Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PiÂątek 17.07

PiÂątek przyniĂłsÂł wreszcie coÂś nowego. JakieÂś mÂłode angielsko–francuskie ma³¿eĂąstwo zaprotestowaÂło przeciw blokadzie anty–teleportacyjnej, bo do tego w praktyce sprowadzaÂł siĂŞ zakaz opuszczania i przybywania do kraju. TÂłumaczyli, Âże z racji posiadania podwĂłjnego obywatelstwa podró¿ujÂą nieustannie i nie wyobraÂżajÂą sobie, Âżeby to jakiÂś urzĂŞdnik decydowaÂł, czy wolno im aportowaĂŚ siĂŞ do i z Anglii.
Jason Hawk podkreœli³, ¿e w obu krajach jest wiele takich ma³¿eùstw jak oni i wezwa³ Ministerstwo do zajêcia siê powa¿nie tym problemem.
Hermiona uczepiÂła siĂŞ tej informacji jak ostatniej deski ratunku. Nie widziaÂła Severusa od soboty. Owszem, pisali do siebie, ale byÂł zajĂŞty przygotowaniami do kolejnego roku szkolnego i nie miaÂł czasu, Âżeby do niej wpaœÌ. No i poza tym brakowaÂło racjonalnych powodĂłw do „wpadania".
Norris nie chodzi³ ju¿ z Lawfordem na obiady. Wiedzia³a, ¿e Lawford poszed³ do niego w poniedzia³ek z min¹, jakby szed³ odrabiaÌ szlaban i ¿e dzieù póŸniej Severus dosta³ oficjalny list z Ministerstwa, w którym wyra¿ono niezadowolenie, ¿e zawiadomi³ ju¿ nowych uczniów o przydziale do Hogwartu i ¿e owa lista zostanie zmodyfikowana. Nietrudno by³o siê domyœleÌ, ¿e Lawford wpad³ w nie³aski.
Nie musieli juÂż podmieniaĂŚ eliksirĂłw w Klinice, Severus nie potrzebowaÂł jej pomocy w warzeniu, nie wiedzieli, czy w ten weekend jest jakaÂś narada i gdzie... I to jÂą przeraÂżaÂło. Dla „przyjació³" byĂŚ moÂże fakt niewidywania siĂŞ przez jakiÂś czas nie byÂł niczym niezwykÂłym, ale Merlinie, on nie byÂł dla niej „przyjacielem"!
BrakowaÂło jej go coraz bardziej. Dni bez niego wydawaÂły siĂŞ byĂŚ puste. Nie umiaÂła siĂŞ skupiĂŚ na najprostszej pracy, podÂświadomie czekajÂąc w napiĂŞciu aÂż pierÂścionek zrobi siĂŞ ciepÂły i bĂŞdzie mogÂła choĂŚby przeczytaĂŚ, co do niej napisaÂł.
Nie widziaÂła sensu chodzenia na zakupy, odwiedzania znajomych, czy choĂŚby rodzicĂłw. Nie chciaÂła widzieĂŚ nikogo innego z wyjÂątkiem Jego.
Korzystaj¹c z tego, ¿e wielu urzêdników by³o na wakacjach i mia³a mniej pracy, zaczê³a wychodziÌ do domu o pi¹tej po to, ¿eby móc usi¹œÌ na kanapie z Jego ksi¹¿k¹ o eliksirach, która po¿yczy³a ostatnio. Nie chodzi³o o czytanie, ale o sam fakt, ¿e mog³a trzymaÌ w rêkach coœ, co nale¿a³o do Niego. Szuka³a w niej odrêcznych notatek, których nie by³o i czasem przytula³a twarz do stronic. Pachnia³y zwyk³¹, star¹ ksi¹¿k¹, ale w¹cha³a j¹ mimo wszystko, bo wiedzia³a, ¿e gdzieœ w nich musia³ siê kryÌ zapach Jego d³oni. Znalaz³a pergamin, na którym kiedyœ robi³ notatki i ca³owa³a go tylko dlatego, ¿e kiedyœ to ON go dotyka³.
