Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Severus wypad³ z kominka i ruszy³ do swoich komnat. S³ysz¹c ha³as, Dumbledore na portrecie obudzi³ siê i poprawi³ okulary po³ówki. Severus ju¿ chcia³ otworzyÌ ró¿d¿k¹ drzwi, kiedy te same siê otwar³y i wysz³a z nich Hermiona. Wysz³a i rzuci³a siê tak gwa³townie w jego kierunku, ¿e potknê³a siê i zatoczy³a prosto w jego ramiona. Œwistoklik upad³ na ziemiê i potoczy³ siê a¿ pod okno.
– Co siĂŞ staÂło?! – zapytaÂł zaskoczony, podtrzymujÂąc jÂą i pomĂłgÂł stan¹Ì. – Hermiono... co siĂŞ dzieje?
Z kominka wypadÂła Minerwa i aÂż zÂłapaÂła siĂŞ za serce na widok dziewczyny.
– Hermiono... – podparÂła siĂŞ o biurko, zapominajÂąc natychmiast o osÂłonach. – Wszystko w porzÂądku?
Dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą, obejrzaÂła siĂŞ caÂłkiem odruchowo za siebie i nabraÂła powietrza. ByÂła bezpieczna. Wreszcie.
– Nie wiem... Jean Jacques wysÂłaÂł mi wiadomoœÌ na funcie, Âże mam uciekaĂŚ. Teraz – wyjaÂśniÂła, spoglÂądajÂąc na Severusa, MinerwĂŞ i Dumbledore’a jeszcze przestraszonym wzrokiem, ale z wolna siĂŞ uspokajajÂąc.
Severus zacisn¹³ mocniej rêce na jej ramionach.
– Kiedy ci to powiedziaÂł?! Teraz?!
– DokÂładnie przed chwilÂą.
Severus zakl¹³ cicho pod nosem. Coœ by³o nie tak. Nie rozumia³ tego, nie ogarnia³, ale wyraŸnie czu³. Nagle ostrze¿enie Jean Jacquesa tylko potwierdza³o jego mgliste odczucia.
– NajwyÂższy czas, ÂżebyÂś uciekÂła. Napisz natychmiast do Jean Jacquesa, Âże za chwilĂŞ zjawisz siĂŞ u niego – powiedziaÂł kategorycznym tonem.
– Ale...
– Nie ma Âżadnego „ale”, Hermiono. JuÂż i tak czekaliÂśmy zbyt dÂługo. Nie widzisz tego?
Dziewczyna przygryzÂła dolnÂą wargĂŞ.
– Stanowczo popieram decyzjĂŞ Severusa – powiedziaÂł Dumbledore. – Dwa razy dziÂś znalazÂłaÂś siĂŞ w niebezpieczeĂąstwie. Trzecim razem moÂżesz nie mieĂŚ tyle szczĂŞÂścia.
Hermiona odruchowo spojrza³a na swoj¹ by³¹ profesor, która potaknê³a i usiad³a w fotelu.
– Hermiono, ukryÂłaÂś swoich rodzicĂłw nie bez powodu. Zgadzam siĂŞ z Severusem.
– Nie ma Âżadnej dyskusji! – uci¹³ dyskusje wyraÂźnie zniecierpliwiony Severus. – Pisz do Jean Jacquesa!
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła do kieszeni po monetĂŞ i nagle zamarÂła.
– KrzywoÂłap!!! Tam zostaÂł KrzywoÂłap! Nie mogĂŞ go tam zostawiĂŚ!!! – zawoÂłaÂła rozpaczliwie do Severusa i zakryÂła sobie usta dÂłoniÂą.
– Cholera jasna! – zakl¹³ znĂłw.
I widz¹c, ¿e dziewczyna zamierza przywo³aÌ œwistoklik, przytrzyma³ jej ró¿d¿kê.
– Mowy nie ma!
– Ale Severus...
– PĂłjdĂŞ po niego.
– Och... – Hermiona nie wiedziaÂła, co powiedzieĂŚ.
JuÂż chciaÂł zrobiĂŚ to samo – przywoÂłaĂŚ Âświstoklik, kiedy przyszÂło mu do gÂłowy, Âże absolutnie nie powinien pojawiaĂŚ siĂŞ w mieszkaniu Hermiony w normalnym wymiarze. Jean Jacques kazaÂł jej uciekaĂŚ natychmiast, wyglÂądaÂło to tak, jakby dowiedziaÂł siĂŞ caÂłkiem nagle, Âże zdecydowali siĂŞ jÂą zÂłapaĂŚ... MoÂże udaÂło im siĂŞ zÂłamaĂŚ hasÂło?
