Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Sobota, 25.07

Hermiona przyby³a do Hogwartu punktualnie o jedenastej ubrana w w¹skie jeasny i zwyk³¹ podkoszulkê i luŸny sweter, który przewi¹za³a dooko³a pasa.
W domu d³ugo zastanawia³a siê, jak siê ubraÌ. Grzebi¹c w szafce znalaz³a stare spodnie, bardzo w¹skie, które cudownie podkreœla³y jej szczup³¹ taliê, biodra i gdy siê pochyli³a, napina³y siê na poœladkach. Korci³o j¹, ¿eby je za³o¿yÌ i do tego kus¹ podkoszulkê, ale wiedz¹c, ¿e profesor McGonagall bêdzie im dziœ pomagaÌ, z ¿alem wrzuci³a je z powrotem do szafy. A ju¿ zaczê³a marzyÌ, jak Severus móg³by zareagowaÌ na ni¹, tak ubran¹...
Gdy przylecia³a do saloniku Severusa, Opiekunka jej domu ju¿ tam by³a. Przywita³a siê wiêc z nimi zwyk³ym uœciskiem d³oni, Severus wzi¹³ kilka ksi¹g i aportowali siê do Spinner's End.
Po jego reakcji na pytanie o dzieciùstwo Hermiona domyœli³a siê, ¿e musia³o byÌ niezbyt mi³e. Wyobrazi³a wiêc sobie brzydki, drewniany domek na peryferiach miasta albo, wiedz¹c, ¿e by³ pó³krwi, ma³e mieszkanko w jakimœ blokowisku, rodziców jak ciotka i wuj Harry'ego, mo¿e jakiegoœ ujadaj¹cego kundla... I postanowi³a nie dziwiÌ siê temu, co zobaczy. Ale kiedy przybyli na miejsce, nogi bez ma³a ugiê³y siê pod ni¹ i z najwiêkszym trudem opanowa³a g³uche westchnienie.
Wyl¹dowali na brukowanej, zaœmieconej ulicy, poœród rzêdu pustych, zrujnowanych, ceglanych domów. CzêœÌ trzyma³a siê jeszcze w ca³oœci, ale w niektórych zawali³y siê ju¿ dachy albo ca³e œciany, tworz¹c na ziemi gruzowisko cegie³ i zaprawy, wœród których wystawa³y kikuty drewna, desek i jakichœ metalowych prêtów.
W wiêkszoœci osta³ych domów okna by³y pozabijane deskami albo zia³y w nich czarne, martwe dziury. W niektórych stercza³y jeszcze resztki powybijanych szyb. Tylko gdzieniegdzie osta³y siê jeszcze ca³e szyby, po³yskuj¹ce brudn¹ szaroœci¹, jak jakieœ œlepe oczy trupów. Na najbli¿szym domu wisia³a smêtnie na ostatnim gwoŸdziu pordzewia³a, obdrapana tabliczka z resztk¹ nazwy ulicy. Spinner's End. Kostka na ulicy by³a nierówna, wyszczerbiona, powysadzana jakimiœ nêdznymi chwastami, które odwa¿y³y siê tu wyrosn¹Ì, po¿ó³k³y i zwiêd³y. W licznych bruzdach i dziurach po³yskiwa³y bagniste ka³u¿e. Gdzieœ niedaleko musia³a przep³ywaÌ jakaœ rzeka przynosz¹c zgni³y, mdl¹cy smród
Hermiona przeÂłknĂŞÂła z trudem ÂślinĂŞ i obrzuciÂła krĂłtkim spojrzeniem zÂłowieszczy komin wystajÂący zza pobliskiego domu.
SÂłoĂące zbladÂło i nagle znikÂło za ciemnÂą chmurÂą i rĂłwnoczeÂśnie powiaÂł wiatr i zrobiÂło siĂŞ jej zimno. To wszystko nagle skojarzyÂło siĂŞ jej z dementorami i zadrÂżaÂła.
