Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

– Tak ma byĂŚ – odparÂł, patrzÂąc na jej kocioÂłek. – Zamieszaj teraz trzy razy zgodnie z ruchem wskazĂłwek zegara, odczekaj aÂż wir zniknie i zamieszaj trzy razy w przeciwnym kierunku. I powtĂłrz to dwa razy.
Po mieszaniu dodali oboje po dziesiĂŞĂŚ kropli – ona eliksiru Watkinsa, on ich eliksiru z wczoraj. Zamieszali energicznie i kiedy roztwĂłr zacz¹³ wrzeĂŚ, przelali go do szklanych zlewek.
Przez chwilê oboje mieli wra¿enie, ¿e w obu roztwór jest zupe³nie jednolity, w kolorze lekkiego b³êkitu. Czekali w napiêciu parê minut. Potem Hermiona dostrzeg³a w górnej partii coœ jakby inn¹ warstwê faluj¹c¹ ³agodnie. Z ka¿d¹ chwil¹ widzia³a j¹ coraz wyraŸniej. Wygl¹da³o to, jakby patrzy³a na dwa ró¿ne roztwory, rozdzielone cieniusieùkim szk³em. Cieniutka warstwa na górze mia³a ciemniejszy kolor, grubsza na dole dok³adnie taki, jak eliksir Watkinsa.
Oderwa³a wzrok od swojej zlewki i spojrza³a na zlewkê Severusa. Wygl¹da³a dok³adnie tak ¿ chcia³a westchn¹Ì z ulgi, kiedy zaœwita³o jej w g³owie, ¿e mo¿e coœ Ÿle zrozumia³a... Zanim zaczniesz siê cieszyÌ, upewnij siê...
– To znaczy, Âże pierwotne skÂładniki eliksiru sÂą ze sobÂą po³¹czone – powiedziaÂła wolno i w napiĂŞciu. – SkÂąd moÂżemy wiedzieĂŚ, Âże to tylko po³¹czenie... powiedzmy fizyczne, ale nie magiczne?
– WidzĂŞ, Âże mamy wÂątpliwoÂści, tak? – Severus uniĂłsÂł brew do gĂłry, ale rĂłwnoczeÂśnie siĂŞ uÂśmiechn¹³.
On juÂż wie...
– Ja... – zmieszaÂła siĂŞ.
– Doskonale ciĂŞ rozumiem.
Siêgn¹³ po ró¿d¿kê i uderzy³ ni¹ w powierzchniê roztworu mrucz¹c jakieœ zaklêcie. Ten nagle jakby zmêtnia³, ale kiedy Hermiona przyjrza³a mu siê z bliska, zobaczy³a, ¿e w przeŸroczystej wodzie wiruj¹ jakieœ drobiny, które powoli zaczê³y opadaÌ na dno. Severus zrobi³ dok³adnie to samo z jej zlewk¹, ale prócz tego, ¿e roztwór zawirowa³ i przesta³a widzieÌ dwie ró¿ne warstwy, nic innego siê nie sta³o. Kiedy ponownie spojrza³a na zlewkê Severusa, na dole zalega³a ju¿ cienka warstewka drobinek o nieokreœlonym kolorze.
Severus nadal siĂŞ uÂśmiechaÂł. UsiadÂł wygodnie na krzeÂśle i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi.
– To – wskazaÂł ruchem gÂłowy swojÂą zlewkĂŞ – byÂła po prostu kolorowa woda. Nie ma w niej ani odrobiny magii, tylko, jak powiedziaÂłaÂś, po³¹czone fizycznie ró¿ne skÂładniki. Tak, jakby uwarzyli to mugole. Dlatego, Âże zabrakÂło odpowiedniego skÂładnika wi¹¿¹cego magicznie pozostaÂłe. Nie umiem ci powiedzieĂŚ ile eliksirĂłw mi siĂŞ nie udaÂło z tego powodu. Na poczÂątku ani ja, ani Mistrz u ktĂłrego praktykowaÂłem, nie podejrzewaliÂśmy, Âże coÂś jest nie tak. Ale kiedy odkryliÂśmy, Âże eliksiry czy maÂści nie dziaÂłajÂą, zaczĂŞliÂśmy sprawdzaĂŚ, co siĂŞ dzieje. SpĂŞdziliÂśmy tygodnie na rozdzielaniu skÂładnikĂłw i sprawdzaniu kaÂżdego z nich, ale nic nam to nie daÂło. WiĂŞc zaczĂŞliÂśmy zapisywaĂŚ, ktĂłre eliksiry nie dziaÂłaÂły i w koĂącu, po paru miesiÂącach... prawie po roku, udaÂło nam siĂŞ ustaliĂŚ, Âże chodzi o te, w ktĂłrych skÂładnikiem ³¹czÂącym sÂą skrzydÂła motyli i ciem. I parĂŞ miesiĂŞcy zabraÂło nam odkrycie, gdzie leÂży problem. JuÂż wczeÂśniej zaalarmowaliÂśmy innych MistrzĂłw, ale poniewaÂż nie umieliÂśmy powiedzieĂŚ, co siĂŞ dzieje, to g³ównie my prowadziliÂśmy badania. I to ja robiÂłem testy. Kiedy zrozumieliÂśmy na czym polega problem, tak jak ty chcieliÂśmy siĂŞ upewniĂŚ, Âże siĂŞ nie mylimy. WynalazÂłem wiĂŞc wÂłasne zaklĂŞcie do sprawdzania, uwarzyliÂśmy trzydzieÂści osiem eliksirĂłw zawierajÂących skrzydÂła motyli lub ciem jako skÂładnik wi¹¿¹cy i je sprawdziÂłem.