Jej noga juÂż tam nie postanie, w Âżadnym wypadku!
– Minerwo, zdejmij osÂłony, muszĂŞ siĂŞ tam aportowaĂŚ.
Czarownica wyprostowaÂła siĂŞ gwaÂłtownie.
– Merlinie, zupeÂłnie o nich zapomniaÂłam!
– Zaraz powinienem wrĂłciĂŚ – machn¹³ ró¿dÂżkÂą i znikÂł im z oczu, przenoszÂąc siĂŞ do drugiego wymiaru.
AportowaÂł siĂŞ w korytarzyku. Przez chwilĂŞ nasÂłuchiwaÂł, Âżeby przekonaĂŚ siĂŞ, czy ktoÂś u niej jest. WyglÂądaÂło na to, Âże nikogo nie byÂło.
Na kanapie w salonie kota nie by³o, wiêc poszed³ do sypialni. Na szczêœcie drzwi by³y otwarte. Kot spa³ zagrzebany w puszysty koc, wiêc przeniós³ siê do normalnego wymiaru, wzi¹³ szybko zwierzê na rêce i b³yskawicznie zmieni³ wymiar. Kiedy kot zamiaucza³ niezadowolony, byli ju¿ niewidoczni i nies³yszalni dla kogoœ, kto móg³by byÌ ukryty w jej mieszkaniu. Obróci³ siê dooko³a i znikn¹³.
Gdy pojawiÂł siĂŞ na powrĂłt w Hogwarcie, kot wyrwaÂł mu siĂŞ z rÂąk i zeskoczyÂł na ziemiĂŞ. Hermiona rzuciÂła siĂŞ ku niemu i przytuliÂła mocno.
– KrzywoÂłapku... DziĂŞkujĂŞ, Severusie – podniosÂła gÂłowĂŞ i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko.
– Napisz do Jean Jacquesa.
SiĂŞgnĂŞÂła posÂłusznie do ukrytej kieszeni, ale go nie znalazÂła. Prawda, zostaÂł na stole w kuchni! WestchnĂŞÂła ciĂŞÂżko i skrzywiÂła siĂŞ.
– Masz gdzieÂś swĂłj galeon? ZostawiÂłam funta w domu... Chyba Âże...
Severus wÂłaÂśnie wznosiÂł na nowo osÂłony na caÂły zamek, wiĂŞc nie zareagowaÂł. OdczekaÂła chwilĂŞ, patrzÂąc, jak jej kot nieufnie obwÂąchuje wszystko dookoÂła. WyraÂźnie nie czuÂł siĂŞ tu jak u siebie w domu.
– WypuœÌ go na zewnÂątrz. Powinien poznaĂŚ zamek, przecieÂż spĂŞdziÂł tu prawie caÂłe Âżycie – poradziÂła jej profesor, patrzÂąc, jak kot nagle zjeÂżyÂł siĂŞ, kiedy Dumbledore poruszyÂł siĂŞ na portrecie.
Hermiona otworzyÂła usta, chcÂąc zaprotestowaĂŚ, ale uÂświadomiÂła sobie, Âże nikt nie powinien zobaczyĂŚ jej kota w gabinecie dyrektora. Poza tym nie bardzo widziaÂła Severusa niaĂączÂącego KrzywoÂłapa.
WyniosÂła wiĂŞc kota aÂż na korytarz, wycaÂłowaÂła i wypuÂściÂła. Gdy wrĂłciÂła do gabinetu, Severus juÂż skoĂączyÂł rzucaĂŚ osÂłony na zamek i znalazÂł monetĂŞ. UsiadÂła koÂło niego i napisaÂła na niej HG go2U où? (où - gdzie) ÂŻeby wiedzieĂŚ, kiedy dostanie odpowiedÂź, poÂłoÂżyÂła jÂą sobie na rĂŞku.
– CzekajÂąc, aÂż odpisze, powiedz nam, co wydarzyÂło siĂŞ dziÂś rano. Ze szczegó³ami – za¿¹daÂł Severus.
– No wiĂŞc... nie wiem nawet, ktĂłra byÂła godzina, kiedy do sekretariatu przyszedÂł jakiÂś Auror, kazaÂł mi oddaĂŚ ró¿dÂżkĂŞ i pĂłjœÌ ze sobÂą na dó³. ZaprowadziÂł mnie do Sali PrzesÂłuchaĂą i powiedziaÂł, Âże zaraz ktoÂś do mnie przyjdzie i wyszedÂł.
