Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Po kolacji wrĂłcili do saloniku i podjĂŞli na nowo pisanie listĂłw i przerwanÂą rozmowĂŞ. W miarĂŞ upÂływu czasu lista malaÂła i rĂłsÂł stosik pergaminĂłw gotowych do wysÂłania.
W ktĂłrymÂś momencie Hermiona zakryÂła sobie usta rĂŞkÂą i ziewnĂŞÂła dyskretnie, ale nie umknĂŞÂło to uwagi Severusa. SpojrzaÂł na zegar i aÂż sam siĂŞ zdziwiÂł.
– JuÂż dziesiÂąta wieczorem. NajwyÂższa pora iœÌ spaĂŚ – powiedziaÂł.
– AleÂż ten czas szybko leci. MiaÂłam wraÂżenie, Âże dopiero co skoĂączyliÂśmy kolacjĂŞ – dziewczyna zsunĂŞÂła siĂŞ z krzesÂła i przeciÂągnĂŞÂła siĂŞ, Âżeby rozprostowaĂŚ miĂŞÂśnie.
I nagle zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże jest w Hogwarcie, a nie u siebie. W zasadzie mogÂła bez problemĂłw wrĂłciĂŚ do domu. Ale nie bardzo miaÂła na to ochotĂŞ, tu czuÂła siĂŞ o wiele lepiej. No i poza tym tu byÂł on...
– Severus...? – spytaÂła nieÂśmiaÂło. – Wiem, Âże powinnam wrĂłciĂŚ do domu, ale... MyÂślisz, Âże mogÂłabym nocowaĂŚ tutaj? W wieÂży Gryffindoru, w mojej dawnej sypialni?
Severus zamar³ na jej pierwsze s³owa i nabra³ g³êboko powietrza, kiedy dokoùczy³a. Próbuj¹c opanowaÌ g³uche walenie serca skin¹³ g³ow¹. A co ty myœla³eœ, idioto?
– OczywiÂście. Tak.
Prawdê mówi¹c nie myœla³ nic. Nie zd¹¿y³. Ogarnê³o go tylko jakieœ dziwne wra¿enie, którego nie umia³ nawet sprecyzowaÌ.
Dziewczyna uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ radoÂśnie. Na widok jego zwykÂłej, powaÂżnej miny myÂślaÂła, Âże siĂŞ nie zgodzi.
– DziĂŞkujĂŞ! Tylko ÂświsnĂŞÂłabym na chwilĂŞ po kosmetyki i ubrania.
Skin¹³ g³ow¹, nadal nie zmieniaj¹c wyrazu twarzy.
– Dobrze. IdÂź, a jak wrĂłcisz, odprowadzĂŞ ciĂŞ do wieÂży.
Zdj¹³ os³ony i kiedy Hermiona znik³a, zacz¹³ uk³adaÌ gotowe do wys³ania listy, przybory do pisania i czysty, urzêdowy pergamin. Skoùczy³ w momencie, jak wróci³a.
– Dziwne wraÂżenie, mĂłc znĂłw tĂŞdy chodziĂŚ – powiedziaÂła Hermiona, starajÂąc siĂŞ napatrzeĂŚ na wszystko dookoÂła, kiedy wyszli na korytarz.
– Rozumiem doskonale.
Severus nie ci¹gn¹³ tematu, wiêc szli dalej w milczeniu. U¿yli paru skrótów i po chwili doszli do przejœcia do wie¿y Gryffindoru.
– O ktĂłrej jest jutro Âśniadanie? – zapytaÂła, gdy siĂŞ zatrzymali.
– Zazwyczaj jemy z MinerwÂą o dziewiÂątej. JeÂśli chcesz pospaĂŚ dÂłuÂżej, nie kÂłopocz siĂŞ.
– AleÂż nie, z przyjemnoÂściÂą zjem z wami. WiĂŞc dobranoc – machnĂŞÂła mu rĂŞka na poÂżegnanie.
Uniós³ k¹cik ust w uœmiechu i kiwn¹³ g³ow¹.
– Dobranoc, Hermiono.
Hermiona odwzajemniÂła uÂśmiech i patrzyÂła jak odchodzi i znika za zakrĂŞtem. Dopiero wtedy podeszÂła do obrazu Grubej Damy i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko, wyobraÂżajÂąc sobie jej reakcjĂŞ. Istotnie, Gruba Dama byÂła wyraÂźnie zaskoczona.
