Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 20.07

W tegorocznych manewrach pod kryptonimem Dragon 15 mia³o wzi¹Ì udzia³ 20 000 mundurowych, w tym przynajmniej tysi¹c zaproszonych sojuszników z NATO i krajów partnerskich. Scenariusz zak³ada³ symulacjê walk z terrorystami, którzy wtargnêli na teren Wielkie Brytanii i zdestabilizowali sytuacjê polityczn¹ w kraju. Pierwsza faza Ìwiczeù polegaÌ mia³a na przegrupowaniu siê w rejony prowadzenia dzia³aù, izolacji obszarów zajêtych przez wrogie si³y i organizowanie obrony wa¿nych obiektów paùstwowych. W drugiej fazie ¿o³nierze mieli do wykonania zadania bojowe zwi¹zane z wyparciem przeciwnika.
W manewrach miaÂła wzi¹Ì udziaÂł marynarka wojenna – Royal Navy i Royal Marines, British Army – czyli wojska lÂądowe, siÂły powietrzne RAF oraz komandosi w Brygad Specjalnych.
Pierwsza grupa oko³o tysi¹ca wojskowych pojawi³a siê na Rathlin tu¿ przed dziesi¹t¹ rano. Niektórzy przylecieli helikopterami, choÌ zdecydowana wiêkszoœÌ przyp³ynê³a na HMS Orion.
W tej grupie znaleŸli siê oficerowie logistyczni oraz oficerowie i ¿o³nierze z tak zwanych mobilnych jednostek logistycznych; pododdzia³ów pu³ków, batalionów i kampanii zajmuj¹cych siê zaopatrzeniem materia³owym, technicznym, zabezpieczeniem transportu i organizacj¹ infrastruktury, przerzutem sprzêtu, instalacj¹ i rozlokowaniem jednostek wojskowych czy struktur medycznych i technicznych.
Kiedy tylko HMS Orion przycumowaÂł do niewielkiego nabrzeÂża, natychmiast wysypaÂły siĂŞ z niego setki ludzi i pojazdĂłw. KaÂżdy miaÂł swoje zadanie. W ciÂągu tygodnia naleÂżaÂło przygotowaĂŚ lotniska dla helikopterĂłw i samolotĂłw, zbudowaĂŚ z prefabrykatĂłw baraki na bazy operacyjne i taktyczne oraz koszary, magazyny, zaplecze techniczne, medyczne, sanitarne, kuchnie polowe i, w mniemaniu wielu ÂżoÂłnierzy „serce manewrĂłw" czyli kantynĂŞ, do ktĂłrej mogli siĂŞ wybraĂŚ po zakoĂączeniu sÂłuÂżby.
.
Tu¿ po powrocie z pracy Hermiona usiad³a do pisania czegoœ, co przypomina³o jej notatki ze szkolnych lat. Siêgnê³a po pergamin i pióro i zaczê³a siê zastanawiaÌ od czego dok³adnie zacz¹Ì. Rozmaite wspomnienia przemyka³y przez jej g³owê ca³kowicie chaotycznie i w koùcu uzna³a, ¿e najlepiej bêdzie spisaÌ wszystkie wa¿ne wydarzenia i ustawiÌ je w porz¹dku chronologicznym. W ten sposób przynajmniej siê nie pogubi.
Nie umoczyÂła jeszcze piĂłra w kaÂłamarzu, kiedy rozlegÂł siĂŞ dzwonek do drzwi. To byÂł tak zaskakujÂący dÂźwiĂŞk, Âże dziewczyna dopiero po paru sekundach zrozumiaÂła, co siĂŞ dzieje.
Gdy otworzyÂła drzwi, zobaczyÂła przed sobÂą mÂłodego chÂłopaka w luÂźnej, szarej marynarce i jeansach.
– Panna Hermiona Granger? – spytaÂł grzecznie.
– Tak? – odparÂła, zaskoczona.
– Przepraszam za spóŸnienie. Ricky Johnson z Indoors Group.
Hermiona w pierwszej chwili nie zaskoczyÂła.
– SÂłucham...?
Ch³opak mrugn¹³ do niej okiem.
– MieliÂśmy umĂłwione spotkanie na dziÂś. W sprawie ewentualnej wymiary drzwi.
