Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Czwartek, 23.07

List Severusa nie zosta³ opublikowany w Proroku, ale ukaza³ siê w ¯onglerze. Poniewa¿ wiêkszoœÌ ludzi kupowa³a w tej chwili obie gazety wiedz¹c, ¿e z Proroka o wszystkim siê nie dowiedz¹, uznaÌ mo¿na by³o, ¿e czarodziejskie spo³eczeùstwo przeczyta³o, co napisa³. Za to Prorok opublikowa³ oœwiadczenie Pete'a Earnshaw z Departamentu Edukacji o tym, ¿e rz¹d nie pozostaje g³uchy na wszelkie propozycje, które do niego docieraj¹ i traktuje je bardzo powa¿nie. Dlatego te¿ najprawdopodobniej w przysz³ym tygodniu zorganizuje wizytê w nowej szkole, na któr¹ zaprosi przedstawicieli najbardziej wp³ywowych gazet i rozg³oœni radiowych.
Severus by³ pewny, ¿e us³yszy parê s³ów o sobie podczas obiadu i siê nie myli³. Norris by³ wyj¹tkowo wœciek³y. NajwyraŸniej s¹dzi³, ¿e po wtorkowym liœcie ma spokój na jakiœ czas i dzisiejsze oœwiadczenie da im trochê czasu. Tymczasem cholerny Snape musia³ znów namieszaÌ.
Lawford prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ przyjaciela argumentujÂąc, Âże dziÂś Snape z pewnoÂściÂą przeczytaÂł artykuÂł i to powinno „zamkn¹Ì go" na jakiÂś czas.
Severus obieca³ sobie jeszcze dziœ przes³aÌ jak¹œ odpowiedŸ do Proroka i ¯onglera.
Okaza³o siê, ¿e ktoœ anonimowo poinformowa³ redakcjê Proroka, ¿e regularnie w Dziurawym Kotle odbywaj¹ siê spotkania grona przeciwników polityki rz¹du i nastêpnie rozsy³ane s¹ informacje do innych, mniej odwa¿nych. Norris uzna³, ¿e nale¿y wprowadziÌ kontrolê sowiej poczty, bo w ten sposób bêd¹ mogli wpaœÌ na ich trop. O szczegó³ach mieli porozmawiaÌ w sobotê u Bensona.
Kiedy tylko wróci³ do Hogwartu, wys³a³ wiadomoœÌ Hermionie, ¿e pods³ucha³ Norrisa i Lawforda. Oczywiœcie móg³ zaczekaÌ do wieczora, ¿eby jej o tym powiedzieÌ, ale... nie móg³ siê opanowaÌ. Od wczorajszego wieczora brakowa³o mu jej, a poza tym czu³ jak¹œ niewypowiedzian¹ radoœÌ na myœl o niej. Mo¿e dlatego, ¿e wczoraj stchórzy³ i podj¹³ wreszcie decyzjê, ¿e spróbuje j¹ uwieœÌ.
PrĂłcz radoÂści baÂł siĂŞ, bo nie miaÂł pojĂŞcia, jak siĂŞ za to zabraĂŚ. No i caÂły czas baÂł siĂŞ odrzucenia.
Hermiona potwierdzi³a, ¿e zjawi siê o siódmej, œwistoklikiem do jego saloniku, wiêc zanotowa³ w myœlach, ¿e ma zdj¹Ì os³ony na ten czas i zabra³ siê za pisanie notatki do Proroka i ¯onglera.
Hermiona wróci³a z pracy i przebra³a siê w w¹skie jeansy i doœÌ obcis³¹ podkoszulkê.Wiedzia³a, ¿e ma siê spotkaÌ choÌ na chwilê z profesor McGonagall, wiêc nie pozwoli³a sobie na ¿aden inny, bardziej kobiecy strój. Potem spakowa³a do torby kilka bluzek, w których chcia³a mieÌ magiczne skrytki i zdecydowa³a siê do³¹czyÌ do nich równie¿ krótk¹ br¹zow¹ sukienkê z dekoltem, której nie odwa¿y³a siê za³o¿yÌ, kiedy wybiera³a siê warzyÌ z Severusem eliksiry trzy tygodnie temu. Mia³a nadziejê, ¿e jej surowa pani profesor nie zwróci uwagi na d³ugoœÌ...
