Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Niedziela, 19.07

Severus pojawi³ siê u Hermiony troszkê wczeœniej ni¿ za piêtnaœcie druga. Dziewczyna w³aœnie wk³ada³a do zlewu naczynia i garnki po obiedzie. Na jego widok uœmiechnê³a siê jak zawsze, ale potem rzuci³a okiem na swoje brudne rêce i skrzywi³a siê. Nawet nie mog³a mu uœcisn¹Ì rêki...
– DzieĂą dobry – powiedziaÂł, stajÂąc w drzwiach kuchni.
PopatrzyÂł na niÂą i oparÂł siĂŞ mocno o framugĂŞ. Burza, ktĂłra do tej pory szalaÂła w jego gÂłowie, w jego sercu, nagle ucichÂła, odeszÂła i na jej miejsce pojawiÂło siĂŞ sÂłoĂące. WlaÂło siĂŞ w caÂłe jego ciaÂło rozgrzewajÂąc go i zrobiÂło mu siĂŞ lekko na sercu... Jakby unosiÂł siĂŞ gdzieÂś wysoko, ponad chmurami.
Poczu³, jak uœmiecha siê do niej i spróbowa³ odsun¹Ì siê od Krzywo³apa, który podszed³ siê o niego poocieraÌ. Kot zatoczy³ siê i czy tak, czy inaczej wyl¹dowa³ na jego czarnych spodniach. Hermiona parsknê³a œmiechem.
– DzieĂą dobry, Severusie. WidzĂŞ, Âże KrzywoÂłap teÂż chce siĂŞ z tobÂą przywitaĂŚ.
– WÂłaÂśnie widzĂŞ – odparÂł na pozĂłr krytycznym tonem na widok rudych kÂłakĂłw na spodniach, ale tak naprawdĂŞ nawet to sprawiÂło mu przyjemnoœÌ.
Dziewczyna szybko skoĂączyÂła zmywanie i poszÂła do sypialni po schowany w szafce Âświstoklik miĂŞdzynarodowy.
– Najszybciej bĂŞdzie przez Place de la Bastille – powiedziaÂła, zabierajÂąc siĂŞ za zapisywanie adresu. – BĂŞdziesz miaÂł okazjĂŞ to zobaczyĂŚ. WylÂądujemy w tym przejÂściu, o ktĂłrym mĂłwiÂł Jean Jacques. BĂŞdziemy w czarodziejskim wymiarze, ale bĂŞdziemy widzieĂŚ mugolski. Nastaw siĂŞ na straszny... bajzel – ugryzÂła siĂŞ w jĂŞzyk.
Severus skin¹³ g³ow¹ i kiedy skoùczy³a, wzi¹³ j¹ za rêkê. Jej dotyk równoczeœnie parzy³ i przynosi³ ukojenie. Hermiona aktywowa³a œwistoklik i w nastêpnej chwili pojawili siê na wielkim rondzie, na którym w niedzielê panowa³o, choÌ trudno jej by³o w to uwierzyÌ, jeszcze wiêksze zamieszanie ni¿ poprzednim razem. Tu¿ obok nich przechodzi³a w³aœnie jakaœ japoùska wycieczka i zdecydowana wiêkszoœÌ jej uczestników by³a bardziej zainteresowana robieniem zdjêÌ wszystkiego dooko³a ni¿ jak najszybszym zejœciem z ulicy. PrzeraŸliwy pisk hamulców jakiegoœ samochodu zag³uszy³y klaksony innych samochodów dooko³a.
Dziewczyna szybko pociÂągnĂŞÂła Severusa ku kolumnie na Âśrodku. Kiedy juÂż zeszli z drogi i stanĂŞli koÂło jakiejÂś starszej pani kÂładÂącej kwiaty pod murkiem, daÂła mu trochĂŞ czasu na rozejrzenie siĂŞ dookoÂła. Dopiero kiedy odwrĂłciÂł siĂŞ do niej, wskazaÂła mu bramĂŞ koÂło nich.
– Przypatrz siĂŞ dokÂładnie. Patrz na ten niewielki chodniczek po drugiej stronie, ktĂłry dochodzi aÂż do kolumny.
– Bawisz siĂŞ w przewodniczkĂŞ? – spojrzaÂł na niÂą, unoszÂąc brew do gĂłry i przeniĂłsÂł wzrok na kolumnĂŞ widocznÂą przez betonowe ogrodzenie.
