Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Sobota, 4.07

BĂŞdÂąc jedynymi mieszkaĂącami zamku, Severus i Minerwa jadali teraz Âśniadania razem. Minerwa przyszÂła do Wielkiej Sali trochĂŞ wczeÂśniej i choĂŚ na stole pojawiÂły siĂŞ talerze z jedzeniem, czekaÂła chwilĂŞ na Severusa. Po chwili usÂłyszaÂła ÂłupniĂŞcie drzwi o ÂścianĂŞ i energiczne kroki i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie. On i to jego teatralne wejÂście...
Severus podszedÂł do stoÂłu i usiadÂł koÂło Minerwy.
– DzieĂą dobry – rzuciÂł na powitanie i zacz¹³ poprawiaĂŚ rĂŞkawy swojej szaty.
– DzieĂą dobry, Severusie – odparÂła na to. – Pospiesz siĂŞ, jedzenie juÂż jest na stole.
– PrzecieÂż jest dopiero dziewiÂąta – zaprotestowaÂł, patrzÂąc mimo woli na zegarek.
Minerwa rzuciÂła mu dziwne spojrzenie.
– MiaÂłam na myÂśli to, Âże zaraz wszystko wystygnie.
Severus naÂłoÂżyÂł sobie fasolkĂŞ w sosie pomidorowym, kieÂłbasĂŞ i jajka na boczku i nalaÂł sobie herbaty. Minerwa tradycyjnie zadowoliÂła siĂŞ owsiankÂą i tostem z dÂżemem.
– Dlaczego nie chcesz wyjechaĂŚ choĂŚ na parĂŞ dni, odpocz¹Ì, odetchn¹Ì od tego wszystkiego? – spytaÂła, zabierajÂąc siĂŞ za gorÂącÂą zupĂŞ. – Ostatnio wyglÂądaÂłeÂś na zmĂŞczonego.
– Bo jest w zamku parĂŞ rzeczy do zrobienia na przyszÂły rok szkolny. To po pierwsze. Po drugie, nie jestem zmĂŞczony i nie potrzebujĂŞ oddychaĂŚ – odrzekÂł cierpko. – Nie musisz siĂŞ mnÂą zajmowaĂŚ, doskonale dam sobie radĂŞ sam.
– Po prostu myÂślaÂłam, Âże krĂłtki wyjazd by ci siĂŞ przydaÂł.
– DziĂŞkujĂŞ ci za troskĂŞ, ale, jak mĂłwiÂłem, poradzĂŞ sobie.
Minerwa skinĂŞÂła gÂłowÂą.
– Co zamierzacie dzisiaj robiĂŚ?
– BĂŞdziemy warzyĂŚ eliksir Watkinsa, ale zmieniajÂąc jeden skÂładnik i potem testowaĂŚ. JeÂśli siĂŞ uda, bĂŞdĂŞ mĂłgÂł go podmieniĂŚ i bĂŞdziemy mogli przestaĂŚ siĂŞ martwiĂŚ tym, co Watkins warzy.
– SwojÂą drogÂą mogÂłeÂś daĂŚ to do zrobienia mi zamiast kazaĂŚ przychodziĂŚ tu Hermionie. Niechby sobie odpoczĂŞÂła.
Severus zamarÂł w poÂłowie krojenia kieÂłbasy i podniĂłsÂł na niÂą wzrok. Nie wiedziaÂł, co powiedzieĂŚ. UderzyÂło go, Âże faktycznie mĂłgÂł poprosiĂŚ MinerwĂŞ, a on nawet o tym nie pomyÂślaÂł.
Minerwa opatrznie wziê³a jego milczenie za dobrze skrywane zniecierpliwienie i z³oœÌ.
– ZnajÂąc HermionĂŞ, bĂŞdzie chciaÂła zdawaĂŚ w koĂącu OWUTEMY w przyszÂłym roku, wiĂŞc masz racjĂŞ, przyda siĂŞ jej trochĂŞ powtĂłrek – przyznaÂła.
– DokÂładnie o tym myÂślaÂłem – rzekÂł wolno i jakby z namysÂłem. – BĂŞdĂŞ mĂłgÂł jej wyjaÂśniĂŚ podstawowe zasady warzenia i mieszania skÂładnikĂłw i potem bĂŞdzie jej Âłatwiej siĂŞ uczyĂŚ.