– Panna Granger! Moja droga, cudownie ciĂŞ znĂłw zobaczyĂŚ! Tak dawno ciĂŞ juÂż nie widziaÂłam! Có¿ to za okazja?! – zawoÂłaÂła radoÂśnie.
– DzieĂą dobry! Ja teÂż siĂŞ cieszĂŞ – odparÂła dziewczyna. – SpĂŞdzam weekend w zamku... pomagajÂąc trochĂŞ dyrektorowi – postanowiÂła nic nie mĂłwiĂŚ o warzeniu eliksirĂłw czy pisaniu listĂłw.
– Nic nie wiedziaÂłam. Niech tylko powiem Violet!
– Bo nie sÂądziÂłam, Âże bĂŞdĂŞ tutaj spaÂła.
– Ach, ty chcesz wejœÌ! – zawoÂłaÂła odkrywczo Gruba Dama. – Ale chyba nie znasz hasÂła?
Hermiona zakÂłopotaÂła siĂŞ. Faktycznie, nie pomyÂślaÂła o tym wcale!
– Có¿.., jeÂśli nie moÂżesz mnie wpuÂściĂŚ, to pĂłjdĂŞ po profesora Snape'a... – spojrzaÂła odruchowo w stronĂŞ, w ktĂłrÂą odszedÂł.
– Moja droga, przecieÂż on byÂł Opiekunem Slytherinu! W zamku jest Opiekunka Gryffindoru. Zapytaj jej o hasÂło, z pewnoÂściÂą ci je poda!
Hermiona przygryzÂła usta. Faktycznie, jak mogÂłaÂś o niej nie pomyÂśleĂŚ!
WysÂłaÂła wiĂŞc patronusa do profesor McGonagall z pytaniem o hasÂło i czekajÂąc na odpowiedÂź, poprosiÂła GrubÂą DamĂŞ o powiedzenie, jak wyglÂądaÂł caÂły rok szkolny. Po jakimÂś czasie usÂłyszaÂła kroki i zobaczyÂła nadchodzÂącÂą MinerwĂŞ.
– SÂądziÂłam, Âże wrĂłciÂłaÂś po kolacji do siebie – powiedziaÂła zaskoczona.
– ChciaÂłam jeszcze skoĂączyĂŚ pisaĂŚ listy do nowych uczniĂłw. Przynajmniej choĂŚ tak mogĂŞ wam pomĂłc – wyjaÂśniÂła trochĂŞ zakÂłopotana Hermiona.
Minerwa skinĂŞÂła gÂłowÂą przyjmujÂąc wyjaÂśnienie.
– I teraz chcesz powspominaĂŚ szkolne czasy? Bardzo dobrze, korzystaj z okazji. Skrzaty wysprzÂątaÂły wszystkie sypialnie, wszystko jest ÂświeÂże i czyste.
– DziĂŞkujĂŞ, pani profesor. Faktycznie, chciaÂłabym jeszcze choĂŚ raz mĂłc tam pĂłjœÌ. Ostatnim razem, kiedy stamtÂąd wychodziÂłam, pod koniec szĂłstego roku... nie sÂądziÂłam, Âże kiedykolwiek jeszcze tu wrĂłcĂŞ.
Szczerze mĂłwiÂąc nie sÂądziÂłaÂś, Âże przeÂżyjesz tamten rok.
Profesor McGonagall poÂłoÂżyÂła jej uspokajajÂąco rĂŞkĂŞ na ramieniu i zwrĂłciÂła siĂŞ do Grubej Damy.
– Tajemnice mÂądroÂści sÂą na wyciÂągniĂŞcie rĂŞki.
Gruba Dama odsunĂŞÂła siĂŞ, ukazujÂąc znajome przejÂście do Pokoju WspĂłlnego. Hermiona pomachaÂła rĂŞkÂą i ÂżyczyÂła dobrej nocy profesor McGonagall i przeszÂła przez dziurĂŞ.
Nazajutrz Hermiona zdecydowaÂła siĂŞ ubraĂŚ od razu w ubranie ze smoczej skĂłry. Przy swojej profesor nie oÂśmieliÂłaby siĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ wczorajszej sukienki. Kiedy tuÂż przed dziewiÂątÂą zeszÂła do Wielkiej Sali, Minerwa juÂż siedziaÂła i czytaÂła Proroka.