Hermiona przypomniaÂła sobie list do nowych uczniĂłw.
– I to za to dostaÂłeÂś NagrodĂŞ Trismegistosa?
Skin¹³ g³ow¹.
– PoniewaÂż skrzydÂła motyli moÂżna dostaĂŚ bez problemu, po tym odkryciu po prostu wycofano skrzydÂła ciem z obiegu. Powody znajÂą tylko Mistrzowie EliksirĂłw i staÂżyÂści. Watkins nie ma o tym pojĂŞcia. WÂśrĂłd jego skÂładnikĂłw znalazÂłem tylko skrzydÂła motyli.
– To skÂąd ty masz ĂŚmie?
– To zapasy jeszcze z czasĂłw testĂłw. I nadal ich uÂżywam, kiedy warzĂŞ jakieÂś nowe eliksiry ze skÂładnikami roÂślinnymi.
Oboje uœmiechnêli siê i Hermiona poczu³a, jakby ktoœ zdj¹³ jej kamieù z serca.
– I sÂądzisz, Âże inne skÂładniki zareagujÂą tak samo?
– Jestem prawie pewien. Ale najlepiej przekonajmy siĂŞ sprawdzajÂąc je w taki sam sposĂłb.
Sprawdzenie ¿¹de³ ¯¹dlib¹ka i ekskrementów Lunaballa zajê³o im ponad dwie godziny. Istotnie, zapach ju¿ nie by³ taki przyjemny. Tu¿ przed pierwsz¹ byli akurat w trakcie testowania i nie chcieli przerywaÌ, wiêc Severus
wyczarowa³ patronusa i wys³a³ Minerwie wiadomoœÌ, ¿e siê spóŸni¹ i przyjd¹ ko³o drugiej.
Hermiona spojrzaÂła na bÂłyszczÂącÂą, srebrnÂą ÂłaniĂŞ i poczuÂła nagÂłe przejmujÂące zimno rozlewajÂące siĂŞ w jej wnĂŞtrzu i ÂściskajÂące lodowatÂą piĂŞÂściÂą jej serce.
Lily. On nadal kocha Lily. Kim ty jesteÂś przy niej?
Severus uchyliÂł drzwi i Âłania pogalopowaÂła dÂługim korytarzem. Dziewczyna wpatrywaÂła siĂŞ w niÂą dotÂąd, aÂż znikÂła. I poczuÂła, Âże tak wÂłaÂśnie znikÂły jej nadzieje.
WestchnĂŞÂła ciĂŞÂżko, osunĂŞÂła siĂŞ na stoÂłek i wrĂłciÂła do mieszania. I nie odczuÂła nawet radoÂści, gdy ostatni roztwĂłr zmĂŞtniaÂł.
On nigdy nie bĂŞdzie twĂłj.
Podczas obiadu siedzia³a zobojêtnia³a i niechêtnie bra³a udzia³ w dyskusji. Zarówno Severus, jak i Minerwa wziêli to za zmêczenie, z tym, ¿e Minerwa podejrzewa³a równie¿, ¿e dziewczyna mia³a doœÌ jego sarkastycznych komentarzy. Kiedy Severus powiedzia³, ¿e bêdzie mo¿na podmieniÌ Watkinsowi jeden ze sk³adników i definitywnie pozbyÌ siê problemu, tylko pokiwa³a g³ow¹. W³aœnie zrozumia³a, ¿e z ten sposób odpadnie jeden z nielicznych powodów, dla których siê widywali.