Merlinie... I on tu mieszkaÂł? JeÂśli jego dzieciĂąstwo byÂło jak... jak to cmentarzysko dookoÂła... O mĂłj BoÂże...
Severus podszedÂł do drzwi domu, przed ktĂłrym stali, otworzyÂł trochĂŞ zbutwiaÂłe na dole drzwi i wszedÂł do Âśrodka. Minerwa weszÂła zaraz za nim, wiĂŞc Hermiona nabraÂła powietrza i daÂła krok za nimi bojÂąc siĂŞ tego, co mogÂła zobaczyĂŚ.
Przez okna wpada³o niewiele œwiat³a, wiêc dopiero po chwili zobaczy³a, ¿e znaleŸli siê w ma³ym saloniku. Wszystkie œciany by³y zastawione ksi¹¿kami, po œrodku sta³ stolik, powycierana mocno kanapa i fotele, zaœ na pod³odze le¿a³ stary, zniszczony dywan. Wszêdzie unosi³ siê zapach stêchlizny, ale ku swemu zdziwieniu nie zobaczy³a pok³adów kurzu i brudu. Wszystko by³o czyste, jakby ca³kiem niedawno ktoœ tu sprz¹ta³. Mo¿e jakieœ zaklêcie samoczyszcz¹ce? Albo ¿eby kurz nie osiada³?
Severus otworzyÂł okno i zrobiÂło siĂŞ trochĂŞ jaÂśniej.
– ChodÂźcie – wskazaÂł im kanapĂŞ, a sam usiadÂł na fotelu i poÂłoÂżyÂł na stoliku ksiĂŞgi. – Hermiono, co wiesz o rzucaniu ZaklĂŞcia Fideliusa?
Nie byÂł skrĂŞpowany ani wyglÂądem okolicy, ani domu i to na swĂłj sposĂłb przeraÂżaÂło jeszcze bardziej. Hermiona osunĂŞÂła siĂŞ na kanapĂŞ obok profesor McGonagall.
– No wiĂŞc... – odezwaÂła siĂŞ trochĂŞ sÂłabo. – WiĂŞc to bardzo zÂłoÂżone zaklĂŞcie. Wpierw bĂŞdziemy musieli dokÂładnie wyznaczyĂŚ obszar, ktĂłre zaklĂŞcie ma obj¹Ì. Albo za pomocÂą obrysowania ksztaÂłtĂłw promieniem ró¿dÂżki, albo uÂżywajÂąc do tego Drugiej WyÂższej Teorii Numerologii. W przypadku uÂżycia konturĂłw bĂŞdziemy musieli je jakoÂś nazwaĂŚ, ale sÂądzĂŞ, Âże w tym wypadku bĂŞdzie o wiele lepiej posÂłuÂżyĂŚ siĂŞ numerologiÂą, Âżeby mĂłc rozszerzyĂŚ obszar choĂŚby o kilka stĂłp. Rezultat rĂłwnania podstawimy do zaklĂŞcia pustostanu.
Severus wpatrywaÂł siĂŞ w niÂą skrywajÂąc uÂśmiech. MĂłgÂł siĂŞ domyÂśleĂŚ. Jego Panna-Wiem-To-Wszystko...
– Zanim rzucimy zaklĂŞcie pustostanu, bĂŞdziesz musiaÂła zostaĂŚ StraÂżniczkÂą tego obszaru – wtrÂąciÂła Minerwa.
– OczywiÂście – odparÂła Hermiona. – I tylko ja bĂŞdĂŞ mogÂła je rzuciĂŚ. Potem po prostu przeka¿ê wam TajemnicĂŞ. MyÂślĂŞ, Âże warto byÂłoby uczyniĂŚ ten dom nienanoszalnym, wtedy Norris nie bĂŞdzie mĂłgÂł nawet go usytuowaĂŚ.