Ricky Johnson... Ricky! Ach!
– AleÂż oczywiÂście, proszĂŞ wejœÌ – przepuÂściÂła go do Âśrodka i zamknĂŞÂła porzÂądnie drzwi.
Ricky bez zaproszenia wszedÂł aÂż do salonu.
– A juÂż myÂślaÂłem, Âże nie zaÂłapiesz – powiedziaÂł ciszej.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko zaÂżenowana.
– Nie sÂądziÂłam, Âże pojawisz siĂŞ tak prĂŞdko... To Jean Jacques ciĂŞ przysyÂła?
– DokÂładnie.
– WidzieliÂśmy siĂŞ raptem wczoraj.
ChÂłopak obrzuciÂł krĂłtkim spojrzeniem grube, biaÂłe firanki i najwyraÂźniej go to zadowoliÂło, bo pokiwaÂł gÂłowÂą.
– RozmawialiÂśmy rano i prosiÂł, Âżebym siĂŞ skontaktowaÂł z tobÂą i Severusem Snapem – wyciÂągn¹³ z wewnĂŞtrznej kieszeni dÂługi dÂługopis i poÂłoÂżyÂł go na stole i dopiero wtedy usiadÂł na kanapie. – Mam byĂŚ waszym ³¹cznikiem.
Dziewczyna przysiadÂła na drugim koĂącu kanapy.
– Co... co mam zrobiĂŚ?
– MoÂżesz mi daĂŚ coÂś do picia? – poprosiÂł Ricky. – ByÂło jakieÂś straszne zamieszanie w Tunelu i przyjechaÂłem prosto do ciebie. I cholernie chce mi siĂŞ piĂŚ.
Hermiona poderwaÂła siĂŞ i szybko przyniosÂła z kuchni sok pomaraĂączowy i dwie szklanki. NalaÂła Ricky'emu aÂż po brzegi i chÂłopak wypiÂł duszkiem ponad poÂłowĂŞ.
– DziĂŞki! JuÂż myÂślaÂłem, Âże uschnĂŞ! – westchn¹³ z ulgÂą. – No wiĂŞc do rzeczy. Nie mam dziÂś nic specjalnego dla was, wpadÂłem tylko, Âżeby siĂŞ przedstawiĂŚ i uzgodniĂŚ parĂŞ drobiazgĂłw. WidzĂŞ, Âże masz telefon. DziaÂła? – gdy dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą, podaÂł jej swojÂą wizytĂłwkĂŞ. – JeÂśli potrzebujesz siĂŞ ze mnÂą pilnie skontaktowaĂŚ, dzwoĂą na mojÂą komĂłrkĂŞ. JeÂśli po prostu chcesz, Âżebym wpadÂł, postaw w oknie jakiÂś kwiatek. Cokolwiek. BĂŞdĂŞ przechodziÂł tĂŞdy codziennie, wiĂŞc w ten sposĂłb bĂŞdĂŞ wiedziaÂł, Âże muszĂŞ do ciebie wpaœÌ.
– Czemu nie mogĂŞ po prostu zadzwoniĂŚ? – zdziwiÂła siĂŞ dziewczyna.
– Bo jeÂśli bĂŞdziesz dzwoniĂŚ ZA czĂŞsto, komuÂś moÂże to siĂŞ wydaĂŚ podejrzane.
– PrzecieÂż czarodzieje nie bĂŞdÂą wiedzieĂŚ, Âże dzwoniĂŞ!
– Nie wiem. Nie umiem ci powiedzieĂŚ, co mogÂą wiedzieĂŚ, a czego nie. Ale wiem, Âże w ten sposĂłb jest bezpieczniej – odparÂł powaÂżnie.
– NaprawdĂŞ myÂślisz, Âże... – dziewczyna nie bardzo wiedziaÂła, co chciaÂła powiedzieĂŚ.
– Wiem, Âże w tej robocie kaÂżdy szczegó³ jest waÂżny.
W tym momencie zabrzmiaÂł caÂłkiem jak Severus i Moody i nagle Hermiona zaskoczyÂła. To jest Moody w mÂłodszej wersji.
