Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

DokÂładnie o siĂłdmej pojawiÂła siĂŞ w saloniku Severusa.
Zasta³a go przy stoliku, przy którym siedzieli wczoraj. Na jej widok podniós³ g³owê, odgarn¹³ w³osy, które opad³y mu na twarz i które natychmiast wróci³y na poprzednie miejsce i przywo³a³ j¹ ruchem rêki.
– DzieĂą dobry, Hermiono.
Hermiona podeszÂła i serce stanĂŞÂło jej na chwilĂŞ, a potem przyspieszyÂło, kiedy zobaczyÂła, gdzie siedziaÂł. Jego fotel byÂł przesuniĂŞty w stronĂŞ jej fotela, tak Âże siadajÂąc w nim musiaÂła byĂŚ blisko niego.
Wymamrota³a powitanie i usiad³a, a Severus nie odsun¹³ siê. Hermiona nie uczyni³a ¿adnego ruchu, ¿eby daÌ mu do zrozumienia, ¿e ma ma³o miejsca.
WyciÂągnĂŞÂła z torby pluskwĂŞ i pamiĂŞĂŚ, kilka stron pergaminu i poÂłoÂżyÂła wszystko stole, koÂło jej notatek z poprzednich rozmĂłw i spotkaĂą.
– Wczoraj spisaÂłam ostatniÂą rozmowĂŞ Norrisa i Lawforda.
– DziĂŞkujĂŞ – przejrzaÂł i przejrzaÂł je. – Ty w ogĂłle poÂłoÂżyÂłaÂś siĂŞ spaĂŚ?
Po prawdzie poÂłoÂżyÂła siĂŞ po trzeciej nad ranem, bo chciaÂła jeszcze przeczytaĂŚ to, co napisaÂła w czasie ich wczorajszej rozmowy.
– Jasne, Âże siĂŞ poÂłoÂżyÂłam. I spaÂłam.
Przesun¹³ wzrokiem po jej zaczerwienionych oczach, nosie i ustach i Hermionie wyda³o siê, ¿e w powietrzu zabrak³o tlenu.
– Chyba niezbyt dÂługo – powiedziaÂł Âłagodnie. – Gotowa na dalsze wyjaÂśnianie?
Zacz¹³ opowiadaÌ jej, jak przygotowali przejœcie do podziemi, w których ukryli Kamieù Filozoficzny i jak wspólnie z innymi profesorami przygotowali kolejne przeszkody. Zanim siêgnê³a do torby po pióro i pergamin, to on siêgn¹³ na brzeg sto³u i poda³ jej przybory do pisania. Kiedy bra³a od niego pióro, ich palce otar³y siê delikatnie i oboje przeszed³ dreszcz.
Hermiona wsÂłuchiwaÂła siĂŞ w jego cichy gÂłos i podobnie jak wczoraj, staraÂła siĂŞ skoncentrowaĂŚ nad tym CO mĂłwi, a nie, Âże do niej mĂłwi.
– SwojÂą drogÂą, jak w ogĂłle dowiedzieliÂście siĂŞ o Kamieniu? – spytaÂł Severus, kiedy skoĂączyÂł wyjaÂśnienia.
– Och, to byÂło trochĂŞ skomplikowane – odparÂła, odgarniajÂąc wÂłosy. – Wpierw przeczytaliÂśmy w Proroku, Âże ktoÂś wÂłamaÂł siĂŞ do krypty 713 w banku Gringotta, ale nic nie ukradÂł, bo trochĂŞ wczeÂśniej zostaÂła ona opró¿niona przez wÂłaÂściciela. Harry przypomniaÂł sobie, Âże Hagrid wzi¹³ stamtÂąd jakiÂś niewielki pakunek, wiĂŞc domyÂśleliÂśmy siĂŞ, Âże to coÂś miaÂł Hagrid. A skoro zaniĂłsÂł to do szkoÂły, wydedukowaliÂśmy, Âże to coÂś zostaÂło ukryte w szkole.
Hermiona zawahaÂła siĂŞ, czy mĂłwiĂŚ dalej.
– Có¿, stÂąd jeszcze daleko do Kamienia – zwrĂłciÂł jej uwagĂŞ Severus.
– No wiĂŞc ktĂłrejÂś nocy... w skrĂłcie ktĂłrejÂś nocy...
– ZnĂłw w³óczyliÂście siĂŞ po zamku...?