– ZabraÂł ci ró¿dÂżkĂŞ?
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Tak, ale na krĂłtkÂą chwilĂŞ. Po chwili... moÂże po minucie, oddali mi jÂą. Wiem, Âże do tego majÂą prawo.
– ByÂłaÂś caÂły czas sama? – spytaÂła Minerwa.
– MoÂże przez minutĂŞ. Potem przyszedÂł inny Auror i oddaÂł mi ró¿dÂżkĂŞ. PrzeprosiÂł za zachowanie swojego kolegi, powiedziaÂł, Âże tamten dopiero co zdaÂł egzaminy, a zachowuje siĂŞ jak, nie przymierzajÂąc, NajwyÂższy SĂŞdzia Wizengamotu – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na wspomnienie jego miny. WyraÂźnie nie przepadali za sobÂą. – PowiedziaÂł mi, Âże po prostu potrzebujÂą mojej pomocy. WyjaÂśniÂł, Âże trzy domy dalej... niedaleko fryzjera – popatrzyÂła na Severusa – napadniĂŞto na mugola i wyglÂąda na to, Âże zrobiÂł to jakiÂś czarodziej. WiĂŞc prosiÂł o przypomnienie sobie, czy tydzieĂą temu nie widziaÂłam niczego podejrzanego, czy nie znam go i czy nie sÂłyszaÂłam, Âżeby coÂś dziwnego dziaÂło siĂŞ wieczorami w mojej dzielnicy. Ale nie mogÂłam mu pomĂłc, wiĂŞc po chwili zacz¹³ opowiadaĂŚ o paru Âśmiesznych przypadkach, ktĂłre przytrafiÂły mu siĂŞ w pracy...
– MusiaÂłaÂś coÂś podpisywaĂŚ? JakieÂś zeznanie?
– Protokó³ z przesÂłuchania? – dorzuciÂła Minerwa.
– Nie... Ale to nie byÂło oficjalne przesÂłuchanie.
Severus skrzywiÂł siĂŞ.
– KtoÂś was widziaÂł?
– O tak! W czasie naszej rozmowy przyszedÂł jakiÂś staÂżysta z paroma pytaniami, a po chwili zajrzaÂł do sali ktoÂś inny. Nie wiem kto. I spytaÂł, czy jeszcze dÂługo bĂŞdziemy siedzieĂŚ, bo bĂŞdzie potrzebowaÂł tej sali. MyÂślisz, Âże... – popatrzyÂła na niego wielkimi oczami.
– Nie wiem, co myÂśleĂŚ. Nie podoba mi siĂŞ to. Co byÂło dalej?
Dalej jeszcze chwilĂŞ Âżartowali na temat Harry’ego i potem Auror podziĂŞkowaÂł jej i wrĂłciÂła do siebie.
– Nic specjalnego – podsumowaÂła.
– Znasz tych dwĂłch AurorĂłw, z ktĂłrymi rozmawiaÂłaÂś? – usÂłyszaÂła gÂłos z portretu. – I tych, ktĂłrzy weszli w trakcie waszej rozmowy?
ObrĂłciÂła gÂłowĂŞ w stronĂŞ Dumbledore’a i zaprzeczyÂła. Ale nie byÂło w tym nic dziwnego, nie musiaÂła za czĂŞsto chodziĂŚ na Poziom Drugi, wiĂŞc znaÂła tylko kilku z widzenia.
– Co byÂło, jak wrĂłciÂłaÂś do siebie? – zapytaÂła Minerwa.
– PomagaÂłam Aylin. Rockman powiedziaÂł mi, Âże poniewaÂż mĂłj projekt siĂŞ skoĂączyÂł, tymczasowo wracam do sekretariatu.
– Jednym sÂłowem byÂłaÂś tylko z Rockmanem i Aylin, tak? To tak jakbyÂś...
– Ale co jakiÂś czas przychodzili do nas ró¿ni ludzie. PrzyszedÂł Jimm Blunt i Dirk z UrzĂŞdu ÂŁÂącznoÂści z Goblinami, na chwilĂŞ wpadÂła sekretarka Collinsa... I jeszcze jeden czarodziej, ktĂłrego nie znam.
Minerwa zacisnê³a usta, Dumbledore pociera³ z³¹czonymi palcami nasadê nosa, a Severus patrzy³ zamyœlonym wzrokiem gdzieœ przed siebie.
– Masz racjĂŞ, Severusie. Mi teÂż siĂŞ to nie podoba – zaopiniowaÂł w koĂącu Dumbledore. – Jest coÂś, czego nie dostrzegamy.