– Czyli skoĂączyliÂście na dziÂś? – spytaÂła Minerwa, patrzÂąc z ukosa na dziewczynĂŞ.
– Tak – odparÂł Severus.
– W takim razie po poÂłudniu moÂżemy skoĂączyĂŚ pisaĂŚ listy do nowych uczniĂłw – zaproponowaÂła Hermiona.
– Moja droga, sÂądzĂŞ, Âże powinnaÂś trochĂŞ odpocz¹Ì – powiedziaÂła natychmiast Minerwa. – Ja pomogĂŞ profesorowi Snape'owi.
Merlinie, proszĂŞ, nie!
Hermiona spojrza³a prosz¹co w oczy Severusa, ale on tylko potakn¹³.
– Zgadzam siĂŞ z profesor McGonagall. Wracaj do domu. Jutro bĂŞdĂŞ ciĂŞ potrzebowaÂł, Âżeby podmieniĂŚ Watkinsowi skrzydÂła motyli, wiĂŞc lepiej, ÂżebyÂś byÂła wypoczĂŞta.
– Czemu nie dziÂś? – zaprotestowaÂła.
– Severusie, ja teÂż mogĂŞ ci pomĂłc – powiedziaÂła rĂłwnoczeÂśnie Minerwa.
O BoÂże, to juÂż lepiej jutro...
Severus patrza³ chwilê na obie czarownice w milczeniu. Faktycznie, mogli podmieniÌ skrzyd³a w Mungu dziœ, a jutro udaÌ siê do Scotta, u którego mieszka³ tymczasowo Watkins. Ale równoczeœnie czu³, ¿e zdecydowanie wola³ iœÌ tam z Hermion¹. Szczególnie, ¿e najwyraŸniej coœ by³o z ni¹ nie tak.
Udaje, czy tak reaguje na to, Âże ja udajĂŞ? TrochĂŞ za dobrze to wyglÂąda na udawanie...
– Jutro. To musi byĂŚ zrobione tego samego dnia. Nie chcĂŞ ryzykowaĂŚ, Âże Watkins w poniedziaÂłek przyniesie do Kliniki skÂładniki z domu – zdecydowaÂł w koĂącu. – Spotkamy siĂŞ jutro o piÂątej i sprawdzimy zapasy, ktĂłre ma u Scotta, a potem zajmiemy siĂŞ KlinikÂą.
Hermiona odetchnĂŞÂła z ulgÂą. Do koĂąca obiadu staraÂła siĂŞ wymyÂśliĂŚ jakiÂś wiarygodny pretekst do pozostania w zamku, ale baÂła siĂŞ, Âże profesor McGonagall zacznie coÂś podejrzewaĂŚ. I w koĂącu Severus teÂż jej powiedziaÂł, Âże ma wracaĂŚ.
No pewnie. PomogÂłaÂś mu w warzeniu i teraz juÂż ciĂŞ nie potrzebuje. Ciesz siĂŞ, Âże w ogĂłle spotykacie siĂŞ jutro.
Po obiedzie poszli we troje do jego saloniku, w którym oboje wczoraj pracowali. Poniewa¿ Severus powiedzia³, ¿e ma wzi¹Ì ze sob¹ strój ze smoczej skóry (Merlinie, na ca³e szczêœcie!), nie bawi³a siê w przebieranie, tylko zaczê³a zbiera³a swoje rzeczy i przygotowa³a œwistoklik. W tym czasie Severus podszed³ do okna i sta³ w milczeniu za³o¿ywszy rêce, a Minerwa zaczê³a przegl¹daÌ listy do uczniów.
– DziĂŞkujĂŞ za weekend – powiedziaÂła gÂłucho Hermiona, podchodzÂąc do nich.
Minerwa wstaÂła i poÂłoÂżyÂła jej rĂŞkĂŞ na ramieniu.
– To my ci dziĂŞkujemy, moja droga. Odpocznij dzisiaj, zasÂłuÂżyÂłaÂś na to.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno. W jej marzeniach to nie profesor McGonagall kÂładÂła rĂŞkĂŞ na jej ramieniu. Jej dotyk byÂł... nijaki. Prawie wcale go nie czuÂła. Jak to moÂżliwe, Âże najlÂżejsze muÂśniĂŞcie jego dÂłoni, otarcie siĂŞ ich palcĂłw rozpalaÂło w niej ogieĂą, zaÂś ona mogÂła klepaĂŚ jÂą po ramieniu i nie robiÂło to na niej Âżadnego wraÂżenia?