– Yhm... I ukryliÂśmy siĂŞ przed Filchem i Irytkiem w zakazanym korytarzu na trzecim piĂŞtrze.
– O ile wiem, drzwi byÂły zamkniĂŞte.
– Ale Alohomora zadziaÂłaÂła – odparÂła Hermiona, a Severus westchn¹³ w duchu. – I tak wpadliÂśmy na Puszka, ktĂłry wyraÂźnie pilnowaÂł jakiejÂś klapy w podÂłodze. To znaczy jeszcze wtedy nie wiedzieliÂśmy, Âże on nazywa siĂŞ Puszek. ZaczĂŞliÂśmy podpytywaĂŚ Hagrida, ktĂłry kazaÂł siĂŞ nam odczepiĂŚ od tematu, bo to miaÂła byĂŚ sprawa miĂŞdzy profesorem Dumbledorem a Nicolasem Flamelem.
Severus opanowaÂł jĂŞkniĂŞcie. MiaÂł wtedy racjĂŞ sÂądzÂąc, Âże Hagridowi nie powinno powierzaĂŚ siĂŞ Âżadnych tajemnic, czy waÂżnych obowiÂązkĂłw.
– No i?
– No i zaczĂŞliÂśmy szukaĂŚ w ró¿nych ksi¹¿kach w bibliotece i dopiero jakiÂś czas póŸniej znaleÂźliÂśmy na jednej z kart z czekoladowych Âżab, Âże Flamel byÂł twĂłrcÂą Kamienia Filozoficznego...
Hermiona popatrzyÂła na niego jednoczeÂśnie dumna i przestraszona. CzuÂła siĂŞ bardzo dziwnie opowiadajÂąc to wszystko. Z jednej strony dobrze, Âże to wszystko staÂło siĂŞ tak, jak siĂŞ staÂło, z drugiej zÂłamali przecieÂż peÂłno przepisĂłw, a miaÂła przed sobÂą nauczyciela i zarazem dyrektora Hogwartu. KtĂłry patrzyÂł na niÂą w bardzo dziwny sposĂłb.
– Wiem, Âże za to wszystko powinniÂśmy wylecieĂŚ ze szkoÂły – mruknĂŞÂła smĂŞtnie, obracajÂąc w palcach piĂłro.
– Có¿... istotnie, nie byliÂście wtedy okazami niewinnoÂści – przyznaÂł. – Ale w tej chwili myÂślĂŞ raczej o tym, jak udaÂło wam siĂŞ przejœÌ przez wszystkie przeszkody, ktĂłre stworzyliÂśmy. MyÂślaÂłem, Âże moja zagadka zÂłamie kaÂżdego, kto siĂŞ za niÂą weÂźmie. Pociesza mnie tylko to, Âże to ty jÂą rozwiÂązaÂłaÂś.
Dziewczyna zarumieniÂła siĂŞ lekko.
– MogĂŞ ciĂŞ zapewniĂŚ, Âże musiaÂłam siĂŞ nad niÂą sporo nagÂłowiĂŚ. Pewnie zajĂŞÂło ci sporo czasu uÂłoÂżenie jej?
– Zagadki o wiele Âłatwiej ukÂładaĂŚ niÂż rozwiÂązywaĂŚ. Ale owszem, spĂŞdziÂłem nad niÂą trochĂŞ czasu. Chcesz coÂś zjeœÌ? Jak¹œ kolacjĂŞ?
– Za kolacjĂŞ dziĂŞkujĂŞ, ale nie odmĂłwiÂłabym odrobiny ciasta...
Severus przywoÂłaÂł wiĂŞc skrzata i poprosiÂł o talerz z ciastami. W tym czasie Hermiona odÂłoÂżyÂła na bok piĂłro i kaÂłamarz. PoprawiÂła siĂŞ na krzeÂśle tak, Âżeby siedzieĂŚ przodem do niego, ale rĂłwnoczeÂśnie, Âżeby byĂŚ nadal blisko.
– MĂłj ojciec byÂł kiedyÂś ÂżoÂłnierzem. Wiesz, jak rycerze... – gdy Severus kiwn¹³ gÂłowÂą, ciÂągnĂŞÂła. – W czasie swojej sÂłuÂżby miaÂł czasem do czynienia z szyframi i nauczyÂł siĂŞ pewnych zasad, ktĂłre pomagajÂą w zÂłamaniu ich. Kiedy byÂłam maÂła, czĂŞsto wynajdowaÂł rozmaite zagadki, szyfry, rebusy i pomagaÂł mi je rozwiÂązywaĂŚ. W ten sposĂłb nauczyÂłam siĂŞ, jak to robiĂŚ. I kiedy znalazÂłam twojÂą zagadkĂŞ... to byÂła po prostu kolejna zagadka do rozwiÂązania, oparta na logice, ktĂłrÂą bardzo lubiÂłam.
– MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże zdaÂłaÂś egzamin – spojrzaÂł na niÂą ciepÂło.
– OWUTEMY w pierwszej klasie?
– CoÂś w tym rodzaju.
To jej coÂś przypomniaÂło.
– Severus...? MyÂślisz, Âże mogÂłabym tak naprawdĂŞ zdawaĂŚ w przyszÂłym roku egzaminy? Wiem, Âże to byÂł tylko pretekst do moich wizyt w Hogwarcie, ale...
Severus uœmiechn¹³ siê i pokrêci³ g³ow¹.
– Tak wÂłaÂśnie sÂądziÂła Minerwa... ÂŻe bĂŞdziesz jednak chciaÂła je zdawaĂŚ.
Dwa skrzaty zjawi³y siê z du¿ym pó³miskiem ciast, talerzykami i sztuÌcami oraz herbat¹ i przez chwilê przygl¹dali im siê, gdy ustawia³y wszystko na biurku. Hermiona przy okazji myœla³a o odpowiedzi Severusa. Nie powiedzia³ ani tak, ani nie, ale zabrzmia³o to jakoœ dziwnie.
– MyÂślisz, Âże nie mam szans? – spytaÂła w koĂącu, nakÂładajÂąc sobie biszkopt z kremem z owocami.
– AleÂż oczywiÂście, Âże masz szanse! PowiedziaÂłbym nawet, Âże zdasz je bez problemĂłw! – zaoponowaÂł. – BĂŞdziesz musiaÂła siĂŞ tylko troszkĂŞ pouczyĂŚ. I nie wiem, jak to bĂŞdzie pasowaĂŚ do rozwoju sytuacji.
Severus popatrzy³, jak dziewczyna bierze do ust ³y¿eczkê i wyjmuje j¹ powoli i przypomnia³ sobie natychmiast nieszczêsny kieliszek. Mia³ j¹ uwieœÌ, a tu wychodzi³o na to, ¿e za chwile straci rozum na widok jej dwuznacznych, choÌ pewnie niezamierzonych gestów.
– Ale mogĂŞ choĂŚ sprĂłbowaĂŚ...?
– OczywiÂście. ZajmĂŞ siĂŞ tym jutro.
Hermiona uœmiechnê³a siê w duchu, nabra³a na ³y¿eczkê kawa³ek ciasta z du¿¹ doz¹ kremu i wziê³a go ust, po czym obliza³a krem ze spodu ³y¿eczki. Mia³a wra¿enie, ¿e Severus zamar³ na chwilê i spuœci³ wzrok.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo, Severusie.
– Nie ma za co, moja droga.
Przez kolejn¹ minutê siedzieli w milczeniu, poruszeni. Hermiona dzióba³a ciasto zapomniawszy, ¿e mia³a jeœÌ i bawiÌ siê ³y¿eczk¹, by go sprowokowaÌ i umia³a tylko myœleÌ o jego odpowiedzi. Moja droga... powiedzia³: moja droga... O Merlinie...!
Severusowi zrobiÂło siĂŞ gorÂąco. Te sÂłowa wyrwaÂły mu siĂŞ caÂłkiem odruchowo i nawet siĂŞ nad nimi nie zastanawiaÂł. I kiedy je powiedziaÂł... MiaÂł wraÂżenie, jakby staÂł obok i sÂłyszaÂł sam siebie mĂłwiÂącego do niej „Moja droga". To zabrzmiaÂło bardzo... czule. Hermiona nie odpowiedziaÂła, moÂże siĂŞ zagalopowaÂł dzisiejszego wieczoru?
Dziewczyna nie odpowiedziaÂła, bo szukaÂła gorÂączkowo jakiegoÂś tematu, byle tylko mĂłc nadal z nim rozmawiaĂŚ. W koĂącu znalazÂła.
– CzytaÂłam twĂłj artykuÂł w ÂŻonglerze. Z jednej strony mam ochotĂŞ powiedzieĂŚ, Âże byÂł cudowny, z drugiej, Âże za chwilĂŞ Norris straci cierpliwoœÌ i... coÂś ci zrobi.