Z niecierpliwoÂściÂą doczekaÂła do siĂłdmej i aktywowaÂła Âświstoklik. Kiedy wylÂądowaÂła w saloniku, bez maÂła wpadÂła na profesor McGonagall. Po krĂłtkim przywitaniu, starsza czarownica poklepaÂła HermionĂŞ po ramieniu.
– SÂłyszaÂłam, Âże miaÂłaÂś doskonaÂły pomysÂł sporzÂądzenia notatek do Historii Nowoczesnej.
Dziewczyna uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ niepewnie.
– To... tylko taka maÂła pomoc. Zanim nowy profesor nie napisze prawdziwego podrĂŞcznika...
Severus wskaza³ Hermionie fotel ko³o swojego i w duchu zgrzytn¹³ zêbami na widok Minerwy siadaj¹cej po drugiej stronie sto³u. Szczêœcie, ¿e potrafi³ nad sob¹ panowaÌ, wiêc z jego twarzy nie mo¿na by³o nic wyczytaÌ.
– PododawaÂłem komentarze na brzegach, bo, tak jak mĂłwiÂłaÂś, nie wszystko wtedy dobrze zrozumieliÂście – powiedziaÂł spokojnym tonem. – Potem je przejrzymy, bo muszĂŞ ci dokÂładnie wyjaÂśniĂŚ, co siĂŞ wtedy dziaÂło. JeÂśli chodzi o twĂłj spis chronologiczny, dorzuciÂłem dwie sprawy. O jednej z nich pewnie zapomniaÂłaÂś, o drugiej nie miaÂłaÂś pojĂŞcia.
– To znaczy? – spytaÂła, zastanawiajÂąc siĂŞ, czy faktycznie nie miaÂła pojĂŞcia. Ostatecznie juÂż na pierwszym roku udaÂło im siĂŞ wepchn¹Ì nos w ró¿ne sprawy.
– ZapomniaÂłaÂś o trolu – popatrzyÂł na niÂą, ciekaw, jak zareaguje.
Hermiona parsknĂŞÂła Âśmiechem.
– Nie zapomniaÂłam, o czymÂś takim nie moÂżna zapomnieĂŚ. Ale po prostu nie uznaÂłam tego za waÂżne.
Minerwa uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do dziewczyny.
– OsobiÂście to wydarzenie zaliczyÂłabym do jednego z waÂżniejszych. Czy to nie dziĂŞki temu powstaÂło ZÂłote Trio?
Severus uœmiechn¹³ siê k¹cikiem ust.
– Za tamtych czasĂłw byÂłem bardzo daleki od nazywania was ZÂłotym Trio.
– MogĂŞ siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ, Âże byliÂśmy raczej Piekielnym Trio... – mruknĂŞÂła dziewczyna. – A czemu to miaÂłoby byĂŚ takie waÂżne?
– Bo profesor Quirrell potrafiÂł naraziĂŚ bezpieczeĂąstwo setek uczniĂłw, nawet tych czystej krwi, po to, Âżeby sprĂłbowaĂŚ dostaĂŚ siĂŞ do Kamienia – odparÂł. – Gdyby nie pies Hagrida, byĂŚ moÂże by mu siĂŞ to udaÂło.
– Faktycznie – przyznaÂła mu racjĂŞ. – A ta druga?
– Quirrell znaÂł siĂŞ na legilimencji.
– To by wiele wytÂłumaczyÂło... A skÂąd wiesz? – spytaÂła zupeÂłnie automatycznie.
Minerwa podniosÂła gwaÂłtownie gÂłowĂŞ, zdumiona, ale Âżadne z nich nie zwrĂłciÂło na niÂą uwagi. No wreszcie pozwoliÂł jej zwracaĂŚ siĂŞ do niego na „ty"...
– Nie wdajÂąc siĂŞ w niepotrzebne szczegó³y powiem ci tylko, Âże udaÂło mu siĂŞ wejrzeĂŚ w myÂśli jednego z naszych kolegĂłw, Âżeby dowiedzieĂŚ siĂŞ, czego bardzo pragn¹³, by potem mĂłc mu to ofiarowaĂŚ. I wyciÂągn¹Ì od niego bardzo istotne wiadomoÂści – powiedziaÂł Severus.