– DzieĂą dobry, pani profesor – przywitaÂła siĂŞ z niÂą i usiadÂła obok, w tym samym miejscu co wczoraj.
– DzieĂą dobry, Hermiono. Jak ci siĂŞ spaÂło w swoim dawnym dormitorium? – zagadnĂŞÂła Minerwa, odkÂładajÂąc gazetĂŞ.
– Cudownie! Jakbym mogÂła, przeniosÂłabym siĂŞ tu na staÂłe! – rozeÂśmiaÂła siĂŞ dziewczyna, odgarniajÂąc z twarzy dÂługie wÂłosy.
Istotnie, spa³o siê jej wspaniale. O dziwo, zasypiaj¹c nie myœla³a o Severusie, ale pogr¹¿y³a siê we wspomnieniach. Rano wszystko wróci³o do normy, nie zd¹¿y³a jeszcze otworzyÌ oczu, kiedy pojawi³ siê w jej myœlach. Poniewa¿ by³o jeszcze wczeœnie, mog³a po prostu le¿eÌ i marzyÌ...
Severus wszedÂł energicznie i drzwi uderzyÂły o ÂścianĂŞ.
– DzieĂą dobry – powiedziaÂł krĂłtko i usiadÂł na wprost. On teÂż byÂł juÂż ubrany w strĂłj do warzenia i miaÂł zwiÂązane wÂłosy.
Po krĂłtkiej dyskusji na temat pogody zaczĂŞli rozmawiaĂŚ o marszu protestacyjnym, ktĂłry zostaÂł zapowiedziany na dzisiaj i o napiĂŞtej sytuacji w caÂłej spoÂłecznoÂści czarodziejĂłw.
Poniewa¿ Lawford by³ na urlopie, nie chodzi³ ju¿ na obiady z Norrisem. Przypuszczali, ¿e kontynuowali spotkania, ale nie wiedzieli, gdzie i kiedy. W ten weekend nie by³o cotygodniowej narady, dopiero na przysz³¹ sobotê Norris zapowiedzia³ uroczysty obiad u siebie i przy okazji spotkanie w celu omówienia postêpów w ich planach. Krótkie rozmowy w Ministerstwie, pods³uchane przez Albusa, dotyczy³y g³ównie protestów czarodziejów, artyku³ów w ¯onglerze, spekulacji czy szko³a bêdzie gotowa na czas i reakcji na temat zapowiedzianych aborcji. Ku ich zaskoczeniu, Scott wydawa³ siê byÌ bardzo sceptyczny.
– MoÂże bĂŞdzie moÂżna prĂłbowaĂŚ przeciÂągn¹Ì go na naszÂą stronĂŞ – powiedziaÂła z nadziejÂą Minerwa.
– To byÂłoby wspaniaÂłe – zgodziÂła siĂŞ z niÂą Hermiona, dopijajÂąc swojÂą herbatĂŞ.
– Owszem, byÂłoby. Ale zanim utniemy sobie z nim pogawĂŞdkĂŞ, musimy wiedzieĂŚ, Âże nie pĂłjdzie z tym natychmiast do Norrisa – Severus sprowadziÂł je na ziemiĂŞ.
– Co moÂżna w takim razie zrobiĂŚ z tymi aborcjami i szko³¹? – zapytaÂła starsza czarownica.
– W sprawie aborcji nic. Nie mogĂŞ podmieniĂŚ im eliksiru, bo natychmiast zdadzÂą sobie sprawĂŞ z tego, Âże coÂś jest nie tak. MoÂżemy tylko mieĂŚ nadziejĂŞ, Âże protesty ich jakoÂś powstrzymajÂą. JeÂśli chodzi o szko³ê, w poniedziaÂłek zostanÂą rozniesione listy do uczniĂłw z rodzin mugolskich. TrochĂŞ wczeÂśniej niÂż zwykle, ale nie mogliÂśmy dÂłuÂżej czekaĂŚ.
– Nie widziaÂłam jeszcze Âżadnego artykuÂłu na temat tej szkoÂły – zauwaÂżyÂła Minerwa.