– Jean Jacques powiedziaÂł ci wszystko?
– PowiedziaÂł mi, Âże potrzebujecie mojej pomocy. Detale mnie nie interesujÂą. WiĂŞc odbĂŞdzie siĂŞ to na moich warunkach. SiedzĂŞ tu od lat, prawie kaÂżdego dnia i bacznie siĂŞ przyglÂądam zarĂłwno temu, co dzieje siĂŞ u mugoli, jak i w Âświecie czarodziejĂłw. I nie jestem gÂłupi.
– Przepraszam... nie chciaÂłam...
– Wiem, Âże Severus Snape Âżre siĂŞ z Prorokiem i niektĂłrymi czÂłonkami waszego Ministerstwa. Wiem, kogo ostatnio zdjĂŞli ze stoÂłka i kogo posadzili i jakoÂś tak siĂŞ skÂłada, Âże wchodzÂą wam w paradĂŞ ci nowi, prawda? JJ pokazaÂł mi zdjĂŞcia waszych przyjació³. PrzyznajĂŞ, Âże paroma mnie zaskoczyÂł, ale na paru od dawna mamy oko i jakoÂś mnie nie dziwiÂą. To cholernie powaÂżna sprawa i lepiej na zimne dmuchaĂŚ.
(JJ – czytaj ÂŻiÂżi – zdrobnienie od Jean Jacques. Francuzi czĂŞsto chcÂąc zdrobniĂŚ jakieÂś imiĂŞ uÂżywajÂą po prostu pierwszych liter. Na przykÂład RĂŠgis – RĂŠrĂŠ, Francis – Fifi, Fabienne – Fafa).
Hermiona skinĂŞÂła gÂłowÂą i rĂłwnoczeÂśnie uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem. Ricky uÂżywaÂł typowych, mugolskich powiedzonek, zupeÂłnie jak jej rodzice.
– Dobrze. Tyle tylko, Âże Severus do ciebie nie zadzwoni, wiesz o tym?
– Wiem i tak siĂŞ zastanawiam, co z tym zrobiĂŚ...
– Mamy ze sobÂą kontakt. WiĂŞc umĂłwmy siĂŞ, Âże w razie czego on skontaktuje siĂŞ ze mnÂą, a ja zadzwoniĂŞ do ciebie.
Ricky wypi³ resztê soku i odstawi³ szklankê na stó³.
– ÂŚwietnie. Od czasu do czasu bĂŞdziemy spotykaĂŚ siĂŞ tu u ciebie. Ja mogĂŞ wpaœÌ pod byle pretekstem. ZamĂłwienie siĂŞ opóŸnia, potrzebne sÂą dodatkowe pomiary i tak dalej. A czasami gdzieÂś w jakiejÂś mugolskiej knajpie.
– Jean Jacques teÂż bĂŞdzie mĂłgÂł przyjœÌ?
– Lepiej nie – zaoponowaÂł chÂłopak. – MusiaÂłby staraĂŚ siĂŞ o pozwolenie na pojawienie siĂŞ w Anglii i to moÂże byĂŚ zbyt niebezpieczne. Benson go zna, Stone i Smith na pewno bĂŞdÂą trzymaĂŚ ÂłapĂŞ na wszelkich podró¿ach... Niech siedzi na tyÂłku w ParyÂżu.
On faktycznie ich wszystkich zna!
Ricky przekazaÂł jej notatki z fiszek na temat Naczelnego Wydawcy Proroka, McDeara, poÂżegnaÂł siĂŞ i wyszedÂł.
Hermiona natychmiast napisaÂła do Severusa o wizycie Francuza, po czym zaczĂŞÂła spisywaĂŚ, co dziaÂło siĂŞ na pierwszym roku.
Kiedy pisa³a, po jej twarzy ca³y czas b³¹ka³ siê lekki uœmieszek. Umówili siê z Severusem na œrodê wieczorem w Hogwarcie i œwiadomoœÌ, ¿e nied³ugo go zobaczy, dodawa³a jej skrzyde³. Mia³a wra¿enie, ¿e nie potrzebuje ani jeœÌ, ani spaÌ, liczy³o siê dla niej tylko to, ¿eby jak najwiêcej napisaÌ. Dla niego.