Nagle moneta zrobiÂła siĂŞ ciĂŞÂżka i Hermiona drgnĂŞÂła.
– Co napisaÂł? – Severus pochyliÂł siĂŞ ku niej, gdy podniosÂła jÂą ku ÂświatÂłu.
– Za godzinĂŞ w ... Ministerstwie – odszyfrowaÂła wiadomoœÌ.
– ChcÂą ciĂŞ trzymaĂŚ w Ministerstwie? – zdziwiÂła siĂŞ Minerwa.
– ByĂŚ moÂże to po prostu miejsce spotkania.
Chwilê jeszcze rozmawiali o ostatnich wydarzeniach. Wiedzieli, ¿e Norris i Smith coœ robi¹ na w³asn¹ rêkê, ale Ricky nie znalaz³ nic dziwnego, dziœ rano Hermionê wezwali Aurorzy i choÌ wygl¹da³o to na niewinn¹ proœbê, w zestawieniu z zabójstwem Kingsleya i nag³ym ostrze¿eniem Jean Jacquesa w jednym i tym samym dniu wydawa³o siê zagadkowe. Ale nie potrafili wymyœliÌ nic, co by mog³o po³¹czyÌ te wszystkie wydarzenia.
W koĂącu Dumbledore zakoĂączyÂł dywagacje.
– Obawiam siĂŞ, Âże nic wiĂŞcej nie wymyÂślimy. WracajÂąc do chwili obecnej, jak panna Granger ma udaĂŚ siĂŞ do ParyÂża, skoro wszystkie kanaÂły aportacyjne sÂą zablokowane?
– Merlinie! ÂŚwistoklik miĂŞdzykontynentalny zostaÂł u mnie w domu! – Hermiona spojrzaÂła na Severusa i zakryÂła sobie usta dÂłoniÂą.
– WeÂźmiesz mĂłj – zdecydowaÂł natychmiast Severus. – Nie ma mowy o wracaniu do twojego mieszkania jeszcze raz. Do tej pory juÂż pewnie zd¹¿yli do niego wejœÌ.
– PrzecieÂż bez zaklĂŞcia siĂŞ nie dostanÂą...
Severus podniós³ siê z fotela i owin¹³ po³ami szaty.
– MoÂże je zÂłamali albo nakÂłonili Jinksa & Hayde do przekazania go? Nie wiem. Ale to moÂże byĂŚ zbyt niebezpieczne – zaoponowaÂł. – Minerwo, Albusie... dziĂŞkujĂŞ za waszÂą pomoc i porady. Teraz czas najwyÂższy, Âżeby Hermiona przyszykowaÂła siĂŞ do podró¿y.
– AleÂż naturalnie – powiedziaÂł Dumbledore natychmiast. – Hermiono, daj znaĂŚ, jak tylko bĂŞdziesz bezpieczna po tamtej stronie.
– Dobrze, panie profesorze – dziewczyna kiwnĂŞÂła mu gÂłowÂą i obrĂłciÂła siĂŞ do Minerwy, ktĂłra uÂściskaÂła jÂą mocno. – Do widzenia, pani profesor...
– Wspaniale siĂŞ spisaÂłaÂś, Hermiono – powiedziaÂła jej cicho Minerwa, zanim wypuÂściÂła jÂą z objĂŞĂŚ. – Teraz czas odpocz¹Ì.
Hermiona odsunĂŞÂła siĂŞ i spojrzaÂła na Severusa, ktĂłry wyraÂźnie na niÂą czekaÂł i przeszli do jego komnat.
– OdezwĂŞ siĂŞ do ciebie, Minerwo – powiedziaÂł jeszcze Severus, zanim zamkn¹³ drzwi.
Dumbledore odprowadziÂł ich wzrokiem i spojrzaÂł na MinerwĂŞ.
– OdnoszĂŞ wraÂżenie, Âże jest wiele ró¿nych rzeczy, ktĂłre, przyznajĂŞ, nie do koĂąca rozumiem...
Czarownica odwrĂłciÂła wzrok od zamkniĂŞtych drzwi i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Âłagodnie.
– To akurat jest bardzo proste, Albusie. To siĂŞ nazywa miÂłoœÌ.
Mia³a ochotê wybuchn¹Ì œmiechem na widok jego miny.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże on.. on siĂŞ w niej zakochaÂł???!
KiwnĂŞÂła gÂłowÂą i rĂłwnieÂż wstaÂła.