– ZajmĂŞ siĂŞ tym – skinĂŞÂła gÂłowÂą Minerwa.
– Dobrze – oceniÂł Severus. – TeÂż myÂślĂŞ, Âże uÂżyjemy numerologii. Dlatego wzi¹³em ze sobÂą mapĂŞ Cokeworth.
Rozwin¹³ na stole mapê, któr¹ wyj¹³ z jednej z ksi¹g i wszyscy pochylili siê nad ni¹.
– Tu jest mĂłj dom – wskazaÂł palcem niewielki kwadrat na skraju mapy.
Hermiona uklêknê³a na pod³odze, ¿eby lepiej widzieÌ. Pergamin by³ miejscami przetarty i trochê poplamiony i kratka mapy by³a s³abo widoczna. Dok³adnie przez œrodek kwadratu przebiega³a pionowa linia, ale pozioma by³a trochê poni¿ej. Wodz¹c palcem po mapie odszuka³a na górze oznaczenie pionowej linii i œci¹gnê³a je zaklêciem ni¿ej, tu¿ przy kwadracie, po czym zrobi³a to samo z oznaczeniem poziomej linii. Zerknê³a na dó³ pergaminu, ale nic tam nie znalaz³a.
– Severusie, gdzie jest skala?
Severus odwin¹³ dó³ mapy i pokaza³ ma³¹ tabelkê, na której liczby najwyraŸniej poprawiane by³y kilka razy piórem.
– MoÂżesz nam powiedzieĂŚ, skÂąd tyle wiesz?
Hermiona odczekaÂła sekundĂŞ zanim przytrzymaÂła mapĂŞ, Âżeby ich dÂłonie siĂŞ nie zetknĂŞÂły. Przy profesor McGonagall musiaÂła uwaÂżaĂŚ na to, co robi.
– NauczyÂłam siĂŞ wielu ró¿nych zaklĂŞĂŚ zanim wybraliÂśmy siĂŞ na poszukiwanie horkruksĂłw. Nie wiedziaÂłam, co moÂże nam byĂŚ potrzebne, wiĂŞc na wszelki wypadek nauczyÂłam siĂŞ rĂłwnieÂż i ZaklĂŞcia Fideliusa. UdaÂło mi siĂŞ go rzuciĂŚ na starÂą szopĂŞ na miotÂły w ogrodzie rodzicĂłw... – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutnawo. – Kiedy im powiedziaÂłam, Âże jÂą rozebraÂłam, Âżeby mieĂŚ czym rozpaliĂŚ w kominku, tata byÂł bardzo zadowolony.
Minerwa uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, zaÂś Severus uniĂłsÂł w gĂłrĂŞ kÂącik ust.
– I zrobiÂłaÂś to uÂżywajÂąc numerologii? – spytaÂła czarownica.
– Tak – Hermiona uznaÂła, Âże nie bĂŞdzie im mĂłwiĂŚ, jak siĂŞ namĂŞczyÂła przeliczajÂąc mugolskie poÂłoÂżenie na czarodziejskie.
– Cudownie. WiĂŞc chyba pozwolimy ci zrobiĂŚ to samo ze Spinner's End. Jak myÂślisz, Severusie?
Severus spojrza³ na dziewczynê w momencie, kiedy ona patrzy³a na niego i uda³, ¿e siê waha, ¿eby móc chwilê podziwiaÌ jej piêkn¹ twarz. W koùcu skin¹³ g³ow¹.
– PowiĂŞksz obszar o trzy stopy w kaÂżdÂą stronĂŞ.
Hermiona byÂła pewna, Âże siĂŞ zgodzi i tylko udaje, Âże siĂŞ namyÂśla.
– DziĂŞkujĂŞ!