– Z tego, co ostatnio mĂłwili, niebawem siĂŞ pojawi. A kiedy to nastÂąpi, bĂŞdĂŞ mĂłgÂł zacz¹Ì prĂłbowaĂŚ podwaÂżyĂŚ ich wiarygodnoœÌ zadajÂąc wiele kÂłopotliwych pytaĂą.
– ÂŻeby tylko znĂłw siĂŞ do ciebie nie przyczepili, Severusie.
Ten wzruszyÂł w odpowiedzi ramionami.
– Zaczniemy siĂŞ tym martwiĂŚ, kiedy przyjdzie czas. Teraz zaÂś wydaje mi siĂŞ, Âże mamy coÂś do zrobienia – powiedziaÂł do Hermiony, wstajÂąc. – KoĂącz Âśniadanie i przyjdÂź do laboratorium.
Gdyby Hermiona nie zauwaÂżyÂła, Âże on rĂłwnieÂż stara siĂŞ sprawiaĂŚ wraÂżenie, Âże od kwietnia absolutnie nic miĂŞdzy nimi siĂŞ nie zmieniÂło, odniosÂłaby wraÂżenie, Âże byÂł co najmniej zniecierpliwiony.
Pospiesznie otarÂła usta serwetkÂą i wstaÂła.
– JuÂż skoĂączyÂłam!
– WiĂŞc chodÂź. I bĂŞdziesz musiaÂła zwiÂązaĂŚ te wÂłosy.
Minerwa westchnê³a i odczeka³a chwilê. Nie bardzo chcia³a iœÌ za nimi i patrzeÌ, jak Severus warczy na Hermionê przez ca³¹ drogê do laboratorium.
– Có¿, niektĂłrych rzeczy nie moÂżna zmieniĂŚ – mruknĂŞÂła do siebie.
Tak jak wczoraj, w czasie drogi do laboratorium nie rozmawiali ze sob¹. ¯adne z nich nie chcia³o komentowaÌ ich sztucznego zachowania i równoczeœnie zdawa³o sobie sprawê, ¿e ta druga osoba zauwa¿y³a t¹ grê. Oboje wyczuli, ¿e coœ siê dzia³o i bali siê choÌby myœleÌ o tym, co to mog³o oznaczaÌ. Ale to coœ wisia³o w powietrzu miêdzy nimi, bez ma³a namacalne, dziel¹c i ³¹cz¹c równoczeœnie.
Kiedy weszli do laboratorium, Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po gumkĂŞ do wÂłosĂłw i zebraÂła wszystkie wÂłosy.
– MoÂżesz mi powiedzieĂŚ, czy zÂłapaÂłam wszystkie? – spytaÂła cicho.
Jego suchy, rozkazujÂący ton sprzed chwili zrobiÂł na niej wraÂżenie i potrzebowaÂła czasu, Âżeby znĂłw mĂłc zachowywaĂŚ siĂŞ swobodniej. RĂłwnoczeÂśnie na przekĂłr temu w gÂłowie szalaÂła nadzieja, choĂŚ nie odwaÂżaÂła siĂŞ myÂśleĂŚ dalej.
Severus zauwa¿y³ jej nieœmia³oœÌ i poczu³ gdzieœ w piersi uk³ucie winy. Chc¹c to jakoœ naprawiÌ, podszed³ do niej od ty³u i zacz¹³ zbieraÌ w³osy z jej szyi.
– PozwĂłl – powiedziaÂł rĂłwnie cicho i tak miĂŞkko, Âże Hermionie zakrĂŞciÂło siĂŞ w gÂłowie.
Prze³ykaj¹c z trudem œlinê rozluŸni³a d³onie i pozwoli³a, ¿eby zdj¹³ z jej palców grub¹ gumkê. Jego palce otar³y siê o jej. Ich dotyk parzy³.
