Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

– Ten wasz Premier najwyraÂźniej bardzo duÂżo moÂże – powiedziaÂł Severus, mieszajÂąc cukier. – Masz mleko?
Dziewczyna podaÂła mu mugolskÂą ÂśmietankĂŞ do kawy.
– Faktycznie, kazaĂŚ zorganizowaĂŚ manewry z wyprzedzeniem... Nie znam go zupeÂłnie, ale wydaje mi siĂŞ, Âże jest podobny do francuskiego Ministra magii – stwierdziÂła. – Ciekawe, czy Charles Chevalier miaÂłby na tyle wÂładzy, Âżeby przyspieszyĂŚ zorganizowanie na przykÂład Turnieju TrĂłjmagicznego, gdyby odbywaÂł siĂŞ on we Francji.
– MogĂŞ sobie tylko wyobraziĂŚ ogrom takiego przedsiĂŞwziĂŞcia – pokrĂŞciÂł gÂłowÂą Severus.
Hermiona wyciÂągnĂŞÂła przyprawy i miĂŞso i zaczĂŞÂła przygotowywaĂŚ jutrzejszÂą kolacjĂŞ. Zeszli na rozmowĂŞ o Francuzach i doszli do ich propozycji ochraniania rodzicĂłw Hermiony i jej samej.
– Postaram siĂŞ skontaktowaĂŚ z Ricky'm, Âżeby przekazaÂł Jean Jacquesowi wiadomoœÌ o Rathlin Island – zaproponowaÂła. – Najlepiej po piÂątku. BojĂŞ siĂŞ, Âże zanim pĂłjdĂŞ wreszcie na urlop, Rockman wciÂśnie mi dodatkowÂą robotĂŞ.
– Bardzo dobrze, Âże wreszcie bĂŞdziesz miaÂła wolny czas – Severus spojrzaÂł na nogĂŞ, ktĂłrej coÂś dotknĂŞÂło i dostrzegÂł KrzywoÂłapa, ktĂłry przyszedÂł siĂŞ o niego poocieraĂŚ. – Koniecznie trzeba zaj¹Ì siĂŞ twoimi rodzicami.
– Boisz siĂŞ, Âże Norris uzna obecnÂą sytuacjĂŞ za „koniec"? To raczej powrĂłt do punktu zero – prychnĂŞÂła dziewczyna.
– Po pierwsze oni sÂą przekonani, Âże ich eliksir antykoncepcyjny dziaÂła, wiĂŞc dla nich to nie jest punkt zero – zaprzeczyÂł. – Od przyszÂłego tygodnia nauczyciele wracajÂą do Hogwartu i nikt nie powinien ciĂŞ tam widzieĂŚ, wiĂŞc lepiej, ÂżebyÂśmy siĂŞ spotykali u ciebie albo w Spinner's End.
Hermionie to byÂło bardzo na rĂŞkĂŞ. Nie musieĂŚ siĂŞ przed nikim kryĂŚ i mieĂŚ go tylko dla siebie... hmmm... SchowaÂła do lodĂłwki przyprawione miĂŞso i umyÂła rĂŞce. Gdy obrĂłciÂła siĂŞ do niego i oparÂła o ÂścianĂŞ, musiaÂła mieĂŚ jednoznacznÂą minĂŞ, bo Severus natychmiast zgadÂł o czym myÂślaÂła.
– W zeszÂły piÂątek Minerwa powiedziaÂła mi, Âże zauwaÂżyÂła, Âże coÂś do mnie czujesz – powiedziaÂł trochĂŞ rozbawiony, podchodzÂąc do niej. – SÂądzĂŞ, Âże po sobocie domyÂśliÂła siĂŞ, Âże to dziaÂła w obie strony. BĂŞdĂŞ musiaÂł jej to jakoÂś powiedzieĂŚ...
– Chyba nie musisz siĂŞ przed niÂą tÂłumaczyĂŚ?
– OczywiÂście, Âże nie muszĂŞ. Ale chcĂŞ. Wiele jej zawdziĂŞczam, szczegĂłlnie ostatnimi czasy. Pomaga nam obojgu, wiĂŞc to chyba normalne, Âże wie, co siĂŞ dzieje – siĂŞgn¹³ rĂŞkÂą ku jej twarzy i pogÂłaskaÂł po policzku.
