Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Kiedy Hermiona zobaczy³a Smitha, który zerwa³ siê nagle z krzes³a i wypad³ biegiem z salonu, w panice stuknê³a ró¿d¿k¹ w pergamin myœl¹c coœ bezsensownego i przenios³a wzrok na okno laboratorium. Œwiat³o jeszcze pali³o siê, gdy drzwi wejœciowe otworzy³y siê i wypad³ przez nie Smith. Pobieg³ gdzieœ za dom i po chwili us³ysza³a jego krzyk.
Severus?! GdzieÂś za domem?!
Wyrwa³a z torby niewidkê i na wszelki wypadek okry³a siê ni¹. Gdyby musia³a nagle przenieœÌ siê do normalnego wymiaru, przynajmniej bêdzie mia³a ju¿ j¹ na sobie.
W tym momencie usÂłyszaÂła trzaÂśniĂŞcie gdzieÂś niedaleko i z domu wypadli Scott z Watkinsem. StanĂŞli przed progiem i Scott zawoÂłaÂł.
– Teddy, dopadÂłeÂś go?!
PrzeraÂżona cofnĂŞÂła siĂŞ jak najciszej aÂż pod las. Nie wiedziaÂła, co siĂŞ dzieje, ale wolaÂła byĂŚ jak najdalej od nich. WeszÂła aÂż za pierwsze drzewa i oparÂła o nie.
Nagle zza domu wyszedÂł Smith trzymajÂąc przed sobÂą za kark jakiegoÂś czÂłowieka. SzczupÂłego, wysokiego, z prostymi wÂłosami siĂŞgajÂącymi za ramiona...
O BoÂże, nie...!
– Mam go, Teddy. Damy mu taki wycisk, Âże popamiĂŞta nas na caÂłe Âżycie! – powiedziaÂł Smith i kopniakiem posÂłaÂł go na ziemiĂŞ.
Us³ysza³a jêk bólu i równoczeœnie coœ w niej zawy³o. Czuj¹c, jak robi siê jej s³abo i ciê¿ko, z³apa³a siê jedn¹ rêk¹ za usta, ¿eby nie krzykn¹Ì, a drug¹ uwiesi³a na drzewie, skamienia³a z przera¿enia.
Severus! Severus! ... BoÂże, wszystko tylko NIE TO!

Na widok Scotta i Watkinsa wybiegaj¹cych przed dom Severus cofn¹³ siê a¿ do lasu. Równoczeœnie rozgl¹da³ siê na wszystkie strony w poszukiwaniu Hermiony. Gdzieœ tu powinna byÌ!
Scott wyraÂźnie zawoÂłaÂł „go", a nie „jÂą" i choĂŚ to wcale nie znaczyÂło, Âże nie chodzi o HermionĂŞ, Severus trzymaÂł siĂŞ kurczowo tej myÂśli.
Na widok prowadzonego przez Smitha mê¿czyzny odetchn¹³ z ulg¹. To nie by³a ona! Obojêtne kto to by³, jedyne, co siê liczy³o to to, ¿e to nie by³a Hermiona!
Gdzie ona jest?! Zaraz, w jakim ty jesteÂś wymiarze? Chyba juÂż siĂŞ pogubiÂł. MoÂże byÂł w normalnym i dlatego jej nie widziaÂł? To musiaÂło byĂŚ to!
Na wszelki wypadek cofn¹³ siê g³êbiej w las i równoczeœnie rzuci³ zaklêcie zmiany wymiaru. I us³ysza³ czyjœ krzyk.
– Tam ktoÂś jest!
W jednej sekundzie zrozumiaÂł, Âże przeniĂłsÂł siĂŞ do normalnego i Âże to wÂłaÂśnie jego usÂłyszeli albo zobaczyli miĂŞdzy drzewami. Natychmiast przeniĂłsÂł siĂŞ z powrotem do drugiego.

Smith zobaczy³, ¿e mê¿czyzna na ziemi poruszy³ siê, jakby chcia³ wstaÌ, wiêc kopn¹³ go w brzuch i popatrzy³ w kierunku wskazanym przez Watkinsa. S³ysza³ tylko g³uche jêki le¿¹cego, ale w mroku nic nie zobaczy³.
– Dajcie mi jak¹œ pochodniĂŞ – rozkazaÂł. – A ty siĂŞ zamknij! – szturchn¹³ butem niewyraÂźny ksztaÂłt przed sobÂą.