Hermiona myÂślaÂła chwilĂŞ, czy przyznaĂŚ siĂŞ do niektĂłrych spraw. W koĂącu zdecydowaÂła, Âże tak.
– I to coÂś to byÂło jajo smoka?
Severus byÂł zdecydowany nie zdradziĂŚ tajemnicy Hagrida, wiĂŞc fakt, Âże Hermiona wygÂłosiÂła jÂą peÂłnÂą piersiÂą zdecydowanie go zaskoczyÂł. SpojrzaÂł na MinerwĂŞ i uniĂłsÂł brew do gĂłry.
– SkÂąd wiesz?
– Có¿... MusieliÂśmy trochĂŞ pomagaĂŚ Hagridowi przy karmieniu Norberta... I kiedy urĂłsÂł i nie moÂżna byÂło juÂż nad nim zapanowaĂŚ, oddaliÂśmy go przyjacioÂłom Charliego Wesleya, Âżeby zabrali go ze sobÂą do Rumuni...
Minerwa zacisnĂŞÂła usta.
– Kiedy to byÂło...?
– Wtedy, kiedy Filch zÂłapaÂł nas o pó³nocy na WieÂży Astronomicznej... – przyznaÂła dziewczyna ze skruchÂą.
Severus odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ na bok. Rozmowa robi siĂŞ coraz bardziej interesujÂąca...
– Merlinie! – Minerwa nie umiaÂła tak dobrze ukrywaĂŚ uczuĂŚ, jak jej kolega. – Hermiono...! Jak mogliÂście...!
– No... przecieÂż nie zostawilibyÂśmy Hagrida bez pomocy... Profesor Dumbledore wyrzuciÂłby go, gdyby siĂŞ dowiedziaÂł!
Starsza czarownica westchnê³a z niedowierzaniem krêc¹c g³ow¹, zaœ Severus zdecydowa³ pomin¹Ì to milczeniem. Powiedzenie jej teraz, ¿e za coœ takiego powinno siê wywaliÌ ich ze szko³y po pierwsze nie mia³o ju¿ sensu, by³o na to trochê za póŸno, a po drugie zdecydowanie nie by³ to najlepszy sposób na uwiedzenie jej.
– MoÂże zajmijmy siĂŞ tym, po co tu przyszÂłaÂś – powiedziaÂł stanowczo. – Po dorzuceniu tych dwĂłch spraw twĂłj spis bĂŞdzie kompletny.
Siêgn¹³ po plik notatek Hermiony z jego komentarzami na brzegach i po³o¿y³ przed nimi.
– Po pierwsze, o nadchodzÂącym niebezpieczeĂąstwie profesor Dumbledore dowiedziaÂł siĂŞ od centaurĂłw. Gdyby nie to, byĂŚ moÂże KamieĂą Filozoficzny zostaÂłby u Nicolasa Flamela. Jak to by siĂŞ mogÂło skoĂączyĂŚ, moÂżesz sobie wyobraziĂŚ. Po drugie nie zostaÂł on nawet czasowo ukryty w Gringocie, to byÂł tylko rodzaj puÂłapki dla tego, komu udaÂłoby siĂŞ do ukraœÌ...
Minerwa doskonale zna³a tamte wydarzenia, wiêc uzna³a, ¿e najlepiej bêdzie, jak wróci do siebie i zajmie siê robieniem magicznych skrytek. Poza tym nie mia³a ochoty dowiedzieÌ siê o innych wydarzeniach, w których bra³a udzia³ Hermiona. Wa³êsanie siê ze smokiem o pó³nocy jej wystarczy³o.
Hermiona podziĂŞkowaÂła jej jeszcze raz za pomoc i poÂżegnaÂła siĂŞ serdecznie. Oboje skrycie odetchnĂŞli z ulgÂą. Wreszcie zostali sami.