– On w niej, ona w nim... Nie dziw siĂŞ tak, takie rzeczy siĂŞ zdarzajÂą – parsknĂŞÂła krĂłtkim Âśmiechem. – Do widzenia, Albusie.

Severus uj¹³ Hermionê za rêkê i zaprowadzi³ do swojej sypialni. Ró¿d¿k¹ zapali³ kilka œwiec i podszed³ do ³ó¿ka.
– ChodÂź do mnie – pociÂągn¹³ jÂą za sobÂą, kÂładÂąc siĂŞ na ³ó¿ku i przesun¹³ siĂŞ, robiÂąc jej miejsce.
Kiedy Hermiona po³o¿y³a siê ko³o niego, obj¹³ j¹ przez plecy i przyci¹gn¹³ do siebie. Odszuka³a jego drug¹ d³où, ujê³a j¹ w swoje i wtuli³a siê w jego ramiona, tak mocno, jak tylko potrafi³a.
Nie byÂło nic erotycznego w leÂżeniu tak blisko obok siebie. W tej chwili potrzebowali tej bliskoÂści i starali siĂŞ niÂą nacieszyĂŚ, bo nie wiedzieli, kiedy znĂłw bĂŞdÂą mogli byĂŚ razem. Byli dwĂłjkÂą ludzi, ktĂłrym nagle przyszÂło siĂŞ rozstaĂŚ i choĂŚ rozum juÂż to zaakceptowaÂł, ich serca jeszcze nie potrafiÂły.
Do Hermiony nagle dotarÂło, Âże za chwilĂŞ ucieknie do ParyÂża, a on zostanie tu sam. I Âże nie wiadomo, kiedy siĂŞ znĂłw zobaczÂą. ÂŁzy napÂłynĂŞÂły jej do oczu, ale nie chciaÂła tego po sobie pokazaĂŚ, wiĂŞc chwilĂŞ przeÂłykaÂła je w ciszy i obrĂłciÂła gÂłowĂŞ twarzÂą do gĂłry.
Severus po jej oddechu domyÂśliÂł siĂŞ, co siĂŞ dzieje, wiĂŞc otarÂł palcami jej mokry policzek.
– Nie pÂłacz – szepn¹³ i osuszyÂł drugi ustami.
Hermiona obrĂłciÂła na nowo twarz do niego i kolejne Âłzy spÂłynĂŞÂły po nosie i policzku i skapnĂŞÂły na poduszkĂŞ.
– Nie chcĂŞ... – chlipnĂŞÂła. – Nie chcĂŞ ciĂŞ zostawiaĂŚ...
– Nie zostawiasz mnie – odgarn¹³ jej wÂłosy przyklejone do twarzy. – Zobaczymy siĂŞ.
– Ale... jeÂśli ci siĂŞ coÂś stanie...?
– Nic mi siĂŞ nie stanie – powiedziaÂł cichym, uspokajajÂącym tonem. – Nie bĂłj siĂŞ o mnie.
– Ale jeÂśli oni znaleÂźli mnie... to moÂże ciebie teÂż?
Zacz¹³ g³askaÌ j¹ po w³osach.
– Gdyby tak byÂło, juÂż by tu byli. Ricky by coÂś zauwaÂżyÂł. MoÂżesz byĂŚ spokojna, gdyby o mnie siĂŞ dowiedzieli, dopadliby mnie jeszcze przed tobÂą.
To jÂą trochĂŞ uspokoiÂło, wiĂŞc kontynuowaÂł.
– Nie wiem jak, ale musieli jakoÂś wpaœÌ na twĂłj Âślad. PojĂŞcia nie mam, co to mogÂło byĂŚ. Ale to byÂło coÂś, co wskazywaÂło tylko na ciebie. O mnie nic nie wiedzÂą. Jestem bezpieczny, maleĂąka.
PocaÂłowaÂł jÂą w czoÂło. Hermiona juÂż niemal siĂŞ rozluÂźniÂła, ale nagle pomyÂślaÂła, Âże musi siĂŞ z nim poÂżegnaĂŚ i na nowo zapiekÂły jÂą oczy i gardÂło.
– Nie chcĂŞ byĂŚ bez ciebie – mruknĂŞÂła i wtuliÂła twarz w jego pierÂś.
Severus westchn¹³ mocniej. On te¿ nie chcia³ siê z ni¹ rozstawaÌ, ale z drugiej strony œwiadomoœÌ, ¿e w ten sposób Hermiona bêdzie bezpieczna i ju¿ nic nie bêdzie mog³o jej siê staÌ sprawia³a, ¿e to a¿ tak nie bola³o.