– PozwĂłl jej choĂŚ na chwilĂŞ do mnie przyjœÌ. ChĂŞtnie sobie z niÂą porozmawiam.
– OczywiÂście. Jak skoĂączy, co ma do zrobienia.
Minerwa chcia³a dziœ zaj¹Ì siê przegl¹dem sal lekcyjnych, czymœ co zawsze robi³a pomagaj¹c Albusowi, wiêc powiedzia³a to Severusowi, który mia³ parê pomys³ów na to, jak mo¿na je przystosowaÌ inaczej do nauczania ró¿nych przedmiotów. Zdecydowali, ¿e najlepiej bêdzie zacz¹Ì od parteru i na planie szko³y nanosiÌ na bie¿¹co notatki.
W trakcie ich rozmowy Severus doÂłoÂżyÂł sobie pieczone pomidory i zakoĂączyÂł Âśniadanie tostem z dÂżemem. Minerwa popatrzyÂła na niego z aprobatÂą, ale nie chcÂąc go dodatkowo denerwowaĂŚ, powstrzymaÂła siĂŞ od komentarzy. BaÂła siĂŞ, Âże potem jego zÂły humor moÂże odbiĂŚ siĂŞ na Hermionie.
Trochê przed wpó³ do dziesi¹tej Minerwa otar³a usta serwetk¹ i podnios³a siê.
– Lepiej juÂż pĂłjdĂŞ. Do zobaczenia na obiedzie – powiedziaÂła. – I ÂżyczĂŞ wam powodzenia przy warzeniu.
Severus skin¹³ g³ow¹ i siêgn¹³ po Proroka le¿¹cego na stole. Zacz¹³ przegl¹daÌ gazetê w poszukiwaniu informacji zwi¹zanych ze spraw¹ Norrisa.
Na poczÂątku tygodnia Ministerstwo oznajmiÂło, Âże ulotka studentĂłw na praktykach Uzdrowicieli dotyczÂąca upoÂśledzenia pÂłodu i jakoÂści badaĂą jest nielegalna i wprowadziÂło karĂŞ za jej rozprowadzanie, wiĂŞc Lovegood natychmiast opublikowaÂł jÂą w swojej gazecie. Studenci nawoÂływali do niestawiania siĂŞ na badania w Klinice i oznajmiali, Âże niebawem otworzÂą sieĂŚ poradni stanowiÂących alternatywĂŞ dla ÂŚw. Munga. Minister wypowiedziaÂł siĂŞ krytycznie na Âłamach Proroka i miĂŞdzy innymi powiedziaÂł: „Studenci do nauki!" Natychmiast na Âścianach pojawiÂła siĂŞ odpowiedÂź: „ a pasta do butĂłw!".
Severus prychn¹³ na po³y ze z³oœci¹, na po³y rozœmieszony i pokrêci³ g³ow¹. Witamy w krainie Absurdu.
Nie znalaz³ ¿adnych og³oszeù o zmianach na stanowiskach czy o otwarciu nowej szko³y. Bardzo to go ucieszy³o, bo na ten weekend zaplanowa³ równie¿ wys³anie sów do wszystkich nowych uczniów. To znaczy³o, ¿e zd¹¿yli przed nimi.
Kiedy od³o¿y³ gazetê, by³a za piêtnaœcie dziesi¹ta. Wróci³ szybko do siebie na wypadek, gdyby Hermiona chcia³a przylecieÌ wczeœniej i opuœci³ os³ony. Potem przebra³ siê i usiad³ w fotelu z ksi¹¿k¹.
Dziewczyna przyleciaÂła punktualnie o dziesiÂątej.
– DzieĂą dobry, Severusie – powiedziaÂła, podtrzymujÂąc siĂŞ jednÂą rĂŞkÂą o ÂścianĂŞ.
S³ysz¹c j¹ podniós³ g³owê i poczu³, jak uœmiech zamiera mu na twarzy. Mia³a na sobie obcis³¹ sukienkê, która podkreœla³a jej kszta³ty. Och, Merlinie... !
ZmuszajÂąc siĂŞ do patrzenia tylko na jej twarz prĂłbowaÂł skupiĂŚ siĂŞ na tym, co powinien zrobiĂŚ.... PowiedziaÂła „dzieĂą dobry"...