Hermiona wtuliÂła siĂŞ w jego dÂłoĂą zamykajÂąc oczy.
– Czy to znaczy, Âże ja bĂŞdĂŞ mogÂła porozmawiaĂŚ z rodzicami?
Severus spojrza³ na ni¹ z namys³em. Stawali siê par¹ coraz bardziej. Nie mogli tego okazaÌ œwiatu, ale wyraŸnie mieli na to ochotê. Min¹³ ju¿ etap... uwodzenia i sprawdzania, czy do siebie pasuj¹. Przeszli za du¿o, ¿eby mieÌ jakieœ w¹tpliwoœci. Teraz ju¿ naprawdê byli razem. Obawia³ siê jednak, ¿e rodzice Hermiony bêd¹ mieli o wiele wiêcej zastrze¿eù do ich zwi¹zku ni¿ Minerwa.
– JeÂśli tylko chcesz – odparÂł cicho
PrzestaÂł jÂą gÂłaskaĂŚ, wiĂŞc otworzyÂła oczy.
PatrzaÂł na niÂą w taki sposĂłb, Âże... Âże miaÂła wraÂżenie, jakby zabrakÂło nagle powietrza. Jakby zbladÂły kolory wszystkiego dookoÂła z wyjÂątkiem niego. Jego oczy przesunĂŞÂły siĂŞ po jej ustach, szyi i zrobiÂło siĂŞ jej nagle gorÂąco.
Delikatnie uj¹³ jej twarz i przechyli³ siê ku niej, wiêc post¹pi³a krok do przodu, by przylgn¹Ì do niego i poczu³a jego usta na swoich. Z pocz¹tku ociera³y siê o jej wargi ³agodnymi muœniêciami, jego rêce g³aska³y jej kark i ramiona, ale po krótkiej chwili ich poca³unek sta³ siê o wiele bardziej intensywny. Westchnê³a, gdy przygarn¹³ j¹ mocniej i pog³êbi³ go jeszcze bardziej. Ich oddechy przyspieszy³y, gdy ca³owali siê coraz gorêcej, ale gdy tylko rozchyli³a wargi by nabraÌ powietrza, Severus przesun¹³ po nich jêzykiem, rozchyli³ je i zanurzy³ go g³êbiej, a¿ jêknê³a i zacz¹³ poznawaÌ ciep³e i wilgotne wnêtrze jej ust, racz¹c siê jej s³odycz¹, upijaj¹c siê jej westchnieniami. Odpowiedzia³a mu namiêtnie i ju¿ po chwili ich jêzyki pieœci³y siê, ogarniête mi³osnym uniesieniem.
Hermiona wspiĂŞÂła siĂŞ na czubki palcĂłw byle tylko byĂŚ bliÂżej niego, bliÂżej jego ust i dÂłoni i zadrÂżaÂła, gdy przygryzÂł lekko jej wargĂŞ, ale natychmiast wpiÂła siĂŞ w niego szukajÂąc gorÂączkowo oddechu, ktĂłrego jej brakÂło, smaku kawy i whisky, szukajÂąc oparcia...
Z piersi wyrwa³ mu siê cichy pomruk, gdy zrozumia³, ¿e chcia³a go tak bardzo, jak on chcia³ jej i zacz¹³ ca³owaÌ j¹ ¿arliwie, ¿¹daj¹c, by pokaza³a mu ustami, jêzykiem, zêbami, jak bardzo go kocha³a, jak bardzo go pragnê³a. Jego poca³unki sta³y siê dzikie, pe³ne ognia, gwa³towne i domaga³y siê wzajemnoœci, poddania siê ca³kowicie jemu i tylko jemu. A Hermiona o niczym innym nie marzy³a.
By³a w tym jakaœ si³a, magia, której nie sposób by³o zaprzeczyÌ. Powietrze wokó³ sta³o siê ciê¿kie i elektryczne od ich pragnienia, od ich westchnieù i jêków, próœb i obietnic sk³adanych coraz bardziej urywanym oddechem, coraz namiêtniejszym dotykiem, pieszczot¹. Coœ ros³o w niej, pêcznia³o i chcia³a jeszcze, wiêcej... jego rêce by³y wszêdzie, wpl¹tane we w³osy, pieszcz¹ce kark, poznaj¹ce krzywiznê pleców... jego usta znaczy³y wilgotne œlady na jej uchu, szyi...
