ wszystkie wÂłosy mrukn¹³ „Accio peleryna" i kiedy Âśliska tkanina wpadÂła mu w rĂŞkĂŞ, rzuciÂł jÂą na bok i podniĂłsÂł ró¿dÂżkĂŞ oÂświetlajÂąc niewielki krÂąg dookoÂła.
Tam! Dostrzeg³ jej nogi na piasku! B³yskawicznie dopad³ do niej i spojrza³ na twarz i ramiê zalane krwi¹ i a¿ jêkn¹³. Jej nogi te¿ krwawi³y, ale najgorzej wygl¹da³a skroù. Ale oddycha³a!
Rany nie wygl¹da³y na g³êbokie, ale ta na stroni krwawi³a bardzo mocno. Œlady ciêÌ na ubraniu wskazywa³y bardziej na zaklêcie tn¹ce, którym chcia³ uraczyÌ go Smith.
– Vulnera Sanentur – wyszeptaÂł, przesuwajÂąc ró¿dÂżkÂą nad jej twarzÂą. – Vulnera Sanentur...
Po chwili krew zaczê³a zanikaÌ, ale z rany wci¹¿ wyp³ywa³a nowa, bo otwarta by³a têtnica, jednak w koùcu i ona siê zasklepi³a. Rozerwa³ jej pociêty rêkaw i uleczy³ jej ramiê. Potem przez chwilê próbowa³ rozsun¹Ì na boki mugolskie jeansy, ale te przeklête spodnie by³y za grube! Jednym ruchem ró¿d¿ki œci¹gn¹³ je z niej i zacz¹³ leczyÌ lewe udo i ³ydkê. £ydka by³a tylko draœniêta, ale rana po zewnêtrznej stronie uda by³a powa¿niejsza.
Po chwili dziewczyna przesta³a krwawiÌ. Otar³ spocone czo³o wierzchem d³oni i potrz¹sn¹³ ni¹ lekko.
– Hermiono... Rennervate.
Przez chwilĂŞ Hermiona nie reagowaÂła, ale nagle zaczerpnĂŞÂła mocniej powietrza i otworzyÂła wolno oczy. SpojrzaÂła na niego i w jej oczach zobaczyÂł przeraÂżenie.
– Sever...! – poruszyÂła rĂŞka, jakby chciaÂła dosiĂŞgn¹Ì jego gÂłowy, wiĂŞc przytrzymaÂł jÂą przy ziemi.
– Nie ruszaj siĂŞ...
– Sev... co siĂŞ... staÂło?!
W tym momencie usÂłyszaÂł jakiÂś szelest za sobÂą. OdwrĂłciÂł siĂŞ dokÂładnie w chwili, kiedy kilkanaÂście stĂłp dalej zobaczyÂł jakiÂś ruch i po sekundzie usÂłyszaÂł gÂłoÂśny trzask deportacji. ZerwaÂł siĂŞ na rĂłwne nogi, ale nic siĂŞ nie dziaÂło. Nie dostrzegaÂł teÂż na ziemi ksztaÂłtĂłw Smitha i Norrisa...
Skrzywi³ siê mocno i podszed³ szybkim krokiem w kierunku, w którym powinien le¿eÌ Lawford, ale go nie dostrzeg³. I wszystko sta³o siê jasne. Lawford musia³ oprzytomnieÌ, przyci¹gn¹³ albo przywo³a³ Norrisa i Smitha i deportowa³ siê z nimi.
Wróci³ do Hermiony, która stara³a siê podnieœÌ na ³okciach.
– Co ci... siĂŞ staÂło? – spytaÂła sÂłabym gÂłosem i osunĂŞÂła siĂŞ na ziemiĂŞ, ale pozostaÂła przytomna.
– Nic. Wszystko w porzÂądku. Wracajmy – odparÂł.
Przywo³a³ swoj¹ star¹ ró¿d¿kê, pelerynê i jej podarte spodnie, wzi¹³ j¹ na rêce, przeniós³ ich do drugiego wymiaru i aportowa³ przed bramê Hogwartu.
Gdy tylko zamkn¹³ za sob¹ bramê, wys³a³ patronusa do Minerwy i ruszy³ do Skrzyd³a Szpitalnego.
Minerwa znalazÂła go juÂż na schodach. Na ich widok krzyknĂŞÂła cicho i zasÂłoniÂła sobie usta rĂŞkÂą, po czym podbiegÂła i zÂłapaÂła zwisajÂącÂą rĂŞkĂŞ Hermiony. Dopiero wtedy zauwaÂżyÂł, Âże dziewczyna jest strasznie blada.
– Merlinie...
– StraciÂła duÂżo krwi – odparÂł Severus. – ChodÂź, pomoÂżesz mi otworzyĂŚ SkrzydÂło Szpitalne.
Po³o¿y³ dziewczynê na jednym z ³ó¿ek i poszed³ szybko po ró¿ne eliksiry i maœci. Gdy wróci³, Minerwa siedzia³a na brzegu ³ó¿ka i trzyma³a dziewczynê za rêkê.
