Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 3.08
Hermionie udaÂło siĂŞ doczekaĂŚ do koĂąca zarejestrowanej rozmowy. KoĂącĂłwki juÂż prawie wcale nie sÂłyszaÂła, po gÂłowie tÂłukÂły siĂŞ jej tylko zasÂłyszane sÂłowa: „mugolskie pojazdy, co potrafiÂą lataĂŚ", „wszyscy majÂą zielono–brÂązowe jednakowe ubrania" i „jakiÂś rodzaj broni, co wybucha".
To jest wojsko! TysiÂące wojskowych... to muszÂą byĂŚ jakieÂś ĂŚwiczenia... ! To dlatego tata ostatnio tak siĂŞ o to dopytywaÂł! Pewnie pogadaÂł z Jackiem albo jeszcze kimÂś innym...!
Zerwa³a siê i podesz³a do telefonu. Wystuka³a numer na komórkê i czeka³a chwilê na po³¹czenie uœmiechaj¹c siê do Severusa, który spogl¹da³ na ni¹ w zdumieniu.
– Tato? – powiedziaÂła natychmiast, kiedy odebraÂł.
– To ja... masz coÂś pilnego? Bo nie mam za duÂżo czasu – odpowiedziaÂł jej ojciec.
– BĂŞdziesz miaÂł czas dziÂś wieczorem do mnie wpaœÌ? – spytaÂła bez wstĂŞpĂłw.
– DziÂś nie, ale jutro tak, jeÂśli chcesz.
– Bardzo! Ale bez mamy... wiesz, chodzi mi o tÂą mojÂą sprawĂŞ... – zaczĂŞÂła bawiĂŚ siĂŞ frĂŞdzlami na dole zasÂłony.
– Acha... dobrze, wiĂŞc jutro koÂło Ăłsmej. MoÂże wczeÂśniej, nie wiem, o ktĂłrej dokÂładnie skoĂączĂŞ, mam kilka dodatkowych wizyt.
– Dobrze, to o Ăłsmej. DziĂŞkujĂŞ, tato. I do jutra!
Hermiona odÂłoÂżyÂła sÂłuchawkĂŞ i wrĂłciÂła na kanapĂŞ podekscytowana.
– Jestem pewna, Âże to sprawka mojego ojca! MusiaÂł powiedzieĂŚ o Rathlin Island, nie wiem dokÂładnie komu i co i dziĂŞki temu wysÂłali tam wojsko!
Severus obróci³ siê wolno w jej kierunku i spogl¹da³ na ni¹ w milczeniu przez doœÌ d³ug¹ chwilê.
– MoÂżesz mi powiedzieĂŚ skÂąd twĂłj ojciec wie o Rathlin Island? – spytaÂł bardzo cicho, ale w jego gÂłosie moÂżna byÂło wyczuĂŚ nadchodzÂącÂą burzĂŞ.
Dziewczyna zamarÂła. ZrozumiaÂła, co wÂłaÂśnie powiedziaÂła i serce zaczĂŞÂło waliĂŚ jej w piersi.
– Wie, bo mu powiedziaÂłam, Âże tam siĂŞ dzieje coÂś, co nie powinno... To znaczy, Âże chcemy to przyblokowaĂŚ...
– RozmawiaÂłaÂś z twoim ojcem o sprawie Norrisa? – zapytaÂł z niedowierzaniem. – Pomimo tego, Âże kiedyÂś wyraÂźnie ci mĂłwiÂłem, ÂżebyÂś o tym nigdy z nikim nie rozmawiaÂła? O ile dobrze pamiĂŞtam, to powiedziaÂłaÂś mi, Âże rodzicom nic na ten temat nie mĂłwiÂłaÂś.
PrzygryzÂła usta. MusiaÂła mu to jakoÂś wytÂłumaczyĂŚ.
– To nie tak... on prawie nic nie wie, powiedziaÂłam mu tylko trochĂŞ...
– I z tego "tylko trochĂŞ" na wyspĂŞ mugole wysÂłali parĂŞ tysiĂŞcy wojska, tak?
Czuj¹c, jak narasta w nim z³oœÌ wsta³, podszed³ do okna i skrzy¿owa³ rêce na piersi. Cholera, cholera jasna! Dlaczego nigdy nie mo¿na nikomu ufaÌ?! W³aœnie dlatego najlepiej, jak robi³ wszystko sam. Sam. Wykrzywi³ siê na myœl o tym, ¿e jeszcze niedawno tak siê cieszy³, ¿e nie by³ ju¿ sam...