CzuÂła, Âże pÂłonĂŞÂła caÂła coraz bardziej od jego dotyku, pocaÂłunkĂłw i pomrukĂłw. OdchylaÂł do tyÂłu biodra, wiĂŞc wygiĂŞÂła siĂŞ ku niemu, caÂłym ciaÂłem bÂłagajÂąc o to, by nie przerywaÂł, uniosÂła siĂŞ jeszcze bardziej na palcach i podaÂła mu rozchylone w niemym zaproszeniu usta. Severus wpiÂł siĂŞ w nie natychmiast, ich jĂŞzyki splotÂły siĂŞ na nowo i zaczĂŞÂły siĂŞ kochaĂŚ coraz namiĂŞtniej, jakby chciaÂły wykrzyczeĂŚ ich uczucia.
Nogi zaczĂŞÂły drÂżeĂŚ jej z wysiÂłku, gdy staraÂła siĂŞ utrzymaĂŚ jeszcze trochĂŞ na palcach, by byĂŚ bliÂżej niego. W gÂłowie szumiaÂło jej, ich westchnienia mieszaÂły siĂŞ z coraz gÂłoÂśniejszymi, krĂłtkimi oddechami... nie miaÂła juÂż siÂły, nie mogÂła juÂż ustaĂŚ, ale chciaÂła wiĂŞcej; wiĂŞcej jego, wiĂŞcej jego ust, wiĂŞcej jego dotyku, wiĂŞcej powietrza... CaÂła trzĂŞsÂła siĂŞ, nie wiedzieĂŚ czy z pragnienia, czy z wysiÂłku, ale nie mogÂła, nie potrafiÂła, nie chciaÂła tego przerwaĂŚ, mogÂła siĂŞ udusiĂŚ, ale chciaÂła go nadal, choĂŚ chwilĂŞ, choĂŚ jeszcze troszkĂŞ, jeszcze...!
ZakrĂŞciÂło siĂŞ jej w gÂłowie, rozdygotane nogi zaÂłamaÂły siĂŞ i z gÂłoÂśnym jĂŞkiem osunĂŞÂła siĂŞ i zachÂłysnĂŞÂła siĂŞ powietrzem.
Severus pochwyciÂł jÂą mocno, pomĂłgÂł ustaĂŚ i oparÂł rozpalony policzek o jej gÂłowĂŞ. Przez chwilĂŞ oboje Âłapali powietrze krĂłtkimi, Âłapczywymi haustami, usiÂłujÂąc uspokoiĂŚ oszalaÂłe bicie serc.
– Przepraszam – szepn¹³ w jej wÂłosy.
– Nie... – Hermiona zacisnĂŞÂła rĂŞce na jego ramionach. – Nie prze... praszaj... TobyÂło...
– Ciiiii...
Zacz¹³ g³askaÌ j¹ po w³osach staraj¹c siê odzyskaÌ zmys³y.
– ... cudowne!
Zacisn¹³ oczy, ¿eby siê opanowaÌ. Móg³by ca³owaÌ j¹ wiecznie. Mia³ wra¿enie, ¿e nie potrzebowa³ niczego innego. Nie potrzebowa³ ani œwiat³a dnia, ani nocy, ani jedzenia, ani picia, ani spania... tylko jej.
Ale musiaÂł siĂŞ pohamowaĂŚ.
– Ciiii...
Dopiero po kilku minutach rozkoszowania siê ni¹ w swoich ramionach odsun¹³ siê i poca³owa³ bardzo delikatnie w czo³o.
– Czas juÂż na mnie.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, pociÂągnĂŞÂła jego gÂłowĂŞ ku sobie i musnĂŞÂła ustami czubek jego nosa.
– WiĂŞc dobranoc.
– Dobranoc, Hermiono.
Kiedy Severus œwisn¹³ do Hogwartu, Hermiona osunê³a siê po œcianie na pod³ogê i jeszcze przez d³uga chwilê siedzia³a nadal pijana rozkosz¹, podnieceniem, szczêœciem i ca³a roztrzêsiona.
Potem jakimœ cudem wsta³a, uda³o siê jej wstawiÌ jego fili¿ankê do zlewu nie t³uk¹c jej i posz³a prosto do ³ó¿ka.
