Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Sobota, 11.06

W pi¹tek Minerwa zrobi³a Severusowi magiczne skrytki we wszystkich jego koszulach, na wysokoœci piersi, wiêc w sobotê wyj¹³ z pude³ka drug¹ ró¿d¿kê i wzi¹³ j¹ dla próby do rêki. Nie doœwiadczy³ tego samego gor¹ca jak za pierwszym razem, ale by³ zaskoczony, jak dobrze le¿y mu w rêku. Mia³ wra¿enie, ¿e ca³a jego d³où dr¿y z niecierpliwoœci, ¿eby móc rzuciÌ jakieœ zaklêcie.
– Accio notatki Hermiony – powiedziaÂł gÂłoÂśno i machn¹³ ró¿dÂżkÂą i dosÂłownie poczuÂł moc. CiepÂło, zdecydowanie, pewnoœÌ i radoœÌ.
Rêczne notatki, które dostawa³ po ka¿dym pods³uchanym spotkaniu, le¿a³y na kupce papierów na jego biurku. Plik pergaminów œmign¹³ do niego natychmiast. Od czasu do czasu czyta³ je, ¿eby przeanalizowaÌ sytuacjê i podj¹Ì decyzjê, co robiÌ, ale ostatnio po prostu przygl¹da³ siê ³adnie zaokr¹glonym literkom w równych liniach. Za ka¿dym razem przypomina³y mu j¹, niemal widzia³ j¹ obok siebie. Przesun¹³ delikatnie opuszkami palców po pierwszej kartce i poczu³ falê emocji.
Odczeka³ chwilê, ¿eby siê uspokoiÌ, wzi¹³ obie ró¿d¿ki i poszed³ do sypialni przebraÌ siê w lekkie czarne, bawe³niane spodnie i czarn¹, sznurowan¹ na piersi koszulê. Gotowy do wyjœcia siêgn¹³ po ró¿d¿ki i jedn¹ z nich w³o¿y³ do skrytki, a drug¹ wzi¹³ do rêki, z³apa³ torbê i aktywowa³ œwistoklik do Hermiony.
Dziewczyna pakowaÂła kanapki, ktĂłre dla nich zrobiÂła, kiedy Severus wylÂądowaÂł w jej przedpokoju.
– DzieĂą dobry – powiedziaÂł, wchodzÂąc do kuchni.
Jak zwykle uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko do niego.
– Witaj. ZrobiÂłam dla nas kanapki, nie wiadomo, ile tam dziÂś bĂŞdziemy siedzieĂŚ. A przy tym oni pewnie bĂŞdÂą zajadaĂŚ siĂŞ samymi pysznoÂściami, wiĂŞc lepiej mieĂŚ coÂś pod rĂŞkÂą.
– Inaczej pewnie w koĂącu wprosilibyÂśmy siĂŞ na ten ich bal – stwierdziÂł, patrzÂąc na duÂże, nieforemne buÂły papieru Âśniadaniowego.
WydawaÂł siĂŞ byĂŚ rozluÂźniony, ale Hermiona nie byÂła pewna, czy przestaÂł siĂŞ juÂż na niÂą gniewaĂŚ. Wczoraj spĂŞdziÂła godziny na przemyÂśleniu tego, co chciaÂła mu powiedzieĂŚ. MyÂśleĂŚ byÂło Âłatwo, gorzej z powiedzeniem mu tego dziÂś prosto w oczy.
– Severus... – powiedziaÂła, podchodzÂąc do niego. – ChcĂŞ ci coÂś powiedzieĂŚ. Zanim wyjdziemy. ProszĂŞ – dodaÂła widzÂąc, Âże spojrzaÂł na zegar na Âścianie. – Po pierwsze chciaÂłam ciĂŞ przeprosiĂŚ. ProsiÂłeÂś mnie o obiecanie ci czegoÂś, a ja odmĂłwiÂłam.
UniĂłsÂł brew do gĂłry i spojrzaÂł na niÂą pytajÂąco i z nadziejÂą. Zamierza mi teraz powiedzieĂŚ 'TAK"?
Hermiona przygryzÂła lekko dolnÂą wargĂŞ i spojrzaÂła na swoje rĂŞce, ale potem zmusiÂła siĂŞ, Âżeby popatrzeĂŚ na niego.