Severus zacz¹³ zbieraÌ poszczególne kosmyki przesuwaj¹c delikatnie opuszkami palców po szyi, zanurzaj¹c je w jej w³osy, by zebraÌ je razem i dziewczyna straci³a oddech. Czu³a go tu¿ za sob¹, zaledwie kilka cali od niej i ca³e jej cia³o podpowiada³o jej, jak ³atwo by³oby przechyliÌ siê do ty³u i osun¹Ì na niego. Wystarczy³by g³êbszy oddech, westchnienie, lekkie przechylenie ramion... Czu³a jego ciep³o i to przyprawia³o j¹ o dreszcze. By³ tak blisko i zarazem tak daleko. Wyobrazi³a sobie jego smuk³e palce na jej karku, jego ciemne oczy przygl¹daj¹ce siê jej... i modli³a siê w duchu, by nigdy nie przesta³ jej dotykaÌ, ¿eby nigdy siê nie odsun¹³. Zimno i gor¹co zalewa³y j¹ na przemian, miejsca, które dotkn¹³ pali³y, ale gdy tylko przesuwa³ d³onie, pojawia³ siê ch³ód, ca³kiem, jakby jej skóra têskni³a za dotykiem jego skóry i b³aga³a by wróci³.
– Przepraszam – mrukn¹³ cicho, krzywiÂąc siĂŞ do siebie samego, musn¹³ dÂłoniÂą po raz ostatni jej kark i zwiÂązaÂł jej wÂłosy w nieforemny kok.
Hermiona nie odpowiedziaÂła, bo nie byÂła w stanie. PotrzÂąsnĂŞÂła tylko przeczÂąco gÂłowÂą i spojrzaÂła nieprzytomnym wzrokiem przed siebie. MusiaÂła odczekaĂŚ, aÂż odsunie siĂŞ i odejdzie od niej, bo ledwo nad sobÂą panowaÂła. CaÂłe jej ciaÂło drÂżaÂło z pragnienia osuniĂŞcia siĂŞ w jego ramiona, w to znajome, cudowne uczucie ciepÂła i pewnoÂści, ale teÂż chciaÂła wiĂŞcej. I byÂła pewna, Âże gdyby obrĂłciÂła siĂŞ i zobaczyÂła go tak blisko siebie...
O Merlinie... !
Severus odszed³ pospiesznie na drugi koniec pomieszczenia, przestraszony nagle tym, co zrobi³ i jeszcze bardziej tym, co chcia³by zrobiÌ. Nie chc¹c ryzykowaÌ rozlania eliksiru kontrolnego, wylewitowa³ kocio³ek na stó³. Zebra³ siê w sobie i zacz¹³ jej t³umaczyÌ, jak bêd¹ testowaÌ eliksir, który uwarzyli wczoraj. S³ysza³ swój g³os gdzieœ z oddali, mówi¹cy s³owa, które powinny mieÌ dla niego jakieœ znaczenie, ale umia³ tylko skupiÌ siê na zatrzymanym w umyœle wspomnieniu jej kszta³tnej szyi, zapachu jej w³osów...
Dopiero po bardzo dÂługiej chwili obojgu udaÂło siĂŞ wrĂłciĂŚ do normalnego stanu. Rozlali po dwie chochelki eliksiru kontrolnego do szeÂściu maÂłych kocioÂłkĂłw, ale tylko dwa postawili na trĂłjnogi i rozpalili pod nimi ogieĂą. Severus postanowiÂł testowaĂŚ rĂłwnolegle eliksir Watkinsa i ich wczorajszy, skÂładnik po skÂładniku.
– Zacznijmy od Cimicifugi – powiedziaÂł i na wszelki wypadek postawiÂł przed HermionÂą buteleczkĂŞ z ekstraktem. WolaÂł nie ryzykowaĂŚ juÂż dotykania jej. – JeÂśli Watkins bĂŞdzie testowaÂł swĂłj eliksir, teÂż bĂŞdzie sprawdzaÂł te trzy podstawowe skÂładniki. W dobrze uwarzonym eliksirze skÂładniki sÂą ze sobÂą magicznie po³¹czone i jeÂśli sprĂłbujesz dodaĂŚ na nowo ten sam skÂładnik, pozostanie on oddzielony od reszty.
Na spodzie eliksiru kontrolnego pojawi³y siê pierwsze b¹belki i zaczê³y unosiÌ siê ku górze, rozpryskuj¹c na powierzchni. Kiedy Hermiona doda³a do niego trzy krople granatowego ekstraktu, po prostu znikn¹³, nie zosta³ po nim nawet b³êkitnawy œlad.
– Severusie... to normalne, Âże on znikn¹³? – spytaÂła zaskoczona i odwaÂżyÂła siĂŞ spojrzeĂŚ na niego pierwszy raz od chwili, kiedy wiÂązaÂł jej wÂłosy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?