Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

ByÂła juÂż prawie dziesiÂąta wieczorem. Minerwa pewnie bardzo siĂŞ denerwuje... trzeba jÂą choĂŚby powiadomiĂŚ, Âże wszystko jest w porzÂądku.
Tkniêty nag³ym przeczuciem zerkn¹³ do lodówki i szafki i stwierdzi³, ¿e Hermionie nie zosta³o za wiele do jedzenia.
Œwisn¹³ przed szkoln¹ bramê i gdy tylko dotar³ do swoich komnat, przywo³a³ skrzata i poprosi³ o przygotowanie czegoœ, z czego bêd¹ mogli sobie zrobiÌ jutro œniadanie. Potem wrzuci³ szczyptê proszku Fiuu do kominka.
– Gabinet Minerwy McGonagall.
Natychmiast rozleg³ siê jej cichy krzyk. Minerwa siedzia³a w fotelu przy kominku z ksi¹¿k¹ w rêku i próbowa³a czytaÌ, ale nie bardzo jej to wychodzi³o.
– No nareszcie! Severusie, juÂż zaczĂŞÂłam siĂŞ denerwowaĂŚ! ChodÂź, szybko!
Severus wszedÂł do niej i usiadÂł w fotelu obok.
– Dopiero wrĂłciliÂśmy – wyjaÂśniÂł.
Minerwa wpatrywaÂła siĂŞ w niego z niecierpliwoÂściÂą.
– UdaÂło wam siĂŞ?!
PokiwaÂł gÂłowÂą.
– UdaÂło siĂŞ, ale byÂło ciĂŞÂżko – kiedy zobaczyÂł jej pytajÂącÂą minĂŞ, wyjaÂśniÂł dokÂładniej. – Hermiona mogÂła pojawiĂŚ siĂŞ dopiero po siĂłdmej, wiĂŞc wpierw zamieniliÂśmy proszek w Klinice, a potem wybraliÂśmy siĂŞ do Scotta, u ktĂłrego tymczasowo mieszka Watkins. Sporo czasu zajĂŞÂło mi znalezienie pojemnika, a potem... – chrzÂąkn¹³ trochĂŞ zakÂłopotany. Nie wiedziaÂł, co dokÂładnie ma powiedzieĂŚ. A potem nagle poczuÂł, Âże po prostu nie mĂłgÂł zbagatelizowaĂŚ tego, co zrobiÂła. – RozdzieliliÂśmy siĂŞ z HermionÂą. Ona pilnowaÂła na zewnÂątrz, ja szukaÂłem proszku. KtoÂś siĂŞ do nich podkradÂł i Smith zÂłapaÂł jakiegoÂś mĂŞÂżczyznĂŞ troszkĂŞ do mnie podobnego z postury. Hermiona myÂślaÂła, Âże to ja, wiĂŞc kiedy Smith zacz¹³ krzyczeĂŚ, Âże go zabije, jeÂśli jego wspĂłlnik siĂŞ nie podda i nie przyjdzie... zamierzaÂła do niego pĂłjœÌ. Jak to potem mi powiedziaÂła, Âżeby mnie ratowaĂŚ – uÂśmiechn¹³ siĂŞ krzywo, ale nie spuÂściÂł wzroku. ByÂł z tego dumny.
Minerwa aÂż westchnĂŞÂła gÂłoÂśno.
– Merlinie... mam nadziejĂŞ, Âże na niÂą za to nie nakrzyczaÂłeÂś!
PokrĂŞciÂł gwaÂłtownie gÂłowÂą.
– Kiedy jÂą odciÂągn¹³em i zrozumiaÂła, Âże to nie byÂłem ja, dostaÂła histerii i nie mogÂła siĂŞ opanowaĂŚ. AportowaÂłem nas do niej do domu i daÂłem jej eliksir sÂłodkiego snu. JuÂż Âśpi, ale... obiecaÂłem jej, Âże bĂŞdĂŞ tam ca³¹ noc. PowiedziaÂła, Âże siĂŞ boi.
Czarownica spojrzaÂła na niego z wyrazem bĂłlu w oczach.
– W takim razie idÂź juÂż. Ona jest wspaniaÂła – powiedziaÂła g³êboko przejĂŞta.
Severus byÂł zbyt poruszony, Âżeby dzisiejszego wieczora ukrywaĂŚ swoje uczucia. Poza tym czuÂł, Âże nie powinien.
– Nawet nie masz pojĂŞcia jak – odpowiedziaÂł wstajÂąc. – Postaw proszĂŞ osÂłony w moim gabinecie za parĂŞ minut.