– Severusie... – zaczĂŞÂła Hermiona dr¿¹cym gÂłosem, ale jej przerwaÂł.
– Powiedz mi, Âże rozmawiaÂłaÂś o tym tylko z nim. ÂŻe nikt inny nic nie wie – powiedziaÂł sucho i kiedy dziewczyna otworzyÂła usta, ale nie zaprzeczyÂła, pokrĂŞciÂł gÂłowÂą i odwrĂłciÂł siĂŞ do okna. – Kto jeszcze?
– Severusie, proszĂŞ... – powiedziaÂła bÂłagalnym tonem.
– Kto jeszcze o tym wie?!
– Nikt wiĂŞcej nie wie o Norrisie.
– Ale o czymÂś innym.
– Severusie, proszĂŞ, pozwĂłl mi wszystko wyjaÂśniĂŚ!
ObrĂłciÂł siĂŞ ku niej i oparÂł plecami o ÂścianĂŞ, wyraÂźnie wÂściekÂły.
– WiĂŞc oÂświeĂŚ mnie.
Hermiona prze³knê³a z trudem œlinê. Zaczê³o j¹ piec gard³o, ale zebra³a siê w sobie, odetchnê³a g³êboko i chwilê zastanawia³a siê, sk¹d zacz¹Ì. Po chwili zaczê³a wyjaœniaÌ jak najlepiej umia³a.
– PamiĂŞtasz, jak na samym poczÂątku nie mogÂłeÂś ich podsÂłuchaĂŚ, nawet przebierajÂąc siĂŞ za kogoÂś innego? No wiĂŞc ktĂłregoÂś dnia byÂłam w podÂłym humorze i tata spytaÂł mnie, co jest nie tak i powiedziaÂł, Âże jeÂśli mu nie powiem co, nie bĂŞdzie w stanie mi pomĂłc. WiĂŞc... powiedziaÂłam mu tylko tyle, Âże przez przypadek dowiedziaÂłam siĂŞ, Âże pojawiÂła grupa ludzi, ktĂłrzy nie lubiÂą mugoli... Âże muszĂŞ siĂŞ dowiedzieĂŚ, co oni chcÂą i nie wiem jak. I Âże jest ktoÂś, kto mi pomaga. Nawet nie powiedziaÂłam mu kto. WÂłaÂśnie wtedy tata wpadÂł na pomysÂł pluskwy – podniosÂła gÂłowĂŞ i spojrzaÂła na niego z nadziejÂą. Nadal spoglÂądaÂł na niÂą surowo, wiĂŞc ciÂągnĂŞÂła. – I potem... co to byÂło... acha, tata zawiĂłzÂł mnie do Dover, wtedy, kiedy pierwszy raz jechaÂłam do Francji. PowiedziaÂłam mu tylko, Âże Francuzi bĂŞdÂą mi pomagaĂŚ. I ktĂłregoÂś dnia zapytaÂł, czy juÂż rozwiÂązaÂły siĂŞ wszystkie problemy. Nie chciaÂłam za bardzo nic wyjaÂśniaĂŚ, ale wtedy powiedziaÂł, Âże jak widaĂŚ czasem moÂże mi pomĂłc, ale musi wiedzieĂŚ choĂŚ minimum. I wtedy powiedziaÂłam mu, Âże na Rathlin buduje siĂŞ szko³ê, ktĂłra nie powinna zostaĂŚ otwarta. I Âże chcemy to jakoÂś zatrzymaĂŚ. I tyle...
Severus patrzaÂł na niÂą namyÂślajÂąc siĂŞ. PierwszÂą myÂślÂą byÂło nakrzyczeĂŚ na niÂą, ale rĂłwnoczeÂśnie jakiÂś gÂłosik w umyÂśle podpowiadaÂł mu, Âże bez pluskwy i bez wojska na Rathlin nie udaÂłoby siĂŞ im zrobiĂŚ nic. A dziÂś okazuje siĂŞ, Âże udaÂło im siĂŞ caÂłkowicie pokrzyÂżowaĂŚ Norrisowi plany. PrĂłcz obsadzenia kluczowych stanowisk i rzucenia Imperiusa na Shaklebolta tamtym nie udaÂło mu siĂŞ zrobiĂŚ nic.
