Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Hermiona posz³a do kuchni pomóc trochê pani Wesley. Mia³a nadziejê unikn¹Ì opowiadania ka¿demu z osobna, jak cudown¹ ma pracê, jak wspaniale jej siê uk³ada i ¿e wszystko u niej w porz¹dku. Kiedy z garnków zaczê³y wydobywaÌ siê wspania³e zapachy, Molly kaza³a jej iœÌ przed dom, gdzie wszyscy usiedli przy du¿ym stole zastawionym lekkimi sa³atkami i wêdlin¹. Usiad³a miedzy Ginny i Angelin¹, na wprost Harry'ego i George'a i natychmiast z Ginny zarzuci³y Angelinê tysi¹cami pytaù o samopoczucie, dziecko i tego typu sprawy. Harry i George podœmiewali siê ca³y czas, ¿e tylko pozwoliÌ usi¹œÌ kobietom razem i zawsze siê tak koùczy.
WkrĂłtce zostaÂły podana pieczeĂą z indyka w duszonych warzywach i rozmowy na dÂłuÂższy czas przycichÂły.
Hermiona i Ginny pomogÂły pani Wesley w sprzÂątniĂŞciu ze stoÂłu. ZebraÂły na dwie kupki wszystkie talerze i wylewitowaÂły je do kuchni, Hermiona rzuciÂła zaklĂŞcie i naczynia zaczĂŞÂły siĂŞ same myĂŚ. Ginny wrĂłciÂła po chwili z wielkÂą misÂą ze sztuĂŚcami i z gÂłoÂśnym brzĂŞkiem wrzuciÂła je do zlewu.
– Nie wiem, co siĂŞ dzieje z mamÂą – powiedziaÂła. – Od jakiegoÂś czasu ciÂągle jemy drĂłb. Kurczaki, kaczki, indyka...
– Nie lubisz?
– LubiĂŞ, ale jak tak dalej pĂłjdzie, to mi piĂłra wyrosnÂą...
Obie wybuchnĂŞÂły Âśmiechem.
– Jaki jest jej patronus? Nie kurczak przez przypadek?
RudowÂłosa wzruszyÂła ramionami i wyjĂŞÂła talerzyki na ciasto.
– Wiesz, Âże nie wiem? MoÂże i coÂś w tym jest...
– NajwaÂżniejsze, Âże nadal cudownie gotuje. – Hermiona przypomniaÂła sobie natychmiast Severusa i jego komplementy po zjedzeniu zapiekanki z ziemniakĂłw i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem.
– Psst! Idzie! – rzuciÂła szeptem Ginny i zaczĂŞÂła szukaĂŚ sztuĂŚcĂłw. – Mamo, gdzie sÂą widelczyki?
– MyÂślisz, Âże jak skoĂączyÂłaÂś Hogwart, to moÂżesz zapomnieĂŚ wszystkie zaklĂŞcia? – sapnĂŞÂła Molly, stawiajÂąc na stole puste pó³miski po duszonych warzywach. – Accio widelczyki!
Ginny puœci³a ukradkiem oko do przyjació³ki.
– Nie wiedziaÂłam, czy sÂą jakieÂś w domu i nie chciaÂłam w razie czego przyzwaĂŚ Âżadnych od sÂąsiadĂłw – powiedziaÂła gÂładko. – TrochĂŞ by siĂŞ zdziwili, jakby zobaczyli fruwajÂące sztuĂŚce..
– UwaÂżaj, bo jeszcze ci uwierzĂŞ...
Molly wylewitowa³a na stó³ du¿y tort czekoladowy z kremem i wiœniami i zaczê³a go dekorowaÌ œwieczkami. Gdy wbi³a ostatni¹, dziewiêtnast¹, pierwsza, oczywiœcie wbita z ty³u, przechyli³a siê na bok. Hermiona ju¿ chcia³a siê pochyliÌ i j¹ poprawiÌ, kiedy Molly j¹ odci¹gnê³a.