Severus stan¹³ ko³o niej.
– DziĂŞkujĂŞ za twojÂą pomoc, Hermiono.
ZamrugaÂła oczami i rozejrzaÂła siĂŞ na boki, ukrywajÂąc Âłzy.
– Do zobaczenia – ostatni rzut oka na jego buty... na nic innego nie byÂła w stanie siĂŞ zdobyĂŚ, i aktywowaÂła Âświstoklik.
Kiedy znik³a, Severus zacisn¹³ piêœÌ i podszed³ do Minerwy. Nie tak sobie wyobra¿a³ po¿egnanie z Hermion¹.
– No nareszcie trochĂŞ zmiĂŞkÂłeÂś, Severusie – mruknĂŞÂła czarownica.
– SÂłucham?
– Przynajmniej na poÂżegnanie powiedziaÂłeÂś jej coÂś miÂłego. Wiem, Âże jest trudno i oboje pewnie jesteÂście przemĂŞczeni z powodu Norrisa i reszty, ale nie musisz byĂŚ dla niej taki twardy.
Severus przypomniaÂł sobie, Âże faktycznie mĂłwiÂł juÂż do niej przy innych po imieniu. O ile pamiĂŞtaÂł, ona nigdy nie zwrĂłciÂła siĂŞ do niego przez ty. Cholera, trochĂŞ przesadziÂłeÂś.
Nie mia³ innego wyboru, jak udawaÌ, ¿e to z powodu z³ego humoru. Na ca³e szczêœcie w warczeniu mia³ doskona³¹ wprawê. Poza tym wcale nie musia³ a¿ tak udawaÌ.
– Minerwo, przyszÂłaÂś tu pomĂłc mi pisaĂŚ listy, wiĂŞc proponujĂŞ, ÂżebyÂśmy siĂŞ do nich ograniczyli – powiedziaÂł sucho.
Minerwa skinĂŞÂła gÂłowÂą.
Hermiona wyl¹dowa³a w przedpokoju. Kopniêciem zrzuci³a z nóg swoje buty ze smoczej skóry i kiedy jeden wyl¹dowa³ pod drzwiami pokoju goœcinnego, nie fatygowa³a siê nawet, ¿eby go poprawiÌ. Wrzuci³a na pó³kê sanda³y i podobnie obesz³a siê z ubraniami. Po czym rzuci³a siê na kanapê i ukry³a twarz w d³oniach.
Powinna siê cieszyÌ, ¿e mog³a spêdziÌ z nim choÌ pó³tora dnia, ale nie potrafi³a. Mog³a tylko wyobra¿aÌ sobie, ze mogliby w³aœnie siedzieÌ w jego saloniku, tu¿ ko³o siebie i rozmawiaÌ... Mog³aby jeszcze przez jakiœ czas patrzeÌ na niego, cieszyÌ siê jego ¿artami, piÌ z nim herbatê os³odzon¹ jego uœmiechem... CzuÌ ulotny zapach jego szamponu czy wody po goleniu... OddychaÌ tym samym powietrzem. Po prostu byÌ ko³o niego.
Tymczasem profesor McGonagall ubzdura³a sobie, ¿e ma odpocz¹Ì i to ona pomo¿e Severusowi pisaÌ listy! I w tej chwili to w³aœnie ona siedzia³a ko³o niego i nawet nie mia³a pojêcia, jak cenna by³a ka¿da chwila spêdzona z nim...
PoczuÂła dÂławienie w gardle i gorÂącÂą ÂłzĂŞ spÂływajÂącÂą po policzku. Nie pÂłacz, idiotko. PomyÂśl o czymÂś przyjemnym. O NIM.
SiÂąknĂŞÂła nosem i zacisnĂŞÂła oczy.
Po raz pierwszy czuÂła niechĂŞĂŚ do swojej byÂłej profesor. Gdyby tylko nie... Nagle usÂłyszaÂła gÂłos Ginny, dochodzÂący z kominka.
– Hermiona... JesteÂś moÂże w domu?
Zaskoczona, otarÂła Âłzy i spojrzaÂła w zielone pÂłomienie. Ginny widocznie coÂś od niej potrzebowaÂła. Bardzo dobrze, choĂŚ przez chwilĂŞ pomyÂślisz o czymÂś innym!
Szybko otarÂła twarz i zdjĂŞÂła zabezpieczenia.