Scott zdj¹³ lampê wisz¹c¹ nad wejœciem i zapali³ j¹.
– To tylko zÂłodzieje, Teddy. Nie musisz ich zabijaĂŚ.
Smith wyrwaÂł mu lampĂŞ i uniĂłsÂł do gĂłry.

Hermiona zupeÂłnie nie rozumiaÂła o co chodziÂło z tym kimÂś. Przez chwilĂŞ sÂądziÂła, Âże w jakiÂś sposĂłb jÂą zobaczyli, mimo peleryny niewidki i bycia w drugim wymiarze, ale Watkins wskazaÂł rĂŞkÂą trochĂŞ na prawo od niej.
Kiedy Smith kopn¹³ Severusa i us³ysza³a jego skowyt i jêki, ³zy nap³ynê³y jej do oczu. Smith, zabijê ciê, ty sukinsynu...!
W Âświetle zaÂświeconej lampy przez chwilĂŞ zobaczyÂła skulony, czarny ksztaÂłt na ziemi, po czym Smith uniĂłsÂł jÂą w gĂłrĂŞ.
O mĂłj BoÂże, o mĂłj BoÂże...
MyÂśli wirowaÂły w jej gÂłowie jak szalone i uciekaÂły ilekroĂŚ prĂłbowaÂła siĂŞ skupiĂŚ i czuÂła tylko przeraÂżajÂącÂą, bezradnÂą pustkĂŞ. Jak maÂłe, zagubione dziecko w ciemnym lesie.
Smith odda³ lampê stoj¹cemu za nim Scottowi, z³apa³ Severusa za w³osy i szarpn¹³ brutalnie do góry. Ten zajêcza³ z bólu. Smith przy³o¿y³ mu ró¿d¿kê do gard³a i spojrza³ w kierunku lasu. Na ni¹?
– WyÂłaÂź, albo go zabijĂŞ!
Hermiona zaÂłkaÂła cicho, gryzÂąc siĂŞ w rĂŞkĂŞ.
– Pospiesz siĂŞ, dla takiego bydlĂŞcia nie bĂŞdĂŞ dÂługo czekaÂł! – wrzasn¹³ Smith.
–... stem sam... – wycharczaÂł Severus.
Nie widziaÂła jego twarzy, bo Scott oÂświetlaÂł ich od tyÂłu, ale mogÂła sobie wyobraziĂŚ grymas bĂłlu. ZachciaÂło jej siĂŞ wyĂŚ. ChroniÂł jÂą nawet w takiej sytuacji...
Nie jesteÂś sam! Nigdy nie bĂŞdziesz! Nie zostawiĂŞ ciĂŞ!
– Ró¿dÂżka w zĂŞby, rĂŞce do gĂłry i wychodÂź!
WahaÂła siĂŞ jeszcze chwilĂŞ. We dwĂłjkĂŞ coÂś wymyÂślimy. ÂŻeby tylko ten sukinsyn przestaÂł siĂŞ nad nim znĂŞcaĂŚ...
– Crucio!
Severus krzykn¹³ przeraŸliwie i upad³ na ziemiê, nadal wrzeszcz¹c i wij¹c siê. Hermiona mia³a wra¿enie, ¿e czuje ten sam ból. Zawy³a i z trudem nabra³a powietrza. Nie widz¹c ju¿ nic przez za³zawione oczy, trzês¹c¹ siê rêk¹ machnê³a ró¿d¿k¹ i zmieni³a wymiar. Nieporadnie siêgnê³a po pelerynê i zdar³a j¹ z siebie. W³o¿y³a ró¿d¿kê w zêby, unios³a wysoko rêce i pos³usznie post¹pi³a w kierunku Smitha...

Severus patrzaÂł dookoÂła siebie prĂłbujÂąc odnaleŸÌ HermionĂŞ. Czas byÂło stÂąd uciekaĂŚ. StaraÂł siĂŞ nie zwracaĂŚ uwagi na Smitha ni na jĂŞki i krzyki czÂłowieka na ziemi, choĂŚ czuÂł, Âże krew w nim wrze, ale kiedy usÂłyszaÂł „Crucio", na sekundĂŞ siĂŞ odwrĂłciÂł siĂŞ w jego stronĂŞ i pomyÂślaÂł, Âże powinien przecieÂż coÂś zrobiĂŚ. PrzeszÂłoœÌ wrĂłciÂła, znĂłw byÂł koÂło Czarnego Pana albo otoczony ÂŚmiercioÂżercami i musiaÂł siĂŞ przyglÂądaĂŚ, jak zamĂŞczajÂą na ÂśmierĂŚ kogoÂś, kogo powinien chroniĂŚ i musiaÂł udawaĂŚ, Âże go to bawi.