Nie mogÂąc go widzieĂŚ, spĂŞdzaÂła czas na przypominaniu sobie ich spotkaĂą i marzeniu o kolejnych. Kiedy myÂślaÂła, Âże teraz mogÂą siĂŞ widywaĂŚ co parĂŞ tygodni, Âłzy napÂływaÂły jej do oczu.
Ca³y jej œwiat sprowadzi³ siê do dwóch s³ów. Severus Snape sta³ siê jej obsesj¹.
Teraz, po przeczytaniu protestu angielsko–francuskiego ma³¿eĂąstwa, oÂżyÂła w niej nadzieja, Âże moÂże stworzy to okazjĂŞ do spotkania siĂŞ, czy teÂż nawet wizyty u Jean Jacquesa, Âżeby porozmawiaĂŚ o interwencji FrancuzĂłw.
PostanowiÂła poczekaĂŚ do poÂłudnia, czy do niej napisze, a potem zaproponowaĂŚ wizytĂŞ w ParyÂżu.

Severus pchn¹³ gwa³townie drzwi do Wielkiej Sali i wykrzywi³ siê s³ysz¹c, jak r¹bnê³y o œcianê. I bardzo dobrze!
Minerwy jeszcze nie by³o, wiêc siêgn¹³ po Proroka i zacz¹³ przegl¹daÌ wiadomoœci przerzucaj¹c szarpniêciami strony, jedna po drugiej. Niektóre ignorowa³ zupe³nie, niektóre czyta³ pobie¿nie i trafia³y do niego tylko niektóre s³owa, niektóre zaœ przyci¹ga³y jego uwagê. Jak choÌby protest jakiegoœ ma³¿eùstwa przeciw zablokowaniu teleportacji.
Gdy skoùczy³, rzuci³ gazetê gdzieœ na œrodek sto³u i nie umiej¹c siê zdecydowaÌ, co w³aœciwie ma ochotê zjeœÌ, na³o¿y³ sobie po trochu wszystkiego. Minerwy nadal nie by³o. Wzruszy³ ramionami. Jej problem, nikt nie powiedzia³, ¿e mam na ni¹ wiecznie czekaÌ.
Czarownica przysz³a, gdy odsun¹³ na bok zbyt wysma¿one kie³baski.
– DzieĂą dobry, Severusie.
– Minerwo.
– Napisali jak¹œ odpowiedÂź na twojÂą propozycjĂŞ powoÂłania komisji zatwierdzajÂącej nowÂą szko³ê? – spytaÂła na widok Proroka i siĂŞgnĂŞÂła po serwetkĂŞ.
– OczywiÂście, Âże nie – prychn¹³. I tym lepiej. BĂŞdziesz mĂłgÂł sobie dÂłuÂżej na nich pouÂżywaĂŚ.
Minerwa zdecydowa³a siê na tosty z d¿emem truskawkowym. Rozsmarowa³a go na pieczywie i odstawi³a miseczkê zakrywaj¹c w po³owie du¿y s³ój w drewnianych stole. Severus spojrza³ na to krzywym okiem.
– Poza tym jest coÂś ciekawego, czy tego... szmatÂławca nie warto dziÂś czytaĂŚ?
– JakieÂś ma³¿eĂąstwo protestuje przeciw zamkniĂŞciu granic. Poczytaj sobie – machn¹³ rĂŞkÂą w kierunku gazety.
Czarownica zaczê³a czytaÌ krótki artyku³ i równoczeœnie mieszaÌ herbatê. Severus obrzuci³ zniecierpliwionym spojrzeniem ma³¹, srebrn¹ ³y¿eczkê, stoj¹c¹ obok miseczkê i zacisn¹³ usta.