– DzieĂą dobry – odparÂł pewnym gÂłosem, odÂłoÂżyÂł ksi¹¿kĂŞ i wstaÂł. – Wyj¹³em ci ubranie, idÂź siĂŞ przebierz – wskazaÂł na spodnie i bluzĂŞ na stoliku.
Hermiona, trochê zmieszana, wziê³a je i posz³a do ³azienki. Zanim zniknê³a za drzwiami jego sypialni, nie móg³ siê opanowaÌ i œledzi³ j¹ wzrokiem. Zacisn¹³ oczy i prze³kn¹³ g³oœno œlinê. Jak to dobrze, ¿e da³eœ je swoje ubranie... Inaczej nie wiadomo, co byœ uwarzy³.
Kiedy Hermiona wysz³a, wziêli parê ksi¹g i przeszli do laboratorium. Severus spojrza³ na le¿¹cy na stole pergamin z list¹ sk³adników.
– Przygotuj cynowy kocioÂłek, rozmiar jeden powinien wystarczyĂŚ, ja w tym czasie przygotujĂŞ ingrediencje – poleciÂł, zaczynajÂąc wystawiaĂŚ ró¿ne buteleczki i pudeÂłka.
Dziewczyna zrobi³a, co kaza³ i zaczê³a przypatrywaÌ siê butelkom. Pamiêta³a, ¿e kiedy rozdzielili eliksir, otrzymali siedem ró¿nych sk³adników. W jednej z butelek znalaz³a bardzo gêsty, granatowy p³yn, to z pewnoœci¹ musia³a byÌ Cimicifuga. W p³askiej, kwadratowej by³ jakiœ szary proszek, który osadzi³ siê cienk¹ warstw¹ na œciankach a¿ po sam korek. Mo¿e to s¹ skrzyd³a ciem... w ka¿dym razie tak to wygl¹da, na coœ bardzo lekkiego.
W kartonowym pude³ku zobaczy³a cienkie, pod³u¿ne wysuszone listki nieznanej roœliny, w w¹skiej fiolce by³o pe³no cieniutkich igie³ek, a w czymœ podobnym do mugolskiego pojemnika na krem jakieœ srebrzyste bry³ki. Przypomnia³a sobie jego wczorajsze wyjaœnienia i dosz³a do wniosku, ¿e musia³y to byÌ ¿¹d³a ¯¹dlib¹ka i ekskrementy Lunaballa. Innych sk³adników nie rozpoznawa³a.
Severus podsun¹³ jej pergamin z list¹ sk³adników, usiad³ obok i przesun¹³ na prawo Cimicifugê, pojemnik z grudkami i fiolkê z igie³kami.
– KaÂżdy eliksir zawiera skÂładniki, ktĂłre nadajÂą mu takie, a nie inne wÂłaÂściwoÂści. Kiedy wiesz, co chcesz uwarzyĂŚ i znasz wÂłaÂściwoÂści ró¿nych skÂładnikĂłw, wiesz rĂłwnoczeÂśnie, co naleÂży dodaĂŚ, Âżeby w magicznym procesie mogÂły siĂŞ ze sobÂą zwiÂązaĂŚ. Te trzy tu – postukaÂł w fiolkĂŞ smukÂłym palcem – sÂą skÂładnikami podstawowymi. CoÂś ci mĂłwiÂą?
Hermiona wskazaÂła granatowy pÂłyn.
– PoznajĂŞ CimicifugĂŞ i zgadujĂŞ, Âże to muszÂą byĂŚ ¿¹dÂła i ekskrementy Lunaballa.
– KtĂłre zbierane sÂą tylko przy peÂłni ksiĂŞÂżyca – potwierdziÂł.
Hermiona powstrzyma³a siê przed skrzywieniem siê. Dziêki wielkie za taki eliksir... Severus ci¹gn¹³.