W tym samym momencie us³ysza³ przejmuj¹cy kobiecy krzyk dochodz¹cy gdzieœ z bliska i natychmiast zrozumia³, ¿e Hermiona s¹dzi, ¿e cz³owiek na ziemi to on. Jeœli ona zechce tam pójœÌ...
W przyp³ywie paniki rozejrza³ siê i nagle zobaczy³ jej sylwetkê, zaledwie o parê kroków od niego. Z rêkoma uniesionymi do góry i ró¿d¿k¹ w ustach...
– Hermiono, NIE! – krzykn¹³.
Dziewczyna ruszy³a w kierunku Smitha. Nie dbaj¹c ju¿ o nic, rzuci³ siê w jej kierunku, dwoma susami dopad³ jej i z³apa³ za ramiê zatrzymuj¹c w miejscu. Poczu³ jak zesztywnia³a i jak przez mg³ê poj¹³, ¿e ona ju¿ przenios³a siê do ICH wymiaru!
W ci¹gu sekundy, czterema smagniêciami ró¿d¿ki zmieni³ wymiar, przywo³a³ jej torbê, pelerynê i z³apawszy mocno dziewczynê, przeniós³ ich na powrót do drugiego wymiaru. I aportowa³ ich gdzieœ. Gdziekolwiek.

WylÂądowali nad jakimÂś jeziorem.
– Severus? ...Severus? – wyjĂŞczaÂła cicho Hermiona, bo nadal nic nie widziaÂła. – Severus, proszĂŞ...
– JuÂż wszystko w porzÂądku – odpowiedziaÂł, podtrzymujÂąc jÂą, Âżeby nie upadÂła.
– Severus... ! – oszoÂłomiona Hermiona nic nie rozumiaÂła, ale to nie miaÂło znaczenia. Nic nie miaÂło znaczenia, jeÂśli to byÂł on. – Severus...?!
– Jestem tutaj.
Ulga byÂła tak wielka, Âże aÂż zakrĂŞciÂło siĂŞ jej w gÂłowie. Panika jeszcze nie minĂŞÂła, bĂłl teÂż nie. Nie mogÂła nabraĂŚ powietrza, nie potrafiÂła powiedzieĂŚ juÂż nic wiĂŞcej. PoczuÂła dÂławienie w gardle i na nowo Âłzy w oczach i wybuchnĂŞÂła pÂłaczem, bojÂąc siĂŞ go puÂściĂŚ. PĂłki go dotykaÂła, wiedziaÂła, Âże to on.
Severus poczu³, jak Hermiona wtula siê w niego i zaczyna szlochaÌ. Przytuli³ j¹ mocno i stara³ uspokoiÌ. Dziewczyna z trudem oddycha³a i zanosi³a siê p³aczem trzês¹c siê strasznie, wiêc upuœci³ na ziemiê ró¿d¿kê, jej torbê i pelerynê i zacz¹³ g³askaÌ j¹ po w³osach i plecach, równoczeœnie szepcz¹c jej do ucha koj¹ce s³owa.
– JuÂż po wszystkim... juÂż wszystko w porzÂądku... jestem tu... juÂż dobrze... – powtarzaÂł w kó³ko.
Po chwili poczuÂł, Âże trochĂŞ mniej spazmatycznie zaciska rĂŞce na jego ramionach i plecach i gÂłoÂśny szloch i jĂŞki zamieniÂły siĂŞ w Âłkanie, ale nie przestaÂł ani na chwilĂŞ gÂładziĂŚ jej po plecach i masowaĂŚ delikatnie jej gÂłowy czubkami palcĂłw wplÂątanych w jej wÂłosy. PoczuÂł, Âże poruszyÂła siĂŞ w jego objĂŞciach.
– MyÂślaÂłam... Âże to ty... Âże to ciebie... zÂłapali... i Âże ciĂŞ bije... – staraÂła siĂŞ wyjaÂśniĂŚ, ÂłapiÂąc nierĂłwno oddech, – Âże chce ciĂŞ... – zajĂŞczaÂła na nowo, bo nie potrafiÂła dokoĂączyĂŚ tego zdania. – MĂłwiÂłeÂś, Âże... jesteÂś sam... ale ja nie mogÂłabym... nie zostawiÂłabym ciĂŞ...! Nie pozwoliÂłabym mu! – rozpÂłakaÂła siĂŞ na nowo.