Poza tym przecieÂż nie rozstawali siĂŞ na dÂługo.
Trzeba jÂą jakoÂś uspokoiĂŚ...
– Napisz do mnie, jak tylko bĂŞdziesz juÂż z Jean Jacquesem, dobrze? Zobaczymy siĂŞ w weekend. MoÂże nawet w sobotĂŞ. Dam ci znaĂŚ kiedy i ÂświÂśniesz tu do mnie. Tu albo gdzie indziej. MoÂże do mnie. Dobrze? Hermiono?
– Powiedz mi tylko, co mam zrobiĂŚ – kiwnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Przede wszystkim przestaĂŚ moczyĂŚ mi szatĂŞ i poduszkĂŞ – odparÂł, starajÂąc siĂŞ jÂą rozweseliĂŚ.
UsÂłyszaÂł jak parsknĂŞÂła krĂłtko. Tak jest zdecydowanie lepiej.
Do Hermiony dotarÂło, Âże nadal bĂŞdÂą siĂŞ mogli widywaĂŚ. I do siebie pisaĂŚ. Nadal jednak pozostawaÂł fakt, Âże on bĂŞdzie teraz sam przeciw temu wszystkiemu.
– Ale gÂłupio mi... Ja bĂŞdĂŞ bezpieczna i nie bĂŞdĂŞ mogÂła juÂż nic zrobiĂŚ, Âżeby...
– Nie, nie, nie... Teraz to jesteÂś gÂłupiutka – zaoponowaÂł gwaÂłtownie. – OczywiÂście, Âże bĂŞdziesz mogÂła!
– Co na przykÂład?
– Na przykÂład spytaj jeszcze dziÂś Jean Jacquesa, czemu ciĂŞ ostrzegÂł. Co siĂŞ staÂło. MoÂże to naprowadzi nas na jakiÂś Âślad. Po drugie pomó¿ mu. Kontaktuj siĂŞ z jego ludÂźmi tu, w Anglii. JeÂśli bĂŞdzie mi coÂś potrzebne, bĂŞdziesz mogÂła to mi zaÂłatwiĂŚ tam, na miejscu. Porozmawiaj z ich Ministrem, musimy jakoÂś otworzyĂŚ granice. Teraz bĂŞdziesz miaÂła czas, Âżeby skontaktowaĂŚ siĂŞ z rzÂądami innych krajĂłw, Âżeby teÂż interweniowaÂły... Jest jeszcze pewnie peÂłno innych sposobĂłw, jak moÂżesz pomĂłc.
Hermiona spojrzaÂła na niego.
– AÂż tyle tego?
– PrzecieÂż to ty jesteÂś PannÂą Wiem-To-Wszystko, wiĂŞc chyba nie muszĂŞ ci tÂłumaczyĂŚ – zobaczyÂł, Âże siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła i uniĂłsÂł kÂącik ust.
– Obiecaj mi, Âże bĂŞdziesz na siebie uwaÂżaÂł, proszĂŞ...
– OczywiÂście, Âże bĂŞdĂŞ uwaÂżaÂł. Niech twoja Âśliczna g³ówka juÂż o to siĂŞ nie martwi.
– NaprawdĂŞ uwaÂżasz, Âże... jest Âśliczna? – spytaÂła zakÂłopotana.
Chwilê przypatrywa³ siê jej twarzy. Jej gêstym brwiom, rzêsom, teraz mokrym i sklejonym, cudownie ciep³ym oczom... Przesun¹³ palcem po jej lekko zadartym nosku, po policzku i ustach.
– JesteÂś piĂŞkna. Cudowna.
PrzechyliÂł siĂŞ i pocaÂłowaÂł jÂą delikatnie.
– Ty teÂż – szepnĂŞÂła, gÂłaszczÂąc lekko jego skronie, brwi i oczy. – TeÂż jesteÂś piĂŞkny.
Uœmiechn¹³ siê znów, bo akurat dotyka³a jego nosa.
– SzczegĂłlnie on.
– Jest... taki arystokratyczny.
Parskn¹³ œmiechem.
– PodtrzymujĂŞ, co powiedziaÂłem.
– O czym?
– ÂŻe jesteÂś gÂłupiutka – zaÂśmiaÂł siĂŞ, Âżeby nie zabrzmiaÂło to obraÂźliwie.
– Severus! – zaprotestowaÂła z uÂśmiechem. – NaprawdĂŞ tak uwaÂżam. Dla mnie jesteÂś najpiĂŞkniejszym i najcudowniejszym mĂŞÂżczyznÂą na ziemi. I najmÂądrzejszym.