Próbowa³a przestaÌ myœleÌ o tym, jak móg³by skoùczyÌ siê dzisiejszy wieczór, wiêc zmusi³a siê do wrócenia myœlami do ich rozmowy. Przez jakiœ czas wizje mugolskiego wojska miesza³y siê z marzeniami o jego d³oniach zdzieraj¹cych z niej ubranie, œwiadomoœÌ, ¿e szko³a na Rathlin to ju¿ przesz³oœÌ ze wspomnieniami jego poca³unków i pieszczot, ale w koùcu uda³o siê jej uspokoiÌ.
Odnalaz³a na nowo ulotne wra¿enie, ¿e powinna coœ dziœ dostrzec, zrozumieÌ. By³o coœ, co zwróci³o jej uwagê, przez umys³ przemknê³a jakaœ myœl, ale nie umia³a jej uchwyciÌ. Zaczê³a wiêc powoli przypominaÌ sobie ca³¹ rozmowê z ojcem i póŸniejsz¹, z Severusem.
Wtuli³a siê w poduszkê, któr¹ od jakiegoœ czasu zaczê³a uosabiaÌ z nim i spogl¹da³a niewidz¹cym wzrokiem w sufit, na którym pe³ga³y cienie rzucane przez ga³êzie drzew za oknem, podœwietlonych poblisk¹ lamp¹. I wreszcie znalaz³a.
Charles Chevalier – francuski Minister zaproponowaÂł jej pomoc przy ukryciu jej rodzicĂłw. I dziÂś zastanawiali siĂŞ, czy ma taki sam zakres wÂładzy, jak mugolski premier.
Pytanie uformowaÂło siĂŞ jej w gÂłowie samo: czy mugolski premier mĂłgÂłby jej pomĂłc?! W ten sposĂłb jej rodzice mogliby przynajmniej pozostaĂŚ w Anglii.
Zasypia³a ju¿, kiedy przysz³o jej do g³owy jeszcze jedno pytanie. Jak znaleŸÌ dojœcie do Premiera Mugoli?

PiÂątek, 7.08
W Proroku ukaza³a siê odpowiedŸ Kingsleya na kolejny protest Francuzów dotycz¹cy zamkniêcia granic. Zgodnie z tym, co przekaza³ Hermionie Ricky, francuski Minister Magii postanowi³ zdj¹Ì bawe³niane rêkawiczki. Hermiona mia³a raczej ochotê powiedzieÌ, ¿e Charles Chevalier wzi¹³ przyk³ad z Severusa.
„Od lat u mugoli dziejÂą siĂŞ ró¿ne rzeczy, ale nigdy do tej pory nie stanowiÂły one powodu do takiej reakcji. CzyÂżby byÂł to tylko pretekst do ograniczenia swobĂłd obywatelskich caÂłej czarodziejskiej spoÂłecznoÂści mieszkajÂącej w Wielkiej Brytanii?"
Kingsley zareagowaÂł bardzo mocno na sugestiĂŞ FrancuzĂłw.
„Francuski Minister Magii wyraÂźnie wtrÂąca siĂŞ w sprawy, ktĂłre go zupeÂłnie nie dotyczÂą i czyni to w nad wyraz arogancki sposĂłb. Chwilowo uznajĂŞ, Âże ton wypowiedzi Charlesa Chevalier wynika z braku doÂświadczenia i obycia politycznego i proponujĂŞ, Âżeby szybko nadrobiÂł te braki i w przyszÂłoÂści byÂł bardziej powÂściÂągliwy."
Hermiona przeczytaÂła Proroka i uniosÂła oczy do gĂłry. Biedny Kingsley. Tak wiele zrobiÂł dobrego, a teraz proszĂŞ, co go spotyka... Jak osÂądzÂą go kiedyÂś ludzie po tym wszystkim?
OdÂłoÂżyÂła gazetĂŞ i wrĂłciÂła do pracy. Przed pĂłjÂściem na urlop miaÂła masĂŞ rzeczy do zaÂłatwienia.
ByÂła juÂż trzecia po poÂłudniu, kiedy ktoÂś zastukaÂł do gabinetu Rockmana. Aylin, ktĂłra z koniecznoÂści wrĂłciÂła do Âłask, zawoÂłaÂła „proszĂŞ!" i po chwili zaczĂŞÂła cicho z kimÂś rozmawiaĂŚ.
