Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 27.07


W ciÂągu caÂłego zeszÂłego tygodnia na Rathlin Island trwaÂły intensywne przygotowania do rozpoczĂŞcia manewrĂłw.
We wtorek przyp³yn¹³ HMS Harry, okrêt transportowy z dziesi¹tkami tysiêcy mundurów, ubraù ochronnych i bielizny na zmianê, ze specjalnymi œpiworami, w których mo¿na by³o spaÌ w ka¿dym terenie, ze sprawdzonymi spadochronami, namiotami maskuj¹cymi i tysi¹cami, tysi¹cami innego wyposa¿enia technicznego. Setki ¿o³nierzy przyst¹pi³o do wy³adunku wiêkszych i mniejszych kontenerów i skrzyù. Setka innych zajê³a siê relokacj¹ do poszczególnych baz.
W œrodê wieczorem dop³yn¹³ zbiornikowiec HMS Hood z zapasem paliwa dla RAFu, RN i wszystkich jednostek si³ l¹dowych.
Pod koniec tygodnia, w sobotĂŞ, przypÂłynĂŞÂły okrĂŞty desantowe–doki typu Albion i Albion 2, niszczyciele rakietowe klasy Foxtrot, okrĂŞty patrolowe i fregaty, przypÂłynĂŞÂły teÂż dwa okrĂŞty podwodne o napĂŞdzie atomowym HMS Wolf i HMS Delfin oraz trzy lotniskowce typu Invisible: Kiova, Leopard i Leaner. Wraz z nimi pojawiÂły siĂŞ myÂśliwce szturmowe i wielozadaniowe Panavia, Tornado i Typhoon, transportery taktyczne Lockheed, latajÂąca cysterna AIRBUS VOYAGER oraz dziesiÂątki ÂśmigÂłowcĂłw transportowych. PóŸniej miaÂł do³¹czyĂŚ do nich MQ–9 Reaper, bezzaÂłogowy aparat latajÂący do przeprowadzania misji rozpoznawczych. Na niewielkiej wyspie zaroiÂło siĂŞ od czoÂłgĂłw Challenger 2, wozĂłw piechoty Warrior i MCV–80, „ÂłazikĂłw" Foxhound i Panther i transporterĂłw klasy MRAP Cougar.
W poniedziaÂłek rano zjawiÂł siĂŞ sam David Cameron. Odczytane zostaÂły cele i kaÂżda z jednostek otrzymaÂła rozkazy wyjÂściowe. David Cameron wystrzeliÂł w powietrze z Glocka i w ten sposĂłb manewry zostaÂły otwarte.


Rockman ca³y dzieù przychodzi³ do Hermiony i chcia³ raporty, zestawienia, szkice umów i podpisane ju¿ kontrakty z dostawcami ró¿nych eliksirów. O osiemnastej kaza³ sobie przynieœÌ zestawienie rachunków za sk³adniki, które zosta³y zakupione dla Watkinsa. Z minuty na minutê Hermiona mia³a coraz wiêksz¹ ochotê warkn¹Ì, ¿e podobno ma swoj¹ sekretarkê i zaraz potem go udusiÌ. Pó³ godziny póŸniej siedzia³ jeszcze przy swoim biurku, zakopany po czubek g³owy z stertach pergaminów, wiêc postanowi³a nie ryzykowaÌ. Spakowa³a cicho swoje rzeczy do torby, podesz³a cicho do drzwi wyjœciowych i zawo³a³a g³oœno.
– Do widzenia!
Nie usÂłyszaÂła, czy odpowiedziaÂł, czy nie, wiĂŞc jak najszybciej wyszÂła i spiesznym krokiem udaÂła siĂŞ do wind. OdetchnĂŞÂła dopiero w Atrium podchodzÂąc do kominka.

W domu najpierw poprawiÂła fryzurĂŞ i lekki makijaÂż i dopiero potem zaczĂŞÂła szukaĂŚ stroju odpowiedniego na dzisiejsze wyjÂście do Âświata mugoli.
Severus pojawiÂł siĂŞ trochĂŞ przed siĂłdma, kiedy w koĂącu znalazÂła cienkÂą bluzkĂŞ i wÂąskie jeansy.
– JuÂż idĂŞ! – krzyknĂŞÂła z sypialni i szybko wciÂągnĂŞÂła na siebie spodnie.
WciÂągnĂŞÂła przez gÂłowĂŞ bluzkĂŞ, wyjĂŞÂła na wierzch wÂłosy i wyszÂła do saloniku.
Severus siedzia³ na kanapie i przegl¹da³ plik ulotek, które Hermiona znalaz³a na pod³odze w przedpokoiku i po³o¿y³a na stoliku. Mia³ na sobie zwyk³e czarne jeansy i bia³¹ koszulê z d³ugimi rêkawami, zapiêt¹ nieco poni¿ej szyi.