– Poczekaj... – powiedziaÂła i zdjĂŞÂła jej dÂługi wÂłos z ramienia. – To chyba twĂłj... niczyje inne nie sÂą takie splÂątane – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, przechyliÂła w kierunku zlewu i wrzuciÂła go tam.
Hermionê nagle olœni³o. To by³o przecie¿ takie proste! Severus nie musia³ siê ukrywaÌ przed Smithem! Nale¿a³o po prostu podsun¹Ì mu w³os kogoœ innego!
– Hermiono? – spytaÂła Molly widzÂąc, Âże dziewczyna patrzy caÂły czas w stronĂŞ zlewu. – Wszystko w porzÂądku?
Hermiona ocknĂŞÂła siĂŞ i rozjaÂśniÂła twarz w uÂśmiechu. PoczuÂła, Âże kamieĂą spada jej z serca.
– AleÂż oczywiÂście, pani Wesley! – uÂściskaÂła jÂą mocno. – Nie przejmujcie siĂŞ mnÂą... zaraz do was przyjdĂŞ!
I pobiegÂła do Âłazienki.
Nie mog³a czekaÌ! Chcia³a jak najszybciej napisaÌ do Severusa, powiedzieÌ mu, ¿e jest sposób na Smitha! Najchêtniej powiedzia³aby mu to osobiœcie, ale przecie¿ nie mog³a tak po prostu opuœciÌ urodzin Harry'ego. Promieniej¹c radoœci¹ i czuj¹c siê nagle lekka jak ptak, wyjê³a pospiesznie pergamin i stuknê³a weù ró¿d¿k¹.
– ZnalazÂłam sposĂłb na Smitha! Spotkajmy siĂŞ jutro u mnie. O siĂłdmej. Ubierz siĂŞ w mugolskie ubranie.
Patrzy³a przez chwilê na pergamin, ale odpowiedŸ siê nie pojawia³a. Ju¿ mia³a zacz¹Ì go sk³adaÌ, kiedy zobaczy³a litery napisane jego charakterem pisma.
– WspaniaÂła nowina. Z gĂłry ci dziĂŞkujĂŞ. Wszystko w porzÂądku? Dobrze siĂŞ bawisz?
– Cudownie! DziĂŞkujĂŞ za porady. MiaÂłeÂś jak zwykle racjĂŞ. Ale chyba jednak wziĂŞÂłam z ciebie przykÂład, bo do tej pory przypomina przeÂścieradÂło.
– Gratulacje. MiÂłego wieczoru i do jutra.
– Dobranoc, Severusie.
– Dobranoc, Hermiono.
WestchnĂŞÂła i zanim zÂłoÂżyÂła pergamin, przycisnĂŞÂła go do ust, a potem przytuliÂła do twarzy. To byÂła choĂŚby namiastka jego, ale musiaÂła jej wystarczyĂŚ. Przynajmniej na razie...
BoÂże, proszĂŞ...
WrĂłciÂła do stoÂłu w o wiele lepszym nastroju. PrzegapiÂła dmuchanie Âświeczek, ale w ramach pocieszenia dostaÂła najwiĂŞkszy kawaÂłek ciasta.
– Co tak nagle uciekÂłaÂś? – spytaÂła Ginny, wydÂłubujÂąc z tortu owoce.
– BawiÂłam siĂŞ w chowanego – odparÂła Hermiona zdawkowo.
– JakieÂś sekreciki?
– Jak bĂŞdziesz w moim wieku, teÂż bĂŞdziesz miaÂła parĂŞ – mrugnĂŞÂła do niej okiem.
– Nie prĂłbujesz przypadkiem na si³ê siĂŞ postarzeĂŚ?
Hermiona spojrza³a uwa¿nie na przyjació³kê. Czy¿by jej siê zdawa³o, ¿e Ginny mia³a domyœlny uœmieszek na twarzy? Czy te¿ powiedzia³a tak po prostu odpowiadaj¹c na jej aluzjê, ¿e jest jeszcze za m³oda?