O Merlinie...!
Kiedy zrozumia³, ¿e ona próbowa³a go ratowaÌ i gotowa by³a siê dla niego poœwiêciÌ, zala³a go wdziêcznoœÌ, ale i oszo³omienie. Jeszcze nikt, nigdy w jego ¿yciu nie zdecydowa³ siê go broniÌ. Wiedzia³, ona z pewnoœci¹ te¿, co by jej zrobili, gdyby j¹ z³apali i œwiadomoœÌ, ¿e zdecydowa³a siê wydaÌ siê w ich rêce dla niego, kosztem w³asnego ¿ycia niemal go porazi³a.
– JuÂż dobrze, maleĂąka – powiedziaÂł cicho w jej wÂłosy zdÂławionym ze wzruszenia gÂłosem.
To jedno sÂłowo byÂło niczym balsam. MaleĂąka... Hermiona poczuÂła, Âże wolno spÂływa na niÂą spokĂłj. ChlipnĂŞÂła jeszcze raz, pociÂągnĂŞÂła nosem i wtuliÂła siĂŞ w niego jeszcze bardziej szukajÂąc komfortu i bezpieczeĂąstwa, ktĂłre dawaÂły jego ramiona.
Severus zacisn¹³ mocno oczy. To by³a najgorsza rzecz, jak¹ mog³a zrobiÌ. W takiej sytuacji powinna go zostawiÌ i chroniÌ siebie, ¿eby póŸniej móc przyjœÌ mu z pomoc¹. Albo pozwoliÌ mu umrzeÌ. Powinna zostaÌ, ¿eby móc samej dokoùczyÌ to, co robili razem. Ale to nie by³a odpowiednia chwila na to, ¿eby jej to t³umaczyÌ. Teraz powinien jej dziêkowaÌ.
ZwykÂłe „dziĂŞkujĂŞ" byÂło zbyt przyziemne, zbyt proste, niegodne tego, co chciaÂł jej powiedzieĂŚ. Nie umiaÂł znaleŸÌ s³ów, ktĂłre by oddaÂły to, co czuÂł. MusiaÂł, po prostu MUSIAÂŁ jej to jakoÂś okazaĂŚ!
Przesun¹³ palcami po jej policzku, wsun¹³ je pod jej brodê, uniós³ jej g³owê do góry i przytuli³ usta do jej czo³a. Czu³ jej ciep³y, urywany oddech na swojej szyi, rêce, które przesta³y zaciskaÌ siê kurczowo na jego plecach i zamar³y w bezruchu i nagle zda³ sobie sprawê z tego, co robi. Ogarnê³o go przera¿enie, wiêc podniós³ g³owê, przygarn¹³ j¹ mocno i ukry³ twarz w jej w³osach.
¯adne z nich nie wiedzia³o, ile tak stali. Po paru sekundach, a mo¿e minutach Severus poluŸni³ uœcisk i Hermiona odwa¿y³a siê unieœÌ g³owê.
– Gdzie my jesteÂśmy? – spytaÂła, nie poznajÂąc zupeÂłnie okolicy w zapadÂłej juÂż dobrze ciemnoÂści.
– Nie wiem – mrukn¹³.
– Severus... zabierz mnie stÂąd... do domu – poprosiÂła.
„Zabierz mnie do domu"... jak cudownie to brzmi... Severus pochyliÂł siĂŞ po swojÂą ró¿dÂżkĂŞ i jej rzeczy. Dziewczyna straciÂła nagle podparcie i zachwiaÂła siĂŞ, wiĂŞc podtrzymaÂł jÂą jednÂą rĂŞkÂą, drugÂą zaÂłoÂżyÂł sobie jej torbĂŞ na ramiĂŞ, przerzuciÂł przez nie pelerynĂŞ, po czym wzi¹³ jÂą na rĂŞce i aportowaÂł ich do jej mieszkania.
Kiedy wylÂądowali w saloniku, przeniĂłsÂł ich do normalnego wymiaru i poÂłoÂżyÂł HermionĂŞ na kanapie. ByÂło ciemno, tylko przez okno wpadaÂło trochĂŞ poÂświaty z ulicy, wiĂŞc podniĂłsÂł siĂŞ, Âżeby zapaliĂŚ ÂświatÂło, ale Hermiona usiadÂła gwaÂłtownie i zÂłapaÂła go rozpaczliwie za rĂŞkĂŞ.
