Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniewaÂż omĂłwili juÂż wszystkie tematy, Hermiona opowiedziaÂła Severusowi o Aylin. JuÂż czekaÂła z niecierpliwoÂściÂą na kolejnÂą wpadkĂŞ.
– Ona naprawdĂŞ jest aÂż tak gÂłupia, czy tylko udaje? – spytaÂł Severus z niedowierzaniem.
– Raczej naleÂży powiedzieĂŚ, Âże stara siĂŞ udawaĂŚ inteligentniejszÂą niÂż jest.
– PoraÂżajÂące – pokrĂŞciÂł gÂłowÂą. – Pewnie nie miaÂła szans na ÂżadnÂą innÂą pracĂŞ, otrzymanÂą w normalny sposĂłb i Norris postanowiÂł wyÂświadczyĂŚ rodzinie BlackĂłw przysÂługĂŞ.
– MuszÂą go teraz nieÂźle przeklinaĂŚ.
Severus skoùczy³ jeœÌ i spojrza³ z uznaniem na spory kawa³ek, który zosta³ w brytfance.
– ProponujĂŞ, ÂżebyÂś wziĂŞÂła do siebie parĂŞ skrzatĂłw i nauczyÂła robiĂŚ tego typu przysmaki – powiedziaÂł z uÂśmiechem, chcÂąc zrobiĂŚ przyjemnoœÌ Hermionie.
Istotnie, dziewczyna pokraÂśniaÂła z zadowolenia.
– Zorganizuj moÂże jak¹œ wymianĂŞ kulinarnÂą. Ja chĂŞtnie nauczĂŞ siĂŞ robiĂŚ owocowy crumble, ktĂłry jakiÂś czas temu u ciebie jadÂłam. PrĂłbowaÂłam, ale mi taki nie wychodzi.
Ciekawy wybĂłr... Owocowy crumble to byÂło jedno z ulubionych ciast Severusa.
– Gdzie nauczyÂłaÂś siĂŞ tak dobrze gotowaĂŚ?
– Wiem, Âże to gÂłupio zabrzmi, ale nauczyÂłam siĂŞ dziĂŞki naszej wyprawie w poszukiwaniu horkruksĂłw.
Severus uniĂłsÂł brew ze zdumienia.
– To znaczy? UrzÂądzaliÂście sobie tam kurs pieczenia ciasteczek?
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ i odgarnĂŞÂła wÂłosy za ucho.
– Nie, oczywiÂście, Âże nie. Ale wtedy odkryÂłam, Âże jeÂśli po³¹czy siĂŞ ze sobÂą kilka skÂładnikĂłw, z ktĂłrych kaÂżdy jest zjadliwy, na ogó³ potrawa teÂż bĂŞdzie zjadliwa.
Nie chciaÂła mĂłwiĂŚ, Âże duÂżo nauczyÂła siĂŞ teÂż od Molly i nie chciaÂła mu tÂłumaczyĂŚ, Âże potrawy, ktĂłre przygotowywaÂła, byÂły raczej proste. Niech ma wraÂżenie, Âże cudownie gotujĂŞ.
– Pan Potter i pan Wesley mieli prawdziwe szczĂŞÂście.
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Wtedy moje potrawy byÂły raczej... niezbyt strawne. Rzadko kiedy mieliÂśmy dobrÂą kolacjĂŞ czy obiad... Na ogó³ jedliÂśmy to, co mieliÂśmy pod rĂŞkÂą. Grzyby, jagĂłdki, zÂłowione ryby, owoce czy ziemniaki znalezione na polu... – skrzywiÂła siĂŞ na samo wspomnienie. – Ale to nauczyÂło mnie nie baĂŚ siĂŞ eksperymentowaĂŚ w kuchni. I moÂżesz siĂŞ domyÂśleĂŚ, Âże o wiele Âłatwiej jest zrobiĂŚ coÂś dobrego, jak masz pieniÂądze, czas i moÂżliwoÂści.
Severus jeszcze raz obrzuci³ wzrokiem smakowit¹ zapiekankê. Jeœli ona ma takie uzdolnienia w kierunku gotowania i pieczenia, jak i ca³ej reszty, mog³aby rzuciÌ pracê w Ministerstwie i zacz¹Ì zarabiaÌ stosy galeonów otworzywszy w³asn¹ restauracjê.