– Ciekawe, co z tego wyniknie – powiedziaÂła Minerwa i zaczĂŞÂła przeglÂądaĂŚ pozostaÂłe artykuÂły. W koĂącu odÂłoÂżyÂła gazetÂą na bok. – Ale jestem zdziwiona, Âże zdecydowali siĂŞ to wydrukowaĂŚ.
Severus przesun¹³ na bok miseczkê i odczu³ ulgê.
– To proste. I tak wszyscy by siĂŞ o tym dowiedzieli. Niedrukowanie stanowiÂłoby zaÂś dowĂłd, Âże Ministerstwo filtruje wiadomoÂści.
ChwilĂŞ jedli w milczeniu, choĂŚ Severus raczej rozgarniaÂł na boki jedzenie na talerzu. Na widok tosta przypomniaÂł sobie, jak prĂłbowaÂł zrobiĂŚ Âśniadanie we wtorek rano w zeszÂłym tygodniu. Nie znaÂł siĂŞ zupeÂłnie na mugolskich wynalazkach, wiĂŞc nie mĂłgÂł ani przyrumieniĂŚ pieczywa, ani zrobiĂŚ jajek na bekonie czy podgrzaĂŚ kieÂłbasek. SkoĂączyÂło siĂŞ wiĂŞc na zwykÂłych tostach z dÂżemem, soku pomaraĂączowym i herbacie.
Kiedy Minerwa posmarowa³a sobie kolejnego tosta i znów przesunê³a miseczkê tak, ¿e zas³oni³a tylko czêœÌ s³oja, coœ w nim a¿ podskoczy³o i nie czekaj¹c ju¿, przepchn¹³ j¹ w bok.
– Wahasz siĂŞ, czy truskawki pasujÂą do jajecznicy? – spytaÂła rozbawiona.
Rzuci³ jej ostre spojrzenie i odsun¹³ talerz.
– PowinniÂście natychmiast poinformowaĂŚ FrancuzĂłw – usÂłyszaÂł.
– Nie wiem. MoÂże – odparÂł gwaÂłtownie i zmitygowaÂł siĂŞ. Sam teÂż doszedÂł do tego samego wniosku. – PomyÂślĂŞ o tym.
– W tej sytuacji Charles Chevalier bĂŞdzie mĂłgÂł wreszcie w³¹czyĂŚ siĂŞ do gry.
Wiem, do cholery! MiaÂła racjĂŞ, miaÂła zupeÂłnÂą racjĂŞ, ale nie chciaÂł jej tego przyznaĂŚ. Nie teraz, nie w tej chwili!
– ZobaczĂŞ.
Powinni wybraÌ siê do Pary¿a, ¿eby porozmawiaÌ z Jean Jacquesem i Ministrem i opracowaÌ jak¹œ strategiê, plan dzia³ania... Wiedzia³ o tym doskonale i jednoczeœnie chcia³ tego i nie chcia³, mia³ ochotê biec tam ju¿ teraz i równoczeœnie schowaÌ siê w swoich komnatach i byÌ sam.
ChoÌ... w zasadzie on nie musia³ tam byÌ. Hermiona... Nabra³ g³êboko powietrza ju¿ na samo wspomnienie jej imienia. Hermiona mog³aby zaj¹Ì siê tym sama. Za pierwszym razem posz³o jej wspaniale, cudownie, a przecie¿ go tam nie by³o. NajwyraŸniej potrafi ich namówiÌ do zrobienia tego, co chce...
Tak, niech idzie tam sama.
– Z pewnoÂściÂą pĂłjdzie jej lepiej beze mnie – powiedziaÂł. – Za pierwszym razem poszÂło jej doskonale, teraz teÂż siĂŞ jej uda.
Minerwa zamarÂła na chwilĂŞ. O kim on... Ach, o Hermionie.
– NaprawdĂŞ sÂądzisz, Âże powinna wybraĂŚ siĂŞ tam sama?
– MuszĂŞ skoĂączyĂŚ przygotowaĂŚ program do nauki Historii nowoczesnej.