Severus przywo³a³ pergamin i pióro i dziewczyna na nowo pochyli³a siê nad map¹. D³u¿sz¹ chwilê zajê³o jej ustalenie dok³adnego po³o¿enia domu, szczególnie w poziomie, lecz nie dlatego, ¿e nie wiedzia³a, jak to zrobiÌ, ale poniewa¿ ba³a siê pope³niÌ b³¹d. To ju¿ nie by³y lekcje z profesor Vector i pomy³ka mog³a ich drogo kosztowaÌ. Jednak szybko pogr¹¿y³a siê w liczbach i odnalaz³a spokój i pewnoœÌ siebie.
DoliczyÂła dodatkowe trzy stopy wzdÂłuÂż, wszerz i wzwyÂż i przepisaÂła na pergamin otrzymane poÂłoÂżenie w stopniach.

22, 23, 24, 25, 26, 27 na 139, 140, 141, 142 na 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17

Nastêpnie wyliczy³a dla ka¿dego stopnia wartoœÌ numerologiczn¹ i ostateczn¹ wartoœÌ dla ka¿dego wymiaru 3, 4, 9
I podstawiÂła do rĂłwnania

O = ȴ ϡ{ A * B * C}

Otrzyma³a 9, co j¹ trochê zdziwi³o, wiêc dla pewnoœci przeliczy³a równanie jeszcze raz. Mog³o byÌ. To by³a ta ³atwiejsza czêœÌ zadania.
– Severus? – spytaÂła, podnoszÂąc gÂłowĂŞ i dopiero wtedy zorientowaÂła siĂŞ, Âże profesor McGonagall nie byÂło w saloniku.
I na widok jego peÂłnego aprobaty spojrzenia zrobiÂło siĂŞ jej jakoÂś miĂŞkko.
– JuÂż znalazÂłaÂś? PokaÂż?
PrzechyliÂł siĂŞ ku niej przyglÂądajÂąc siĂŞ jej wyliczeniom i przesuwajÂąc po nich wÂąskim palcem.
– Jjeszcze nie skoĂączyÂłam... Jak mam nazwaĂŚ ten obszar? – Hermiona nie mogÂła oderwaĂŚ wzroku od jego dÂłoni sunÂącej po pergaminie. – MoÂże byĂŚ Spinner's End? Tak po prostu?
– Jak tylko zechcesz, Hermiono – odparÂł miĂŞkkim gÂłosem.
Nagle zabrak³o jej oddechu, wiêc tylko kiwnê³a g³ow¹ i dr¿¹c¹ d³oni¹ napisa³a SPINNERSEND. Stara³a siê skupiÌ licz¹c wartoœÌ numerologiczn¹, ale doskonale czu³a na sobie jego wzrok i skupienie siê przychodzi³o jej z trudem.
Severus faktycznie wpatrywa³ siê w klêcz¹c¹ ko³o niego dziewczynê. Nie móg³ sobie pozwoliÌ na nic innego, bo Minerwa, która posz³a rzuciÌ na okolicê zaklêcia antymugolskie, w ka¿dej chwili mog³a wróciÌ, lecz przyjemnoœÌ wpatrywania siê w Hermionê by³a zbyt wielka by siê jej wyrzec. Poza tym zauwa¿y³, ¿e dziewczyna spiê³a siê trochê i domyœli³ siê, ¿e wie, ¿e siê jej przygl¹da³. I bardzo dobrze.
Œledzi³ wzrokiem liczby, które wypisywa³a na pergaminie, nie próbuj¹c liczyÌ samemu. Po prostu podziwia³ równe rzêdy lekko zaokr¹glonych cyfr, które pojawia³y siê wolno, ws³uchiwa³ siê w rytmiczne poskrzypywanie pióra, po poruszeniach ramion odnalaz³ jej oddech i stara³ siê oddychaÌ w tym samym tempie... Móg³ tak patrzeÌ ca³¹ wiecznoœÌ. Mog³aby liczyÌ tak jeszcze d³ugo...