Kiedy póŸniej Hermiona wracaÂła wspomnieniami do tego okresu, wyraÂźnie widziaÂła, Âże sprawa Norrisa zeszÂła na drugi plan. Nie znaczyÂło to, Âże nie byÂła waÂżna, nie, ale Severus przesÂłoniÂł jej Âświat. Wszystko, co robiÂła, o czym myÂślaÂła i czego pragnĂŞÂła, ³¹czyÂło siĂŞ z nim. Nie chciaÂła wdziĂŞcznoÂści tych, ktĂłrych prĂłbowali chroniĂŚ, ale jego aprobaty i uÂśmiechu czajÂącego siĂŞ w jego czarnych oczach. Nie myÂślaÂła o uczniach, ktĂłrzy bĂŞdÂą mogli uczyĂŚ siĂŞ z jej notatek, ale o jego „dziĂŞkujĂŞ" po³¹czonym z choĂŚby najkrĂłtszym uÂściskiem dÂłoni...
.
PoniewaÂż Lawford wrĂłciÂł na nowo do Âłask i wybierali siĂŞ z Norrisem na obiady, mieli kolejny powĂłd do widywania siĂŞ. W poniedziaÂłek Severus byÂł bardzo zaskoczony, kiedy usÂłyszaÂł Dumbledora, ktĂłry tuÂż po dwunastej zawoÂłaÂł go i przekazaÂł, Âże dowiedziaÂł siĂŞ od Adalberta, Âże Norris i Lawford wÂłaÂśnie wybrali siĂŞ na lunch.
Niespiesznie poinformowa³ Minerwê o tym, ¿e nie bêdzie go na obiedzie, przywo³a³ zmieniacz czasu i cofn¹³ siê w czasie zaledwie o pó³ godziny. Mog¹c zmieniaÌ wymiar nie potrzebowa³ ju¿ eliksiru wielosokowego, wiêc przygotowa³ pluskwê, ¿eby móc potem daÌ Hermionie rozmowê do pos³uchania i aportowa³ siê przed Ministerstwem, dok³adnie przed wyjœciem z toalet.
Tym razem Norris z Lawfordem nie rozmawiali o niczym nowym, wiêc przes³a³ wiadomoœÌ Hermionie, ¿e pods³uchiwa³ ich dziœ, ale nic ma ¿adnych ciekawych wiadomoœci. Cichy g³osik tej drugiej czêœci jego umys³u szepn¹³ mu, ¿e byÌ mo¿e jutro bêd¹ mieli powód do spotkania. Z coraz wiêkszym wysi³kiem przywo³a³ siê do porz¹dku i zaj¹³ pisaniem oœwiadczenia do Proroka i ¯onglera.

„W zeszÂłym tygodniu Prorok zaserwowaÂł nam przeidealizowanÂą i przesÂłodzonÂą wizjĂŞ nowej szkoÂły dla dzieci mugolskiego pochodzenia. Reporter piszÂący artykuÂł miaÂł niewÂątpliwy talent w posÂługiwaniu siĂŞ piĂłrem, ale do tego jego talent zapewne siĂŞ ograniczaÂł.
PoczuÂłem siĂŞ w obowiÂązku przypomnieĂŚ, Âże szkoÂła to nie tylko piĂŞkny budynek, ale przede wszystkim miejsce, w ktĂłrym muszÂą w bezpieczeĂąstwie przebywaĂŚ dziesiÂątki dzieci i nauczycieli. ZadaÂłem kilka pytaĂą i jakoÂś do tej pory nie pojawiÂła siĂŞ Âżadna odpowiedÂź ze strony Ministerstwa. Mam nadziejĂŞ, Âże to nie rezultat gÂłuchoty, ale tego, Âże rzÂąd, opanowany nieoczekiwanym zaangaÂżowaniem w edukacjĂŞ mugolskich dzieci, potrzebuje wiĂŞcej czasu na to, Âżeby zaprezentowaĂŚ odpowiedÂź na odpowiednim poziomie.