Równoczeœnie inny g³osik mówi³ mu, ¿e musia³ chyba upaœÌ na rozum, jeœli j¹ usprawiedliwia. Nie upaœÌ na rozum, ale siê zakochaÌ.
– A ten ktoÂś inny? Kto to jest i co wie?
Hermiona poczuÂła uÂścisk w brzuchu.
– W... niedzielĂŞ, wtedy, gdy znaleÂźliÂśmy wspomnienie o tobie... Harry widziaÂł nas razem. Kiedy mi o tym powiedziaÂł, zakazaÂłam mu... i Ginny, o tym rozmawiaĂŚ, nawet miĂŞdzy sobÂą. I wyjaÂśniÂłam mu, Âże jesteÂśmy przyjació³mi i o tym teÂż nie wolno mu wspominaĂŚ, bo to niebezpieczne. I Âżeby siĂŞ upewniĂŚ, Âże faktycznie nic nie powie... powiedziaÂłam mu, Âże jeÂśli historia z Voldemortem miaÂła dla niego jakiekolwiek znaczenie, zrozumie, Âże dla mnie coÂś innego moÂże mieĂŚ znaczenie i zatrzyma to dla siebie. JeÂśli nie, bĂŞdzie miaÂł mnie na sumieniu – to nie byÂła miÂła dyskusja, ale Hermiona musiaÂła Harry'emu to powiedzieĂŚ, Âżeby mieĂŚ pewnoœÌ, Âże utrzyma tajemnicĂŞ. – Harry i Ginny nie sÂą gÂłupi. Widzieli twoje wypowiedzi w ÂŻonglerze i Proroku i domyÂślajÂą siĂŞ, Âże robisz coÂś, Âżeby to powstrzymaĂŚ. Ale nie powiedziaÂłam nic wiĂŞcej... Nie wiedzÂą, Âże chodzi o Norrisa czy Smitha...
Severus zacisn¹³ bezwiednie piĂŞÂści, kiedy usÂłyszaÂł sÂłowo „Harry". Dalsze wyjaÂśnienia trochĂŞ go uspokoiÂły. Po tym, co siĂŞ staÂło, wiedziaÂł, Âże Potter na pewno potrafi utrzymaĂŚ tajemnicĂŞ i wie ile warte jest czyjeÂś Âżycie. I wie, co to znaczy „Nie mĂłw nikomu".
WypuÂściÂł wolno powietrze i spojrzaÂł na HermionĂŞ, ktĂłra ukryÂła twarz w dÂłoniach i zwiesiÂła gÂłowĂŞ.
– To wszystko? – spytaÂł cicho.
Pokiwa³a g³ow¹, ale nie odezwa³a siê i nie ods³oni³a twarzy. Mo¿e p³aka³a? Có¿, to bêdzie dla jej nauczka.
– Hermiono, prosiÂłaÂś mnie o pomoc zapewne dlatego, Âże sÂądziÂłaÂś, Âże mam wiĂŞcej doÂświadczenia w tego typu sprawach. Istotnie, mam. JeÂśli zabroniÂłem ci mĂłwiĂŚ o tym komukolwiek, to nie dlatego, Âże miaÂłem takÂą ochotĂŞ, ale dlatego, Âże wiedziaÂłem, Âże jedno sÂłowo do niewÂłaÂściwej osoby i oboje jesteÂśmy martwi. MiaÂłem... nadziejĂŞ, Âże mnie posÂłuchasz. Co do Pottera, wyraÂźnie nie miaÂłaÂś innego wyjÂścia, ale co do twojego ojca, powinnaÂś siĂŞ byÂła mnie zapytaĂŚ o zgodĂŞ. Nie rozumiem, po prostu nie rozumiem, jak mogÂłaÂś coÂś takiego zrobiĂŚ!