Nie uÂżywaÂła tablicy ani Âżadnych innych pomocy do liczenia, najwyraÂźniej znajÂąc wartoÂści dla kaÂżdej litery. To faktycznie jeden z jej ulubionych przedmiotĂłw.
Ale w koĂącu Hermiona wyprostowaÂła siĂŞ wolno, jakby dajÂąc mu czas od odwrĂłcenia wzroku i spojrzaÂła na niego.
– Niezbyt skomplikowane – pokazaÂła piĂŞknÂą dwĂłjkĂŞ na koĂącu linii.
Uniós³ w górê k¹cik ust, wpatruj¹c siê ca³y czas w jej oczy i skin¹³ g³ow¹.
– MogĂŞ sprawdziĂŚ?
Siêgn¹³ po jej pióro i chwilê ich palce zataùczy³y krótki taniec. Móg³by przysi¹c, ¿e dziewczyna przytrzyma³a pióro tak, by nie móg³ go z³apaÌ i bez ma³a wyœliznê³o mu siê z rêki. Oboje z³apali zarówno pióro jak i swoje palce i trzymali je, jakby nie byli pewni, czy to drugie znów go nie puœci.
– Przep...szm – szepnĂŞÂła Hermiona i odsunĂŞÂła szybko rĂŞkĂŞ.
ChciaÂł coÂś powiedzieĂŚ, choĂŚ nie wiedziaÂł co, kiedy nagle wrĂłciÂła Minerwa. Czar prysÂł.
PochyliÂł siĂŞ nad pergaminem, ale zamiast liczyĂŚ, odtworzyÂł sobie w myÂślach nagle przerwanÂą scenĂŞ. I znĂłw... Bez maÂła nadal czuÂł muÂśniĂŞcia jej palcĂłw.
– Dobrze – powiedziaÂł krĂłtko po chwili i wstawiÂł piĂłro do kaÂłamarza.
Minerwa zacisnĂŞÂła usta w grymasie niezadowolenia.
– Mamy juÂż wartoÂści do zaklĂŞcia pustostanu – oznajmiÂła Hermiona. – I to miejsce nazywa siĂŞ po prostu Spinner's End.
– Bardzo dobrze – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ starsza czarownica kÂładÂąc nacisk na „bardzo". – W takim razie moÂże wyjdziemy na zewnÂątrz? Nie ma obawy, Âże w ciÂągu godziny przejdzie tĂŞdy jakiÂś mugol.
Stanêli po œrodku brukowanej ulicy, z daleka od linii granicznej. Minerwa zaczê³a szeptaÌ bardzo d³ug¹ inkantacjê wykonuj¹c powolne ruchy ró¿d¿k¹.
– ... cor meum... memento... – wyÂłowiÂła raptem kilka znajomych s³ów i dopowiedziaÂła w myÂśli resztĂŞ.
Gdy Minerwa dotknê³a ró¿d¿k¹ jej czo³a, przesunê³a ni¹ po jej oczach, ustach i zsunê³a na jej lew¹ pierœ i zakoùczy³a zaklêcie, Hermiona poczu³a, jakby coœ wœliznê³o siê w jej g³owê i sp³ynê³o w dó³, do serca.
Œcisnê³a swoj¹ ró¿d¿kê i wskaza³a ni¹ siebie sam¹.
– Enevio.
Dziwne uczucie nasiliÂło siĂŞ, a potem nagle znikÂło. OtworzyÂła oczy i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do swojej profesor.
– JuÂż.
– Doskonale, Hermiono – odparÂła Minerwa. – Teraz twoja kolej.
Wszyscy troje obrócili siê w kierunku domu i Hermiona skupi³a siê na inkantacji, któr¹ ona mia³a teraz wypowiedzieÌ. Mia³a sprawiÌ, ¿e okreœlony w magiczny sposób obszar mia³ znikn¹Ì. Mia³ staÌ siê pustk¹. Granice mia³y zlaÌ siê ze sob¹ w niewidoczny sposób i ukryÌ go przed ka¿dym, komu ona nie zdradzi Tajemnicy.