Jako dyrektor Hogwartu dostaÂłem juÂż kilka sĂłw od rodzicĂłw ze starych, czarodziejskich rodzin, ktĂłrzy zapytujÂą, czemu w tak cudownej szkole nie mogÂą uczyĂŚ siĂŞ ich dzieci? JeÂśli w przedziwny sposĂłb sowy nie dotarÂły jeszcze do redakcji Proroka, korzystam z okazji, Âżeby przekazaĂŚ to pytanie.
OsobiÂście nie widzĂŞ Âżadnego innego powodu, niÂż chĂŞĂŚ odizolowania dzieci mugolskich od reszty czarodziejskiej spoÂłecznoÂści.
S¹dzê, ¿e wszyscy chêtnie dowiedzieliby siê wiêcej szczegó³ów o tej nowej szkole. Ale poniewa¿ odnoszê, odosobnione byÌ mo¿e, wra¿enie, ¿e ostatnimi czasy prasa nie jest do koùca niezawis³a i szczególnie na Proroka trudno dziœ liczyÌ, proponujê wys³aÌ tam przedstawicieli ró¿nych gazet i Czarodziejskiej Rozg³oœni Radiowej.
Jedyna gazeta, jaka wydaje siê nie byÌ pod wp³ywem Ministerstwa to, jak dwa lata temu, ¯ongler, dlatego w tej grupie znaleŸÌ siê powinien Ksenofiliusz Lovegood."

Postawi³ kropkê i zastanawia³ siê chwilê, czy nie sprowokowaÌ ich bardziej. W koùcu zdecydowa³, ¿e t¹ przyjemnoœÌ zostawi sobie na nadchodz¹ce dni.
We wtorek jego artykuÂł ukazaÂł siĂŞ tylko w ÂŻonglerze, co go niezmiernie ucieszyÂło. Ciekawe, co powie na to Norris...
Lovegood popar³ go, ¿¹daj¹c wizyty w nowej szkole i podchwyci³ pomys³ próbowania odizolowania mugolskich dzieci od reszty.
W Proroku pojawi³o siê zaœ oficjalne oœwiadczenie w³adz francuskich w sprawie planowanego na wrzesieù zamkniêcia granic. Charles Chevalier domaga³ siê natychmiastowego odwo³ania tej decyzji godz¹cej bezpoœrednio we Francuzów i w równym stopniu ograniczaj¹cej wolnoœÌ angielskich czarownic i czarodziejów.
Severus zÂłoÂżyÂł gazetĂŞ i przygotowaÂł siĂŞ na wezwanie Dumbledora. Nie miaÂł wÂątpliwoÂści, Âże dzisiejszego dnia Norris i Lawford bĂŞdÂą mieli zdecydowanie wiĂŞcej do powiedzenia.
Istotnie, trochĂŞ przed pierwszÂą Albus pojawiÂł siĂŞ na portrecie.
– Severusie, Adalbert widziaÂł ich, jak przechodzili koÂło Fontanny Magicznego Braterstwa – powiedziaÂł, nie bawiÂąc siĂŞ w powitania.
Severus by³ ju¿ gotowy. Czekaj¹c rzuca³ zaklêcia now¹, francusk¹ ró¿d¿k¹. Skin¹³ staremu czarodziejowi, wsta³ w fotela i zdj¹wszy czasowo os³ony z gabinetu i zmieniwszy wymiar, obróci³ siê p³ynnie i znik³ z cichym trzaskiem.
PojawiÂł siĂŞ przed wyjÂściem z toalet chwilĂŞ przed tym, jak otworzyÂły siĂŞ drzwi i wyszli Norris z Lawfordem. Po energicznym kroku Norrisa moÂżna byÂło poznaĂŚ, Âże jest co najmniej poddenerwowany.
PoszedÂł za nimi do przestronnej restauracji, odczekaÂł chwilĂŞ, aÂż siĂŞ usadowiÂą przy oddalonym od innych stoliku w samym kÂącie ogrĂłdka na zewnÂątrz, po czym spokojnie usiadÂł na murku koÂło nich. Za plecami miaÂł gĂŞsty ÂżywopÂłot, wiĂŞc mĂłgÂł byĂŚ spokojny, Âże nikt na niego nie wpadnie. PoÂłoÂżyÂł przed sobÂą pluskwĂŞ i wÂłoÂżyÂł do ucha sÂłuchawkĂŞ. Nie potrzebowaÂł tego, Âżeby ich sÂłyszeĂŚ, ale chciaÂł byĂŚ pewny, Âże pluskwa wszystko dobrze zapamiĂŞta.