Hermiona prze³knê³a ³zy. Ju¿ mia³a ochotê powiedzieÌ, ¿e w sumie na dobre wysz³o, ale zdawa³a sobie sprawê, ¿e to zupe³nie dzieciêca reakcja. To ona posz³a do niego po pomoc. On zgodzi³ siê jej pomóc, ale zakaza³ jej mówiÌ o tym komukolwiek. A ona nie doœÌ, ¿e powiedzia³a, to nawet nie poinformowa³a go o tym. Co, gdyby Harry wygada³by siê niechc¹cy Smithowi? Co jeœli Smith u¿y³by legilimencji i zobaczy³ ich rozmowy? Gdyby Jack by³ czarodziejem albo mia³ znajomych czarodziejów i choÌby nieœwiadomie opowiedzia³ o swoim przyjacielu Perry'm Granger, który nagle poradzi³ wys³aÌ wojsko na Rathlin?
ZawiodÂła go. Powinna mu wszystko powiedzieĂŚ. MogÂła zabiĂŚ tym nie tylko siebie, ale i jego.
– Przepraszam... – pociÂągnĂŞÂła nosem. – Wiem, ... Âże to za póŸno... Âże zrobiÂłam Âźle... Wybacz...
Severus poczuÂł siĂŞ nagle rozdarty miĂŞdzy ochotÂą wziĂŞcia jej w ramiona i uspokojenia i kontynuowania swojej tyrady. MilczaÂł dÂłuÂższÂą chwilĂŞ, Âżeby siĂŞ uspokoiĂŚ.
– Obiecaj mi, Âże juÂż nigdy tego nie zrobisz. Cokolwiek siĂŞ stanie, ktokolwiek nas zobaczy razem... powiesz mi o tym – powiedziaÂł twardym gÂłosem.
– ObiecujĂŞ... – pokiwaÂła gÂłowÂą.
Kiedy po chwili spojrza³a na niego i zobaczy³ jej zaczerwienione, pe³ne ³ez oczy, coœ siê w nim z³ama³o. Z³oœÌ nagle w nim stopnia³a, jak kawa³ek lodu wrzucony do ognia. Wyci¹gn¹³ do niej rêkê i Hermiona zerwa³a siê z kanapy i podbieg³a do niego. Przytuli³a siê mocno, chowaj¹c twarz na jego piersi.
– Nie zÂłoœÌ siĂŞ... proszĂŞ.
Obj¹³ j¹ lekko i pog³aska³ po w³osach.
– Wszystkim zdarza siĂŞ popeÂłniaĂŚ b³êdy. NajwaÂżniejsze to umieĂŚ je dostrzec i siĂŞ na nich uczyĂŚ.


Wtorek, 4.08
– CzeœÌ, kochanie – powiedziaÂł Perry, wchodzÂąc do mieszkania swojej cĂłrki.
Przeszed³ do saloniku i z pewnym zaskoczeniem spojrza³ na siedz¹cego na kanapie mê¿czyznê. Hermiona nie mówi³a mu, ¿e bêdzie ktoœ jeszcze. Natychmiast rozpozna³ w nim profesora Snape'a, z którym min¹³ siê kiedyœ na korytarzu. Jego rywala do butelki whisky.
– Tato, poznaj Severusa. Severusie, to mĂłj ojciec, Perry Granger – dokonaÂła prezentacji Hermiona, starannie ukrywajÂąc lekkie zaÂżenowanie.
– MiÂło mi – powiedziaÂł Severus, ÂściskajÂąc rĂŞkĂŞ Perry'ego.
– Mi rĂłwnieÂż – uÂśmiechn¹³ siĂŞ Perry. – Wreszcie mam okazjĂŞ pana poznaĂŚ. Hermiona sporo mi o panu opowiadaÂła.
Severus uniós³ pytaj¹co brew siadaj¹c z powrotem na kanapie, bardziej w k¹cie, ¿eby zrobiÌ miejsce dla ojca Hermiony. Perry usiad³ obok i poprawi³ sobie du¿¹ poduszkê za plecami.
– Wie pan, kiedy wrĂłciliÂśmy z Australii. OpowiadaÂła mi o tym, co wyszÂło na jaw na paĂąskim procesie. Szczerze mĂłwiÂąc jako byÂłego wojskowego bardzo mnie to interesowaÂło. To byÂło coÂś niesamowitego – pokrĂŞciÂł szczerze gÂłowÂą, bo naprawdĂŞ tak uwaÂżaÂł.
Severus podziĂŞkowaÂł skinieniem.
– Tato, prosiÂłam ÂżebyÂś przyszedÂł, bo musimy z tobÂą porozmawiaĂŚ o Rathlin Island – odezwaÂła siĂŞ Hermiona. – I domyÂślam siĂŞ, Âże mama nadal nic nie wie. Chcesz siĂŞ czegoÂś napiĂŚ?