Minerwa wiedzia³a, ¿e jej kolega bardzo wzi¹³ sobie do serca swój pomys³ i próbowa³ dopracowaÌ wszystkie szczegó³y, ¿eby od wrzeœnia mo¿na by³o ju¿ zacz¹Ì go nauczaÌ.
– No có¿... mam nadziejĂŞ, Âże ma trochĂŞ czasu skoro sÂą wakacje. W tym tygodniu jakoÂś wcale jej tu nie widziaÂłam – siĂŞgnĂŞÂła po herbatĂŞ i spojrzaÂła pytajÂąco na Severusa.
– Bo ma duÂżo do zrobienia. PeÂłno ludzi wziĂŞÂło wolne i musi niektĂłrych zastĂŞpowaĂŚ.
To j¹ bardzo zaskoczy³o. Skoro Hermiona by³a taka zajêta, to trochê dziwne wydawa³o siê, ¿e mia³aby udaÌ siê sama do Pary¿a po to, ¿eby Severus mia³ czas zaj¹Ì siê Histori¹ nowoczesn¹. Owszem, bardzo mu na tym zale¿a³o, ale po raz pierwszy widzia³a, ¿eby Severus spycha³ na innych coœ, co sam móg³... i powinien zrobiÌ.
– Z tego, co sÂłyszaÂłam, od poczÂątku Hermiona miaÂła bardzo duÂżo pracy – zauwaÂżyÂła delikatnie. – Ale jest teÂż wybitnie uzdolniona i pewnie robi wiĂŞcej niÂż przeciĂŞtna osoba na jej stanowisku daÂłaby radĂŞ zrobiĂŚ. Bardzo przypomina mi ciebie, kiedy byÂłeÂś w szkole.
Owszem, sam zauwaÂżyÂł, Âże dziewczyna byÂła zawalona robotÂą, choĂŚ od ktĂłregoÂś momentu to byÂło zdecydowanie celowe dziaÂłanie Rockmana. I och tak, jest wybitnie uzdolniona!
– ... i odniosÂłam wraÂżenie, Âże pomimo... pewnych historii ze szkolnych czasĂłw udaje siĂŞ wam jakoÂś ze sobÂą pracowaĂŚ...
JakoÂś? ÂŻebyÂś wiedziaÂła JAK udaje siĂŞ nam pracowaĂŚ, byÂłabyÂś bardzo zdziwiona!
Z ka¿dego pods³uchanego spotkania dostawa³ na kartce mugolskiego papieru spisan¹ ca³¹ rozmowê i rêcznie dopisane ich wspólne wnioski i jej przypuszczenia. Za ka¿dym razem, kiedy warzyli eliksiry, byli zaskakuj¹co zgrani. Przypomnia³o mu siê, jak podmieniali proszek w Œw. Mungu. Wtedy po prostu zachwyci³a go ich koordynacja. Dok³adnie wtedy, kiedy by³o trzeba robi³a to, czego potrzebowa³. No i móg³ jej œlepo ufaÌ.
To po pierwsze. Po drugie... by³o jeszcze coœ, czego pragn¹³ coraz rozpaczliwiej.
PrzypomniaÂło mu siĂŞ, jak parĂŞ tygodni wczeÂśniej warzyli razem eliksiry i przez gÂłowĂŞ przemknĂŞÂła mu zwariowana, szalona, wspaniaÂła myÂśl, jakby to mogÂło byĂŚ, gdyby Hermiona zdecydowaÂła siĂŞ studiowaĂŚ eliksiry i wybraÂła staÂż u niego. ByÂłaby tu, w Hogwarcie, w tym samym zamku. KaÂżdego dnia spotykaliby siĂŞ w jego laboratorium, kaÂżdego dnia mĂłgÂłby stawaĂŚ tuÂż za niÂą, albo tuÂż obok niej i zaglÂądaĂŚ jej przez ramiĂŞ do kocioÂłka...
MogÂłaby... mogliby...
NIE, nie, nie i nie! PrzestaĂą!
– ... Severusie?
Minerwa coÂś do niego mĂłwiÂła.