– Teraz chodÂź – Hermiona pociÂągnĂŞÂła go za rĂŞkĂŞ i podeszÂła do bramy.
UchylajÂąc jÂą nie patrzyÂła na to, jak otwiera siĂŞ do Âśrodka i rĂłwnoczeÂśnie druga brama, w mugolskim Âświecie pozostaje zamkniĂŞta. PostÂąpiÂła na oÂślep przed siebie i kiedy Severus daÂł krok za niÂą, zobaczyÂła, jak na jego twarzy pojawia siĂŞ wyraz zaskoczenia i ... zachwytu? SpojrzaÂła na jego bÂłyszczÂące oczy, przesunĂŞÂła wzrokiem po brwiach, nosie i ustach i uznaÂła, Âże byÂł piĂŞkny.
Tak jak poprzednim razem, znik³ olbrzymi betonowy cokó³, który sprawia³, ¿e sekundê wczeœniej czuli siê, jak w maciupkim ogródku ogrodzonym z ka¿dej strony betonem. Zamiast tego pojawi³a siê przed nimi olbrzymia przestrzeù. Olbrzymi zwodzony most nad pust¹ fos¹ ze zboczami poroœniêtymi krzakami i ma³ymi drzewami, du¿e Porte Saint Antoine, olbrzymia twierdza, ju¿ samym swoim wygl¹dem wyra¿aj¹ca potêgê i majestat... Ponad basztami rozpoœciera³o siê bezkresne b³êkitne niebo.
Severus patrzyÂł kilka sekund na to wszystko w niemym podziwie, a potem odwrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony.
– Przyznasz, Âże robi wraÂżenie – przestaÂła siĂŞ w niego wpatrywaĂŚ jak urzeczona i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
Skin¹³ powoli g³ow¹.
– O wiele wiĂŞksze niÂż ten mugolski pociÂąg, ktĂłry na nas najechaÂł – przyznaÂł.
Przeszli przez przejÂście na drugÂą stronĂŞ i weszli na dziedziniec. W przeciwieĂąstwie do poprzedniego razu, nie krĂŞciÂł siĂŞ tam tÂłum ludzi. Przed duÂżymi drzwiami, nad ktĂłrymi widniaÂł napis „Ministère de Magie" staÂł tylko jeden czÂłowiek, ktĂłry na ich widok szeroko siĂŞ uÂśmiechn¹³, pomachaÂł im rĂŞkÂą i ruszyÂł w ich kierunku.
Po ucaÂłowaniu Hermiony i uÂściÂśniĂŞciu rĂŞki Severusowi Jean Jacques rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła.
– Mam ochotĂŞ zaproponowaĂŚ wam pĂłjÂście do jakiejÂś kawiarni, Âżeby porozmawiaĂŚ. Przy tej pogodzie nie chce mi siĂŞ siedzieĂŚ w zamkniĂŞciu.
Wybrali siĂŞ wiĂŞc do jednej z kawiarni nad SekwanÂą, usiedli pod parasolami, panowie zamĂłwili kawĂŞ, zaÂś Hermiona zamĂłwiÂła olbrzymie lody z owocami i odrobinÂą Creme de Casis.
– No wiĂŞc co siĂŞ tam u was dzieje? – spytaÂł Jean Jacques, sypiÂąc sobie cukier na warstwĂŞ bitej Âśmietany oprĂłszonej czekoladÂą.
– Zamykamy granice – odparÂł krĂłtko Severus, mieszajÂąc swojÂą.
Jean Jacques zamarÂł i twarz natychmiast mu siĂŞ wydÂłuÂżyÂła.
– Merde.
– DokÂładnie – potwierdziÂła Hermiona, zarĂłwno sÂłowa Severusa, jak i celny komentarz Francuza. – Ale to jeszcze nie wszystko.
¯eby mu opowiedzieÌ dok³adnie sk¹d wzi¹³ siê ca³y pomys³, musieli wpierw zrelacjonowaÌ bitwê w Klinice, czasowe zawieszenie przymusowych aborcji dzieci pó³krwi i mugolskiego pochodzenia, obowi¹zek dostania zgody na posiadanie drugiego dziecka i skomplikowany proces jego uzyskiwania i obawy Norrisa, ¿e kobiety mog¹ uciekaÌ za granicê, ¿eby tam donosiÌ ci¹¿ê i urodziÌ.