– Co byÂś chciaÂła robiĂŚ w przyszÂłoÂści? Nadal pracowaĂŚ w Ministerstwie? Czy moÂże zupeÂłnie to zmieniĂŚ? ChoĂŚby zostaĂŚ paniÂą profesor? – spytaÂł.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko. SiĂŞgnĂŞÂła po kieliszek wina i napiÂła siĂŞ, po czym odstawiÂła go i w zamyÂśleniu zaczĂŞÂła siĂŞ nim bawiĂŚ.
Nie umia³a powiedzieÌ, co kiedyœ chcia³aby robiÌ. Czasami mia³a ju¿ doœÌ Ministerstwa, czy raczej tego, co kry³o siê za jego piêkn¹ fasad¹. Na zewn¹trz wszyscy widzieli w nim majestat w³adzy, ikonê prawa i sprawiedliwoœci czarodziejskiego œwiata. Nikt nie podejrzewa³ nawet, ¿e pracuj¹cy tam byli zwyk³ymi ludŸmi, ogarniêtymi zwyk³ymi, ludzkimi uczuciami. Chêci¹ wybicia siê ponad innych, zawiœci¹ i chciwoœci¹... Widzia³a ju¿ pe³no intryg i krêtactw, szanta¿u i knucia za czyimiœ plecami.
Nie tego pragnê³a. Mo¿e by³a idealistk¹ i uwa¿a³a, ¿e ka¿dy powinien mieÌ swoje pasje i ¿yÌ nimi. Praca zawsze dot¹d by³a dla niej przyjemnoœci¹ i radoœci¹ i przez jakiœ czas s¹dzi³a, ¿e wszyscy inni te¿ kochali to, co robili, ale ró¿ne sceny, wydarzenia szybko otworzy³y jej oczy na to, jak jest naprawdê.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ znĂłw na sugestiĂŞ Severusa, Âże mogÂłaby zostaĂŚ paniÂą profesor. WyobraziÂła sobie siebie w Hogwarcie, siedzÂącÂą przy stole nauczycielskim razem z innymi profesorami. I razem z nim. Chodzenie na lekcje... siedzenie przy biurku i sprawdzanie prac domowych, nawet dawanie szlabanĂłw.
Zadziwiaj¹ce, ¿e choÌ zna³a ca³¹ szko³ê, jedyn¹ klas¹, w której znalaz³a siê w swojej wyobraŸni, by³a klasa eliksirów, jedyne biurko, przy którym siedzia³a, by³o jego biurkiem, w jego gabinecie... Z tak¹ ³atwoœci¹ mog³a sobie wyobraziÌ, jak wstaj¹ razem od sto³u po kolacji i wracaj¹ do ich wspólnych komnat i...
Severus wpatrywa³ siê w Hermionê i stara³ siê zgadn¹Ì o czym myœli. Patrzy³a na œcianê czasem powa¿niej¹c, czasem uœmiechaj¹c siê... i przybra³a jakby skupiony, napiêty wyraz twarzy.
Przesun¹³ wzrokiem po jej oczach, lekko zadartym nosku, kszta³tnych, lekko rozchylonych wargach i nabra³ g³êbiej powietrza. Zsun¹³ spojrzenie na g³adk¹ szyjê i nadgarstek jej lewej rêki i zrobi³o mu siê nagle gor¹co. Zaskoczony, nie rozumiej¹c, co siê dzieje, odszuka³ jej druga d³où i... prze³kn¹³ z trudem œlinê.
Jej druga d³où obejmowa³a lekko nó¿kê kieliszka, wêdrowa³a powolnym ruchem w górê, zastyga³a i zsuwa³a siê na dó³. Zapatrzy³ siê na jej kszta³tne palce zamieraj¹ce na moment na stópce kieliszka i wspinaj¹ce siê w górê hipnotyzuj¹cym, powolnym ruchem i nagle poczu³, ¿e w powietrzu zabrak³o tlenu. Wzi¹³ g³êboki oddech i wstrzyma³ go czekaj¹c w napiêciu na kolejny ruch jej palców. Kiedy drgnê³y i nieznoœnie wolno zjecha³y w dó³, odwa¿y³ siê odetchn¹Ì i od tej chwili udawa³o mu siê ju¿ tylko chwytaÌ powietrze coraz krótszymi, urywanymi wdechami. Zakrêci³o mu siê w g³owie, serce bi³o coraz szybciej, gor¹c rozla³ po ca³ym ciele i sp³yn¹³ w dó³ brzucha, gdzie przerodzi³ siê w coraz wiêksze napiêcie, które zaczê³o sprawiaÌ równoczeœnie ból, jak i rozkosz.