– Przepraszam, trochĂŞ póŸno wrĂłciÂłam z pracy... – podeszÂła do niego i podaÂła mu rĂŞkĂŞ.
– To nie ty jesteÂś spóŸniona, tylko ja jestem za wczeÂśnie – zaprzeczyÂł, ÂściskajÂąc jÂą delikatnie.
– Mimo wszystko. Rockman kazaÂł mi przygotowaĂŚ peÂłno dokumentĂłw, wiĂŞc daÂłam mu wszystko co chciaÂł, doÂłoÂżyÂłam trochĂŞ czego nie chciaÂł, Âżeby go zaj¹Ì i uciekÂłam.
Severus kiwn¹³ g³ow¹.
– Powiedz mi teraz, co to jest za pomysÂł.
– ChodÂź, opowiem ci z drodze. Pospieszmy siĂŞ, nie mamy za wiele czasu.
Ukry³a francusk¹ ró¿d¿kê w szwie bluzki i wyszli na klatkê schodow¹. Na piêtrze wy¿ej ktoœ w³aœnie otwiera³ albo zamyka³ drzwi, wiêc Hermiona przy³o¿y³a palce do ust. Zeszli na dó³ i wyszli na ulicê, mijaj¹c siê w drzwiach z s¹siadk¹ z tego samego piêtra.
– DzieĂą dobry, pani Hopkins – powiedziaÂła grzecznie Hermiona.
– DzieĂą dobry, panno Granger – odpowiedziaÂła tamta na to, obrzucajÂąc taksujÂącym spojrzeniem Severusa.
Skin¹³ g³ow¹, g³ównie dlatego, ¿eby nie narobiÌ Hermionie problemów i przytrzyma³ przed dziewczyn¹ zamykaj¹ce siê drzwi.
– W zasadzie to ten pomysÂł wzi¹³ siĂŞ od ciebie – zaczĂŞÂła wyjaÂśniaĂŚ Hermiona, podchodzÂąc do furtki i otwierajÂąc jÂą przed Severusem.
Pokaza³ jej, ¿e ma iœÌ przed nim.
– Niedawno napisaÂłeÂś do Proroka czy ÂŻonglera coÂś o eliksirze wielosokowym. No wiĂŞc wczoraj przyszÂło mi do gÂłowy, Âże skoro Smith chce siĂŞ w ciebie przemieniĂŚ, niech siĂŞ przemienia... Tylko tyle, Âże trzeba mu podÂłoÂżyĂŚ jakieÂś inne wÂłosy – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, idÂąc doœÌ szybko chodnikiem.
– Czyli mam siĂŞ z nim spotkaĂŚ i pozwoliĂŚ mu wzi¹Ì jakiÂś wÂłos. Bardzo dobrze, ale skÂąd bĂŞdĂŞ miaÂł pewnoœÌ, Âże weÂźmie ten czyjÂś inny, a nie mĂłj?
Hermiona spojrzaÂła na niego triumfalnie.
– Za tamtym rogiem jest zakÂład fryzjerski. BraÂłam od nich wÂłosy dla ciebie. Po pierwsze weÂźmiemy stamtÂąd jakiÂś wÂłos, a po drugie kupimy ci perukĂŞ, pod ktĂłrÂą schowasz swoje wÂłasne.
PerukĂŞ... MoÂże byĂŚ. Tylko jak to zorganizowaĂŚ, Âżeby Smith nie domyÂśliÂł siĂŞ, Âże go podejrzewamy i celowo podÂłoÂżyliÂśmy wÂłosy kogoÂś innego...
WidziaÂł nadal dziury w jej planie, ale pozwoliÂł siĂŞ doprowadziĂŚ do zakÂładu fryzjerskiego.

Kiedy weszli do œrodka, przy kasie nie by³o nikogo. Stanêli czekaj¹c i Severus przygl¹da³ siê, jak m³oda dziewczyna strzy¿e starszego pana z du¿¹ ³ysin¹ na czubku g³owy. W³osy spada³y dooko³a fotela i tworzy³y szary dywanik. Zauwa¿y³ te¿, ¿e dziewczyna otrzepuje regularnie coœ na podobieùstwo fartuszka, bo krótkie w³oski przyczepia³y siê do jej ubrania.
Merlinie, to jest naprawdĂŞ doskonaÂły pomysÂł! Smith pomyÂśli, Âże to wÂłos kogoÂś, kto siĂŞ ze mnÂą przed nim widziaÂł...!
Hermiona rozglÂądaÂła siĂŞ za kimÂś wolnym, kto mĂłgÂłby ich obsÂłuÂżyĂŚ.