– W pierwszej kolejnoÂści bĂŞdÂą uciekaĂŚ do Francji, Belgii i Holandii – powiedziaÂł Severus. – Norris zdecydowaÂł wiĂŞc, Âże od wrzeÂśnia koniec z wyjazdami bez zgody Ministerstwa. ZaÂś w razie stwierdzenia nielegalnego wyjazdu przewidziaÂł karĂŞ zesÂłania na krĂłtki pobyt do Azkabanu.
Jean Jacques odstawiÂł filiÂżankĂŞ z kawÂą.
– Z tego, co mĂłwiÂłeÂś, te typy, ktĂłre pilnujÂą wiĂŞzienia... Dementorzy... od nich moÂżna zwariowaĂŚ juÂż po kilku dniach. ZsyÂłaĂŚ tam ludzi tylko dlatego, Âże chcieli wyjechaĂŚ?! Merlinie...
– I tu dochodzimy do sedna sprawy – odezwaÂła siĂŞ Hermiona. – To dotyczy w rĂłwnym stopniu kobiet i mĂŞÂżczyzn, obojĂŞtnie jakiego pochodzenia. Kilka dni temu jakieÂś mieszane ma³¿eĂąstwo... ona jest FrancuzkÂą, napisali do Proroka coÂś na ksztaÂłt protestu mĂłwiÂąc, Âże podró¿ujÂą bezustannie i nie wyobraÂżajÂą sobie, Âże jakiÂś urzĂŞdnik moÂże im nie wydaĂŚ pozwolenia.
– Poczekaj. Pozwolenie jest jednorazowe czy wielorazowe?
– OczywiÂście, Âże jednorazowe. Za kaÂżdym razem musisz siĂŞ staraĂŚ o nowe. Ministerstwo nie musi podawaĂŚ powodĂłw, dla ktĂłrych odmawia zgody.
– Wiesz coÂś wiĂŞcej o tym ma³¿eĂąstwie?
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po notatki, ktĂłre miaÂła w tylnej kieszeni spodni i Severus na wszelki wypadek odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ.
– Mireille Chabot lat 23, status czystej krwi i Jason Hawk, mugol, lat 25. Pobrali siĂŞ we wrzeÂśniu zeszÂłego roku i majÂą cĂłrkĂŞ w wieku dwĂłch lat. MieszkajÂą na staÂłe w Anglii, w okolicach Manchester. Bardzo czĂŞsto podró¿ujÂą do Francji. Jej rodzina mieszka w Moissac, gdzieÂś na poÂłudniu. Jej starsza mÂłodsza siostra koĂączy za rok Beauxbatons – przeczytaÂła.
– Ona jest czystej krwi czarownicÂą, wiĂŞc nie podadzÂą jej permanentnego eliksiru antykoncepcyjnego, poniewaÂż zgodnie z ustawÂą majÂą prawo siĂŞ rozwieœÌ i ona moÂże wyjœÌ powtĂłrnie za m¹¿ za jakiegoÂś czarodzieja czystej krwi – w³¹czyÂł siĂŞ Severus. – W takim razie jej drugie dziecko byÂłoby czystej krwi, a przeciw takim nic nie majÂą. Ale takie ma³¿eĂąstwo z pewnoÂściÂą nie dostanie zezwolenia na posiadanie drugiego dziecka. I w niedalekiej przyszÂłoÂści w przypadku stwierdzonej ci¹¿y ona bĂŞdzie musiaÂła jÂą usun¹Ì.
Jean Jacques pobladÂł lekko.
– Tylko dlatego, Âże jakiemuÂś idiocie nie podoba siĂŞ jego pochodzenie?! – zakryÂł oczy dÂłoniÂą i pokrĂŞciÂł rozpaczliwie gÂłowÂą.
– DokÂładnie. I moÂżesz siĂŞ domyÂślaĂŚ, Âże z ca³¹ pewnoÂściÂą nie otrzymajÂą zgody na wyjazd z kraju. To by pociÂągaÂło ryzyko, o ktĂłrym mĂłwiÂł Norris, Âże ona zajdzie w ci¹¿e tu, we Francji. I tu zdecyduje siĂŞ urodziĂŚ.
– Merde.