– O ile wiem, to niedÂługo skoĂączysz osiemnaÂście lat, a ja dwadzieÂścia – nieÂświadomie uniosÂła brwi do gĂłry i odchyliÂła gÂłowĂŞ.
Ginny pokiwaÂła gÂłowÂą.
– PrzeraÂżajÂące. Chyba trzeba ciĂŞ bĂŞdzie odprowadziĂŚ dziÂś do domu.
– Czemu odprowadziĂŚ... do domu? – tym razem Hermiona pogubiÂła siĂŞ zupeÂłnie.
– Wiesz, skoro jesteÂś juÂż taka stara, za chwilĂŞ zapomnisz gdzie mieszkasz...
Zachichota³y radoœnie, zwijaj¹c siê w pó³. Harry podszed³ do nich z zainteresowaniem. Poniewa¿ Angelina gdzieœ posz³a, wzi¹³ jej krzes³o i przestawi³ ko³o dziewczyn.
– MogĂŞ siĂŞ do³¹czyĂŚ? O czym mĂłwiÂłyÂście?
– Nie pamiĂŞtam – zaÂżartowaÂła Hermiona i obie znĂłw zaczĂŞÂły siĂŞ ÂśmiaĂŚ, z tym, Âże Ginny nie przeÂłknĂŞÂła jeszcze ciasta, wiĂŞc po chwili zÂłapaÂła siĂŞ za policzki jĂŞczÂąc gÂłoÂśno.
– To boli... przestaĂą!
Harry mimo woli siĂŞ uÂśmiechn¹³. Po chwili obie dziewczyny siĂŞ uspokoiÂły, obrĂłciÂły w jego kierunku i Hermiona zaczĂŞÂła pytaĂŚ chÂłopaka o plany na przyszÂły rok w Szkole AurorĂłw. Harry odpowiadaÂł chĂŞtnie – zdaÂł wszystkie egzaminy z bardzo dobrymi ocenami i byÂł w ÂścisÂłej czo³ówce na swoim roku.
– PrzyszÂły rok bĂŞdzie jeszcze ciĂŞÂższy – powiedziaÂł radoÂśnie.
– Nie sÂądziÂłam, Âże to jest moÂżliwe, ale jak widaĂŚ cuda siĂŞ zdarzajÂą – dorzuciÂła Ginny, robiÂąc minĂŞ do Hermiony.
– KupiÂłem juÂż wszystkie ksi¹¿ki i nawet zacz¹³em je czytaĂŚ... najgorsza jest procedura Âśledcza, nic z tego nie rozumiem...
Hermiona odmrugnê³a do przyjació³ki.
– JesteÂś pewien, Âże ksi¹¿ka jest po angielsku?
– Zaraz was obie ususzĂŞ i powiem, Âże to w ramach ĂŚwiczeĂą z obezwÂładniania przeciwnika – zagroziÂł im Harry na pozĂłr powaÂżnym tonem.
– Praktyka czyni mistrzem – zachĂŞciÂła go Ginny. – Ale odradzam. Chwila przyjemnoÂści, a potem kto ci bĂŞdzie pomagaÂł robiĂŚ notatki? WyobraÂź sobie, juÂż zacz¹³ siĂŞ uczyĂŚ – zwrĂłciÂła siĂŞ do przyjació³ki.
– PoproszĂŞ Stworka.
– Do innych przyjemnoÂści teÂż? – obie dziewczyny zachichotaÂły na nowo.
Harry skrzywiÂł siĂŞ strasznie.
– Panno Wesley, ostrzegam...
– SwojÂą drogÂą, Stworek robi coraz lepsze jedzenie – spowaÂżniaÂła Hermiona. – JakiÂś czas temu przez przypadek zaÂłapaÂłam siĂŞ na wspania³¹ kolacjĂŞ – opowiedziaÂła im o tym w paru sÂłowach.