– Nie sÂądziÂłem, Peter – powiedziaÂł Lawford, bez wÂątpienia kontynuujÂąc przerwanÂą rozmowĂŞ. – Chyba nikt z nas o tym nie myÂślaÂł.
– Za chwilĂŞ rozpĂŞta siĂŞ piekÂło – warkn¹³ Norris.
– Trzeba bĂŞdzie wyjaÂśniĂŚ ludziom, dlaczego mugolakĂłw trzeba uczyĂŚ inaczej niÂż dzieci czarodziejĂłw. ÂŻe bĂŞdÂą mieli dodatkowe przedmioty, ktĂłre nie sÂą potrzebne tym, co znajÂą juÂż nasz Âświat.
– Jakie przedmioty masz na myÂśli? Do tej pory mĂłwiliÂśmy o uczeniu historii czarodziejĂłw i obyczajĂłw.
– No wiĂŞc dorzuĂŚmy do tego lekcje latania na miotle. Nikt z mugolakĂłw tego nigdy nie robiÂł. JakieÂś zajĂŞcia praktyczne, jak liczyĂŚ nasze pieniÂądze...
– Bardzo dobrze. Albo zajĂŞcia przystosowawcze. Wiesz, Âżeby potrafili obyĂŚ siĂŞ bez tych ich mugolskich wynalazkĂłw. Bez laptapĂłw i tych wszystkich ró¿nych fonĂłw, czy tych ich okienek.
Lawford popatrzyÂł uwaÂżnie na przyjaciela.
– Peter, o czym ty mĂłwisz? PrzecieÂż jeszcze nawet nie zaczĂŞliÂśmy piĂŚ.
Norris wzruszyÂł ramionami.
– Jak chcesz, to siĂŞ Âśmiej, ale Teddy podÂłapaÂł to od Nigela. UÂżyÂł stwierdzenia, Âże dzieci sÂą do tego przyklejone 24 godziny na dobĂŞ i bez gogli Âświat dla nich nie istnieje.
– Dobra, w ten sposĂłb bĂŞdziemy mogli wyjaÂśniĂŚ, czemu szkoÂła jest tylko dla szlam. MoÂże przejdzie.
– Co robimy ze Snapem?
Lawford skrzywiÂł siĂŞ mocno. PrzyszÂła kelnerka, wiĂŞc zamĂłwili brandy i danie dnia. To daÂło mu trochĂŞ czasu na zastanowienie siĂŞ.
– SÂądzĂŞ, Âże nie moÂżemy go dÂłuÂżej ignorowaĂŚ. Ten gÂłupiec Lovegood wydrukuje wszystko, co ten sukinsyn napisze. PowinniÂśmy mu odpowiedzieĂŚ.
– Ale CO odpowiedzieĂŚ?! PrzecieÂż nie moÂżemy przyj¹Ì tam reporterĂłw! Chyba, Âże... – Norris zawahaÂł siĂŞ i po chwile dokoĂączyÂł – chyba, Âże wydrukujÂą dokÂładnie to, co im kaÂżemy wydrukowaĂŚ.
Lawford miaÂł trochĂŞ przestraszonÂą minĂŞ.
– Co masz na myÂśli, Peter? – spytaÂł ostroÂżnie.
– Albo potraktujemy wszystkich Imperiusem, albo zmodyfikujemy im pamiĂŞĂŚ. I powiemy im, co widzieli i sÂłyszeli i zrobimy parĂŞ zdjĂŞĂŚ.
Obaj mĂŞÂżczyÂźni przez chwilĂŞ patrzyli na siebie w milczeniu.
– Modyfikacja pamiĂŞci bĂŞdzie chyba lepsza. Potem wrĂłcÂą do siebie i napiszÂą piĂŞkne artykuÂły, kaÂżdy inny i nawet nie bĂŞdÂą wiedzieli, co siĂŞ staÂło – powiedziaÂł w koĂącu Lawford.