Jean Jacques miaÂł wielkÂą ochotĂŞ wyraziĂŚ siĂŞ jeszcze dosÂłownie, ale z uwagi na HermionĂŞ opanowaÂł siĂŞ.
– Dobrze, moi drodzy. Wchodzimy w to. Jutro rozmawiam z Ministrem i dobieramy siĂŞ im do dupy. Przepraszam – zmitygowaÂł siĂŞ, ale Hermiona tylko siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła.
– Co zamierzacie zrobiĂŚ? – spytaÂł Severus.
– Wystosujemy ostrÂą notĂŞ protestacyjnÂą. Jestem pewien, Âże Minister zdecyduje, Âże to sprawa DPPC, choĂŚ trochĂŞ trÂąci to teÂż MiĂŞdzynarodowÂą Wspó³pracÂą CzarodziejĂłw, wiĂŞc ICW na pewno siĂŞ w to wmiesza.
– Norris nie zmieniÂł szefa, za MiĂŞdzynarodowÂą Wspó³pracĂŞ CzarodziejĂłw nadal odpowiada Frank Cunnington – powiedziaÂła Hermiona w zamyÂśleniu.
– Co i tak nie ma Âżadnego znaczenia, bo ani Cunnington, ani Baker nie mogÂą odpowiedzieĂŚ sami, muszÂą iœÌ z tym do Ministra, ktĂłry juÂż zrobi, co kaÂże mu Norris – odpowiedziaÂł Severus.
– Czyli nasza nota nic nie da – podsumowaÂł Jean Jacques. – WiĂŞc z pewnoÂściÂą nastĂŞpnym krokiem bĂŞdzie odwoÂłanie siĂŞ do waszego Wizengamotu. ZabraniajÂąc wjazdĂłw i wyjazdĂłw z kraju Âłamiecie podstawowe prawa czarodziejskie. My wypowiemy siĂŞ w imieniu czarodziejĂłw francuskiego pochodzenia, ale moÂżecie byĂŚ pewni, Âże za chwilĂŞ posypia siĂŞ noty z innych krajĂłw.
– To nie bĂŞdzie takie proste – zastopowaÂł go Severus. – Oficjalnie sÂą dwa powody do zamkniĂŞcia wszystkich kana³ów aportacyjnych i wstrzymanie licencji na Âświstokliki miĂŞdzynarodowe. Po pierwsze to, co dzieje siĂŞ w mugolskim Âświecie, po drugie zamieszki u was. PonoĂŚ nasz rzÂąd jest bardzo zaniepokojony sytuacjÂą.
Hermiona przygryz³a doln¹ wargê. Na pierwszy, a nawet na drugi rzut oka powód by³ doœÌ wiarygodny.
– Co siĂŞ u was dokÂładnie dzieje? – Severus spojrzaÂł powaÂżnie na Francuza, a ten skrzywiÂł siĂŞ.
– Na poczÂątku roku w mugolskim Âświecie doszÂło do kilku atakĂłw i byÂło bardzo duÂżo zabitych i rannych. ZostaÂły one przeprowadzone przez PaĂąstwo Islamskie, ktĂłre mÂści siĂŞ w ten sposĂłb za interwencjĂŞ zarĂłwno kraju, jak i pojedynczych osĂłb w ich politykĂŞ. KtĂłra nawiasem mĂłwiÂąc polega na zabijaniu niewiernych. Czyli tych, ktĂłrzy nie wierzÂą w to samo, co oni. Nie bĂŞdĂŞ wam wyjaÂśniaÂł szczegó³ów, bo ciÂągnie to siĂŞ od ubiegÂłego stulecia.
Severus wykrzywiÂł pogardliwie usta. Czy to kiedykolwiek siĂŞ skoĂączy? Zabijanie niewiernych, zabijanie mugoli, zabijanie „tych innych".
– W kaÂżdym razie krĂłtko po tym, w lutym w czarodziejskim Âświecie pojawiÂły siĂŞ gÂłosy, Âżeby sprĂłbowaĂŚ pomĂłc mugolom uÂżywajÂąc magii. I w ten sposĂłb przeniosÂło siĂŞ to do nas. Kiedy przyjechaÂłaÂś – Jean Jacques popatrzyÂł na HermionĂŞ – mieliÂśmy seriĂŞ napadĂłw na czarodziejskie rodziny murzyĂąskie i Âżydowskie. SÂądziliÂśmy, Âże to zamieszki rasistowskie, podobnie jak wÂśrĂłd mugoli, ale kiedy zaczĂŞÂłaÂś opowiadaĂŚ o spisku Norrisa, pomyÂślaÂłem, Âże siĂŞga on i do nas. Dlatego powiedziaÂłem Ministrowi, Âże to pilna sprawa. JakiÂś czas mieliÂśmy spokĂłj, ale trzy tygodnie temu zabito jak¹œ rodzinĂŞ, ktĂłra pochodzi z Izraela.