– Wybacz, ale... nie mogĂŞ. Ty nie potrafiÂłeÂś i... ja teÂż nie potrafiĂŞ. Ale chciaÂłam ci obiecaĂŚ, Âże... zawsze bĂŞdĂŞ szukaĂŚ najlepszego rozwiÂązania. I przyrzekam ci, Âże nigdy... ale to nigdy, nie zostawiĂŞ ciĂŞ w takiej sytuacji samego! – oddech nie nad¹¿aÂł za szybko bijÂącym sercem.
Zrobi³o siê jej gor±co na my¶l, co teraz, zaraz, mu powie. Chcia³a tego i zarazem ba³a siê. Je¶li jakim¶ cudem okaza³oby siê, ¿e on cokolwiek do niej czu³, mo¿e domy¶li siê co TAK NAPRAWDÊ chce mu powiedzieæ... Ale ba³a siê panicznie, ¿e nie tylko nie zrozumie, ale zacznie siê dopytywaæ O CO jej chodzi... Na pewno nie zrozumie!
DotknĂŞÂła delikatnie jego dÂłoni czubkami palcĂłw, ale nie odwaÂżyÂła siĂŞ na nic wiĂŞcej.
– I to nie ma nic wspĂłlnego z przysiĂŞgÂą. Z RytuaÂłem. To... – urwaÂła, bo przestraszyÂła siĂŞ, Âże powiedziaÂła za duÂżo. W nagÂłym odruchu przeraÂżenia cofnĂŞÂła gwaÂłtownie rĂŞkĂŞ.
Severus zamar³. Wczoraj ca³y dzieù myœla³ o tym, co mu powiedzia³a i nabra³ odrobiny nadziei, ¿e mo¿e to jednak nie by³o tylko i wy³¹cznie poczucie obowi¹zku. O Merlinie... wiêc mo¿e jednak siê nie myli³eœ... mo¿e jednak coœ dla niej znaczysz... Coœ, cokolwiek...
– Dlaczego? – zapytaÂł cicho, z naciskiem. – Hermiono...
Dziewczyna przygryzÂła usta wbijajÂąc wzrok w swoje stopy.
– To... po prostu ty... to... – wyjÂąkaÂła, szukajÂąc gorÂączkowo jakiegoÂś banalnego wyjaÂśnienia. OdebraĂŚ znaczenie temu co powiedziaÂła! Niech juÂż o nic nie pyta!I nagle jÂą oÂświeciÂło i spojrzaÂła na niego. – JesteÂś moim przyjacielem.
RadoœÌ wybuch³a w nim z si³a wulkanu. Wiêc jednak!
Wbrew temu, co sobie tylekroÌ t³umaczy³, zapragn¹³ porwaÌ j¹ w ramiona, jak w poniedzia³ek. Chcia³ wiêcej, znacznie wiêcej. Ale nie œmia³ tego zrobiÌ. Przecie¿ przed chwil¹ odsunê³a siê od niego... Poza tym nie móg³, nie mia³ prawa, nie powinien...
Opamiêta³ siê i zacisn¹³ mocno piêœci.
– Powinienem na ciebie nakrzyczeĂŚ. Nie zgodziĂŚ siĂŞ i ¿¹daĂŚ, ÂżebyÂś to odwoÂłaÂła.
– I tak bym tego nie zrobiÂła...
– WiĂŞc powinienem przestaĂŚ zabieraĂŚ ciĂŞ ze sobÂą. Odsun¹Ì od tego wszystkiego.
– Ale... tego nie zrobisz, prawda? – spytaÂła bÂłagalnie.
SpojrzaÂł w jej czekoladowe oczy i nie zniĂłsÂł ich blasku.
– Nie. I ja tobie teÂż przyrzekam, Âże nigdy ciĂŞ nie zostawiĂŞ. Z tego samego powodu.
WestchnĂŞÂła mocno i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie zaciskajÂąc oczy. GdybyÂś tylko znaÂł mĂłj powĂłd...
– DziĂŞkujĂŞ...
– To ja ci dziĂŞkujĂŞ. MaleĂąka.
PowiĂłdÂł wzrokiem po jej brwiach, zamkniĂŞtych oczach, lekko zadartym nosku, peÂłnych ustach...