– Wypij wpierw to – podaÂł jej odkorkowanÂą fiolkĂŞ eliksiru uzupeÂłniajÂący krew.
Ale poniewa¿ dziewczyna nie by³a w stanie jej utrzymaÌ, wiêc przysun¹³ fiolkê do jej ust i wla³ zawartoœÌ do buzi. Poda³ jej jeszcze silny eliksir przeciwbólowy i wzmacniaj¹cy i po chwili lekki rumieniec zabarwi³ jej policzki.
– Nic mnie nie boli – powiedziaÂła wolno.
– Ale za chwilĂŞ zaczĂŞÂłoby ciĂŞ boleĂŚ, bo muszĂŞ na nowo otworzyĂŚ ci rany i je porzÂądnie wyczyÂściĂŚ i zaleczyĂŚ – odparÂł, silÂąc siĂŞ na spokĂłj.
– A ty?
Severus spojrzaÂł na MinerwĂŞ, ktĂłra kiwnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Masz caÂłe ubranie poszarpane i pokrwawione... twarz teÂż.
Severus rzuciÂł okiem na swoje ramiona i przĂłd koszuli. Nawet na czarnej tkaninie widaĂŚ byÂło plamy krwi.
– To twoja krew, nie moja – uproÂściÂł, choĂŚ coraz bardziej czuÂł, Âże sam teÂż trochĂŞ oberwaÂł. Z tyÂłu gÂłowy czuÂł pulsujÂący bĂłl i domyÂśliÂł siĂŞ, Âże padajÂąc na ziemiĂŞ musiaÂł uderzyĂŚ siĂŞ w jakiÂś kamieĂą.
– Trestale by ciĂŞ dziÂś kochaÂły – wymamrotaÂła Hermiona.
Prychn¹³ dziwnie, ni to œmiechem, ni to ze zniecierpliwienia.
– Chyba najlepiej bĂŞdzie, jak ciĂŞ teraz uÂśpiĂŞ. Ale nie na dÂługo. W nocy moÂżesz siĂŞ obudziĂŚ.
Dziewczyna skinĂŞÂła, wiĂŞc podaÂł jej fiolkĂŞ eliksiru sÂłodkiego snu. Kiedy Hermiona przeÂłknĂŞÂła ostatni Âłyk, zamknĂŞÂły siĂŞ jej oczy i osunĂŞÂła siĂŞ wolno na poduszkĂŞ.
Minerwa odruchowo chcia³a poprawiÌ na niej koc, ale Severus odrzuci³ go na bok i siêgn¹³ po s³oiczek z maœci¹ czyszcz¹c¹.
– Wierz mi, gdyby to nie byÂło konieczne, to bym tego nie robiÂł – odpowiedziaÂł na niezadane pytanie, smarujÂąc grubÂą warstwĂŞ na czerwonej prĂŞdze na biodrze i na Âłydce. – Poza tym w poniedziaÂłek Hermiona nie moÂże mieĂŚ Âżadnej blizny. Oni zorientowali siĂŞ, Âże ktoÂś ze mnÂą byÂł i bĂŞdÂą cholernie podejrzliwi – machniĂŞciem ró¿dÂżki zdj¹³ z niej bluzkĂŞ i zacz¹³ smarowaĂŚ jeszcze dÂłuÂższÂą krwawÂą kreskĂŞ na ramieniu.
Minerwa zasznurowa³a usta, ale siêgnê³a po waciki i zaczê³a œcieraÌ ró¿ow¹ pianê, która zaczê³a siê s¹czyÌ z otwartych na nowo ran.
.
Lawford usiadÂł ciĂŞÂżko na fotelu koÂło swojej Âżony.
– David... co siĂŞ staÂło?! – Helen nadal drÂżaÂła z przeraÂżenia. – Co WAM siĂŞ staÂło?!
– Nic... nie mogĂŞ ci teraz powiedzieĂŚ – odparÂł niepewnie.
– On przeÂżyje? – spytaÂła i zrozumiaÂł, Âże miaÂła na myÂśli Smitha.
– Uzdrowiciel mĂłwiÂł, Âże tak. ChoĂŚ bĂŞdzie miaÂł peÂłno blizn.
Do salonu zajrza³ s³u¿¹cy.
– Panie, pan Norris pana prosi...
Lawford podniós³ siê z trudem i przytrzyma³ oparcia. Kiedy zawroty g³owy minê³y, poszed³ wolnym krokiem do sypialni dla goœci, w której le¿a³ Norris i usiad³ ciê¿ko na krzeœle ko³o ³ó¿ka
– Davy... – odezwaÂł siĂŞ natychmiast Norris, urwaÂł i poczekaÂł, aÂż drzwi zamknĂŞÂły siĂŞ za sÂłu¿¹cym. – Snape nie jest sam.
– Co?