– Gdyby nie to, Âże widziaÂłeÂś zwiÂązek miĂŞdzy mojÂą sprawÂą i waszymi, nie porozmawiaÂłbyÂś ze mnÂą? – spytaÂła cicho dziewczyna.
– PorozmawiaÂłbym, ale nie sÂądzĂŞ, Âżebym prosiÂł Ministra o znalezienie czasu dla ciebie – odparÂł szczerze. – ChoĂŚ znajÂąc go, z pewnoÂściÂą kazaÂłby komuÂś wam pomĂłc.
– OdnoszĂŞ wraÂżenie, Âże go lubisz – to nie byÂło pytanie, ale raczej stwierdzenie faktu.
Jean Jacques skin¹³ g³ow¹.
– MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże uwielbiam. To bardzo honorowy i prawy czÂłowiek, ktĂłry, gdyby parĂŞ lat temu doszedÂł do wÂładzy, przy³¹czyÂłby siĂŞ bez wahania do waszej wojny z Voldemortem. ProponowaÂł Ăłwczesnemu Ministrowi pomoc dla was, ale tamten baÂł siĂŞ zareagowaĂŚ. Jak to sam powiedziaÂł przy was, „preferuje konkrety", co w praktyce oznacza, Âże nie toleruje czczej gadaniny. Wszystko, co do niego przychodzi, ma byĂŚ kompletne, przejrzyste i przede wszystkim waÂżne. Ale dziĂŞki temu podejmuje decyzje natychmiast i to sÂą decyzje definitywne. Nie wiem, jak on to robi, ale wszyscy, ktĂłrych znam, po prostu chcÂą dla niego pracowaĂŚ. Nie musi krzyczeĂŚ, powtarzaĂŚ czy prosiĂŚ, ludzie po prostu robiÂą to, czego od nich oczekuje choĂŚby dla samej przyjemnoÂści pracy z nim. No i co jest waÂżne, dba o ludzi i im ufa – uÂśmiechn¹³ siĂŞ trochĂŞ zakÂłopotany.
– To siĂŞ nazywa charyzma – podsumowaÂła Hermiona.
Severus patrzyÂł niewidzÂącym spojrzeniem na stó³ i prĂłbowaÂł porĂłwnaĂŚ francuskiego Ministra Magii do Albusa Dumbledora. Dumbledore byÂł moÂże i charyzmatyczny, ale nie ufaÂł ludziom do koĂąca i zdecydowanie nie dbaÂł o nich. UznawaÂł teoriĂŞ „wiĂŞkszego dobra" i nie wahaÂł siĂŞ pogrywaĂŚ ludÂźmi dla osiÂągniĂŞcia swoich celĂłw. Jak inaczej moÂżna byÂło nazwaĂŚ to, co zrobiÂł z nim?
GÂłos Jean Jacquesa przywrĂłciÂł go do rzeczywistoÂści.
– JeÂśli chodzi o blokowanie kana³ów aportacyjnych i ÂświstoklikĂłw, was to nie powinno dotyczyĂŚ. Chyba, Âże w jakiÂś sposĂłb zaczĂŞliby kontrolowaĂŚ drugi wymiar. Tak siĂŞ zastanawiam... – zamilkÂł na chwilĂŞ i po chwili dodaÂł niepewnie. – Nie pytajcie o co chodzi, ale wiem, Âże mamy u was naszego czÂłowieka. SkontaktujĂŞ go z wami, wiĂŞc nie zdziwcie siĂŞ, Âże ktoÂś siĂŞ do was zgÂłosi. Nazywa siĂŞ Ricky i oficjalnie jest reprezentantem handlowym u mugoli. WiĂŞc zamkniĂŞcie granic go nie dotyczy, nadal bĂŞdzie mĂłgÂł podró¿owaĂŚ miĂŞdzy FrancjÂą i AngliÂą.