– PozostaÂłe ingrediencje bĂŞdziemy potrzebowaĂŚ do zmiany poziomu pH roztworu i do zagĂŞszczenia go. PoniewaÂż pierwszy podstawowy skÂładnik to ¿¹dÂła, Âżeby siĂŞ rozpuÂściÂły, wpierw wrzucimy do zimnej wody pokrojone liÂście skrzypu bagiennego i bĂŞdziemy je gotowaĂŚ, aÂż siĂŞ rozpuszczÂą. One nadadzÂą wodzie zasadowe pH. Wtedy dodamy ¿¹dÂła i bĂŞdziemy mieszaĂŚ raz w jednÂą, raz w drugÂą stronĂŞ, aÂż roztwĂłr stanie siĂŞ fioletowy. Cimicifuga moÂże byĂŚ uÂżywana tylko przy kwaÂśnym pH, wiĂŞc wpierw dodamy starte pÂłetwy JeÂżanki, a kiedy roztwĂłr bĂŞdzie zupeÂłnie przeÂźroczysty, CimicifugĂŞ. Na koniec, przed dodaniem ekskrementĂłw Lunaballa wsypiemy pokrojony mi¹¿sz grzybu Hydnellum, Âżeby zagĂŞÂściĂŚ roztwĂłr. I na koniec damy sproszkowane skrzydÂła ĂŚmy.
MĂłwiÂł cichym, aksamitnym gÂłosem i Hermiona staraÂła siĂŞ skupiĂŚ na tym, CO mĂłwi, a nie ÂŻE mĂłwi.
– To niesamowite, Âże wiesz to wszystko. Znasz kaÂżdy skÂładnik, jego dziaÂłanie, wÂłaÂściwoÂści... – powiedziaÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ i spojrzaÂła na niego. – To wszystko brzmi.. bardzo zachĂŞcajÂąco.
Severus uniĂłsÂł brew do gĂłry. Jeszcze nigdy od nikogo nie usÂłyszaÂł, Âże teorie eliksirĂłw brzmiaÂły zachĂŞcajÂąco.
– ÂŻeby, jak to ujĂŞÂłaÂś, wiedzieĂŚ to wszystko, potrzebowaÂłem przynajmniej dziesiĂŞciu lat. A skoro ci siĂŞ podoba, to do pracy, panno Granger.
Zabrali siĂŞ za warzenie. Hermiona mieszaÂła, on przygotowywaÂł ingrediencje i co jakiÂś czas sprawdzaÂł roztwĂłr i dawaÂł jej ró¿ne wskazĂłwki. Niekiedy miaÂła wraÂżenie, Âże to sÂą te same „skrĂłty", ktĂłrych uÂżywaÂł bĂŞdÂąc w szkole i ktĂłre widziaÂła w jednym z jego podrĂŞcznikĂłw.
Chwilami stawaÂł tuÂż za niÂą spoglÂądajÂąc do kocioÂłka i wtedy robiÂło jej siĂŞ gorÂąco. MiaÂła wielkÂą ochotĂŞ przechyliĂŚ siĂŞ do tyÂłu, Âżeby oprzeĂŚ siĂŞ o niego choĂŚ trochĂŞ, przypomnieĂŚ sobie to cudowne uczucie, ktĂłre czuÂła bĂŞdÂąc w jego ramionach, ale rĂłwnoczeÂśnie musiaÂła ukryĂŚ rumieniec na twarzy, wiĂŞc pochylaÂła siĂŞ nad gorÂącymi oparami. Czasami wyraÂźnie czuÂła, Âże przyglÂądaÂł siĂŞ jej i wtedy zmuszaÂła siĂŞ do wpatrywania w kocioÂłek, choĂŚ przychodziÂło jej to z coraz wiĂŞkszym trudem. CoÂś aÂż wiÂło siĂŞ w niej, wyginajÂąc jej szyjĂŞ i podnoszÂąc jej gÂłowĂŞ. Jednak pragnienie spotkania jego wzroku byÂło tak obezwÂładniajÂące, Âże kilka razy siĂŞ poddaÂła i odnalazÂła jego czarne oczy utkwione w jej twarzy albo jej dÂłoniach, peÂłne ciepÂła i czegoÂś jeszcze, co sprawiaÂło, Âże traciÂła oddech. Gdy tylko Severus napotykaÂł jej wzrok, odwracaÂł siĂŞ albo pochylaÂł gÂłowĂŞ.
Kiedy Hermiona mia³a dodaÌ skrzyd³a ciem, powstrzyma³ j¹ gestem d³oni, wsta³ i wyj¹³ jej z rêki niewielki pojemniczek. Ich palce otar³y siê delikatnie.
– Czco siĂŞstaÂło? – zapytaÂła, patrzÂąc na swojÂą rĂŞkĂŞ.