– Szczerze mĂłwiÂąc, to chĂŞtnie bym coÂś zjadÂł. PrzyjechaÂłem tu prosto z pracy – odparÂł. – Rathlin... to jest ta wyspa ze szko³¹, o ktĂłrej mi mĂłwiÂłaÂś? Co wam przeszkadza?
Hermiona prychnĂŞÂła lekko i pokrĂŞciÂła gÂłowÂą. Nie bĂŞdziesz nam tu teraz strugaĂŚ wariata...
– Tato... wiemy, co siĂŞ tam dzieje i wiemy, Âże to... dziĂŞki tobie. Ale musimy wiedzieĂŚ wiĂŞcej. Jak chcesz jeœÌ, to chodÂźmy do kuchni.
Severus i jej ojciec usiedli przy niewielkim stole, a Hermiona zaczĂŞÂła grzebaĂŚ w lodĂłwce.
– Po pierwsze, bardzo ci dziĂŞkujemy, nawet nie umiesz sobie wyobraziĂŚ, jak nam pomogÂłeÂś – kontynuowaÂła, kÂładÂąc na stole chleb, wĂŞdlinĂŞ i pomidory. – To byÂło... genialne!
Mile pochlebiony i uspokojony Perry przesun¹³ chleb, robi¹c miejsce.
– Powiedz mi, co wiesz, masz pewnie ÂświeÂższe wiadomoÂści.
Och, to zawsze dziaÂła na facetĂłw... Hermiona zaczĂŞÂła wiĂŞc wyjaÂśniaĂŚ, podajÂąc rĂłwnoczeÂśnie talerze, sztuĂŚce i nastawiajÂąc wodĂŞ na herbatĂŞ. Przy ojcu nie bardzo chciaÂła posÂługiwaĂŚ siĂŞ magiÂą.
– ÂŚwieÂższe, ale nie dokÂładne. PodsÂłuchaliÂśmy naszych przyjació³, ktĂłrzy nie znajÂą siĂŞ na niemagicznym Âświecie. Wiemy wiĂŞc, Âże na wyspie pojawiÂło siĂŞ niedawno peÂłno wojskowych, ktĂłrzy majÂą tam jakieÂś ĂŚwiczenia. PonoĂŚ ma to potrwaĂŚ parĂŞ miesiĂŞcy. Z ich opisĂłw domyÂślam siĂŞ, Âże majÂą tam samoloty i helikoptery, czoÂłgi i normalne ciĂŞÂżarĂłwki. To w zasadzie wszystko, co wiemy. A co wiesz ty?
Perry kiwn¹³ g³ow¹, siêgaj¹c po talerz i sztuÌce.
– To nie sÂą zwykÂłe ĂŚwiczenia, ale manewry – kiedy oboje spojrzeli na niego zrozumiaÂł, Âże musi im wszystko wyjaÂśniĂŚ. – Forma ĂŚwiczeĂą, jeÂśli chcecie to tak nazwaĂŚ, ale angaÂżujÂąca piechotĂŞ, lotnictwo, marynarkĂŞ wojennÂą, komandosĂłw... jednym sÂłowem wszystko, co chodzi, lata i pÂływa. Przez przynajmniej dwa miesiÂące bĂŞdÂą tam ĂŚwiczyĂŚ rozmaite operacje miĂŞdzy oddziaÂłami i testowaĂŚ ró¿ne scenariusze, ktĂłre opracowano na ró¿ne okazje.
– Ale jakim cudem wÂłaÂśnie tam? – Hermiona nie miaÂła juÂż Âżadnych wÂątpliwoÂści, Âże jej ojciec musiaÂł maczaĂŚ w tym palce.
– Na poczÂątku czerwca wpadÂł do mnie Jack... Wojskowy wysoko postawiony w British Army – wyjaÂśniÂł na potrzeby Severusa. – I powiedziaÂł mi, Âże szuka miejsca, gdzie urzÂądziĂŚ manewry, wiĂŞc podsun¹³em mu Rathlin.
Zabrzmia³o to bardzo skromnie, ale Severus nie da³ siê omamiÌ. Nie zna³ siê na mugolskim wojsku, ale za to bardzo dobrze zna³ siê na organizowaniu ró¿nych przedsiêwziêÌ. Móg³ sobie z ³atwoœci¹ wyobraziÌ, ¿e przygotowania musia³y zaj¹Ì o wiele wiêcej czasu ni¿ dwa miesi¹ce.