– Aaoch... – zajÂąknĂŞÂła siĂŞ Hermiona, wyginajÂąc sobie rĂŞce, Âżeby ukryĂŚ ich drÂżenie – chyba... chodÂźmy juÂż.
– Tak, chodÂźmy – odparÂł czym prĂŞdzej, byle coÂś powiedzieĂŚ. – I... i nie zapomnij drugiej ró¿dÂżki.
– O! OczywiÂście..! – szczĂŞÂśliwa, Âże moÂże siĂŞ czymÂś zaj¹Ì, siĂŞgnĂŞÂła czym prĂŞdzej do kieszonki wszytej wewnÂątrz bardzo luÂźnej koszuli i wyjĂŞÂła ukrytÂą tam ró¿dÂżkĂŞ. – Mam!
– PrzyjdÂź jutro do Hogwartu i przynieÂś trochĂŞ ubraĂą, Minerwa porobi ci magiczne skrytki.
Przesun¹³ palcami po ubraniu i nagle w koszuli pojawi³a siê kieszonka, której wczeœniej w ogóle nie by³o widaÌ i wyj¹³ stamt¹d ró¿d¿kê. Ku swemu zdumieniu zobaczy³, ¿e schowa³ tam swoj¹ star¹, a nie t¹ z Francji.
WziĂŞli siĂŞ za rĂŞce, przenieÂśli w drugi wymiar i aportowali do Norrisa.
S³oùce przeœwieca³o przez liœcie drzew poruszaj¹cych siê leniwie w lekkim wiaterku, rzucaj¹c na trawê jasne i ciemne plamy. Œpiew ptaków gin¹³ jednak w okrzykach ludzi krêc¹cych siê dooko³a domu, zapewne s³u¿¹cych, szykuj¹cych sto³y, znosz¹cych krzes³a i nakrycia. W pewnym oddaleniu dwóch mê¿czyzn rozstawia³o namiot nad pustym, okr¹g³ym sto³em.
Hermiona i Severus stanêli doœÌ daleko od nich, z uwagi na skrzata domowego schowali siê za du¿e drzewo i patrzyli chwilê na to zamieszanie.
– CiĂŞÂżko bĂŞdzie siĂŞ tam zbliÂżyĂŚ – zaopiniowaÂła Hermiona. – Nawet w drugim wymiarze.
– Jestem pewien, Âże jak wszyscy siĂŞ zjawiÂą i Norris rzuci swoim ludziom jedno spojrzenie, bĂŞdÂą trzymaĂŚ siĂŞ z daleka od jego gabinetu – odparÂł Severus.
– MyÂślisz, Âże dziÂś teÂż bĂŞdÂą w gabinecie?
– Zapewne tak, ale pewni byĂŚ nie moÂżemy.
Co w praktyce oznacza³o, ¿e musieli czekaÌ do ostatniej chwili i znaleŸÌ jakiœ sposób na pod³o¿enie pluskwy.
Pierwszy pojawiÂł siĂŞ oczywiÂście Lawford. Norris wyszedÂł po niego osobiÂście i po krĂłtkiej wymianie zdaĂą weszli do domu. Zaraz po nim aportowaÂł siĂŞ Benson, ale on musiaÂł zadzwoniĂŚ do drzwi i zostaÂł odebrany przez skrzata.
– ChodÂź, aportujmy siĂŞ pod domem z drugiej strony, koÂło tamtych krzakĂłw – powiedziaÂł Severus. – MoÂże coÂś zobaczymy.
Pojawili siê wiêc w pobli¿u domu i staraj¹c siê kryÌ za kêpami krzewów podeszli prawie pod sam gabinet. W œrodku by³o doœÌ ciemno, w szybie odbija³y siê oœwietlone s³oùcem drzewa i nic nie widzieli, ale parê minut póŸniej aportowa³ siê Rockman i chwilê potem w ciemnym pomieszczeniu zrobi³o siê jasno i na tle otwartych drzwi zobaczyli wyraŸnie sylwetkê Rockmana i skrzata. Zaraz potem do³¹czy³ do nich Smith.