– Nie zrobiÂłaÂś nic Âźle – Severus Âźle zrozumiaÂł jej reakcjĂŞ i odwrĂłciÂł siĂŞ szybko. – Przepraszam, powinienem byÂł ciĂŞ uprzedziĂŚ, Âże bĂŞdĂŞ chciaÂł zrobiĂŚ to sam. Albo – oddaÂł jej pojemniczek – bĂŞdĂŞ patrzeĂŚ, jak to robisz.
– Nie, to ja popatrzĂŞ – zaprzeczyÂła i odstawiÂła go na stó³ koÂło niego. JeÂśli do tej pory nie zrobiÂłaÂś nic Âźle, teraz, kiedy stoi tak blisko, z pewnoÂściÂą to zrobisz.
Skin¹³ g³ow¹ i odkrêci³ wieczko. Wzi¹³ szczyptê proszku w trzy smuk³e palce odginaj¹c najmniejszy na bok i wsypa³ do niebieskiego roztworu. Oboje pochylili siê nad kocio³kiem i zobaczyli, jak na powierzchni, tam gdzie spad³ proszek, woda œciemnia³a i granatowa smu¿ka sp³ynê³a do œrodka wiruj¹c wolno dooko³a. Severus wsypa³ jeszcze dwie szczypty proszku i granat rozla³ siê na spodzie i uniós³ wolno ku górze.
By³ tu¿ ko³o niej, wystarczy³o przechyliÌ siê ku niemu... Dziewczyna odwa¿y³a siê przechyliÌ trochê g³owê. Nie dotknê³a go, ale czu³a wyraŸnie jego bliskoœÌ.
– JuÂż? – szepnĂŞÂła, bo mĂłwienie gÂłoÂśno w tej chwili wydawaÂło siĂŞ zupeÂłnie nie na miejscu.
– WyglÂąda na to, Âże tak – odszepn¹³, nie odrywajÂąc oczu od zawartoÂści kocioÂłka, po czym siĂŞgn¹³ po ró¿dÂżkĂŞ i wykonaÂł skomplikowany ruch nad eliksirem. Nie usÂłyszaÂła, Âżeby coÂś mĂłwiÂł, wiĂŞc domyÂśliÂła siĂŞ, Âże byÂło to zaklĂŞcie niewerbalne.
Gdy Severus wyprostowaÂł siĂŞ, Hermiona z Âżalem zrobiÂła to samo. Severus zestawiÂł kocioÂłek z trĂłjnogu i zgasiÂł ogieĂą.
– Teraz bĂŞdzie musiaÂł odstaĂŚ siĂŞ parĂŞ godzin. Najlepiej bĂŞdzie, jak uÂżyjemy go dopiero jutro.
– Co bĂŞdziemy robiĂŚ teraz? SwojÂą drogÂą, dostanĂŞ jakiÂś obiad, czy nie zasÂłuÂżyÂłam?
Severus spojrzaÂł na zegarek. ByÂło tuÂż przed pierwszÂą.
– PowiedziaÂłbym, Âże eliksir jest... nad wyraz zadowalajÂący – uniĂłsÂł w gĂłrĂŞ kÂącik ust. – Zazwyczaj jemy z profesor McGonagall o pierwszej, wiĂŞc moÂżemy juÂż iœÌ. SwojÂą drogÂą Opiekunka twojego domu mĂłwiÂła mi wczoraj, Âże bardzo by chciaÂła siĂŞ z tobÂą zobaczyĂŚ.
Hermiona zamar³a na parê sekund. Nie wiedzia³a, ¿e profesor McGonagall tu by³a. I ¿e maj¹ siê spotkaÌ! Ostatni raz, kiedy widzieli siê wszyscy razem, by³ doœÌ dawno i od tego czasu jej kontakty z Severusem zdecydowanie siê zmieni³y. A co, jeœli ona coœ zauwa¿y ?!
PokiwaÂła gÂłowÂą starajÂąc siĂŞ wyobraziĂŚ, jak powinna siĂŞ zachowywaĂŚ, Âżeby kobieta niczego siĂŞ nie domyÂśliÂła. Najlepiej udawaj trochĂŞ przestraszonÂą, onieÂśmielonÂą i zmĂŞczonÂą, to chyba jest najbardziej podobne do tego, jak zachowywaÂłaÂś siĂŞ przy nim kiedyÂś!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?