– Co o tym myÂślisz?
– Nie wiem, Minerwo!
Minerwa zacisnĂŞÂła usta.
– ZastanĂłw siĂŞ. NaprawdĂŞ uwaÂżam, Âże razem lepiej to zaÂłatwicie – oÂświadczyÂła cierpko.
Szarpn¹³ krótko g³ow¹, wiêc postanowi³a zmieniÌ temat.
– Kiedy ostatnio byÂłeÂś w Spinner's End? JeÂśli nie chcesz wybraĂŚ siĂŞ tam na wakacje, warto chyba bĂŞdzie wysÂłaĂŚ jakiegoÂś skrzata, Âżeby posprzÂątaÂł trochĂŞ. PomyÂślaÂłam, Âże dobrze byÂłoby, gdybyÂście mieli jakieÂś miejsce, gdzie moÂżecie siĂŞ ukryĂŚ w razie potrzeby. OczywiÂście po rzuceniu na twĂłj dom ZaklĂŞcia Fideliusa.
Pomys³ by³ genialny. Jakaœ czêœÌ jego umys³u na nowo oszala³a z radoœci na myœl, ¿e mogliby tam byÌ razem.
RĂłwnoczeÂśnie rozzÂłoÂściÂło go, Âże do tej pory nie przyszÂło mu to do gÂłowy. A powinno, do cholery!
– PomyÂślĂŞ o tym.
– ZastanĂłw siĂŞ teÂż nad StraÂżnikiem Tajemnicy. Ja jestem chyba zbyt oczywista.
Merlinie, daj mi spokĂłj!
– PowiedziaÂłem, Âże pomyÂślĂŞ o tym, nie musisz siĂŞ powtarzaĂŚ! – warkn¹³ na niÂą.
Minerwa odstawi³a fili¿ankê na stó³.
– Severusie, coÂś nie tak?
Cholera, opanuj siĂŞ! Przez tyle lat byÂłeÂś szpiegiem, udawaÂło ci siĂŞ ukrywaĂŚ uczucia, oszukaĂŚ nawet samego Czarnego Pana, a teraz rozklejasz siĂŞ z powodu byle dziewczyny!
Nie BYLE! Ona nie jest ÂżadnÂą BYLE dziewczynÂą! Jest cudowna...
STOP! PrzestaĂą!
– Wszystko w porzÂądku – wstaÂł od stoÂłu i owin¹³ siĂŞ ciasno poÂłami szaty. – Do widzenia, Minerwo.
Wezwa³ Fruziê, jedn¹ z nielicznych skrzatów, które zosta³y w Hogwarcie i wys³a³ j¹ do swojego domu, ¿eby doprowadzi³a go do porz¹dku. Potem zamkn¹³ siê w saloniku, ¿eby pracowaÌ nad notatkami do Historii nowoczesnej, ale sprawa rozmowy z Francuzami nie dawa³a mu spokoju. Minerwa mia³a racjê, powinni wybraÌ siê tam oboje.
Bior¹c pod uwagê jego... zachowanie w sobotê, zdecydowa³, ¿e spróbuje odsun¹Ì siê od Hermiony.
Gdy po spotkaniu wróci³ do swoich komnat i och³on¹³, po prostu siê przerazi³. Tym, co zrobi³ i tym, co chcia³ zrobiÌ! Zwariowa³, po prostu zwariowa³! Straci³ zmys³y i ca³y zdrowy rozs¹dek! Wystarczy³o muœniêcie jej d³oni, jej uœmiech i wpada³ w jak¹œ szalon¹ spiralê pragnienia, które zaw³adnê³o nim zupe³nie i cokolwiek by siê nie sta³o, chcia³ wiêcej. Zmieni³a go w nastolatka, który nie potrafi³ siê kontrolowaÌ, zredukowa³a do k³êbka rozpalonych nerwów domagaj¹cych siê jej dotyku i ciep³a, jednym spojrzeniem odebra³a mu ca³e opanowanie, siln¹ wolê, któr¹ wyrobi³ sobie przez ca³e lata szpiegowania... To nie mia³o prawa siê powtórzyÌ!