– DoskonaÂły pomysÂł, Davy! Nawet znam kogoÂś, kto to moÂże zrobiĂŚ. Prawdziwy mistrz. Potrafi wszczepiaĂŚ fragmenty pamiĂŞci tak idealnie, Âże nawet nie widaĂŚ momentu, kiedy pojawia siĂŞ faÂłszywe wspomnienie. MoÂże nawet okreÂśliĂŚ moment, kiedy sobie go przypomnisz, czy blokowaĂŚ czasowo moÂżliwoœÌ przypominania sobie.
Zamilkli na chwilê, bo podesz³a do nich kelnerka z brandy. Gdy zostali sami, Norris stukn¹³ swoj¹ szklaneczk¹ w szklaneczkê przyjaciela.
– Bardzo dobrze. Jak wrĂłcimy, kaÂże Blackowi zrobiĂŚ mi spis najwaÂżniejszych czarodziejskich gazet i stacji radiowych i wysÂłaĂŚ do nich zaproszenia.
– Poczekajmy z zaproszeniami. Niech Black napisze, Âże wziĂŞliÂśmy pod uwagĂŞ jego propozycjĂŞ, Âże w tej chwili przygotowujemy listĂŞ osĂłb i organizujemy tÂą wizytĂŞ. I Âże niebawem wyÂślemy zaproszenia.
– Chcesz zyskaĂŚ na czasie?
Lawford skin¹³ g³ow¹.
– Tak. Jak tylko zrobimy, co Snape chce, draĂą wymyÂśli coÂś nowego. To po pierwsze. Po drugie nie pÂłaszczmy siĂŞ przed nim, niech ludzie nie odnoszÂą wraÂżenia, Âże on ma prawo dyktowaĂŚ nam, co chce.
– A po trzecie im póŸniej to zrobimy, tym w lepszym stanie bĂŞdzie szkoÂła. MajÂą jeszcze trochĂŞ pomieszczeĂą do wykoĂączenia, ka¿ê im zadbaĂŚ o szczegó³y, Âżeby na zdjĂŞciach dobrze wyszÂły – ucieszyÂł siĂŞ Norris.
– To sprawi, Âże Snape siĂŞ uspokoi i bĂŞdzie czekaÂł. I przestanie pieprzyĂŚ o komisjach do sprawdzenia, czy wszystko jest zrobione jak naleÂży – dodaÂł Lawford. – Bo do tego nie moÂżemy dopuÂściĂŚ. Jak byÂśmy zaczĂŞli modyfikowaĂŚ pamiĂŞĂŚ Madame Maxime i Dimitrova i kiedyÂś to wyszÂło na jaw... zostalibyÂśmy ukamienowani.
– Bardzo dobrze, Davy! Bo powaÂżnie mĂłwiÂąc, bez modyfikacji pamiĂŞci by siĂŞ nie obyÂło. ChoĂŚby SkrzydÂło Szpitalne zupeÂłnie nie speÂłnia norm.
– Wiem, zauwaÂżyÂłem – parskn¹³ Lawford.
Jakaœ inna kelnerka przynios³a im talerze jedzeniem, wiêc oboje zaczêli jeœÌ i zeszli na temat pomys³u Rockmana przeegzaminowania cz³onków Ministerstwa, Kliniki i nauczycieli.
– Rozumiesz, w ten sposĂłb pozbĂŞdziemy siĂŞ tych wszystkich, ktĂłrzy mogliby nas stopowaĂŚ. Automatycznie trzeba bĂŞdzie pozatrudniaĂŚ innych na ich miejsce, no i wybraĂŚ nowych szefĂłw Wydzia³ów, DepartamentĂłw... – mĂłwiÂł Norris, jedzÂąc chrupkie warzywa.
– Tyler ma juÂż jakiÂś pomysÂł, jak to zaaranÂżowaĂŚ?
– Jak to zaaranÂżowaĂŚ? – nie zrozumiaÂł Norris.
– Bo niektĂłrzy z tych... niepo¿¹danych tak naprawdĂŞ majÂą caÂłkiem niez³¹ wiedzĂŞ. WeÂźmy na przykÂład Granger. Ona te egzaminy zda na 120 procent.