Severus zacz¹³ jej wyjaœniaÌ wszystkie niezrozumia³e wówczas sprawy. Robi³a na bie¿¹co notatki, tak jak to robi³a jako asystentka Rockmana. Czasami pyta³a, chc¹c znaÌ wiêcej szczegó³ów, niekoniecznie, ¿eby móc o tym napisaÌ, ale choÌby dla samej siebie. Czasami zaœ Severus dopytywa³ siê w jaki sposób dowiedzieli siê tego czy owego.
Kiedy pisa³a, Severus pochyla³ siê ku niej i mog³a czuÌ ciep³o promieniuj¹ce od jego rêki tu¿ ko³o jej rêki i drugiej, na oparciu jej fotela i robi³o siê jej miêkko. Gdy prostowa³a siê, bez ma³a mog³a oprzeÌ siê o niego. Pachnia³ jakimœ ostrym, mêskim szamponem albo wod¹ po goleniu i zanim zaczyna³a na nowo pisaÌ, wci¹ga³a g³êboko powietrze, by chwilê d³u¿ej cieszyÌ siê jego zapachem. I czu³a, ¿e mog³aby tak spêdziÌ ca³e tygodnie, miesi¹ce ws³uchuj¹c siê w jego g³êboki, aksamitny g³os tu¿ przy jej uchu...
ByÂło juÂż po dziesiÂątej, kiedy skoĂączyli dyskutowaĂŚ na temat sprowadzenia do Hogwartu zwierciadÂła Ain Eingarp.
– SkoĂączmy na dzisiaj. Musisz byĂŚ zmĂŞczona – zdecydowaÂł Severus, patrzÂąc na jej notatki.
– Nie... nie jestem... – zaprotestowaÂła dziewczyna i na widok ostatnich linijek zapisanych trochĂŞ rozchwianym pismem dodaÂła. – Chcesz powiedzieĂŚ, Âże zaczĂŞÂłam bazgraĂŚ?
PokrĂŞciÂł delikatnie gÂłowÂą.
– Masz... piĂŞkny charakter pisma – powiedziaÂł miĂŞkko i odszukaÂł jej oczy.
– Och... dziĂŞkujĂŞ – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ i odwrĂłciÂła wzrok czujÂąc, jak siĂŞ rumieni.
Severus przywoÂłaÂł czarne pudeÂłeczko.
– PodsÂłuchaÂłem dziÂś Norrisa i Lawforda. OdsÂłuchaj tego jutro.
– MĂłwili coÂś waÂżnego?
– NajwaÂżniejsze z tego jest to, Âże Norris chce wprowadziĂŚ kontrolĂŞ sowiej poczty, bo ktoÂś poinformowaÂł Proroka o odbywajÂących siĂŞ regularnie w Dziurawym Kotle spotkaniach przeciwnikĂłw obecnego rzÂądu.
Hermiona obrĂłciÂła siĂŞ ku niemu gwaÂłtownie i zakryÂła usta dÂłoniÂą.
– Merlinie! Trzeba ich ostrzec! JeÂśli ich zÂłapiÂą...
– JuÂż to zrobiÂłem. WysÂłaÂłem sowĂŞ do Toma, Âżeby przekazaÂł wiadomoœÌ komu trzeba. Nie podpisaÂłem siĂŞ, dla nich nie ma znaczenia kto ich ostrzega.
– MyÂślisz, Âże bĂŞdÂą dalej siĂŞ spotykaĂŚ?
– NiektĂłrzy moÂże siĂŞ przestraszÂą, ale wiĂŞkszoœÌ z nich po prostu zejdzie do podziemia. MuszÂą siĂŞ dobrze ukryĂŚ, wtedy Norris ich nie dostanie.
– JeÂśli ich zÂłapie, z pewnoÂściÂą skoĂączÂą w Azkabanie – westchnĂŞÂła, przygryzajÂąc lekko dolnÂą wargĂŞ.
Severus pokrêci³ przecz¹co g³ow¹ i delikatnie musn¹³ palcami jej policzek i zatrzyma³ go na k¹ciku jej ust.
– Nie... Nie rĂłb tak... – szepn¹³.