– UdaÂło ci siĂŞ to wszystko zjeœÌ? – spytaÂła Ginny, bo znaÂła juÂż hojnoœÌ skrzata w nakÂładaniu jedzenia.
– UdaÂło, ale na dwa razy. Inaczej wyglÂądaÂłabym jak szafa trzydrzwiowa z lustrem. No i KrzywoÂłap teÂż siĂŞ prĂłbowaÂł zaÂłapaĂŚ. Ale jemu to zawsze maÂło.
Harry'emu to coÂś przypomniaÂło.
– WÂłaÂśnie, jeÂśli juÂż mowa o KrzywoÂłapie. ParĂŞ dni temu czytaÂłem wypowiedÂź Snape'a w sprawie nowej szkoÂły... i coÂś wspominaÂł o wypiciu wielosokowego z kocim wÂłosem.
– I co?
– WyglÂąda na to, Âże wie o tym, Âże w drugiej klasie uwarzyliÂśmy wielosokowy i ty przemieniÂłaÂś siĂŞ w kota. Powiedz, on od dawna juÂż o tym wiedziaÂł, czy powiedziaÂłaÂś mu ostatnio?
Hermiona spojrzaÂła na przyjaciela w zamyÂśleniu. PomyÂślaÂła rĂłwnoczeÂśnie o rozmowie sprzed paru miesiĂŞcy na ten temat i o tym, Âże niedÂługo Smith bĂŞdzie piÂł eliksir, Âżeby przemieniĂŚ siĂŞ w Severusa. To podsunĂŞÂło jej cudowny pomysÂł... UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ radoÂśnie juÂż na samÂą myÂśl o tym, Âże mogÂą zaÂłatwiĂŚ Smitha w taki sam sposĂłb.
– Och, wiedziaÂł od dawna. RozmawialiÂśmy o tym parĂŞ miesiĂŞcy temu i teÂż siĂŞ zdziwiÂłam, Âże o tym wie.
– Jakim cudem? – spytaÂła Ginny.
– Bo to wÂłaÂśnie Severus warzyÂł eliksiry, ktĂłre piÂłam, Âżeby zrzuciĂŚ tÂą kociÂą sierœÌ. Pani Pomfrey tylko mi je podawaÂła, bo...
– Hermiono... – przerwaÂł jej Harry, patrzÂąc na niÂą wielkimi oczami. – Co powiedziaÂłaÂś...?
Hermiona nie zrozumiaÂła, o co mu chodzi.
– PrzecieÂż pani Pomfrey nie umie warzyĂŚ eliksirĂłw, co siĂŞ dziwisz?
– Nie o tym mĂłwiĂŞ... Severus? Nazywasz Snape'a „Severus"?!
Hermiona zamarÂła na chwilĂŞ. Oboje spoglÂądali na niÂą zaskoczeni.
– Tak – odparÂła nagle powaÂżniejÂąc. – Nazywam go „ Severus". A co? To takie dziwne?
– "Dziwne"? Jak po tym wszystkim... moÂżesz nazywaĂŚ go "Severus"?!
– DokÂładnie tak samo, jak on moÂże mĂłwiĂŚ do mnie "Hermiono" – dziewczyna wyprostowaÂła siĂŞ i zmarszczyÂła brwi. – I "po czym wszystkim", przepraszam?
Ch³opak przewróci³ oczami i prychn¹³ nerwowo.
– TakÂą masz krĂłtkÂą pamiĂŞĂŚ? Po tym, jak nas traktowaÂł przez te wszystkie lata... !