Hermiona nie zwracaÂła za bardzo uwagi, co siĂŞ dzieje w biurze Aylin, ale kiedy usÂłyszaÂła wyraÂźniej mĂŞski gÂłos kogoÂś wyraÂźnie starszego, odniosÂła wraÂżenie, Âże z kimÂś jej siĂŞ kojarzy. PodniosÂła gÂłowĂŞ i zerknĂŞÂła przez otwarte drzwi.
I zobaczyÂła starszego pana o ciemnej cerze, mocno posiwiaÂłych czarnych wÂłosach i rĂłwnie szpakowatej, krĂłtkiej brĂłdce, ubranego w fioletowÂą szatĂŞ. Nie musiaÂła widzieĂŚ duÂżych, czarnych oczu czy gĂŞstych, czarnych brwi, Âżeby poznaĂŚ pana Patil, ktĂłry staÂł przy biurku Aylin, obÂładowany jakimiÂś kolorowymi pudeÂłkami, torbami i torebeczkami i lewitowaÂł wÂłaÂśnie tacĂŞ z ciastkami.
– ... to bardzo miÂłe z pani strony – powiedziaÂł, obracajÂąc siĂŞ praktycznie tyÂłem do Hermiony. – Ale skoro nie ma pana Rockmana, to moÂże zostawiĂŞ mu jakieÂś ciastka, bĂŞdzie miaÂł na póŸniej.
– To raczej z paĂąskiej strony bardzo miÂło – odparÂła Aylin, uÂśmiechajÂąc siĂŞ radoÂśnie.
– MoÂże pani podaĂŚ mi jakiÂś talerzyk? – starszy pan opuÂściÂł wolno tacĂŞ na biurko Aylin.
Blondynka wstaÂła i weszÂła na chwilkĂŞ do gabinetu Rockmana, ktĂłry na stoliku do kawy i herbaty zawsze miaÂł choĂŚby jeden spodeczek.
Pan Patil energicznym ruchem ró¿d¿ki przes³a³ jedno z pude³ek do biura Hermiony, spojrza³ na ni¹ krótko przyk³adaj¹c palec do ust i natychmiast odwróci³ siê do niej ty³em. Kiedy Aylin wróci³a z dwoma talerzykami, uœmiechn¹³ siê do niej czaruj¹co.
– Cudownie, cudownie... dam panu Rockmanowi tartĂŞ z jabÂłkami, a dla pani to czekoladowe. Wszyscy mi mĂłwiÂą, Âże jest najlepsze. No i bita Âśmietana jest dietetyczna – mrugn¹³ do niej okiem. – ZamĂłwiÂłem je specjalnie dla kobiet...
Aylin wybuchnĂŞÂła Âśmiechem i podziĂŞkowaÂła wylewnie za ciastko, ucaÂłowaÂła starszego pana i odprowadziÂła do drzwi. Kiedy wrĂłciÂła, przeszÂła tuÂż koÂło drzwi do biura Hermiony.
– Ach! Jaka z niego gapa! ZupeÂłnie nie pomyÂślaÂł o tobie!
Hermiona mia³a wystarczaj¹co du¿o czasu, ¿eby schowaÌ niewielkie pude³ko w swojej szufladzie. Podnios³a g³owê znad stosu papierów, które uk³ada³a na dwie ró¿ne kupki i zmarszczy³a brwi.
– Ten facet co tu byÂł? – spojrzaÂła na dwa talerzyki z ciastkami i wzruszyÂła ramionami. – Nie przepadam za ciastkami. Od tego robiÂą siĂŞ dziury w zĂŞbach. A swojÂą drogÂą kto to byÂł?
– Charles Patil. Taki czarodziej czystej krwi. WÂłaÂśnie dziÂś przechodzi na emeryturĂŞ i chodzi po biurach i Âżegna siĂŞ ze wszystkimi – wyjaÂśniÂła Aylin tonem takim trochĂŞ „Âą" „ĂŞ", dajÂąc wyraÂźnie do zrozumienia Hermionie, Âże widaĂŚ nie zalicza siĂŞ do „wszystkich".
Hermiona udaÂła, Âże zastanawia siĂŞ chwilĂŞ.
– Nie wiem... nie znam, wiĂŞc Âżadna strata.
Aylin spojrzaÂła na niÂą z pobÂłaÂżaniem.
– SÂądzisz, Âże Tyler bĂŞdzie lubiÂł to ciasto? Jest jakieÂś takie pÂłaskie...