Hermiona westchnê³a ciê¿ko. Ich problem siê nie rozwi¹za³. Nie mogli tym razem oszo³omiÌ Watkinsa czy kogokolwiek innego, bo po pierwsze wygl¹da³oby to trochê podejrzanie, po drugie nie by³o wiadomo, jak zareaguj¹ s³u¿¹cy, krêc¹cy siê ko³o wejœcia. Musieli wymyœliÌ coœ innego.
Zaczê³a rozgl¹daÌ siê dooko³a w nadziei, ¿e zobaczy coœ, co podsunie jej jakiœ pomys³, ale nie widzia³a nic takiego. Nie mo¿na by³o wylewitowaÌ czy wsun¹Ì pluskwy na liœciu, czy czymkolwiek innym do gabinetu, bo okno by³o zamkniête... Nie by³o dooko³a dzieci Norrisa, wiêc nie mo¿na by³o stukn¹Ì czymœ w szybê tak, ¿eby wskazywa³o to na nie, nie by³o jak przykleiÌ komuœ pluskwy... Skrzywi³a siê w duchu, bo zda³a sobie sprawê, ¿e zamiast szukaÌ nowego rozwi¹zania, przypomina sobie poprzednie i stara siê wymyœliÌ, jak mo¿na u¿yÌ je dzisiaj. Potrzebowa³a czegoœ nowego!
Severus równie¿ zastanawia³ siê, co zrobiÌ, ale zamiast rozpamiêtywaÌ poprzednie spotkania, po prostu oczyœci³ umys³ i omiataj¹c wzrokiem wszystko dooko³a pozwoli³ swoim myœlom swobodnie dryfowaÌ. Zobaczy³ jak¹œ kobietê, która usi³owa³a przykryÌ stó³ obrusem i wiatr zarzuci³ jej go na g³owê, co wywo³a³o wybuch œmiechu jej kolegów, ludzi wchodz¹cych i wychodz¹cych przed du¿e podwójne drzwi, chyl¹ce siê ku budynkowi drzewo z wyschniêtymi liœÌmi, us³ysza³ rytmiczne stukanie dziêcio³a i œpiew drozda dobiegaj¹cy gdzieœ z bardzo bliska... Pojawi³ siê Scott i w wejœciu bez ma³a zderzy³ siê z grubawym, niskim mê¿czyzn¹ nios¹cym przed sob¹ talerze... Drozd podlecia³ bli¿ej, usiad³ na usychaj¹cym drzewie i jego œpiew sta³ niemal siê og³uszaj¹cy...
Severus zamarÂł na chwilĂŞ i... znalazÂł.
– JuÂż mam – powiedziaÂł do Hermiony, wyginajÂąc w gĂłrĂŞ kÂącik ust. – ChodÂź, pomoÂżesz mi.
Poci¹gn¹³ j¹ g³êbiej miêdzy drzewa.
– PrzemieniĂŞ siĂŞ w ÂłaniĂŞ, a ty transmutujesz mnie w jakiegoÂś ptaka – zacz¹³ jej wyjaÂśniaĂŚ, oddalajÂąc siĂŞ od domu.
– W jakiego?
– ObojĂŞtne.
– Co chcesz zrobiĂŚ? – spytaÂła
– PodlecĂŞ i uderzĂŞ w okno.
Dziewczyna wyszarpnê³a w³osy, które zapl¹ta³y siê jej w liœcie nisko wisz¹cej ga³êzi.
– Chcesz zbiĂŚ szybĂŞ? ÂŻeby podrzuciĂŚ pluskwĂŞ?
– Nie koniecznie. Wystarczy, Âżeby ktĂłryÂś z nich otworzyÂł okno i zobaczyÂł, co siĂŞ dzieje.
Hermiona uzna³a, ¿e oddalili siê ju¿ wystarczaj¹co daleko, wiêc przystanê³a i spróbowa³a sobie to wyobraziÌ. To nie móg³ byÌ byle jaki ptak, ale taki, do którego Norris bêdzie chcia³ otworzyÌ okno. I którego nie zechce przekl¹Ì. Przygryz³a lekko usta i po chwili uœmiechnê³a siê radoœnie.
– Sowa bĂŞdzie najlepsza! Kiedy Norris zobaczy sowĂŞ, na pewno pomyÂśli, Âże coÂś mu przynosi.