– Chcesz wprowadziĂŚ w to kogoÂś nowego? – zdziwiÂła siĂŞ Hermiona.
– Nie wprowadzĂŞ go w ca³¹ sprawĂŞ. Po prostu bĂŞdzie nam pomagaÂł. Od dzisiaj nie bĂŞdziemy siĂŞ spotykaĂŚ we Francji, ale w Anglii. W ten sposĂłb jeÂśli wezmÂą siĂŞ ostro za pilnowanie aportacji i ÂświstoklikĂłw, czy choĂŚby mioteÂł, nawet jeÂśli przez przypadek zawadzÂą o drugi wymiar, nic nie znajdÂą. BĂŞdzie naszym ³¹cznikiem.
Hermiona znĂłw przygryzÂła usta.
– SÂądzisz, Âże zacznÂą juÂż teraz?
– MogÂą zacz¹Ì monitorowaĂŚ kanaÂły choĂŚby dla wprawy, czy Âżeby sprawdziĂŚ ile czasu i osĂłb im bĂŞdzie potrzeba od wrzeÂśnia. Lepiej nie ryzykujmy.
Severus zgadzaÂł siĂŞ z nim w zupeÂłnoÂści.
– DowiedzieliÂście siĂŞ, czy macie jakieÂś remportery? – zagadn¹³ Francuz.
– Pan Patil powiedziaÂł mi, Âże bĂŞdzie prĂłbowaÂł siĂŞ dowiedzieĂŚ. PĂłki co, nie kontaktowaÂł siĂŞ ze mnÂą – zaprzeczyÂła Hermiona.
Jean Jacques skorzysta³ z okazji i dopyta³ Severusa o parê szczegó³ów dotycz¹cych Azkabanu. Ich plan wydobycia stamt¹d kobiet powoli siê krystalizowa³, ale nie mieli jeszcze nic konkretnego.
– PrzeÂślijcie mi listĂŞ miejsc, w ktĂłrych moÂżemy siĂŞ widywaĂŚ – poprosiÂł Jean Jacques na koniec, wstajÂąc od stolika. – Przeka¿ê jÂą naszym ludziom. I 'Ermione, zastanĂłw siĂŞ powaÂżnie nad tym, jak ukryĂŚ twoich rodzicĂłw. JeÂśli nic nie znajdziesz, daj nam znaĂŚ, to coÂś przyszykujemy.
Dziewczyna potaknê³a i ju¿ chcia³a coœ powiedzieÌ, kiedy w³¹czy³ siê Severus.
– Jean Jacques, przygotujcie teÂż jakieÂś miejsce dla niej – wskazaÂł jÂą palcem. – Nasi przyjaciele powiedzieli kiedyÂś, Âże ma zostaĂŚ Âżywa aÂż do koĂąca. Nie wiemy, co oni nazywajÂą koĂącem, ale przypuszczam, Âże powoli siĂŞ do niego zbliÂżamy.
– Co?! – zawoÂłaÂł Francuz, patrzÂąc ze zgrozÂą to na niÂą, to na Severusa.
– Nie pamiĂŞtam juÂż, czy ci o tym mĂłwiÂłam – powiedziaÂła niechĂŞtnie Hermiona. – Ale nie wiem, czy to moÂżna nazwaĂŚ...
– Zajmij siĂŞ tym – poprosiÂł Severus, nie dajÂąc jej skoĂączyĂŚ.
StraciÂł juÂż jednÂą kobietĂŞ, ktĂłra kochaÂł. Nie zamierzaÂł straciĂŚ drugiej.
Jean Jacques poklepaÂł go lekko po plecach.
– Od jutra siĂŞ tym zajmĂŞ, moÂżesz byĂŚ pewien!
Ku zdumieniu Hermiony Severus nie odtrÂąciÂł jego rĂŞki, ale spojrzaÂł na niego z wdziĂŞcznoÂściÂą.
PoÂżegnali siĂŞ ciepÂło, Jean Jacques ucaÂłowaÂł HermionĂŞ i ÂściskajÂąc rĂŞkĂŞ Severusa szepn¹³ cicho „Pilnuj jej". Po kilku krokach odwrĂłciÂł siĂŞ do nich i pomachaÂł im rĂŞkÂą. MiaÂł wielkÂą nadziejĂŞ zobaczyĂŚ ich jeszcze raz Âżywych.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?