Hermiona rozchyliÂła usta, bo zrobiÂło siĂŞ jej sÂłabo. JedynÂą rzeczÂą, jaka przyszÂła jej go gÂłowy, byÂło kiwniĂŞcie gÂłowÂą.
– JeÂśli czegoÂś siĂŞ dowiemy, od razu ich poinformujemy. Jutro napiszĂŞ do Toma, Âże bĂŞdĂŞ nadal siĂŞ z nimi kontaktowaÂł przez niego.
PrzeÂłknĂŞÂła z trudem i znĂłw skinĂŞÂła, nie wiedzÂąc do koĂąca na co siĂŞ zgadza. Nie umiaÂła nawet zebraĂŚ myÂśli.
– PrzeesÂłcham to – wymamrotaÂła, siĂŞgajÂąc po pudeÂłeczko. – Ale jutro... jak mam to oddaĂŚ?
– Jutro podsÂłucham ich i przejrzĂŞ potem moje wspomnienie. Oddasz mi wieczorem... JeÂśli oczywiÂście bĂŞdziesz miaÂła czas.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ trochĂŞ nieprzytomnie.
– OczywiÂście, Âże bĂŞdĂŞ miaÂła! Jutro o siĂłdmej, tak?
– Doskonale. WiĂŞc do jutra, Hermiono. I dziĂŞkujĂŞ ci bardzo, Âże znajdujesz dla mnie czas. Nawet nie wiesz, jak bardzo liczy siĂŞ dla mnie twoja pomoc.
– Och, to... to... cieszĂŞ siĂŞ, Âże mogĂŞ coÂś dla ciebie zrobiĂŚ!
Severus podziĂŞkowaÂł Âłagodnym uÂśmiechem.
– Dobranoc, Hermiono. I do jutra.
– Do jutra, Severusie... Dobranoc.


PiÂątek, 24.07

W piÂątkowym Proroku ukazaÂła siĂŞ odpowiedÂź Ministra na apel FrancuzĂłw o zmianĂŞ decyzji o zamkniĂŞciu granic. Hermiona siedziaÂła na PokÂątnej w niewielkim barze, wciÂśniĂŞta w kÂąt i czytaÂła Proroka. Gdy zobaczyÂła wypowiedÂź Kingsleya, niemal jĂŞknĂŞÂła.
„ Wielka Brytania jest suwerennym krajem i nie potrzebuje zgody ani porad rzÂądĂłw innych krajĂłw do podejmowania decyzji dotyczÂących spraw wewnĂŞtrznych. ProponujĂŞ, Âżeby francuski Minister zaj¹³ siĂŞ sprawami swojego kraju i uspokojeniem krytycznej sytuacji, ktĂłra w tej chwili panuje we Francji."
Biedny Kingsley...
Chwilê zastanawia³a siê, jak zareaguje francuski Minister na to oœwiadczenie. Kiedy pomyœla³a, ¿e dobrze by³oby, gdyby skontaktowa³a siê z Jean Jacquesem przez Ricky'ego, przypomnia³o siê jej, ¿e powinna go poprosiÌ o zorganizowanie ochrony jej rodziców. Sama nie wymyœli³a nic lepszego i istotnie, czas by³ najwy¿szy siê tym zaj¹Ì. To z kolei nasunê³o jej pomys³, ¿e z Severusem powinni otoczyÌ jego dom Zaklêciem Fideliusa.
Severus...
Patrzy³a nadal w gazetê, ale przesta³a widzieÌ ruszaj¹ce siê postacie na zdjêciach. Od wczorajszego wieczora ci¹gle powraca³a myœl¹ do chwili, kiedy dotkn¹³ jej policzka i ust. Ile¿ to mia³a teraz pomys³ów, jak mog³a zareagowaÌ... co mog³a zrobiÌ, ¿eby w jakiœ sposób sprowokowaÌ go do dalszej reakcji.
WyobraÂżaÂła sobie dziesiÂątki scen, kiedy to przytrzymuje jego dÂłoĂą i wtula siĂŞ w niÂą zamykajÂąc oczy, a kiedy je otwiera, widzi go tak bardzo, bardzo blisko... albo jak bierze jÂą w swoje obie dÂłonie i...