Severus pokiwaÂł gÂłowÂą.
– JuÂż straciÂł. DziÂś powiedziaÂł Lawfordowi, Âże bĂŞdzie musiaÂł zaj¹Ì siĂŞ... jak to powiedziaÂł, moim przypadkiem.
Hermiona zamarÂła z ÂłyÂżeczkÂą ciasta tuÂż przy ustach.
– Merlinie... i co?! PowiedziaÂł coÂś wiĂŞcej?
– Nie. Tylko, Âże siĂŞ zastanowi i porozmawiajÂą o tym jutro.
Odechcia³o siê jej jeœÌ. Od³o¿y³a ³y¿eczkê na talerz z resztk¹ ciasta i postawi³a go na biurku.
– Severus... Kiedy zajmiemy siĂŞ twoim domem? Musimy jak najszybciej go ukryĂŚ, Âżeby nikt nie mĂłgÂł siĂŞ tam dostaĂŚ prĂłcz ciebie, mnie i profesor McGonagall.
– MoÂżemy nawet w ten weekend. Chyba, Âże nie masz czasu...
– Cholera – mruknĂŞÂła cicho, krzywiÂąc siĂŞ. – MoÂże w jutro? Bo w niedzielĂŞ w poÂłudnie idĂŞ do rodzicĂłw. Mama siĂŞ Âźle czuje, wiĂŞc tata prosiÂł mnie o pomoc w zakupach. A potem wieczorem muszĂŞ iœÌ do Nory...
Przez kilka sekund Severus nie rozumiaÂł niechĂŞci w jej gÂłosie, ale po chwili przypomniaÂł sobie, Âże kiedyÂś Hermiona byÂła z Wesleyem i ten jÂą zdradziÂł, wiĂŞc wyrzuciÂła go z domu. Kretyn, idiota, debil. Z drugiej strony powinieneÂś siĂŞ cieszyĂŚ, gdyby nie to, w tej chwili Hermiony by tu nie byÂło. A gdyby byÂła, z pewnoÂściÂą siedziaÂłaby po drugiej stronie stoÂłu i mĂłwiÂła do ciebie „panie profesorze"...
– I nie chcesz tam iœÌ? – spytaÂł domyÂślnie.
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Powinnam. To gÂłupie unikaĂŚ wszystkich, ktĂłrych siĂŞ kocha tylko dlatego, Âże nie chce siĂŞ widzieĂŚ jednej jedynej osoby.
– Z tego, co mi mĂłwiÂłaÂś, to nie ty powinnaÂś obawiaĂŚ siĂŞ tego spotkania tylko on. IdÂź tam z gÂłowÂą do gĂłry i spraw, Âżeby nie ÂśmiaÂł odezwaĂŚ siĂŞ przy tobie caÂły wieczĂłr – powiedziaÂł stanowczo. – OdwlekajÂąc to tylko utwierdzasz go w przekonaniu, Âże wcale nie jest taki winny skoro to ty go unikasz.
– Tak byÂś zrobiÂł na moim miejscu?
– Och, nie bierz ze mnie przykÂładu – uÂśmiechn¹³ siĂŞ trochĂŞ zÂłoÂśliwie. – Ja spojrzaÂłbym na niego w taki sposĂłb, Âże zbladÂłby tak, Âże Molly by go nie poznaÂła i chciaÂłby schowaĂŚ siĂŞ w szpary od podÂłogi.
Hermiona odwaÂżyÂła siĂŞ na niego spojrzeĂŚ. Do tej pory spoglÂądaÂła na swoje rĂŞce, bo czuÂła siĂŞ zdecydowanie Âźle rozmawiajÂąc z nim o Ronie.
– DziĂŞkujĂŞ – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ niepewnie.
– W takim razie widzimy siĂŞ jutro rano, tak?
– O ktĂłrej? I gdzie? – Hermiona wstaÂła i wziĂŞÂła torbĂŞ.
– Tutaj, o jedenastej? Po³ó¿ siĂŞ dziÂś wczeÂśnie spaĂŚ i Âśpij dÂługo, dobrze? – powiedziaÂł miĂŞkkim, niskim gÂłosem i poprawiÂł pasek od torby, ktĂłry zawin¹³ jej siĂŞ na ramieniu. – MiÂłych snĂłw.
To wystarczy³o, ¿eby zabrak³o jej s³ów.
– Yhm...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?