Nie czekali d³ugo. Z fotela po damskiej stronie wsta³a jakaœ klientka. Fryzjerka poprawi³a jej jeszcze doœÌ d³ugie czarne w³osy, spryska³a ostatni raz lakierem i powiedzia³a coœ, z czego tamta siê zaœmia³a. Podesz³y wolno do kasy i klientka zaczê³a szukaÌ portmonetki w torebce. Rzuci³a okiem na Severusa i stanê³a trochê proœciej, œci¹gnê³a poœladki i odrzuci³a w³osy do ty³u.
Hermionie od takiego zachowania robi³o siê niedobrze. Spojrza³a wyraŸnie rozeŸlona na kobietê równoczeœnie zauwa¿aj¹c, ¿e tamta jest o wiele lepiej zbudowana ni¿ ona. By³a korpulentna, ale równoczeœnie ³adnie zaokr¹glona, wiêc zapewne dla mê¿czyzn wygl¹da³a nad wyraz interesuj¹co. Bardzo obfity biust przelewa³ siê jej przez g³êboki dekolt, mia³a lekkie wciêcie w talii, które przechodzi³o w ponêtne biodra.
Blondynki, brunetki... jeden pies. Tylko czemu one wszystkie TAK wyglÂądajÂą?! I do tego TAK siĂŞ na niego gapiÂą!
Brunetka odwróci³a siê, popatrzy³a jeszcze raz na Severusa i ko³ysz¹c biodrami przesz³a miêdzy nimi, niemal ocieraj¹c siê o niego. Hermiona rzuci³a jej mordercze spojrzenie, zaœ Severus odsun¹³ siê gwa³townie na bok patrz¹c na ni¹ zaskoczony i z lekkim grymasem.
– Czym mogĂŞ sÂłuÂżyĂŚ? – spytaÂła fryzjerka, zamykajÂąc kasĂŞ.
– Szukamy peruki, ktĂłra wyglÂąda identycznie jak wÂłosy mojego przyjaciela – Hermiona wskazaÂła Severusa. – Wie pani, na wieczĂłr kawalerski jego brata.
W dzisiejszych czasach to tÂłumaczyÂło absolutnie wszystkie zwariowane, kretyĂąskie pomysÂły.
– MajÂą byĂŚ dokÂładnie takie same? – pani spojrzaÂła fachowym wzrokiem na wÂłosy Severusa. – MoÂże pan podejœÌ?
Severus podszed³ niechêtnie i pozwoli³ dotkn¹Ì swoich w³osów.
– Czarne, proste, za ramiona, implantacja z przedziaÂłkiem na boki... – powiedziaÂła bardziej do siebie, niÂż do nich. – GruboœÌ teÂż jest waÂżna?
Hermiona zrobiÂła niepewnÂą minĂŞ. Smith chyba raczej nie umiaÂł powiedzieĂŚ, czy Severus ma grube, czy cienkie wÂłosy...
– Liczy siĂŞ ogĂłlne podobieĂąstwo.
Pani skinĂŞÂła gÂłowÂą zastanawiajÂąc siĂŞ chwilĂŞ.
– Najlepiej byÂłoby, Âżeby ten paĂąski brat tu przyszedÂł – odezwaÂła siĂŞ w koĂącu. – Czarnych peruk mamy sporo, ale chodzi o to, Âże przydaÂłoby siĂŞ jÂą dopasowaĂŚ do jego gÂłowy.
To akurat Hermiona przewidziaÂła.
– Nie moÂże, bo to bĂŞdzie niespodzianka. Tak na oko nie moÂżna?
Severus spojrzaÂł na niÂą dziwnie i Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem. Nie wiedziaÂła, czy uÂżywaÂł czĂŞsto tego powiedzenia, ale jeÂśli nie, to pewnie pomysÂł przymierzania peruki na oko mĂłgÂł wydaĂŚ mu siĂŞ dziwny.
Pani popatrzyÂła jeszcze raz na jego gÂłowĂŞ, ale byÂła niÂższa, wiĂŞc z pewnoÂściÂą trudno byÂło jej coÂś powiedzieĂŚ.
– MoÂże przejdÂźmy do jakiegoÂś wolnego fotela, przyniosĂŞ kilka peruk i sprĂłbujemy, czy ktĂłraÂś bĂŞdzie pasowaĂŚ – zaproponowaÂła. – ProszĂŞ za mnÂą.
Ruszy³a przed nimi, wiêc Severus przepuœci³ przed sob¹ Hermionê i poszed³ za ni¹. Przechodz¹c ko³o fotela przy którym wci¹¿ le¿a³y d³ugie czarne pasma ponêtnej brunetki Hermionie nagle przyszed³ do g³owy zupe³nie szalony pomys³. Czemu nie pod³o¿yÌ Smithowi kobiecych w³osów?!
Pani zatrzyma³a siê przy wolnym fotelu kawa³ek dalej i pokaza³a Severusowi, ¿eby usiad³. Hermiona myœla³a gor¹czkowo, jak mog³aby wzi¹Ì kilka z nich...