– W ciÂągu zaledwie dwĂłch miesiĂŞcy zorganizowaÂł tak ogromne wydarzenie dla caÂłego waszego wojska? – spytaÂł sceptycznie.
Perry pokrĂŞciÂł natychmiast gÂłowÂą uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
– OczywiÂście, Âże nie! Manewry planowane byÂły juÂż od roku. Tylko w ostatniej chwili podsun¹³ miejsce.
Hermiona nie chcia³a ju¿ czekaÌ na gor¹c¹ wodê, wiêc za plecami ojca machnê³a ró¿d¿k¹ na czajnik i woda natychmiast zaczê³a siê gotowaÌ.
– No to mieliÂśmy niesamowite szczĂŞÂście! – mruknĂŞÂła, zalewajÂąc herbatĂŞ w szklankach. – BĂŞdĂŞ musiaÂła wymyÂśliĂŚ jakiÂś prezent dla Jacka.
– DziĂŞkujĂŞ – Perry siĂŞgn¹³ po cukierniczkĂŞ. – Lepiej nic przy nim nie mĂłw. W ogĂłle lepiej, ÂżebyÂś przez jakiÂś czas unikaÂła kontaktĂłw z nim – bardzo dobrze, Âże o tym zaczĂŞli rozmawiaĂŚ, przynajmniej uniknie komplikacji na przyszÂłoœÌ. – A jeÂśli byÂś rozmawiaÂła, masz graĂŚ damskÂą wersjĂŞ Jamesa Bonda.
Hermiona tak siĂŞ zdziwiÂła, Âże wylaÂła trochĂŞ wody poza swojÂą szklankĂŞ.
– Czemu?! – wytrzeszczyÂła oczy na ojca.
Perry westchn¹³ ciê¿ko. Mo¿e najlepiej bêdzie zwaliÌ winê na czarodziejów?
– Bo tym razem to wy namieszaliÂście. Wy, to znaczy czarodzieje. Sam widziaÂłem. JakiÂś czas temu paru waszych przyjació³, jak sie domyÂślam, prowadzaÂło siĂŞ po Rathlin i bawiÂło w znikanie i pojawianie siĂŞ w innym miejscu. I wszystko byÂłoby dobrze, gdyby akurat nie robili tego w chwili, kiedy nad wyspÂą przelatywaÂł nasz satelita zwiadowczy. Jack chciaÂł przyjrzeĂŚ siĂŞ wyspie, Âżeby zdecydowaĂŚ, czy nadaje siĂŞ do manewrĂłw i zobaczyÂł caÂłkiem Âładny pokaz magicznych sztuczek – zarĂłwno Hermiona jak i Severus zamarli w bezruchu. – OczywiÂście nie doszedÂł do wniosku, Âże to magia, uznaÂł, Âże to jakaÂś nowa technika kamuflaÂżu. Chowania siĂŞ. I Âże moÂże wÂłaÂśnie jacyÂś terroryÂści urzÂądzajÂą sobie ĂŚwiczenia na wyspie. Tak wiĂŞc poszedÂł z tym do generaÂła British Army, a ten poszedÂł z tym do Premiera. KtĂłry, jak zobaczyÂł film, natychmiast zorientowaÂł siĂŞ, Âże to czarodzieje.
Hermiona nie zrozumiaÂła.
– Premier... jakim cudem? – zmarszczyÂła brwi.
– Premier mugoli wie o istnieniu czarodziejĂłw – wyjaÂśniÂł jej Severus. – KaÂżdy Minister Magii spotyka siĂŞ z Premierem Mugoli choĂŚ raz, Âżeby poinformowaĂŚ go o tym, Âże istniejemy.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże Kingsley siĂŞ z nim spotykaÂł? – to byÂła dla Hermiony nowoœÌ.
Perry teÂż sÂłuchaÂł z zainteresowaniem.
– To sporo wyjaÂśnia. Kiedy Premier wezwaÂł mnie do siebie w tej sprawie i spytaÂł, czy nie leczyÂłem przez przypadek zĂŞbĂłw Dumbledora i Lorda Voldemorta, przez chwilĂŞ sÂądziÂłem, Âże jest magiczny – powiedziaÂł, wspominajÂąc z lekkim rozbawieniem tamtÂą rozmowĂŞ.