SÂłowa przepÂływaÂły przez jej umysÂł, przenikaÂły jej serce, odbijaÂły siĂŞ w ciszy i wracaÂły do niej. Powietrze drÂżaÂło sprawiajÂąc, Âże ksztaÂłty budynku zamazywaÂły siĂŞ i bladÂły coraz bardziej, aÂż znikÂły zupeÂłnie. Ale pozostaÂły wyraÂźne w jej duszy. WidziaÂła i nie widziaÂła zarazem. DostrzegaÂła stojÂący na sÂąsiedniej ulicy dom bez okiem i drzwi, brukowanÂą drogĂŞ, ale rĂłwnoczeÂśnie widziaÂła wyraÂźnie ksztaÂłty nieistniejÂącego juÂż budynku.
Jeszcze tylko kilka s³ów, kilka ruchów ró¿d¿k¹ i... wszystko uspokoi³o siê. Znik³a wizja odleg³ego domu, pustych dziur w œcianach i widzia³a po prostu dom Severusa.
OdwrĂłciÂła siĂŞ, by spojrzeĂŚ na niego i na profesor McGonagall i sÂłowa zamarÂły jej na ustach. Oboje patrzyli siĂŞ przed siebie jak zahipnotyzowani, prĂłbujÂąc dostrzec coÂś, co znikÂło, a co, wiedzieli o tym dobrze, istniaÂło. CoÂś, co ona widziaÂła, a oni juÂż nie.
Pierwszy ockn¹³ siê Severus. Spojrza³ na ni¹ i uœmiechn¹³ siê w bardzo dziwny sposób. Zaraz potem obróci³a siê do niej Minerwa.
– UdaÂło siĂŞ – powiedziaÂła radoÂśnie Hermiona. – Teraz pozostaje mi tylko przekazaĂŚ wam TajemnicĂŞ...
– Zanim to zrobisz, wejdÂź do Âśrodka – poprosiÂła Minerwa. – My z Severusem sprawdzimy, czy wszystko dookoÂła... nie istnieje.
– StanĂŞ przed domem, ale juÂż w obszarze, ktĂłre obejmuje zaklĂŞcie.
PostÂąpiÂła kilka krokĂłw do przodu i stanĂŞÂła tuÂż koÂło drzwi.
Severus mia³ wra¿enie, jakby mrugn¹³ oczami i dziewczyna aportowa³a siê w tym momencie. Jeszcze przed u³amkiem sekundy widzia³ j¹, id¹c¹ przed siebie i nagle znik³a. Tu¿ przed nim sta³ inny budynek, który zna³ z dzieciùstwa, bez drzwi i okien, z osmalon¹ œcian¹. Post¹pi³ przed siebie i dotkn¹³ go. Ceg³a, nagrzana od s³oùca, by³a ciep³a i szorstka. I nade wszystko obca. Rozejrza³ siê dooko³a i przeszed³ za róg budynku. Na pó³nocnej œcianie rós³ mech. Poza tym nie widzia³ nic szczególnego. Obróci³ siê i dostrzeg³ parê kroków od niego Minerwê.
StojĂŞ PRZED moim domem i jednoczeÂśnie na sÂąsiedniej ulicy...
PokrĂŞciÂł gÂłowÂą i wrĂłciÂł na swoje miejsce. I nagle znikÂąd wyszÂła do niego Hermiona.
– I jak? Nie widzieliÂście mnie?
– Nie – odparÂł krĂłtko.
– Masz pergamin, Âżeby zapisaĂŚ nam adres? – spytaÂła Minerwa.
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– To nie bĂŞdzie potrzebne.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko i wyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ do Severusa. Przez chwilĂŞ nie wiedziaÂł, o co jej chodzi i dopiero potem siĂŞ zorientowaÂł. OczywiÂście, wystarczyÂło, jak wprowadzi go do domu!