– Harry, twoja pamiĂŞĂŚ jest najwyraÂźniej jeszcze krĂłtsza niÂż moja – wybuchnĂŞÂła Hermiona. – Przez dwadzieÂścia lat naraÂżaÂł wÂłasne Âżycie, Âżeby chroniĂŚ twoje, moje i wszystkich tutaj dookoÂła! PrzeszedÂł przez piekÂło, ktĂłre zgotowali mu ludzie, ktĂłrych mimo wszystko nie zawahaÂł siĂŞ broniĂŚ aÂż do koĂąca! A Âże nas Âźle traktowaÂł jak byliÂśmy w szkole? Dziwisz mu siĂŞ? Kochasz Ginny, prawda? Co byÂś zrobiÂł, gdyby wolaÂła Malfoya zamiast ciebie? Gdyby to za niego wyszÂła i jemu urodziÂła dziecko? KochaÂłbyÂś je? Nie sÂądzĂŞ! Nie wiem nawet, czy potrafiÂłbyÂś siĂŞ zdobyĂŚ na to, Âżeby je chroniĂŚ, tak jak to robiÂł dla ciebie Severus! – kaÂżde zdanie mĂłwiÂła coraz cichszym szeptem, co wcale nie oznaczaÂło, Âże brakowaÂło w tym emocji. – W kaÂżdym razie ja bym nie potrafiÂła. – dodaÂła ciszej, zwieszajÂąc gÂłowĂŞ.
Wszyscy troje siedzieli przez chwilê z milczeniu. Harry zacisn¹³ mocno zêby i z³apa³ siê za g³owê, zaœ Hermiona poczu³a, jak piek¹ j¹ oczy. Przez chwilê mruga³a szybko, chc¹c ukryÌ przed innymi, jak bardzo j¹ ta rozmowa poruszy³a.
W koĂącu odezwaÂła siĂŞ Ginny kÂładÂąc im obojgu rĂŞce na ramionach.
– Oboje macie racjĂŞ. Nie jest Âłatwo przestaĂŚ nienawidziĂŚ kogoÂś po tylu latach, do tego potrzeba czasu i nowych wspomnieĂą, nowych faktĂłw, ktĂłre to uczucie mogÂą zmieniĂŚ. Miona, ty miaÂłaÂś tÂą szansĂŞ. MogĂŞ sobie tylko wyobraziĂŚ przez co musieliÂście przejœÌ, Âżeby teraz byĂŚ przyjació³mi. Harry widziaÂł tylko jego wspomnienia i byÂł na procesie. I fakt, Âże wtedy potrafiÂł go publicznie broniĂŚ to juÂż i tak duÂżo. Teraz widzimy, co siĂŞ dzieje. Harry, nie zaprzeczysz, bo przecieÂż sam mĂłwiÂłeÂś, Âże to dobrze, Âże on jest znĂłw po dobrej stronie... Potrzeba ci tylko wiĂŞcej czasu, Âżeby to zrozumieĂŚ.
Ch³opak skin¹³ g³ow¹ i westchn¹³ ciê¿ko. Ginny siêgnê³a na stó³ po serwetkê i poda³a j¹ przyjació³ce.
– Po co... – spytaÂła Hermiona.
– JeÂśli chcesz mi wmĂłwiĂŚ, Âże te plamy na spĂłdnicy sÂą z powodu deszczu, to ci odpowiem, Âże jest bardzo zlokalizowany.
Hermiona otarÂła sobie oczy i spojrzaÂła na Harry'ego.
– Przepraszam, Harry. Ginny ma racjĂŞ. Powinnam pomyÂśleĂŚ, a nie na ciebie warczeĂŚ. To nie twoja wina.
Harry uœmiechn¹³ siê s³abo.
– Zgadzam siĂŞ z tobÂą, Ginny ma racjĂŞ – pocaÂłowaÂł swojÂą dziewczynĂŞ w policzek. – BĂŞdĂŞ musiaÂł przestaĂŚ myÂśleĂŚ o Snapie tylko w kategoriach naszego profesora. Po prostu...