Hermiona i Severus na nowo zamarli, wiĂŞc opowiedziaÂł im w skrĂłcie, jak wyglÂądaÂły prĂłby Premiera wybadania go czy wie o magii, czy nie.
– DomyÂślam siĂŞ, Âże baÂł siĂŞ wygÂłupiĂŚ i zacz¹Ì mĂłwiĂŚ o czarodziejach, jeÂśli bym nic o was nie wiedziaÂł – zakoĂączyÂł relacjĂŞ.
Hermiona byÂła wyraÂźnie rozbawiona, ale Severus miaÂł nadal powaÂżny wyraz twarzy. Perry spojrzaÂł tĂŞsknym wzorkiem na kanapkĂŞ i postanowiÂł szybko skoĂączyĂŚ historiĂŞ.
– WiĂŞc opowiedziaÂł Jackowi jakieÂś bzdury o tym, Âże ktoÂś o wiele, wiele wyÂżej juÂż mu o tym mĂłwiÂł, Âże faktycznie to jakiÂś nowy kamuflaÂż i utajniÂł ca³¹ sprawĂŞ. Jack dostaÂł rozkaz przyspieszenia manewrĂłw na teraz-zaraz.
– Dobrze, a co ty w tym robisz? – nie rozumiaÂła nadal Hermiona.
– Acha, przepraszam, juÂż mĂłwiĂŞ. WezwaÂł mnie, Âżeby potwierdziĂŚ, Âże faktycznie chodzi tu o magiĂŞ i przy okazji powiedziaÂłem mu, Âże to, co siĂŞ tam dzieje, powinno zostaĂŚ powstrzymane. I tyle.
Perry zd¹¿y³ siêgn¹Ì po sól, kiedy Hermiona zada³a kolejne pytanie.
– A dlaczego ja mam udawaĂŚ przed Jackiem Jamesa Bonda?
Perry westchn¹³ bardzo g³êboko.
– Kochanie, jestem gÂłodny. To dla mnie tu przyszliÂśmy, a tymczasem to wy jecie, a ja mĂłwiĂŞ. Daj mi zjeœÌ choĂŚ trochĂŞ. Zacznij opowiadaĂŚ mi o czymkolwiek. Jak w pracy? Jak ma siĂŞ kot? Albo co siĂŞ tam u was dzieje? Bo ja pomagam, a ty nic mi nie chcesz mĂłwiĂŚ – powiedziaÂł i spojrzaÂł na Severusa. – Hermiona potrafi zamĂŞczyĂŚ czÂłowieka pytaniami. MusieliÂście mieĂŚ z niÂą ciĂŞÂżkie Âżycie w tej waszej szkole...
Severus spojrzaÂł na Perry'ego zaskoczony tym, Âże ten nagle zwrĂłciÂł siĂŞ do niego. CiĂŞÂżkie Âżycie?
– W rzeczy samej – odparÂł, spoglÂądajÂąc na dziewczynĂŞ kÂątem oka.
Hermiona zaczê³a wiêc opowiadaÌ, jak wygl¹daj¹ jej przygotowania do dwutygodniowego urlopu, na który sz³a pod koniec tego tygodnia i udawanie g³uchej i g³upiej na ró¿ne aluzje Rockmana, ¿e bez niej to sobie nie da rady.
Kiedy Perry juÂż siĂŞ najadÂł, wyjaÂśniÂł Hermionie, o co mu chodziÂło z udawaniem agentki specjalnej.
– WymyÂśliÂł to Premier, jako wymĂłwkĂŞ dlaczego nie mogÂłem mĂłwiĂŚ o twojej szkole, o tym co robisz i gdzie pracujesz. Bo Jack czĂŞsto siĂŞ o ciebie pytaÂł i musiaÂłem wymyÂślaĂŚ jakieÂś gÂłupoty. Wierz mi, czasem to byÂły piramidalne gÂłupoty – zaÂśmiaÂł siĂŞ.
Przez chwilĂŞ rozmawiali jeszcze trochĂŞ i Perry zostawiÂł ich samych. Hermiona zrobiÂła kawĂŞ dla Severusa i zaczĂŞÂła skÂładaĂŚ naczynia do zlewu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?