ZabrzmiaÂło to moÂże strasznie dziecinnie, ale wÂłaÂśnie tak to czuÂła.
PrzytuliÂł koniuszki jej palcĂłw do ust.
– DziĂŞkujĂŞ.
Przytulili siĂŞ znĂłw do siebie, nadal szukajÂąc bliskoÂści, ale juÂż spokojniej. To juÂż nie byÂło poÂżegnanie, tylko chwilowe rozstanie. Za dwa dni bĂŞdÂą znĂłw siĂŞ widzieĂŚ.
Po chwili Severus odsun¹³ siê lekko od dziewczyny.
– Chyba juÂż powinnaÂś iœÌ. Jean Jacques bĂŞdzie siĂŞ o ciebie martwiÂł.
SkinĂŞÂła gÂłowÂą i podniosÂła siĂŞ. I podaÂła mu rĂŞkĂŞ, pomagajÂąc wstaĂŚ.
Podczas gdy Severus poszedÂł po Âświstoklik, Hermiona poszÂła do Âłazienki i przy okazji obmyÂła twarz chÂłodnÂą wodÂą.
– Znam ten bĂłl, zÂłotko. On, jak chce, to potrafi byĂŚ doprawdy bardzo zÂłoÂśliwy... – powiedziaÂło ze wspó³czuciem lustro.
– Idiota – odparÂła i wyszÂła.
Severus podaÂł jej juÂż zaprogramowany Âświstoklik.
– Jak juÂż tam bĂŞdziesz, napisz coÂś na galeonie. Najlepiej coÂś, co bywa na mugolskich monetach.
Uj¹³ jej twarz w obie d³onie, uniós³ ku swojej i poca³owa³. Odpowiedzia³a równie czule i chwilê ca³owali siê delikatnie. Odsun¹³ siê zdecydowanie za szybko jak dla niej.
– PamiĂŞtaj, juÂż po wszystkim. Nie masz siĂŞ czym martwiĂŚ. Od teraz jesteÂś juÂż bezpieczna – wyszeptaÂł w jej wÂłosy.
– A ty?
– Nie martw siĂŞ o mnie. Nikt o mnie nie wie i nic mi siĂŞ nie stanie. Wszystko bĂŞdzie dobrze.
Odsun¹³ siê i zdj¹³ os³ony ze swojej komnaty, ale Hermiona z³apa³a go jeszcze za rêkê, przyci¹gnê³a do siebie, poca³owa³a w czubek nosa i uœmiechnê³a siê lekko smutnym uœmiechem. I aktywowa³a œwistoklik.
Severus patrzy³ chwilê w puste miejsce, w którym jeszcze przed sekund¹ sta³a Hermiona i westchn¹³ ciê¿ko. Postawi³ na nowo os³ony i wyszed³ z sypialni. Przynajmniej na razie nie chcia³ byÌ w pomieszczeniu, w którym przed chwil¹ byli razem, a teraz zosta³ sam. Nagle wyda³o mu siê puste, zimne i obce.
RĂłwnoczeÂśnie spadÂł mu ciĂŞÂżar z piersi.
NajwaÂżniejsze, Âże od teraz juÂż nic jej nie grozi. Chyba nie chcesz przechodziĂŚ drugi raz przez to, przez co przeszedÂłeÂś dziÂś rano? Ona z pewnoÂściÂą teÂż nie.

Hermiona upad³a na brukowany dziedziniec Ministerstwa i przez chwilê krêci³o siê jej i szumia³o strasznie w g³owie. Jak przez mg³ê us³ysza³a czyjeœ spieszne kroki i jej imiê wypowiedziane ze œpiewnym akcentem.
– ‘Ermione???! – Jean Jacques podbiegÂł do niej i pomĂłgÂł jej wstaĂŚ. – Oh Merlin!!!
PorwaÂł jÂą w objĂŞcia i przez chwilĂŞ nie puszczaÂł.
– Wszystko w porzÂądku? Jak siĂŞ czujesz? Nic ci nie jest???
– Wszystko ok, Jean Jacques – poklepaÂła go po plecach.
UcaÂłowaÂł jÂą w oba policzki i znĂłw przytuliÂł.
– Nawet nie wiesz, jak siĂŞ cieszĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ! NapĂŞdziÂłaÂś mi strachu!
– No wÂłaÂśnie, powiedz mi, co siĂŞ staÂło?!
– JuÂż, tylko chodÂź stÂąd. DziÂś zabiorĂŞ ciĂŞ do siebie, jeÂśli ci to nie przeszkadza... mam tysiÂąc pytaĂą!