Siedzia³a tak niedaleko niego... tak niewiele brakowa³o, by to jego dotyka³a... I równoczeœnie mia³ wra¿enie, ¿e czuje gor¹c jej d³oni... To nie on, ale jego cia³o poruszy³o biodrami, jakby chcia³ siê do niej zbli¿yÌ. I zapragn¹³, ¿eby te delikatne palce przyspieszy³y, bo ich powolny ruch by³ dla niego niewys³owion¹ tortur¹. Zacisn¹³ dr¿¹c¹ d³où na serwetce i wbi³ wzrok w jej d³où b³agaj¹c o wiêcej, bli¿ej, mocniej... Gdy dotar³a do góry i jej palce zataùczy³y pieszczotliwy taniec przesuwaj¹c siê jeszcze trochê w górê, poczu³, ¿e tonie. Usilnie stara³ siê wynurzyÌ g³owê, ale z ka¿dym galopuj¹cym uderzeniem serca zalewa³a go kolejna fala pragnienia i czu³, ¿e osuwa siê coraz bardziej w g³êbinê.
Pijany z po¿¹dania i têsknoty zamkn¹³ oczy i z ca³ej si³y wbi³ palce w udo w rozpaczliwej nadziei odzyskania nad sob¹ jakiejkolwiek kontroli. Poczu³ ból i powoli, bardzo powoli czu³, ¿e wynurza siê i ³apie oddech. Po chwili otworzy³ oczy i zdecydowanym ruchem siêgn¹³ po jej rêkê, ¿eby j¹ powstrzymaÌ. J¹ i siebie.
– Hermiono...! – powiedziaÂł zachrypniĂŞtym, napiĂŞtym gÂłosem.
Dziewczyna spojrzaÂła na niego nieprzytomnym wzrokiem i potrzebowaÂła chwili, Âżeby wrĂłciĂŚ do rzeczywistoÂści. PoczuÂła jego dÂłoĂą na swojej.
– MogĂŞ sprĂłbowaĂŚ? – to byÂło jedyne, co przyszÂło mu do gÂłowy.
Staraj¹c siê opanowaÌ dr¿enie rêki wzi¹³ kieliszek i wypi³ odrobinê wina. Nie mia³ nawet pojêcia, jak smakuje. Liczy³o siê tylko to, ¿e potem móg³ go odstawiÌ gdzie indziej.
– WiĂŞc... o czym oni mĂłwili zanim... O coÂś pytaÂł... – No wiĂŞc...?
Hermiona nagle przypomniaÂła sobie temat rozmowy. CaÂłkowicie odmienny niÂż ten, z ktĂłrego jÂą wyrwaÂł.
– Przepraszam, zamyÂśliÂłam siĂŞ – wyjaÂśniÂła speszona. – W sumie... nie wiem. Jeszcze. MoÂże nie teraz, ale póŸniej. Wiesz, to trzeba... trzeba trochĂŞ poÂżyĂŚ i zobaczyĂŚ, Âżeby mĂłc coÂś powiedzieĂŚ...
Severus odetchn¹³ z ulgi. Wiêc nie zauwa¿y³a, co siê z nim dzia³o! Potrzebowa³ czasu, ¿e jego cia³o przesta³o reagowaÌ na jej sugestywne gesty, ale uda³o mu siê przybraÌ zwyk³y, powa¿ny wyraz twarzy. ChoÌ ca³y czas czu³, ¿e jego policzki p³onê³y.
– Ach tak... To... normalne. Wiem. A...
– A ty? Co ty chciaÂłbyÂś robiĂŚ za parĂŞ lat?
OdczekaÂł jeszcze chwilĂŞ udajÂąc, Âże siĂŞ zastanawia, ale tak naprawdĂŞ musiaÂł uspokoiĂŚ oddech. I sprĂłbowaÂł myÂśleĂŚ.
– Ja teÂż jeszcze nie wiem... MoÂże... Przez jakiÂś czas pewnie bĂŞdĂŞ jeszcze dyrektorem... A potem.. sprĂłbujĂŞ czegoÂś zwiÂązanego z eliksirami. TrochĂŞ mi tego brakuje.