– PojĂŞcia nie mam, nigdy nie mieliÂśmy... okazji... rozmawiaĂŚ o jedzeniu – odparÂła, w ostatniej chwili gryzÂąc siĂŞ w jĂŞzyk i mĂłwiÂąc „okazji" zamiast „czasu".
Blondynka uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ tym razem z wyÂższoÂściÂą i wrĂłciÂła do swojego biura.
MiaÂłaÂś innÂą minĂŞ, kiedy dostaÂłaÂś wyjca z Grecji...
WkrĂłtce Aylin wyszÂła, wiĂŞc szybko odsunĂŞÂła szufladĂŞ biurka i otworzyÂła pudeÂłeczko. W Âśrodku byÂły dwa mniejsze i krĂłtki liÂścik zupeÂłnie bez sensu. Hermiona rzuciÂła szybko zaklĂŞcie ujawniajÂące, to samo, ktĂłre uÂżyÂła poprzednim razem.
Na krĂłtko pojawiÂły siĂŞ inne litery.
„To sÂą dwa przetestowane transportery. ZostawiÂłem w Departamencie ich repliki, ktĂłre zepsuÂłem. W razie potrzeby, moÂże pani zostawiĂŚ mi list adresowany „do Ancymona" u barmana Toma. Powodzenia, panno Granger."
Po chwili litery znikÂły i na kartce widniaÂł tylko tekst „Ciastka czekoladowe i orzechowe dla Departamentu Populacji – 3 sztuki dietetycznych".
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ triumfalnie. To byÂły remportery, o ktĂłrych mĂłwiÂł Jean Jacques!
Otworzy³a magiczn¹ skrytkê w koszuli i schowa³a tam oba pude³eczka. Machniêciem ró¿d¿ki pozby³a siê pude³ka i spojrza³a na zegarek. Czwarta dwanaœcie.
O siĂłdmej wieczorem byÂła umĂłwiona z Severusem. Merlinie, koĂącz segregowanie pism jak najszybciej i zmykaj do domu, zanim Rockman wrĂłci i coÂś wymyÂśli!
.
Rockmana nie byÂło z caÂłkiem prostego powodu. SiedziaÂł w gabinecie Norrisa z Lawfordem i Watkinsem. Sobotnie spotkanie zostaÂło anulowane. Benson i Scott byli na urlopach, z czego Scott gdzieÂś wyjechaÂł i nie mĂłgÂłby w nim uczestniczyĂŚ, Smith leÂżaÂł w domu doglÂądany codziennie przez Uzdrowicieli, Stone znĂłw zapowiedziaÂł, Âże w weekend go nie bĂŞdzie... O wiele proÂściej byÂło po prostu spotkaĂŚ siĂŞ w piÂątek.
Norris wzi¹³ na siebie wyjaœnienie sprawy Snape'a i Rathlin Island. Zgodnie z teoryjk¹, któr¹ wymyœli³ sam, na Rathlin dosz³o do katastrofy budowlanej. Przecie¿ tu¿ przed rozpoczêciem roku szkolnego mia³ siê zawaliÌ dach... no wiêc wyjaœni³ os³upia³emu Rockmanowi i Watkinsowi, ¿e polecia³ nie tylko dach, ale i ca³a pó³nocna œciana, zabijaj¹c niestety na miejscu wszystkich pracuj¹cych tam robotników. NajwyraŸniej zaprawa spajaj¹ca kamienie musia³a byÌ powa¿nie uszkodzona z powodu wilgoci i nie wytrzyma³a remontu.
– CaÂłe szczĂŞÂście, Âże poleciaÂło to teraz, a nie w trakcie wizyty reporterĂłw! – stwierdziÂł z westchnieniem ulgi Rockman i wypiÂł do koĂąca OgnistÂą Whisky.
Norris spojrzaÂł na niego ze zdumieniem.
– Przejmujesz siĂŞ Lovegoodem i innymi...?
– Nie, ale przecieÂż WY teÂż byÂście tam byli! I dziÂś byÂśmy pewnie uczestniczyli w pogrzebie!
Lawford spuœci³ wzrok na swoje buty. Nawet nie wiesz, ¿e ten pogrzeb min¹³ ciê o w³os. Dos³ownie o w³os. Szczególnie pogrzeb jednego z nas. Zdaniem Uzdrowicieli, gdyby wezwa³ ich do Smitha minutê póŸniej, by³oby ju¿ za póŸno. I nawet on nie wiedzia³, ¿e gdyby Smith broni³ siê jeszcze minutê d³u¿ej, dziœ Rockman by³by na pogrzebie swojej by³ej asystentki.