– DokÂładnie to, co mĂłwiĂŞ. Snape byÂł dziÂś z kimÂś. KtoÂś mu pomaga.
Lawford spojrzaÂł niepewnie na przyjaciela.
– SkÂąd... widziaÂłeÂś tego kogoÂś?
– Nie, musiaÂł mieĂŚ na sobie niewidkĂŞ albo zaklĂŞcie zwodzÂące. Kiedy powaliÂł ciebie, ten sukinsyn – machn¹³ rĂŞkÂą w stronĂŞ okna, ale Lawford domyÂśliÂł siĂŞ, Âże chodzi mu o Smitha – rzuciÂł na niego AvadĂŞ. Prawie w niego trafiÂł, ale go tym oszoÂłomiÂł. I wtedy...
– ... Avada nie oszaÂłamia tylko zabija – przerwaÂł mu Lawford i zaczĂŞÂło go ogarniaĂŚ przeraÂżenie. Merlinie, znĂłw poleciaÂły Niewybaczalne!
– Kurwa, nie wiem, w kaÂżdym razie Snape poleciaÂł na ziemiĂŞ i wtedy ktoÂś z boku rÂąbn¹³ Smitha jakimÂś zaklĂŞciem i potem prĂłbowaÂł rzuciĂŚ na mnie drĂŞtwotĂŞ...
– I co...?
– Wtedy Teddy rÂąbn¹³ go czymÂś, bo aÂż krzykn¹³, ale nie poznaÂłem gÂłosu... Potem ty nas stamtÂąd zabraÂłeÂś. Szkoda, Âże nie udaÂło siĂŞ nam sprawdziĂŚ kto to byÂł... Teraz mamy problem, bo nie...
– Mamy wiĂŞcej niÂż jeden problem – uci¹³ natychmiast Lawford. Z wolna zaczynaÂł mieĂŚ doœÌ pomys³ów swojego przyjaciela. – Ten, jak go przed chwilÂą nazwaÂłeÂś, sukinsyn leÂży w pokoju obok i bĂŞdzie mieĂŚ szczĂŞÂście, jeÂśli wyjdzie z tego Âżywy i tylko oszpecony. DziÂś wieczorem tylko przez przypadek we trĂłjkĂŞ uniknĂŞliÂśmy Âśmierci! W ciÂągu zaledwie kilku dni Teddy i ty dwa razy uÂżyliÂście najgorszego z Niewybaczalnych i tylko dziĂŞki temu, Âże mamy w garÂści DPPC zawdziĂŞczacie, Âże nie wylÂądujecie w Azkabanie na caÂłe Âżycie! MaÂło brakowaÂło, a z Teddy'm uÂżylibyÂście trzech Niewybaczalnych na niewinnych maÂłych dzieciach!
Norris usiad³ gwa³townie na ³ó¿ku.
– Musimy siĂŞ pozbyĂŚ Snape'a! WidziaÂł nas i poznaÂł!
– Stop! Nikogo nie bĂŞdziemy siĂŞ pozbywaĂŚ! – krzykn¹³ Lawford i opamiĂŞtaÂł siĂŞ. – ZjednoczyliÂśmy siĂŞ po to, Âżeby czysta krew zdominowaÂła mieszaĂącĂłw i mugolakĂłw, a nie po to, Âżeby wybiĂŚ poÂłowĂŞ spoÂłecznoÂści czarodziejĂłw! Mam tego doœÌ, Peter, rozumiesz?! NIC nie bĂŞdziemy robiĂŚ! Przez jakiÂś czas! AÂż wszyscy ochÂłoniemy i nabierzemy dystansu do tego, co siĂŞ dzieje! I nie chcĂŞ sÂłyszeĂŚ Âżadnych protestĂłw!
Lawford patrzyÂł pÂłonÂącymi oczami na Norrisa, ktĂłry zesztywniaÂł.
– ON NAS WIDZIAÂŁ! Rozumiesz?!
– I co z tym zrobi?! PĂłjdzie do AurorĂłw?! Do Teddy'ego?! Czy teÂż do Ministra?!
– A jak to ogÂłosi w prasie?
Lawford parskn¹³ œmiechem.
– W Proroku nic nie puÂścimy! Lovegood pewnie wydrukuje to w swoim szmatÂławcu, wiĂŞc po prostu napiszemy, Âże to bzdury wyssane z palca i Âże prĂłbuje nas oczerniĂŚ! CoÂś wymyÂślimy! WolĂŞ zastanawiaĂŚ siĂŞ, co wymyÂśliĂŚ w tej sprawie, niÂż jak zaplanowaĂŚ jeszcze jedno morderstwo!
Zerwa³ siê na równe nogi i zatoczy³ na bok. Przytrzyma³ siê œciany i odepchn¹³ w kierunku drzwi. Chwiejnym krokiem doszed³ do nich, z trudem otworzy³ je i przytrzyma³ framugi.
– Dobranoc, Peter.
I wyszed³. Mia³ ju¿ doœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?