– JeÂśli to ci moÂże pomĂłc... – Hermiona juÂż trochĂŞ myÂślaÂła, czy moÂże powiedzieĂŚ im o nowym przedmiocie w Hogwarcie i doszÂła do wniosku, Âże tak. PrzecieÂż wszyscy uczniowie od czwartej klasy wzwyÂż dostali juÂż listĂŞ nowych podrĂŞcznikĂłw i zobaczyli, Âże majÂą sobie kupiĂŚ "Powstanie i Upadek Czarnej Magii". – Severus chce wprowadziĂŚ nowy przedmiot od przyszÂłego roku. NazwaÂł go "HistoriÂą NowoczesnÂą". Wszyscy od czwartej klasy aÂż do OWUTEMÓW bĂŞdÂą siĂŞ tego uczyĂŚ.
– Co to jest dokÂładnie?
– Historia i geneza pierwszej i drugiej wojny czarodziejĂłw. Chodzi o to, Âżeby pokazaĂŚ do czego prowadzÂą gÂłupie uprzedzenia do mugoli, brednie o wyÂższoÂści czystej krwi i twierdzenie, Âże niektĂłrzy sÂą lepsi od innych tylko dziĂŞki przynaleÂżnoÂści do pewnych grup spoÂłecznych. Severus uwaÂża, Âże im wiĂŞcej bĂŞdzie siĂŞ o tym mĂłwiÂło, im wiĂŞcej ludzkich tragedii bĂŞdzie moÂżna przez to zobaczyĂŚ, tym wiĂŞksze szanse na to, Âże dzisiejsza mÂłodzieÂż nie podejmie niektĂłrych zÂłych decyzji.
Harry i Ginny spojrzeli po sobie, a Hermiona dodaÂła.
– Nie mĂłwiÂł mi, ale sÂądzĂŞ, Âże teraz bardzo ÂżaÂłuje, Âże swego czasu przystaÂł do ÂŚmiercioÂżercĂłw. Z tego, co wiem, jego dzieciĂąstwo to byÂł horror i moÂże dlatego ulegÂł pewnym wpÂływom... I teraz chce zrobiĂŚ wszystko, Âżeby uchroniĂŚ innych przed popeÂłnieniem tego samego b³êdu.
– To... bardzo dobry pomysÂł – powiedziaÂł w koĂącu Harry. – Ma juÂż nauczyciela?
Hermiona rozluÂźniÂła siĂŞ i siĂŞgnĂŞÂła po szklankĂŞ soku dyniowego.
– Nauczyciela juÂż znalazÂł. PonoĂŚ jest rewelacyjny...
– Lockhart? – spytaÂła jadowicie Ginny.
Harry i Hermiona parsknĂŞli Âśmiechem i dziewczyna pokrĂŞciÂła gÂłowÂą.
– Nie wiem, czy jest przystojny, bo go nie widziaÂłam i moÂżecie siĂŞ domyÂślaĂŚ, Âże nie jest to kryterium, ktĂłre Severus bierze pod uwagĂŞ. Ale podobno cudownie opowiada. W kaÂżdym razie udaÂło mu siĂŞ zafascynowaĂŚ Severusa rozmowÂą o parzeniu herbaty.
Mo¿na by³o odnieœÌ wra¿enie, ¿e Hermiona do tej pory powstrzymywa³a siê o mówieniu o Severusie Snapie i teraz, kiedy ju¿ Ginny i Harry dowiedzieli siê wiêcej o ich przyjaŸni, nie mog³a siê powstrzymaÌ. Jakby odczu³a wielk¹ ulgê.
– Ale nie ma podrĂŞcznika. Na poczÂątku uczniowie mogÂą korzystaĂŚ z "Powstania i Upadku Czarnej Magii", ale potem...
– Nie mĂłw, Âże wezmÂą ktĂłr¹œ z tych ksi¹¿ek, ktĂłre widziaÂłem w Esach i Floresach. To kupa bzdur! – zaniepokoiÂł siĂŞ Harry.
Hermiona dopiÂła sok do koĂąca i odstawiÂła szklankĂŞ, przy okazji rzucajÂąc okiem, czy nikt nie zwrĂłciÂł na nich uwagi, ale wszyscy byli zajĂŞci rozmowÂą miĂŞdzy sobÂą.