Norris udaÂł, Âże poraziÂło go zrozumienie.
– Merlinie, Tyler, masz racjĂŞ! MieliÂśmy szczĂŞÂście!
– A co ze Snapem? – spytaÂł Watkins gÂłosem, ktĂłry wskazywaÂł, Âże jego nic nie poraziÂło.
– Ach, Snape. No wiĂŞc Snape ma psa, takiego niewielkiego czarnego kundla. I Teddy miaÂł pecha i kiedy przywoÂłaÂł wÂłosy, wzi¹³ te od psa... – pokrĂŞciÂł gÂłowÂą Norris. – Niestety przemieniÂł siĂŞ koÂło ¿³obka i dopadÂły go jakieÂś dzikie psy i strasznie pogryzÂły i podrapaÂły... Teraz kuruje siĂŞ w domu i minie trochĂŞ czasu, zanim wrĂłci do siebie.
Rockman i Watkins dosÂłownie zbaranieli i spojrzeli po sobie dziwnym wzrokiem.
– PrzemieniÂł siĂŞ w psa...?! David, jesteÂś bliÂżej... weÂź mi nalej jeszcze trochĂŞ – Rockman podaÂł szklaneczkĂŞ Lawfordowi. – Merlinie, to musiaÂło byĂŚ... on musi byĂŚ teraz w szoku!
Nalewaj¹c du¿¹ dozê whisky Lawford obróci³ siê ty³em do wszystkich i móg³ siê wykrzywiÌ wspominaj¹c tamto popo³udnie. Istotnie, Smith by³ w szoku. Poza tym nic nie pasowa³o. Próbowa³ wyperswadowaÌ t¹ historyjkê Peterowi mówi¹c, ¿e przecie¿ ktoœ móg³ ich widzieÌ w œrodê wieczorem w Ministerstwie, ale Peter siê upar³.
– Mam przyszykowaĂŚ wam kolejnÂą porcjĂŞ wielosokowego? – spytaÂł Watkins.
– Nie, na razie nie – zaprzeczyÂł Norris. – Nie moÂżemy juÂż siĂŞ do Snape'a dostaĂŚ nie wzbudzajÂąc podejrzeĂą. No wiĂŞc sÂądzĂŞ, Âże naleÂży na jakiÂś czas daĂŚ mu spokĂłj. Pewnie przestanie drzeĂŚ mordĂŞ, kiedy zobaczy, Âże szkoÂła nie zostanie otwarta... No i poza tym Snape nie jest mugolem...
– Jak ktoÂś czystej krwi moÂże mieĂŚ takÂą przeszÂłoœÌ – stwierdziÂł filozoficznie Watkins.
– On jest pó³krwi – poprawiÂł go Lawford.
– Pó³krwi...? A ja myÂślaÂłem, Âże czystej. Wiesz, Slytherin, Czarny Pan go uznawaÂł przez tyle lat...
Tym razem odejœcie od meritum sprawy by³o na rêkê Norrisowi, wiêc wzi¹³ udzia³ w dyskusji na temat pochodzenia Snape'a i preferencji Czarnego Pana. Dopiero po d³u¿szym czasie uci¹³ rozmowê.
– Dobrze, ale prosiÂłem was tu w innej sprawie. Tyler pracowaÂł ostatnio nad pomysÂłem powoÂłania komisji sprawdzajÂącej umiejĂŞtnoÂści czarodziejĂłw. W ten sposĂłb moÂżemy odsiaĂŚ tych, ktĂłrzy nie sÂą nam na rĂŞkĂŞ, czy to pod wzglĂŞdem pochodzenia, czy przekonaĂą. Tak wiĂŞc wszyscy czarodzieje w Ministerstwie, w Klinice, prasie, radiu, Howarcie i ró¿nych SzkoÂłach WyÂższych muszÂą przejœÌ testy sprawdzajÂące. Widzicie jeszcze kogoÂś, kogo trzeba byÂłoby poddaĂŚ temu egzaminowi?
Watkins i Lawford namyÂślali siĂŞ chwilĂŞ.