– Jasne, Ginny! – zawoÂłaÂła do przyjació³ki.
GÂłowa rudowÂłosej pojawiÂła siĂŞ w pÂłomieniach.
– Masz moÂże coÂś na bĂłl gÂłowy? JuÂż mi trochĂŞ przeszÂło, ale nie do koĂąca...
– Jasne, chodÂź.
Ginny wesz³a przez kominek i p³omienie znik³y. Hermiona posz³a do apteczki, któr¹ mia³a w ³azience, wiêc Ginny usiad³a na kanapie. Popatrzy³a dziwnym wzrokiem na buta le¿¹cego niedaleko, drugiego stoj¹cego krzywo po œrodku przedpokoju i wzruszy³a ramionami.
Hermiona przyniosÂła jej fiolkĂŞ z eliksirem.
– Wypij wszystko. Jest mocny, niedÂługo powinno ci przejœÌ zupeÂłnie.
– WyszÂły mi wszystkie smocze Âłuski – wyjaÂśniÂła przepraszajÂąco ruda i wypiÂła duszkiem ca³¹ zawartoœÌ fiolki. – W poniedziaÂłek pĂłjdĂŞ po nie i ci przyniosĂŞ.
– Nie przejmuj siĂŞ, mam tego trochĂŞ – wzruszyÂła ramionami Hermiona.
PrzeszÂły do kuchni i dziewczyna zrobiÂła im obu herbatĂŞ. Ginny trzymaÂła siĂŞ jeszcze trochĂŞ za gÂłowĂŞ i milczaÂła.
– Gdzie Harry? – spytaÂła Hermiona, stawiajÂąc przed niÂą szklankĂŞ. – WeÂź do tego duÂżo cytryny to eliksir szybciej zadziaÂła.
– PoszedÂł na marsz protestacyjny. Ja teÂż bym poszÂła, ale rano myÂślaÂłam, Âże zwariujĂŞ, tak mnie bolaÂło.
– Cholerny rzÂąd – mruknĂŞÂła pod nosem.
– A ty dopiero co wrĂłciÂłaÂś, co? – Ginny machnĂŞÂła rĂŞkÂą w kierunku porozwalanych butĂłw.
Hermiona skinĂŞÂła gÂłowÂą i nasypaÂła cukru do szklanki.
– W zeszÂły weekend teÂż ciĂŞ nie byÂło – dodaÂła Ginny.
W zeszÂły weekend byli we Francji. I byÂło zdecydowanie lepiej. PrzypomniaÂła sobie ich poranno-wieczorny wypad w gĂłry i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ w duchu. Ale nie mogÂła o tym mĂłwiĂŚ.
– Ginny, to nie jest temat do dyskusji – zaprzeczyÂła.
Ginny podniosÂła gÂłowĂŞ zdziwiona i po chwili zaskoczyÂła.
– Acha, to byÂłaÂś gdzieÂś ze Snapem? WarzyliÂście coÂś? – zerknĂŞÂła na buty.
PrzecieÂż... cholera, skup siĂŞ, idiotko!
– ZmieĂąmy temat, dobrze?
– CoÂś wam nie poszÂło... sÂądzÂąc po twojej minie.
– Jestem zmĂŞczona i tyle – Hermiona wstaÂła i zaczĂŞÂła szukaĂŚ byle czego do jedzenia, byle mĂłc odwrĂłciĂŚ siĂŞ na chwilĂŞ.
Ginny chwilê waha³a siê, ale w koùcu jej ciekawoœÌ zwyciê¿y³a.
– Miona... nie chcĂŞ, ÂżebyÂś mi opowiadaÂła CO robicie, ale powiedz, jak ci siĂŞ z nim pracuje?
Hermiona znalaz³a jak¹œ paczkê z ciastkami z czekoladow¹ polew¹ i wróci³a do sto³u.
Jak mi siê z nim pracuje...? Na samo wspomnienie ogarnê³a j¹ b³ogoœÌ.
– Wspaniale! NaprawdĂŞ. Wiem, Âże trudno innym w to uwierzyĂŚ, ale... – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ patrzÂąc gdzieÂś na stó³ i przypominajÂąc ró¿ne chwile z tego weekendu. – Jest cierpliwy i cudownie tÂłumaczy. Odpowiada na kaÂżde pytanie... Wszystko, co mĂłwi jest takie... takie proste, logiczne... Genialne! I... – nie mogÂła powiedzieĂŚ o tych najpiĂŞkniejszych chwilach, wiĂŞc potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą. – Poza tym czasem Âżartuje... i uÂśmiecha siĂŞ... NaprawdĂŞ! WiĂŞc nie bĂłj siĂŞ, Âże spĂŞdzam caÂłe dnie z kimÂś, kto tylko na mnie warczy.