Nie umiaÂła wymyÂśliĂŚ, co staÂłoby siĂŞ potem, ale z pewnoÂściÂą zrozumiaÂłby, co wtedy czuÂła.
Teraz. Tymczasem jedyne, co wczoraj zrobiÂła, to stanie z rozdziawionÂą gĂŞbÂą, wpatrywanie siĂŞ w niego tĂŞpo, jak ta krowa i mamrotanie bezsensownie pod nosem.. Szczyt elegancji, doprawdy!
WestchnĂŞÂła ciĂŞÂżko. Wczoraj odniosÂła wraÂżenie, Âże coÂś siĂŞ dzieje, coÂś czego nie rozumiaÂła, lecz odczuwaÂła, ale nie umiaÂła powiedzieĂŚ, co to byÂło. To jak chwilami pochylaÂł siĂŞ ku niej... jakby szukaÂł jej bliskoÂści.
Czy to moÂżliwe, Âże on teÂż coÂś czuje...? ZaczynaÂła siĂŞ juÂż zupeÂłnie w tym gubiĂŚ.
W Proroku nic ciekawego juÂż nie znalazÂła, wiĂŞc siĂŞgnĂŞÂła po ÂŻonglera. Na wszelki wypadek schowaÂła gazetĂŞ miĂŞdzy stronami Proroka.
DziÂś ÂŻongler miaÂł cztery strony. Na pierwszej znalazÂła informacjĂŞ, Âże z powodu poczynaĂą Ministerstwa Lovegood zaczyna siĂŞ ukrywaĂŚ, ale gwarantuje, Âże kaÂżdy „Dodatek Specjalny" – jak nazywaÂł krĂłtkie wydania, ktĂłre zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ codziennie od pewnego czasu – bĂŞdzie ukazywaÂł siĂŞ regularnie.
Hermiona zd¹¿y³a siê zmartwiÌ tym, ¿e kontakt z Lovegoodem bêdzie od teraz utrudniony i serce zabi³o jej mocniej, kiedy otworzy³a gazetê i na drugiej stronie zobaczy³a zdjêcie Severusa. W pierwszej chwili s¹dzi³a, ¿e to mugolskie zdjêcie, bo spogl¹da³ nieruchomo gdzieœ przed siebie. Mia³ zwyk³y, powa¿ny, spokojny wyraz twarzy. Ale po chwili za³o¿y³ ciaœniej po³y szaty, skrzy¿owa³ rêce na piersi i potrz¹sn¹³ g³ow¹ odrzucaj¹c kosmyk w³osów, który osun¹³ mu siê na policzek. Na zdjêciu mia³ krótsze w³osy ni¿ teraz i blad¹ twarz, na której dostrzec mo¿na by³o dumê. Pewnie to zdjêcie zrobione tu¿ po jego procesie.
DotknĂŞÂła zdjĂŞcia czubkami palcĂłw i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ delikatnie na myÂśl, Âże spoÂśrĂłd tych wszystkich ludzi, ktĂłrzy bĂŞdÂą je oglÂądaĂŚ tylko ona ma szczĂŞÂście oglÂądaĂŚ tÂą twarz uÂśmiechniĂŞtÂą...
Czy choĂŚby juÂż to nie znaczy, Âże coÂś miĂŞdzy nami jest? ByĂŚ moÂże... byĂŚ moÂże, moja droga...
ZaczĂŞÂła czytaĂŚ krĂłtkÂą notatkĂŞ.
„Min¹³ ponad tydzieĂą od mojego apelu w sprawie nowej szkoÂły. ProponowaÂłem ustanowienie Komisji, ktĂłra miaÂłaby skontrolowaĂŚ, czy odpowiada ona nie tylko powszechnie przyjĂŞtym normom, ale speÂłnia wszystkie oczywiste zasady bezpieczeĂąstwa. RadziÂłem skorzystaĂŚ z autorytetĂłw spoza naszego kraju. SugerowaÂłem najbardziej oczywiste punkty, ktĂłre mogÂą spowodowaĂŚ problemy.
Do dziÂś nie widzĂŞ sensownej odpowiedzi. Moje pisma wysyÂłane do redakcji Proroka sÂą ignorowane.