Przez moment oboje zastanawiali siê, CO sowa mo¿e przynieœÌ i w koùcu Severus uzna³, ¿e nic. Nie jeden raz widywa³, jak sowy podlatuj¹ do uczniów w Wielkiej Sali tylko po to, ¿eby dostaÌ coœ do jedzenia.
– Ale one podlatujÂą do swoich wÂłaÂścicieli – zaoponowaÂła Hermiona. – A ja nie wiem, jak wyglÂąda sowa Norrisa.
– WiĂŞc bĂŞdĂŞ udawaÂł zagubionÂą sowĂŞ. Gotowa?
Dziewczyna na nowo przygryz³a usta i skinê³a g³ow¹. Narzucili na siebie du¿¹ pelerynê niewidkê i przenieœli siê do normalnego wymiaru. Hermiona mrugnê³a oczami i ju¿ sta³a przed ni¹ œliczna ³ania wpatruj¹ca siê w ni¹ du¿ymi, wilgotnymi, czarnymi oczami ocienionymi d³ugimi rzêsami W œwietle dziennym jej b³yszcz¹ca br¹zowa sierœÌ mia³a cudownie ciep³y kolor.
Dziewczyna st³umi³a w sobie ochotê, ¿eby j¹ pog³askaÌ, smagnê³a ró¿d¿k¹ i ³ania przemieni³a siê w du¿ego puchacza o br¹zowo czarnych piórach i du¿ych pomaraùczowych oczach. Wyjê³a z pude³eczka pluskwê, uklêknê³a ko³o ptaka i po³o¿y³a na wyprostowanej d³oni.
– Severus, uwaÂżaj na siebie, dobrze? – szepnĂŞÂła i przesunĂŞÂła czubkami palcĂłw po miĂŞciutkich piĂłrach.
Sowa przymknĂŞÂła powoli oczy i delikatnie zÂłapaÂła zakrzywionym dziobem cieniuteĂąki drucik.
– BĂŞdĂŞ czekaĂŚ na ciebie tam dalej, za tym duÂżym drzewem. W normalnym wymiarze.
OdrzuciÂła pelerynĂŞ i sowa kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i odleciaÂła trochĂŞ dziwacznie w stronĂŞ domu. Ciekawe, czy to jego pierwszy lot...

Severus ledwo unosiÂł siĂŞ w powietrzu – machajÂąc mocno skrzydÂłami to unosiÂł siĂŞ, to opadaÂł w dó³ i z trudem dotarÂł do duÂżego okna gabinetu. WczeÂśniej zastanawiaÂł siĂŞ, jak udawaĂŚ, Âże coÂś z nim jest nie tak, ale teraz doszedÂł do wniosku, Âże wcale nie musi udawaĂŚ. Nie wiedziaÂł, jak wyhamowaĂŚ i z rozpĂŞdem rÂąbn¹³ w okno tak mocno, Âże aÂż zakrĂŞciÂło mu siĂŞ w gÂłowie i z gardÂła wyrwaÂł mu siĂŞ... wydarÂło siĂŞ ciche pohukiwanie. Ob³êd. Pierwszy i ostatni raz przemieniasz siĂŞ w ptaka.
Nagle okno otworzy³o siê ze szczêkiem, choÌ wcale nie wydawa³o mu siê, ¿eby czeka³ i zobaczy³ przed sob¹ Norrisa. Z ptasiej perspektywy wygl¹da³... na bardzo du¿ego. Spojrza³ na niego uwa¿nie, wiêc Severus zerwa³ siê do lotu i wpad³ do gabinetu i zacz¹³ siê miotaÌ miêdzy g³owami ludzi, meblami, du¿¹ zas³on¹ i kieliszkami i butelkami stoj¹cymi na stole. Ludzie wstali, niektórzy wrêcz zerwali siê przewracaj¹c krzes³a, a Norris spróbowa³ go z³apaÌ.
– Merlinie, ona zwariowaÂła, czy co?!
– To twoja sowa?!
– Co jej siĂŞ staÂło?!
Chcia³ po³o¿yÌ pluskwê komuœ na ubraniu, ale nie umia³ siê zdecydowaÌ komu, nie umia³ wycelowaÌ i przede wszystkim ledwo panowa³ nad lotem. Uchyli³ siê przed czyj¹œ rêk¹ i wpad³ prosto na butelkê i wywróci³ j¹ wraz z paroma kieliszkami. Watkins rzuci³ siê j¹ z³apaÌ i prawie siê z nim zderzy³.