– NaprawdĂŞ? Chcesz na nowo uczyĂŚ? – zdziwiÂła siĂŞ dziewczyna.
Wreszcie jego oszoÂłomiony umysÂł zaskoczyÂł, czy raczej przypomniaÂł sobie swoje rozwaÂżania sprzed tygodni, miesiĂŞcy.
– Nie w szkole – odetchn¹³ g³êboko. – Ale moÂże mĂłgÂłbym prowadziĂŚ jakieÂś kursy dla dorosÂłych, na o wiele wyÂższym poziomie. Wiesz, Âże niektĂłrzy Uzdrowiciele mnie o to prosili? Powinni umieĂŚ warzyĂŚ ró¿ne eliksiry, maÂści, kremy, ale o wiele proszÂą mnie, bo sami nie potrafiÂą tego robiĂŚ. Co nie znaczy, Âże by nie chcieli. Po prostu bojÂą siĂŞ coÂś zepsuĂŚ, bo konsekwencje sÂą o wiele powaÂżniejsze niÂż na szkolnych lekcjach.
– WiĂŞc byÂłbyÂś profesorem na czarodziejskiej uczelni?
– Raczej wykÂładowcÂą z zewnÂątrz, caÂłkowicie niezaleÂżnym. Nie potrafiÂłbym na nowo zaleÂżeĂŚ od kogoÂś wyÂżej. Dobra strona takiej pracy jest taka, Âże na zajĂŞcia przychodzÂą ci, ktĂłrzy sÂą tym naprawdĂŞ zainteresowani. I, jeÂśli sÂą egzaminy na taki kurs, majÂą teÂż odpowiedni poziom. To jest jeden pomysÂł. Drugi to dostanie siĂŞ do MiĂŞdzynarodowego KrĂŞgu Badawczego EliksiroznawcĂłw. To jest bardzo elitarne zrzeszenie twĂłrcĂłw i badaczy, majÂą g³ównÂą siedzibĂŞ w Milano, ale wydziaÂły rozrzucone sÂą po caÂłym Âświecie.
– I co oni tam robiÂą? WarzÂą nowe eliksiry, czy jeszcze coÂś?
Severus odsun¹³ od siebie pusty talerz i odchyli³ siê na krzeœle, ¿eby by³o mu wygodniej. Spodnie nadal wydawa³y siê byÌ za w¹skie.
– O wiele wiĂŞcej. NiektĂłrzy zajmujÂą siĂŞ analizowaniem, dlaczego niektĂłre eliksiry nie dziaÂłajÂą tak, jak powinny, tak jak to robiÂłem z moim Mistrzem ze skrzydÂłami motyli i ciem. PoniewaÂż skÂładniki ulegajÂą zmianom czy choĂŚby chorobom, eliksiry, ktĂłre wczoraj dziaÂłaÂły doskonale, dziÂś przestajÂą dziaÂłaĂŚ... NiektĂłre zwierzĂŞta i roÂśliny wyginĂŞÂły i zastĂŞpuje siĂŞ je pochodnymi, ktĂłre jednak majÂą inne dziaÂłanie...To wszystko wymaga dokÂładnych badaĂą. Inni pracujÂą nad modyfikacjÂą procesu warzenia. Na przykÂład za wprowadzenie ulepszeĂą moÂżna otrzymaĂŚ patent i nagrodĂŞ. SÂą teÂż tacy, ktĂłrzy tworzÂą zupeÂłnie nowe eliksiry, na nowe choroby.
Hermiona zaczĂŞÂła zbieraĂŚ naczynia, Âżeby podaĂŚ ciasto.
– Powinni byĂŚ zaszczyceni mogÂąc ciĂŞ przyj¹Ì do tego KrĂŞgu – prychnĂŞÂła.
Severus zawaha³ siê chwilê, po czym podniós³ siê i zacz¹³ jej pomagaÌ. Po raz pierwszy w ¿yciu by³ naprawdê bardzo zadowolony z noszenia d³ugiej koszuli.
– Czemu tak mĂłwisz?