– Wiem, kogo nie... Na pewno nie graczy Quidditcha – mrukn¹³ Watkins z ironicznym uÂśmiechem.
– ProducentĂłw systemĂłw teleportacyjnych. Wiesz, mioteÂł, proszku Fiuu, cholernych latajÂących dywanĂłw i aktywujÂących Âświstokliki – zaproponowaÂł rĂłwnoczeÂśnie Lawford. – MoÂżemy powiedzieĂŚ, Âże zÂłe wytworzenie ktĂłrejÂś z tych rzeczy moÂże naraziĂŚ zdrowie i Âżycie uÂżytkownikĂłw. A my bĂŞdziemy mieli gwarancjĂŞ, Âże nikt nie wprowadzi do obiegu choĂŚby nielicencjonowanych ÂświstoklikĂłw czy zmodyfikowanego proszku Fiuu. I producentĂłw ró¿dÂżek – dodaÂł ponuro.
Smith opowiedzia³ im, ¿e Snape mia³ drug¹ ró¿d¿kê. Albo komuœ zabra³ czy od kogoœ po¿yczy³, albo ktoœ mu j¹ sprzeda³ bez deklaracji w Ministerstwie. Jeszcze nie przes³uchiwali Olivandera, ale wiedzieli, ¿e nie tylko on wytwarza ró¿d¿ki.
– WytwĂłrcĂłw skÂładnikĂłw do eliksirĂłw – powiedzieli prawie rĂłwnoczeÂśnie Rockman i Watkins.
Posypa³y siê ró¿ne propozycje, czeœÌ tylko dla zmylenia opinii publicznej, czeœÌ ¿eby nikt im nie wchodzi³ w paradê.
Nagle ktoÂś zapukaÂł do drzwi. Norris poznaÂł po sposobie stukania paniÂą Flynn i warkn¹³ gÂłoÂśno „Nie teraz!", ale wydarzenie jakby przerwaÂło seriĂŞ pomys³ów.
– Od kiedy chcemy wprowadziĂŚ te egzaminy? – zaciekawiÂł siĂŞ Watkins, skubiÂąc rĂŞkaw swojej powyciÂąganej na wszystkie strony koszuli.
– Od poÂłowy wrzeÂśnia. Do tego czasu powinniÂśmy mieĂŚ juÂż gotowe formularze z pytaniami i zadaniami i powoÂłamy komisjĂŞ – odparÂł Rockman.
Lawford zacz¹³ dopytywaĂŚ siĂŞ o skÂład komisji i sposĂłb jej powoÂłania, ale okazaÂło siĂŞ, Âże Rockman nie miaÂł jeszcze gotowego pomysÂłu. Jedno byÂło pewne, w komisji musieli siĂŞ znaleŸÌ „ich" ludzie.
– MoÂżna by ewentualnie daĂŚ tam jakiegoÂś mugolaka czy dwĂłch. Ale trzeba byÂłoby rzuciĂŚ na nich Imperiusa. I potem ich pilnowaĂŚ, bo nie wiadomo jakÂą majÂą odpornoœÌ.
– Jak to „odpornoœÌ"? – zamarÂł Watkins.
– KaÂżdy czarodziej prĂŞdzej czy póŸniej zaczyna zwalczaĂŚ Imperiusa. Shaklebolt juÂż dwa razy prawie siĂŞ od niego uwolniÂł i trzeba byÂło znĂłw rÂąbn¹Ì go zaklĂŞciem – powiedziaÂł ponuro Lawford. Nigdy nie przepadaÂł za uÂżywaniem Niewybaczalnych, ale ostatnio to go po prostu przeraÂżaÂło.
PoniewaÂż Norris nie wiedziaÂł, co obrzydliwa baba mogÂła od niego chcieĂŚ, postanowiÂł skoĂączyĂŚ spotkanie.
Uzgodnili jeszcze, Âże powiadomiÂą Proroka zarĂłwno o nieszczĂŞÂśliwym wypadku na Rathlin jak i o powoÂłaniu komisji sprawdzajÂącej umiejĂŞtnoÂści czarodziejĂłw i panowie rozeszli siĂŞ.
OkazaÂło siĂŞ, Âże jego sekretarka miaÂła dla niego dokumenty, o ktĂłre prosiÂł rano Flaviusa, mÂłodego chÂłopaka z WydziaÂłu BezpieczeĂąstwa.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?