– Przepraszam... spadÂł mi pierÂścionek – powiedziaÂła, spoglÂądajÂąc trochĂŞ bezsensownie na bursztynowe oczko na lewej rĂŞce. – Chyba zsun¹³ mi siĂŞ gdzieÂś tam...
Pani nie zwróci³a na ni¹ uwagi, wiêc Hermiona ruszy³a wolno w kierunku czarnych w³osów na ziemi udaj¹c równoczeœnie, ¿e rozgl¹da siê w poszukiwaniu zguby. Po chwili wyda³a z siebie radosne westchnienie i ukucnê³a na ziemi, zerknê³a dyskretnie na boki czy ktoœ na ni¹ nie patrzy, zgarnê³a spor¹ garœÌ i schowa³a do kieszeni jeansów z ty³u. I ze z³oœliwym uœmieszkiem wróci³a do Severusa i fryzjerki.
– CoÂś ty wymyÂśliÂła? – zapytaÂł ten pó³gÂłosem, patrzÂąc na jej odbicie w lustrze.
– Nic takiego – odmruknĂŞÂła. – Zobaczysz.
UniĂłsÂł brew na widok jej coraz szerszego uÂśmiechu. WÂłaÂśnie tego zaczynam siĂŞ baĂŚ.
Po jakiejÂś minucie pani przyniosÂła im kilka czarnych peruk i poÂłoÂżyÂła je na blacie.
– JakÂą gÂłowĂŞ ma paĂąski brat? Du¿¹, ma³¹?
– TrochĂŞ podobnÂą do mojej – odparÂł Severus, patrzÂąc kÂątem oka na HermionĂŞ, ktĂłra juÂż otworzyÂła usta.
Pani siĂŞgnĂŞÂła po jednÂą z peruk, przyjrzaÂła siĂŞ, jak wyglÂąda od spodu, zebraÂła dÂługie wÂłosy gumkÂą w nieforemny kok i rozciÂągnĂŞÂła w rozpostartych dÂłoniach.
– SprĂłbujemy tÂą... Niech pan zbierze wÂłosy na czubku gÂłowy i je przytrzyma... – kiedy Severus zebraÂł je i podwin¹³ do gĂłry, przyÂłoÂżyÂła perukĂŞ fachowo do czoÂła i naciÂągnĂŞÂła w kierunku jego karku.
Peruka okazaÂła siĂŞ jednak za maÂła, nie przykrywaÂła dobrze czoÂła i widaĂŚ byÂło nasadĂŞ jego prawdziwych wÂłosĂłw. Tak samo od spodu, choĂŚ to byÂło o wiele mniej waÂżne.
Przymierzyli jeszcze piĂŞĂŚ innych i kaÂżda z nich nie byÂła niestety idealna.
– Najlepiej jest zamĂłwiĂŚ perukĂŞ na wymiar, ale trzeba na niÂą czekaĂŚ parĂŞ tygodni – powiedziaÂła fryzjerka, przyglÂądajÂąc siĂŞ ostatnio przymierzonej, ktĂłra okazaÂła siĂŞ byĂŚ trochĂŞ za duÂża. – Ale byĂŚ moÂże na tÂą jednÂą okazjĂŞ ktĂłraÂś z tych bĂŞdzie paĂąstwo odpowiadaĂŚ...
Hermiona wziĂŞÂła do rĂŞki dwie ostatnie i zaczĂŞÂła oglÂądaĂŚ specjalnÂą siateczkĂŞ w cielistym kolorze w czĂŞÂści, ktĂłra stykaÂła siĂŞ z czoÂłem. WÂłosy rozchodzÂące siĂŞ na boki byÂły tak cudownie osadzone, Âże sprawiaÂły wraÂżenie, jakby po prostu rosÂły na skĂłrze.
Pierwsza z obu peruk by³a za d³uga i koùczy³a siê na szyi, druga zaœ by³a za luŸna. Ale najwa¿niejsze by³o, ¿eby ca³kowicie zakryÌ Severusowi jego prawdziwe w³osy i nie pozwoliÌ ani jednemu z nich wysun¹Ì siê spod peruki, wiêc po chwili namys³u dziewczyna od³o¿y³a t¹ za luŸn¹ na bok.
– Ma pani racjĂŞ, ta bĂŞdzie dobra.
OkazaÂło siĂŞ, Âże perukĂŞ moÂżna byÂło wypoÂżyczyĂŚ na kilka dni, co bardzo Hermionie odpowiadaÂło, bo cena 30 funtĂłw za wypoÂżyczenie byÂła stosunkowo niska w porĂłwnaniu do ceny zakupu. ZapÂłaciÂła kaucjĂŞ, podziĂŞkowali pani i wyszli na ulicĂŞ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?