– Bo za badanie skÂładnikĂłw i znalezienie, czemu eliksir nie dziaÂła, dostaÂłeÂś juÂż nagrodĂŞ. Modyfikacje procesu warzenia widziaÂłam juÂż na wÂłasne oczy i to nie tylko ostatnio – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na wspomnienie ksi¹¿ki, z ktĂłrej korzystaÂł Harry na ich ostatnim, szĂłstym roku. – A czytajÂąc Proroka wiem, Âże wynalazÂłeÂś niedawno eliksir opóŸniajÂący. Daj mi te talerze i siadaj, zaraz wracam.
Severus z ulg¹ poda³ jej talerze i usiad³. Mia³a racjê. Na widok jej sylwetki na nowo zrobi³o mu siê gor¹co. Jego ma³y czarodziej wyraŸnie przechodzi³ dziœ swój dzieù tortur. Kiedy Hermiona wnosi³a ciasto, na wszelki wypadek spojrza³ na pó³kê z ksi¹¿kami.
– Mugolskie kupione – powiedziaÂła, stawiajÂąc przed nim roladĂŞ biszkoptowÂą z kremem i truskawkami. – Mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdzie ci smakowaÂło. Nie miaÂłam czasu bawiĂŚ siĂŞ w pieczenie.
– CaÂły czas pisaÂłaÂś?
Skinê³a g³ow¹. By³a z siebie dumna. Gdy poustawia³a w odpowiedniej kolejnoœci wszystkie wydarzenia z pierwszego roku, zrobi³a analizê przyczyn i skutków, bo pokazywa³o to wyraŸnie, w jaki sposób dzia³a mechanizm uprzedzeù i jak prowadzi do podzia³ów w spo³eczeùstwie. Potem zrobi³a listê kluczowych postaci i ich charakterystykê i umieœci³a je w tabeli, któr¹ zamierza³a uzupe³niaÌ opisuj¹c ka¿dy rok.
– Jeszcze nie zaczĂŞÂłam pisaĂŚ... BĂŞdĂŞ potrzebowaÂła twojej pomocy. Nie pamiĂŞtam wszystkiego, co wydarzyÂło siĂŞ w tamtym czasie, a poza tym wtedy zupeÂłnie inaczej rozumieliÂśmy pewne rzeczy. A nie chcĂŞ nic przeinaczaĂŚ – podaÂła mu plik pergaminĂłw zapeÂłnionych jej drobnym, regularnym pismem.
Severus przejrzaÂł je pobieÂżnie.
– MogĂŞ je ze sobÂą wzi¹Ì? Przeczytam wszystko i ci jutro oddam – powiedziaÂł, nie zastanawiajÂąc siĂŞ nad tym, co mĂłwi i dopiero po chwili dotarÂło do niego, Âże z ten sposĂłb zaproponowaÂł jej spotkanie. Merlinie, zdecydowanie lepiej w Hogwarcie! I nie dawaj jej Âżadnych kieliszkĂłw.
W Hermionie wybuchnê³a radoœÌ. Staraj¹c siê opanowaÌ na³o¿y³a mu porcjê ciasta.
– Widzimy siĂŞ u mnie? Czy u ciebie?
– U mnie. PrzynieÂś resztĂŞ ubraĂą dla Minerwy, przy okazji bĂŞdzie mogÂła porobiĂŚ w nich magiczne skrytki.
Zjedli ciasto i wypili niezbyt mocnÂą kawĂŞ i w ostatniej chwili Severus przypomniaÂł sobie o pluskwie.
– Zanim pĂłjdĂŞ, wyczyœÌ jej pamiĂŞĂŚ – powiedziaÂł, podajÂąc jej czarne pudeÂłeczko.
– Ale skoro powiedziaÂłeÂś mi... – zaczĂŞÂła protestowaĂŚ Hermiona, ale urwaÂła, kiedy przekrzywiÂł gÂłowĂŞ i ÂściÂągn¹³ mocno brwi.
Szybko w³¹czy³a komputer i pod³¹czy³a pamiêÌ. Severus przygl¹da³ siê jej, gdy kasowa³a zawartoœÌ. Gdyby to by³ ktoœ inny, mo¿e tylko uda³aby, ¿e wykasowa³a zapis, ale nie odwa¿y³aby siê... a nawet nie chcia³a tego zrobiÌ jemu. Ufa³ jej, a ona nie chcia³a straciÌ tego zaufania.