DochodzĂŞ do wniosku, Âże albo rzÂąd jest gÂłuchy jak pieĂą, albo kryje siĂŞ za tym coÂś o wiele powaÂżniejszego. CzyÂżbym jednak siĂŞ nie myliÂł i chodziÂło tu o prĂłbĂŞ odizolowania mugolskich dzieci?
JeÂśli tak, to proponujĂŞ zadaĂŚ sobie pytanie w jakim celu. I po raz kolejny odsyÂłam do wydaĂą ÂŻonglera sprzed dwĂłch lat, bo nie sÂądzĂŞ, Âżeby obecnie ktoÂś traktowaÂł powaÂżnie Proroka, ktĂłry w dzisiejszych czasach sÂłuÂży chyba tylko do wycierania rzÂądowych butĂłw."
Hermionie zrobiÂło siĂŞ gorÂąco z zupeÂłnie innego powodu. OdÂłoÂżyÂła gazetĂŞ i spojrzaÂła przestraszonym wzrokiem dookoÂła.
Merlinie, po tym artykule chyba go zabijÂą! Skalkulowane ryzyko, jasne...
Na dole strony widniaÂła relacja z protestu sprzed dwĂłch tygodni, nazwana przez Lovegooda „ostatnim legalnym protestem". Na sÂąsiedniej stronie, obok rysunku biaÂłej ró¿y z wieloma wielkimi, ostrymi kolcami w ksztaÂłcie ró¿dÂżek, moÂżna byÂło przeczytaĂŚ ostrzeÂżenie, Âże obecnie wszelki protest przeciw Ministerstwu jest nielegalny i bĂŞdzie karany. Ksenofiliusz nie omieszkaÂł dodaĂŚ, Âże moÂżna siĂŞ domyÂślaĂŚ czemu to ma dowodziĂŚ.
„Sytuacja jest trochĂŞ podobna do tej sprzed kilku laty. Ró¿nica jest taka, Âże teraz WIEMY, Âże mamy po naszej stronie Severusa Snape'a."
Hermiona postanowiÂła nie kusiĂŚ losu i schowaĂŚ gazetĂŞ. W tej chwili ÂżyÂła, bo Rockman byÂł przekonany, Âże stoi po ich stronie. Tylko od jej dobrej gry zaleÂżaÂło, jak dÂługo jeszcze bĂŞdÂą jej wierzyĂŚ.
Na czwartej stronie byÂło peÂłno listĂłw do redakcji, ale uznaÂła, Âże te przeczyta w domu, przed wycieczkÂą do Hogwartu.
Na czytanie jednak nie miaÂła czasu. Kiedy tylko wybraÂła ubranie na dzisiejszy wieczĂłr, usÂłyszaÂła woÂłanie Ginny przez kominek. RudowÂłosa chciaÂła jÂą zaprosiĂŚ na weekend do Nory.
– Do Nory? – zapytaÂła Hermiona uniosÂła brwi do gĂłry i popatrzyÂła na przyjació³kĂŞ, jakby ta caÂłkiem oszalaÂła.
– MoÂże nie na caÂły weekend – Ginny zaczĂŞÂła siĂŞ lekko wycofywaĂŚ. – Ale choĂŚ na jeden dzieĂą... W niedzielĂŞ po poÂłudniu mama chce wyprawiĂŚ urodziny Harry'ego, bo w nastĂŞpny weekend Billa, Fleur i Charliego nie bĂŞdzie...
– Nie wiem, Ginny... Bardzo bym chciaÂła byĂŚ na urodzinach Harry'ego... ale.. – Hermiona westchnĂŞÂła i odwrĂłciÂła spojrzenie. – Nie umiem sobie wyobraziĂŚ ... nie chcĂŞ spotkaĂŚ twojego brata – powiedziaÂła gwaÂłtownie.
– Miona... przecieÂż nie moÂżesz unikaĂŚ nas caÂłe Âżycie z powodu tego kretyna! – jĂŞknĂŞÂła Ginny.
– Wiem...
I pomyÂśleĂŚ, Âże juÂż miaÂła taki dobry nastrĂłj! Ale jak tylko przypomniaÂła sobie Rona... SpuÂściÂła gÂłowĂŞ, Âżeby ukryĂŚ grymas, ktĂłry pojawiÂł siĂŞ jej na twarzy.