– JuÂż jesteÂśmy w domu – szepn¹³. – Nigdzie nie idĂŞ, chcĂŞ tylko w³¹czyĂŚ ÂświatÂło.
– Zapal lampĂŞ. Na komodzie.
Mrukn¹³ „Lumos" i podszedÂł do komody. Po chwili zrozumiaÂł, Âże wy³¹cznik jest na kablu, poniÂżej mebla i wcisn¹³ go. Lampa zabÂłysÂła ciepÂłym, ¿ó³tawo–pomaraĂączowym ÂświatÂłem. WrĂłciÂł do Hermiony i usiadÂł obok niej.
– Jak siĂŞ czujesz?
– JuÂż lepiej... – westchnĂŞÂła jeszcze trochĂŞ dr¿¹cym gÂłosem.
– Chcesz coÂś piĂŚ albo jeœÌ?
– Nie – odparÂła po namyÂśle. – MoÂże póŸniej.
Westchn¹³ na widok jej czerwonych, zapuchniêtych oczu.
– Nie idÂź jutro do pracy. Powiedz, Âże jesteÂś chora i odpocznij.
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą i pociÂągnĂŞÂła nosem.
– Nie, pĂłjdĂŞ. ByĂŚ moÂże Rockman siĂŞ dowie, Âże ktoÂś krĂŞciÂł siĂŞ tam dziÂś wieczorem ... i lepiej, Âżeby nie zacz¹³ mnie podejrzewaĂŚ.
Có¿, mia³a racjê.
– W takim razie idÂź juÂż spaĂŚ. Masz jeszcze eliksir uspokajajÂący?
– W szafce, w Âłazience.
Wsta³ i tym razem pozwoli³a mu odejœÌ. Znalaz³ szafkê, która s³u¿y³a za apteczkê i zobaczy³ eliksir s³odkiego snu. Bardzo dobrze, lepiej, ¿eby dziœ nic siê jej nie œni³o.
– Wypijesz to – pokazaÂł jej fiolkĂŞ z fioletowym pÂłynem. – Ale wpierw po³ó¿ siĂŞ do ³ó¿ka.
Dziewczyna pozna³a eliksir i wsta³a niepewnie. Posz³a siê umyÌ i przebraÌ i wróci³a ju¿ w szlafroku. Severus poda³ jej fiolkê, ale zamiast j¹ wzi¹Ì, poci¹gnê³a go za rêkê staj¹c przed drzwiami sypialni.
– Nie chcĂŞ byĂŚ sama. BojĂŞ siĂŞ – baÂła siĂŞ, Âże jeÂśli nie bĂŞdzie go widzieĂŚ, okaÂże siĂŞ, Âże tam to jednak byÂł on.
Severus westchn¹³, skin¹³ g³ow¹ i wszed³ za ni¹ do œrodka. Przysiad³ na brzegu ³ó¿ka, kiedy ona zdjê³a szlafrok i uk³ada³a siê w poœcieli, odkorkowa³ fiolkê i poda³ jej.
– Po tym nic ci siĂŞ nie bĂŞdzie ÂśniÂło.
– A jeÂśli siĂŞ zbudzĂŞ? – dziewczyna wziĂŞÂła fiolkĂŞ, ale zawahaÂła siĂŞ przed wypiciem.
Natychmiast zrozumiaÂł, co miaÂła na myÂśli.
– JeÂśli chcesz, zostanĂŞ do rana.
– ProszĂŞ...
Potakn¹³ i wskaza³ eliksir.
– Pij.
Hermiona wypi³a wszystko i poczu³a rozkoszne ciep³o rozlewaj¹ce siê po jej ciele. Uœmiechnê³a siê i wziê³a go za rêkê tu¿ przed tym, jak zamknê³y siê jej oczy. Poczu³a jeszcze, jak oddaje jej uœcisk i osunê³a siê w spokój i miêkk¹ ciemnoœÌ.
Severus siedzia³ jeszcze chwilê patrz¹c na œpi¹c¹ dziewczynê. Potem delikatnie wysun¹³ rêkê, poprawi³ cienk¹ ko³drê i wyszed³ gasz¹c œwiat³o.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?