Potem po¿egnali siê i Severus œwisn¹³ przed szkoln¹ bramê. Krótki spacer do zamku w ciemnoœciach dobrze mu zrobi³. Kiedy wszed³ do swoich komnat, najpierw wzi¹³ zimny prysznic, a dopiero potem pozwoli³ sobie na rozmyœlania o dzisiejszym wieczorze.
PrzyjaŸù. Powiedzia³eœ sobie, ¿e to ma byÌ przyjaŸù. ¯a³osny, naiwny idioto...
Pokrêci³ g³ow¹, bo zrozumia³, ¿e doszed³ do punktu, w którym absolutnie nie by³o miejsca na takie uczucie. To nie by³a przyjaŸù, ale pragnienie jej. Fizyczne po¿¹danie jej ca³ej. ChêÌ poczucia dotyku jej skóry na jego skórze, kochania jej a¿ do koùca... Dziœ znalaz³ w sobie resztkê si³ na to, ¿eby odwróciÌ spojrzenie od jej gestów, ale tak niewiele brakowa³o... I to go prawie z³ama³o. Czy jutro mu siê to uda? To by³o zupe³nie obezw³adniaj¹ce uczucie i nie wiedzia³, jak d³ugo jeszcze bêdzie móg³ z nim walczyÌ.
Lecz to nie by³o tylko po¿¹danie jej cia³a. Chcia³ zdecydowanie wiêcej. Nie chcia³ pozwoliÌ jej odejœÌ o poranku, ale rozpaczliwie chcia³ j¹ zatrzymaÌ w swoim ¿yciu. Oczami wyobraŸni widzia³, jak razem warz¹ eliksiry... jak on przygotowuje sk³adniki i podaje jej, ¿eby je wymiesza³a... jak siedz¹ razem i ona robi notatki na brzegu jego ksi¹¿ek, jak pomaga mu w przygotowaniu szkolnych dokumentów, jak rozmawiaj¹ godzinami... chcia³, ¿eby pokaza³a mu swój œwiat, chcia³ zobaczyÌ i zrozumieÌ wszystko, co jej siê podoba. Móg³by chodziÌ na spacery po mugolskich miastach, mieszkaÌ w mugolskim domu, pomagaÌ jej walczyÌ o prawa dla skrzatów domowych... Wszystko, byle tylko móc z ni¹ byÌ.
Nie by³o ju¿ dwóch czêœci jego umys³u. Racjonalna czêœÌ podda³a siê i po³¹czy³a z t¹ drug¹ i w tej chwili móg³ marzyÌ ju¿ tylko o tym, ¿eby spróbowaÌ. Nie by³ ju¿ w stanie wmawiaÌ sobie, ¿e to powinno zakoùczyÌ siê na przyjaŸni. Chcia³ spróbowaÌ, ale i ba³ siê, panicznie siê ba³. Gdyby go odrzuci³a, nie chcia³by tego prze¿yÌ. Nie drugi raz. W tej chwili powstrzymywa³ go jeszcze ten strach, ale ...
Ale czemu miaÂłaby go odrzuciĂŚ? Lily go odrzuciÂła, bo zawiodÂła siĂŞ na nim i wolaÂła jego najwiĂŞkszego wroga. Ale nie zawiĂłdÂł Hermiony i przysiÂągÂł sobie, Âże nie zawiedzie jej nigdy. Czy to dawaÂło mu prawo do tego, Âżeby odwaÂżyĂŚ siĂŞ sprĂłbowaĂŚ?
ByÂła piĂŞkna i mÂłoda, o wiele mÂłodsza od niego. Czy miaÂł prawo swoim egoizmem zniszczyĂŚ jej Âżycie domagajÂąc siĂŞ wzajemnoÂści?
Przecie¿ jeœli nie bêdzie chcia³a, to mu to oka¿e. Mo¿e warto spróbowaÌ choÌ trochê? Mo¿e spróbowaÌ j¹ uwieœÌ i zobaczyÌ, jak bêdzie reagowaÌ? I zatrzymaÌ siê przy najl¿ejszym proteœcie...
Dochodzi³a ju¿ pó³noc, kiedy wyczerpany szalej¹cymi w nim sprzecznoœciami ostatecznie podda³ siê. Wmówi³ sobie, ¿e zatrzyma siê, kiedy tylko zauwa¿y, ¿e Hermiona nie chce tego samego. Wiedzia³, ¿e to by³o k³amstwo, ale nie mia³ ju¿ si³y walczyÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?