Poda³ jej rêkê i zacisn¹³ lekko palce dooko³a jej drobnej d³oni.
– ChodÂź – powiedziaÂła cicho.
RuszyÂła przed siebie, na uÂłamek sekundy znikÂła mu z oczu i... nagle zobaczyÂł jÂą znĂłw. DaÂł nastĂŞpny krok przed siebie i wszedÂł do swojego domu.
Rozejrza³ siê dooko³a po trochu zaskoczony, jakby widzia³ coœ nowego, po trochu uspokojony, odkrywaj¹c coœ, co ju¿ zna³. Salonik by³ niezmieniony, pogr¹¿ony w tym samym pó³mroku, ksi¹¿ki sta³y w tych samych miejscach... Na stoliku, przy którym przed chwil¹ siedzieli, nadal sta³ ka³amarz z piórem i pergamin, który zwin¹³ siê w rulonik...
Zorientowa³ siê, ¿e nadal trzyma rêkê Hermiony, ale zamiast puœciÌ j¹, tylko mocniej j¹ uœcisn¹³.
– Widzisz? – spytaÂła dziewczyna.
– WidzĂŞ – uÂśmiechn¹³ siĂŞ.
Dziewczyna rĂłwnieÂż siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła, z wyraÂźnÂą ulgÂą i obrĂłciÂła do drzwi.
– WiĂŞc teraz mogĂŞ zrobiĂŚ to samo...
– Poczekaj!
Byli sami i nikt nie mĂłgÂł im przeszkodziĂŚ, choĂŚ przez te kilka sekund.
– ByÂłaÂś cudowna. I jesteÂś.
Hermiona otworzyÂła usta, ale tylko potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą i zarumieniÂła siĂŞ mocno.
– NaprawdĂŞ tak uwaÂżam.
– DziĂŞkujĂŞ...
– To ja ci dziĂŞkujĂŞ.
Œcisn¹³ jej jeszcze raz rêkê i westchn¹³ ciê¿ko. I poci¹gn¹³ j¹ za sob¹ wychodz¹c.
Hermiona zrobi³a to samo z profesor McGonagall. Wziê³a j¹ za rêkê i wprowadzi³a do domu i gdy starsza czarownica rozgl¹da³a siê z uœmiechem dooko³a, dziewczyna zastanawia³a siê, jak to mo¿liwe, ¿e jej dotyk wydawa³ siê byÌ pusty, nie istnieÌ, jak przed chwil¹ ten dom. Zaœ choÌby najl¿ejszy uœcisk jego d³oni sprawia³, ¿e czu³a go ca³¹ sob¹. Rozgrzewa³, bez ma³a parzy³ i równoczeœnie os³abia³.
– Cudownie siĂŞ spisaÂłaÂś, moja droga. GratulujĂŞ! – odezwaÂła siĂŞ Minerwa.
Dziewczyna odpowiedziaÂła lekkim uÂśmiechem. TO teÂż nie jest to samo.
WyszÂły przed dom, gdzie czekaÂł na nich Severus i Minerwa obejrzaÂła siĂŞ za siebie.
– Wszystko w porzÂądku. Nadal go widzĂŞ.
– WspaniaÂła nowina – stwierdziÂła Hermiona, patrzÂąc na Severusa.
OdpowiedziaÂł jej lekkim uÂśmiechem.
– Zaiste. WspaniaÂła.
Minerwa rzuciÂła na dom zaklĂŞcie nienoszalnoÂści, zabrali ze sobÂą ksiĂŞgi i poÂżegnali. Hermina popatrzyÂła, jak Severus z MinerwÂą deportowali siĂŞ do Hogwartu, spojrzaÂła jeszcze raz na ponury budynek i aportowaÂła siĂŞ do swojego mieszkania.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?