Ginny patrzy³a na przyjació³kê bez ma³a w szoku. Oczywiœcie umia³a sobie wyobraziÌ, ¿e Snape mo¿e coœ dobrze t³umaczyÌ, czy ¿e nie jest sparali¿owany i potrafi siê uœmiechn¹Ì, ale sposób, w jaki Hermiona o nim mówi³a... jej ton g³osu, uœmiech...
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże on ciĂŞ uczy na przyszÂły rok?
Hermiona potrzebowaÂła paru sekund, Âżeby zrozumieĂŚ o co jej chodzi. BÂłyskawicznie zdecydowaÂła siĂŞ powiedzieĂŚ prawdĂŞ.
– Nie, to coÂś innego. PrzecieÂż to niemoÂżliwe, Âżeby sam dyrektor przygotowywaÂł mnie do egzaminĂłw, ktĂłre bĂŞdĂŞ zdawaĂŚ w jego szkole.
– I jeszcze dÂługo zamierzacie... ze sobÂą pracowaĂŚ?
Czas by³o zakoùczyÌ t¹ dyskusjê. Hermiona poda³a przyjació³ce ciastko i wziê³a drugie dla siebie.
– Ginny, zmieĂąmy temat. MĂłwiĂŞ powaÂżnie. I lepiej, ÂżebyÂś nie rozmawiaÂła o tym z Harry'm.
RudowÂłosa zaczĂŞÂła opowiadaĂŚ o odmianach zaklĂŞcia czeszÂącego do robienia eleganckich fryzur i Hermiona przypomniaÂła sobie, jak dziÂś rano Severus wiÂązaÂł jej wÂłosy i westchnĂŞÂła cichutko.
Po skoĂączeniu herbaty Ginny wrĂłciÂła do domu i Hermiona zostaÂła sama. NiechĂŞtnie poukÂładaÂła buty i ubranie i zaczĂŞÂła gotowaĂŚ coÂś do jedzenia na jutrzejszy dzieĂą. Kiedy koĂączyÂła smaÂżyĂŚ kotleta, ktĂłrego postanowiÂła wÂłoÂżyĂŚ do chleba zamiast szynki, poczuÂła, jak pierÂścionek zrobiÂł siĂŞ ciepÂły.
RzuciÂła gdzieÂś na bok rĂŞkawicĂŞ kuchennÂą, jednym szybkim ruchem zgasiÂła gaz pod patelniÂą i pospiesznie wyjĂŞÂła pergamin.
– SkoĂączyliÂśmy pisaĂŚ listy, jutro zostanÂą wysÂłane. Jak siĂŞ czujesz?
CoÂś w niej podskoczyÂło z radoÂści na widok znajomego pisma.
– Dobrze. CieszĂŞ siĂŞ, Âże profesor McGonagall ci pomogÂła.
– W czasie obiadu wyraÂźnie nie byÂłaÂś w formie.
Ach, to o to mu chodzi... GdybyÂś tylko wiedziaÂł, jak siĂŞ czujĂŞ...
Przez chwilê Hermiona nie wiedzia³a, co mo¿e odpisaÌ. I postanowi³a uwa¿aÌ, kiedy stuka ró¿d¿k¹. Niektórych jej przemyœleù zdecydowanie nie powinien ogl¹daÌ.
– Nic takiego. Nic mi nie jest. I dziĂŞkujĂŞ za troskĂŞ.
– Odpocznij dziÂś. Po³ó¿ siĂŞ wczeÂśnie spaĂŚ. Zobaczymy siĂŞ jutro.
To byÂł wÂłaÂśnie jej promyk nadziei. ÂŻe zobaczy go jutro.
– ObiecujĂŞ, pĂłjdĂŞ wczeÂśnie spaĂŚ. Ty teÂż powinieneÂś odpocz¹Ì.
– Do jutra. Dobranoc, Hermiono.
– Dobranoc, Severusie.
Dobranoc, najmilszy...
PrzycisnĂŞÂła pergamin do ust. Severusie...
Zacisnê³a oczy, ¿eby nie widzieÌ, jak znikaj¹ litery pisane jego charakterem pisma. Merlinie, b³agam, pomó¿, zrób coœ...
 

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?