– Ginny... Nie wiem. MoÂże wpadnĂŞ na chwilĂŞ, zobaczĂŞ. ObiecujĂŞ ci, Âże pomyÂślĂŞ o tym i dam ci jutro znaĂŚ, dobrze? – odparÂła po chwili, starajÂąc nadaĂŚ twarzy spokojny wyraz.
Rudow³osa spojrza³a baczniej na przyjació³kê, która wygl¹da³a na zmêczon¹.
– Co w ogĂłle u ciebie sÂłychaĂŚ? – spytaÂła niepewnie.
– W porzÂądku – wzruszyÂła ramionami Hermiona.
Ginny spojrzaÂła na swoje rĂŞce.
– Tak sobie rozmawialiÂśmy z Harry'm... wiesz, czytujemy gazety i widzimy, co siĂŞ dzieje... I boimy siĂŞ, Âże siĂŞ jakoÂś w to wplÂątaÂłaÂś.
Hermiona zerknĂŞÂła szybko na kominek.
– SkÂąd takie przypuszczenia?
– Bo wyraÂźnie widzimy, Âże Snape siĂŞ z tym nie zgada. A skoro wy ze dwoje razem pracujecie... to chyba oczywiste...
– Nie myÂślcie za duÂżo. Sama widzisz, Âże to siĂŞ moÂże Âźle skoĂączyĂŚ – uciĂŞÂła dyskusjĂŞ Hermiona.
– W kaÂżdym razie ÂżyczĂŞ wam powodzenia... i Âżeby to siĂŞ jak najszybciej skoĂączyÂło.
– Czemu jak najszybciej?! – spytaÂła zaskoczona dziewczyna, myÂślÂąc jednoczeÂśnie, Âże chyba pierwszy raz aÂż tak nie zgadza siĂŞ ze swojÂą przyjació³kÂą.
Ta odgarnĂŞÂła wÂłosy do tyÂłu i rzuciÂła jej troskliwe spojrzenie.
– Bo wyglÂądasz na bardzo zmĂŞczonÂą. I... na trochĂŞ zrezygnowanÂą.
Hermiona zdawaÂła sobie sprawĂŞ, Âże nie moÂże ani potwierdziĂŚ, ani zaprzeczyĂŚ.
– Nic takiego. Po prostu maÂło sypiam.
– KtoÂś ci ukradÂł barany? – zaÂżartowaÂła Ginny.
– Jakie barany? – Hermiona zerknĂŞÂła na zegarek i stwierdziÂła, Âże zostaÂło jej jeszcze tylko pó³ godziny na przebranie siĂŞ, uczesanie i umalowanie. MaÂło.
– No wiesz, te do liczenia...
– Ginny, przecieÂż mieszkamy w mieÂście, o czym ty mĂłwisz?
Ginny machnĂŞÂła rĂŞkÂą. Hermiona najwyraÂźniej albo leciaÂła z nĂłg ze zmĂŞczenia, albo nie byÂła w nastroju na Âżarty skoro nie zaÂłapaÂła. Nagle przypomniaÂła sobie ich ostatniÂą rozmowĂŞ. Albo Snape jej ciÂągle docina, wbrew temu co mĂłwiÂła, albo...
– Daj mi znaĂŚ jutro rano, dobrze? I pamiĂŞtaj, Âże niezaleÂżnie od tego, co zrobiÂł ci mĂłj durny brat, wszyscy bardzo ciĂŞ kochamy...
Hermiona uœmiechnê³a siê do przyjació³ki, nadal lekko wzdrygaj¹c na wspomnienie o Ronie.
– DziĂŞkujĂŞ. Dam ci znaĂŚ, przyrzekam – powiedziaÂła tonem, ktĂłry w jakiÂś sposĂłb koĂączyÂł dyskusjĂŞ.
Ginny wstaÂła, poÂżegnaÂła siĂŞ i fiuuknĂŞÂła do siebie, Hermiona zaÂś poszÂła szybko siĂŞ przebraĂŚ.

 

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?