Hermionie to nie przeszkadzaÂło zupeÂłnie, wrĂŞcz przeciwnie, mogÂła wreszcie z nim porzÂądnie porozmawiaĂŚ.
Jean Jacques uj¹³ j¹ pod rêkê i aportowa³ do swojego domu.
– MĂłw cicho, Barbara juÂż Âśpi – powiedziaÂł pó³gÂłosem, gdy pojawili siĂŞ po Âśrodku jego salonu.
– MĂłw, co siĂŞ staÂło! Albo nie, poczekaj! Daj mi swojego franka! – wyszeptaÂła Hermiona.
Francuz zapali³ œwiece i siêgn¹³ do kieszeni.
– Chcesz wysÂłaĂŚ wiadomoœÌ do Severusa? – podaÂł jej niewielkÂą monetĂŞ. – PrzecieÂż mogliÂście pisaĂŚ...? CoÂś siĂŞ popsuÂło?
Hermiona szybko napisa³a na monecie TWO POUND i stuknê³a w ni¹ ró¿d¿k¹.
– MoÂżesz go wyrzuciĂŚ – oddaÂła mu franka. – Nie moÂżemy juÂż z niego korzystaĂŚ.
Jean Jacques zagl¹da³ jej przez ramiê i uœmiechn¹³ siê na widok angielskiego napisu na francuskiej monecie.
– Czemu?
– Poczekaj, napiszĂŞ do Severusa.
– JuÂż jestem na miejscu. Wszystko w porzÂądku. ZmieniÂłam napis na monecie, teraz wyglÂąda zwyczajnie.
OdpowiedÂź przyszÂła natychmiast.
– WspaniaÂła nowina. Odpocznij teraz. OdezwĂŞ siĂŞ jutro. CaÂłujĂŞ mocno.
– Ja ciebie teÂż.
Schowa³a pergamin i spojrza³a na Jean Jacquesa, który w tym czasie siêgn¹³ po kieliszki i postawi³ przed ni¹ miseczkê z ró¿nymi orzechami.
– Dobrze, to teraz powiedz wpierw, co siĂŞ staÂło. Czemu kazaÂłeÂś mi uciekaĂŚ natychmiast?
Hermiona usiadÂła na wygodnym aksamitnym fotelu po Âśrodku i siĂŞgnĂŞÂła po kieliszek ze sÂłodkim, biaÂłym winem.
– Ricky chciaÂł dziÂś siĂŞ z tobÂą zobaczyĂŚ i pod twoimi drzwiami natkn¹³ siĂŞ na Smitha i tego naukowca... A przed twoim domem zobaczyÂł Stone’a i Bensona.
– Cholera jasna!!!
– Cicho...! Nie pozwolili mu nawet dotkn¹Ì twoich drzwi. WiĂŞc Âświsn¹³ natychmiast tutaj, do mnie.
– O cholera... – powtĂłrzyÂła Hermiona.
– WyglÂądaÂło to tak, jakby pilnowali twojego domu. Wiem, Âże nie mogli do niego wejœÌ przez kominek czy siĂŞ aportowaĂŚ... czy teÂż dostaĂŚ Âświstoklikiem, wiĂŞc moÂże zdecydowali siĂŞ wejœÌ jak mugole?
Hermiona wypiÂła dwa porzÂądne Âłyki i poczuÂła, jak alkohol rozgrzewa jÂą od Âśrodka. To dlatego kazali jej uciekaĂŚ natychmiast! Bo bali siĂŞ, Âże za chwilĂŞ tamci wejdÂą do niej do domu! ... Te haÂłasy na korytarzu... To byÂł Norris i reszta, czy coÂś zupeÂłnie innego?
– WyglÂąda na to, Âże jakoÂś mnie odkryli – powiedziaÂła i wziĂŞÂła kolejny Âłyk. – Masz jakiÂś pomysÂł jak?
Jean Jacques nalaÂł sobie Martini i usiadÂł w fotelu na przeciw.
– PojĂŞcia nie mam. A teraz ty powiedz, co siĂŞ tam u was dziÂś dziaÂło? KtoÂś zamordowaÂł Ministra?
Rozmawiali jeszcze parĂŞ godzin. W koĂącu Hermiona poczuÂła siĂŞ strasznie zmĂŞczona i prawie zamknĂŞÂły siĂŞ jej oczy. Jean Jacques szybko przygotowaÂł dla niej maÂły pokĂłj i bez kolacji, po zjedzeniu tylko garÂści orzeszkĂłw Hermiona padÂła spaĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?