– Wywalcie stÂąd tÂą cholernÂą sowĂŞ, ona oszalaÂła! – wrzasn¹³ Norris i zamachn¹³ siĂŞ gwaÂłtownie rĂŞkÂą.
Lawford podskoczy³ i otworzy³ szeroko okno, ktoœ inny zacz¹³ krzyczeÌ, skakaÌ za nim i machaÌ rêkoma i Severus uzna³, ¿e czas upuœciÌ pluskwê byle gdzie i odlecieÌ st¹d czym prêdzej.
Przelecia³ nad g³ow¹ Lawforda, otworzy³ dziób i poczu³, jak pluskwa wysunê³a siê i spad³a gdzieœ w dó³. W nastêpnej chwili wypad³ na zewn¹trz i odlecia³ na wszelki wypadek w przeciwnym kierunku ni¿ Hermiona. Dopiero parênaœcie stóp dalej uda³o mu siê zawróciÌ i podlecia³ za du¿e drzewo. Zobaczy³ dziewczynê w ostatniej chwili i naturalnie nie uda³o mu siê wyhamowaÌ i wpad³ na ni¹ rozpoœcieraj¹c szeroko skrzyd³a.

Sowa wyleciaÂła na niÂą tak nagle, Âże Hermiona zupeÂłnie odruchowo uniosÂła rĂŞce do gĂłry i... ptak wpadÂł na niÂą, bez maÂła przewracajÂąc jÂą do tyÂłu, na drzewo. ZÂłapaÂła go, przycisnĂŞÂła do siebie i bÂłyskawicznie przeniosÂła ich oboje do drugiego wymiaru. Dopiero wtedy odetchnĂŞÂła.
– UdaÂło ci siĂŞ! – wyrzuciÂła z siebie i poluÂźniÂła uÂścisk.
PodsunĂŞÂła mu rĂŞkĂŞ, ptak usiadÂł i poczuÂła, jak lekko zaciska pazurki na jej przedramieniu.
– UdaÂło siĂŞ! JesteÂś genialny! SÂłyszĂŞ ich wyraÂźnie! – powtĂłrzyÂła, poprawiajÂąc sobie sÂłuchawkĂŞ w uchu.
Szturchn¹³ j¹ lekko g³ow¹ o ramiê i domyœli³a siê, ¿e chce, ¿eby go transmutowa³a w ³aniê. Ju¿ siêgnê³a po ró¿d¿kê, ale zawaha³a siê.
– Wiesz co, moÂże ciĂŞ tak zostawiĂŞ – powiedziaÂła z przekornym uÂśmiechem. – W ten sposĂłb ja teÂż mogÂłabym mieĂŚ mojÂą sowĂŞ.
Pog³aska³a go delikatnie, wiêc uszczypn¹³ j¹ leciutko w palec i z gard³a wyrwa³o mu siê cichutkie pohukiwanie, zupe³nie wbrew jego woli. Hermiona parsknê³a œmiechem i przykucnê³a stawiaj¹c go na ziemi i transmutowa³a w ³aniê.
£ania spojrza³a na dziewczynê i gdy ta spróbowa³a siê podnieœÌ, popchnê³a j¹ g³ow¹ wywracaj¹c na ziemiê i sekundê póŸniej sta³ przed ni¹ Severus. Uœmiechn¹³ siê patrz¹c, jak podnosi siê na kolana i wyci¹gn¹³ do niej rêkê.
– WstaĂŚ nie potrafisz?
Hermiona wybuchnê³a œmiechem, wiêc pomóg³ siê jej podnieœÌ i przyci¹gn¹³ lekko do siebie, ¿eby mog³a z³apaÌ równowagê. Dziewczyna z³apa³a go za ramiê.
– To tak odwdziĂŞczasz mi siĂŞ za pomoc? Masz – siĂŞgnĂŞÂła po drugÂą sÂłuchawkĂŞ i podaÂła mu.
Ich palce otarÂły siĂŞ o siebie i Severus zwlekaÂł sekundĂŞ dÂłuÂżej niÂż trzeba z cofniĂŞciem rĂŞki.
Usiedli obok siebie pod drzewem i zaczĂŞli sÂłuchaĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?