– Nie, Âżadnej z nich nie chce. I... wÂłaÂśnie piszĂŞ mu coÂś swojego. CoÂś w rodzaju notatek z lekcji – wyjaÂśniÂła skromnie.
– Na twoich notatkach wielu udaÂło siĂŞ skoĂączyĂŚ Hogwart – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Ginny. – Nawet w mojej klasie z nich korzystaliÂśmy. Jednym sÂłowem bĂŞdÂą mieli wspaniaÂły podrĂŞcznik!
Atmosfera miĂŞdzy nimi rozluÂźniÂła siĂŞ wyraÂźnie i zaczĂŞli ÂżartowaĂŚ i ÂśmiaĂŚ siĂŞ. Harry spytaÂł, kiedy Hermiona zostanie paniÂą profesor, a Ginny – kiedy opublikuje wszystkie swoje notatki.
W sumie Hermiona mogÂła powiedzieĂŚ, Âże spĂŞdziÂła caÂłkiem miÂły wieczĂłr. ZobaczyÂła na nowo wiele bliskich jej osĂłb, przestaÂła choĂŚ na chwilĂŞ myÂśleĂŚ o Smithie i martwiĂŚ siĂŞ o Severusa, nawet na jakiÂś czas udaÂło siĂŞ jej o nim zapomnieĂŚ. Nie na dÂługo. Kiedy zobaczyÂła George'a caÂłujÂącego AngelinĂŞ, coÂś w niej cicho jĂŞknĂŞÂło.
Czasami kÂątem oka spoglÂądaÂła w kierunku kraĂąca stoÂłu, gdzie siedziaÂł Ron. RozmawiaÂł z Percym i jego ÂżonÂą i nie wyglÂądaÂł na zachwyconego. Nagle bÂłysnĂŞÂła jej w gÂłowie myÂśl, Âże przecieÂż Ron jest w Szkole AurorĂłw i moÂże mieĂŚ jakiÂś kontakt ze Smithem.
Kolacja ju¿ siê koùczy³a. Angelina musia³a siê po³o¿yÌ ju¿ jakiœ czas temu, Fleur posz³a nakarmiÌ roczn¹ córeczkê, Percy z ¿on¹ ju¿ zaczêli siê zbieraÌ. Korzystaj¹c z lekkiego zamieszania Hermiona pochyli³a siê ku Ginny i machnê³a do Harry'ego, ¿eby siê przysun¹³.
– SÂłuchajcie, wiem, Âże juÂż wam o tym mĂłwiÂłam, ale powtĂłrzĂŞ jeszcze raz. Nikomu ani sÂłowa o tym, Âże pracujemy nad czymÂś z Severusem. Nawet nie wspominajcie o tym, Âże siĂŞ widujemy. JeÂśli rozmawiacie miĂŞdzy sobÂą, pilnujcie siĂŞ, jak moÂżecie. ÂŻadnego ognia na kominku, nikogo w pobliÂżu. Nie mĂłwcie ani rodzicom, ani Ronowi.
– Ronowi teÂż nie? – skrzywiÂł siĂŞ trochĂŞ Harry. – Wiem, Âże nie jest wam Âłatwo siĂŞ dogadaĂŚ, ale kiedyÂś byÂł tym trzecim...
Hermiona potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Harry, tu nie chodzi o to, czy siĂŞ dogadujemy, czy nie. Powie coÂś do kogoÂś albo ktoÂś coÂś usÂłyszy i my oboje jesteÂśmy martwi. JuÂż i tak niewiele brakuje.
Harry natychmiast zmieniÂł wyraz twarzy i poklepaÂł jÂą po ramieniu.
– Przyrzekam ci, oboje nie powiemy ani sÂłowa. Nikomu.
Zaczê³a siê ¿egnaÌ ze wszystkimi dooko³a. Ron gdzieœ znikn¹³, wiêc wzruszy³a ramionami i opuœci³a Norê bez po¿egnania. Prawdê powiedziawszy, poczu³a nawet z tego powodu ulgê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?