Przez chwilĂŞ prĂłbowaÂł siĂŞ okÂłamywaĂŚ, Âże to dlatego, Âże byÂł poruszony tym, Âże jednak coÂś dla niej znaczyÂł, Âże nazwaÂła go swoim przyjacielem... ale wiedziaÂł doskonale, Âże to nie byÂła prawda.
Pamiêta³ jak przez mg³ê, ¿e gdy spotkanie siê skoùczy³o, mia³ wra¿enie, ¿e obudzi³ siê ze snu. Gdy odsunê³a siê od niego wstaj¹c, poczu³ zimno. Pustkê. I natychmiast zatêskni³ za ni¹. Przywo³ali pluskwê i chyba tylko cud uchroni³ go od tego, ¿eby jednak nie spróbowaÌ jej przewróciÌ.
Zdecydowanie, to nie mia³o prawa siê powtórzyÌ. Potrzebowa³ czasu, z dala od niej, ¿eby siê uspokoiÌ i pogodziÌ z myœl¹, ze najlepiej bêdzie, jak zostan¹ przyjació³mi. Racjonalna czêœÌ jego umys³u zgadza³a siê z tym ca³kowicie, nieracjonalna toczy³a wœciek³y bój o to, ¿e nale¿y mu siê od ¿ycia coœ wiêcej i warto spróbowaÌ. I by³y chwile, kiedy by³ bliski za³amania i poddania siê... Ale to nie mia³o ju¿ ¿adnego znaczenia. Podj¹³ decyzjê i musia³ siê jej trzymaÌ.
Teraz jednak nie chodziÂło o jego zachcianki, ale o tÂą cholernÂą sprawĂŞ. Po tym wszystkim, co Francuzi dla nich zrobili pojawienie siĂŞ i poinformowanie ich o blokadzie anty-aportacyjnej byÂło nieodzowne.
Ta druga czêœÌ jego umys³u zataùczy³a z radoœci, kiedy siêgn¹³ po medalion.
– Witaj Hermiono, czytaÂłaÂś o proteÂście angielsko-francuskiego ma³¿eĂąstwa? PowinniÂśmy spotkaĂŚ siĂŞ z Francuzami.
Bardzo szybko dostaÂł odpowiedÂź.
– OczywiÂście, Âże tak. Na kiedy mogĂŞ umĂłwiĂŚ jakieÂś spotkanie?
– W ten weekend, kiedy im pasuje. DostosujĂŞ siĂŞ.
– ÂŚwietnie, wyÂślĂŞ wiadomoœÌ Jean Jacquesowi na monecie i dam ci znaĂŚ.

Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie z radoÂści i siĂŞgnĂŞÂła do portmonetki po monetĂŞ kontaktowÂą z Jean Jacquesem. Od jakiegoÂś czasu juÂż nie nosiÂła jej w kieszeni, ale doœÌ czĂŞsto jÂą sprawdzaÂła. Rockmana i Aylin akurat nie byÂło, wiĂŞc wysÂłaÂła krĂłtkÂą wiadomoœÌ „RDV?". MiaÂła nadziejĂŞ, Âże Jean Jacques szybko odpisze. Jednak odpowiedÂź dostaÂła dopiero po obiedzie. „DIM 14h MIN"(skrĂłt od Dimanche – fr. Niedziela). DomyÂśliÂła siĂŞ, Âże chodzi mu o Ministerstwo, najbardziej logiczne miejsce na spotkanie.
Natychmiast napisaÂła do Severusa.
– Jean Jacques proponuje niedzielĂŞ o drugiej w poÂłudnie w Ministerstwie.
– W takim razie przylecĂŞ do ciebie za piĂŞtnaÂście druga.
– BĂŞdĂŞ czekaĂŚ.
– Do widzenia.
– Nawzajem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?