– Z tego, co mĂłwiÂł Tyler, na nowym stanowisku idzie jej Âświetnie – powiedziaÂł niechĂŞtnie Norris. – Jest niÂą po prostu zachwycony – skrzywiÂł siĂŞ. – Wiesz, Âże jak ostatnio z nim rozmawiaÂłem, powiedziaÂł, Âże chĂŞtnie by jÂą zatrzymaÂł?
Serce Severusa nagle przyspieszyÂło i zamarÂł czekajÂąc na dalsze sÂłowa.
– Jak to „zatrzymaÂł"? – parskn¹³ Lawford. – PrzecieÂż jak siĂŞ zorientuje, co siĂŞ dzieje...
Norris westchn¹³ na wspomnienie rozmowy.
– Tyler mĂłwi, Âże na przykÂład w sprawie usuwania ci¹¿y zgadza siĂŞ w nami absolutnie. UwaÂża, Âże Ministerstwo ma racjĂŞ i tylko ludzie nie chcÂą zrozumieĂŚ i sÂą niewdziĂŞczni. Za to ona jest bardzo wdziĂŞczna za badania i podany eliksir – zaÂśmiaÂł siĂŞ znĂłw.
Lawford popatrzyÂł na przyjaciela i pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– AleÂż ona jest gÂłupia i naiwna!
– PĂłki co niech sobie jÂą zatrzymuje. KazaÂłem mu braĂŚ jÂą od czasu do czasu na pogawĂŞdkĂŞ, Âżeby wiedzieĂŚ, co dokÂładnie myÂśli. Jak tylko zobaczymy, Âże Panna Wiem–To–Wszystko staje siĂŞ podejrzliwa, pozbĂŞdziemy siĂŞ jej.
– Masz juÂż jakiÂś plan?
Norris prze³kn¹³ du¿y kawa³ek miêsa i popi³ wod¹.
– Jeszcze nie. CoÂś siĂŞ wymyÂśli. Albo dam jÂą Teddy'emu, albo wymyÂśli siĂŞ jakiÂś magiczny wypadek albo wÂłamanie do mieszkania, po³¹czone z gwaÂłtem i morderstwem.
– Do jej mieszkania siĂŞ nie wÂłamiesz – powiedziaÂł Lawford.
– Czemu?
– Bo parĂŞ miesiĂŞcy temu ktoÂś wszedÂł do niej przez kominek i zdemolowaÂł jej mieszkanie. I zdaje siĂŞ coÂś ukradÂł. WiĂŞc Jinks & Hayde zaÂłoÂżyli jej peÂłno zabezpieczeĂą.
Norris wzruszyÂł ramionami.
– WiĂŞc zlecimy to Nigelowi. On przecieÂż nie wejdzie przez kominek.
– Szkoda, inaczej Teddy by siĂŞ zaÂłapaÂł, jemu to siĂŞ wyraÂźnie podobaÂło.
Kolejne wzruszenie ramionami.
– Nigel moÂże go wzi¹Ì ze sobÂą.
Obaj rozeœmiali siê, zaœ Severus zacisn¹³ piêœci tak mocno, ¿e mia³ wra¿enie, ¿e popêkaj¹ mu koœci.
Przez spor¹ czêœÌ obiadu Norris i Lawford zabawiali siê wspomnieniami z ich eksperymentów na kobietach w Azkabanie i w którymœ momencie Severus schowa³ pluskwê do woreczka, w³o¿y³ do ma³ego pude³eczka i wsun¹³ do kieszeni. To zdecydowanie nie by³a rozmowa, której mog³a s³uchaÌ Hermiona. Trzês³y mu siê rêce i ca³y dr¿a³ z t³umionej wœciek³oœci i z najwiêksz¹ chêci¹ zamordowa³by ich na miejscu.
Trzeba bĂŞdzie jej powiedzieĂŚ, Âże pluskwa nie dziaÂłaÂła, ale spisaÂłeÂś, co sÂłyszaÂłeÂś.
Do koùca obiadu nie mówili ju¿ nic sensownego. Kiedy wstali od sto³u, Severus odetchn¹³ z ulg¹ i nie czekaj¹c a¿ odejd¹ od stolika, aportowa³ siê do Hogwartu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?