Gdy wróci³ do mieszkania Hermiony, dziewczyna spa³a spokojnie, oddychaj¹c miarowo przez pó³otwarte usta. Przyniós³ sobie z goœcinnego pokoju gruby koc i poduszkê i po³o¿y³ siê na kanapie w salonie. Wola³ byÌ blisko na wypadek, gdyby siê obudzi³a.
Nie s¹dzi³, ¿eby uda³o mu siê zasn¹Ì po wieczorze tak pe³nym wydarzeù i wra¿eù. Ju¿ sama podmiana proszku by³a trudna, choÌ zdawa³ sobie sprawê z tego, ¿e nie zawsze wszystko bêdzie siê uk³adaÌ tak dobrze, jak w Œw. Mungu. Do tego dosz³o spotkanie Smitha, którego zaczyna³ nienawidziÌ coraz bardziej i stres zwi¹zany z tym, ¿e w którymœ momencie s¹dzi³, ¿e z³apali Hermionê. Ale tym, co go poruszy³o najbardziej, by³a jej decyzja, ¿eby go ocaliÌ
Merlinie, nigdy w jego dorosÂłym Âżyciu nikt nie zaryzykowaÂł wÂłasnym Âżyciem w jego obronie. W czasach szkolnych oczywiÂście byÂł Potter, ale to byÂło zupeÂłnie co innego. To nie byÂła altruistyczna chĂŞĂŚ pomocy i ochrony, tylko ratowanie wÂłasnego karku. Gdyby Potter tego nie zrobiÂł, on albo by umarÂł, albo skoĂączyÂł z Fenirem Greybackiem. ZaÂś Potter i reszta bandy z ca³¹ pewnoÂściÂą wylecieliby ze szkoÂły za naraÂżanie Âżycia innego ucznia, bycie niezarejestrowanymi animagami, co ÂłamaÂło prawo czarodziejĂłw i za nocne wycieczki poza zamek. Dumbledore nie stan¹³by w ich obronie, biorÂąc pod uwagĂŞ konsekwencje tego „niewinnego" Âżartu.
Nigdy, kiedy by³ karany przez Czarnego Pana, nikt nie tylko nie wstawi³ siê za niego, co jeszcze ostatecznie móg³ zrozumieÌ, ale nawet nie zatroszczy³ siê o niego potem, kiedy ju¿ skatowany le¿a³ na ziemi. Ze strony Zakonu Feniksa nikt nie interesowa³ siê w jakim stanie wraca³ ze spotkaù z Czarnym Panem. Och, nawet przeklêty Dumbledore wyda³ go na œmierÌ. I ju¿ nie chodzi³o o to, ¿e mia³ zostaÌ zabity przez Czarnego Pana albo Pottera, bo oboje byli przekonani, ¿e tylko w ten sposób mog¹ posi¹œÌ Czarn¹ Ró¿d¿kê. W tamtym czasie jego ¿ycie nie mia³o dla niego ¿adnego znaczenia. Liczy³o siê tylko to, ¿eby sp³aciÌ d³ug i chroniÌ syna kobiety, któr¹ kocha³ i która przez niego nie ¿y³a. Potem móg³ ju¿ umrzeÌ. Nie, poczu³ siê zdradzony dlatego, ¿e Dumbledore nie powiedzia³ mu o tym. Jakby mimo wszystko mu nie wierzy³.
To, co zrobiÂła Hermiona byÂło... czymÂś tak wspaniaÂłym, Âże caÂły czas byÂł tym poruszony. To byÂło ucieleÂśnienie dobroci, szlachetnoÂści i odwagi i nie rozumiaÂł, czym sobie na to zasÂłuÂżyÂł. Hermiona nie chciaÂła od niego niczego, nie zrobiÂła tego, poniewaÂż oczekiwaÂła czegoÂś w zamian. ZrobiÂła to po prostu DLA NIEGO. I to wÂłaÂśnie w niej kochaÂł.
No i do tego wszystkiego musiaÂł dodaĂŚ to, co zrobiÂł, Âżeby jej podziĂŞkowaĂŚ...
W Pary¿u zrozumia³, ¿e nie by³a mu obojêtna. Ale zdecydowa³ wtedy, ¿e to ma skoùczyÌ siê na przyjaŸni. Racjonalna czêœÌ jego umys³u mówi³a mu, ¿e to najlepsze, co mo¿e zrobiÌ. Nie bêdzie potem bólu, cierpienia i rozczarowania. Równoczeœnie ta druga czêœÌ umys³u protestowa³a coraz gwa³towniej i coraz trudniej przychodzi³o mu powstrzymywaÌ choÌby chêÌ przytulenia jej. W ten weekend bawi³ siê jej w³osami, nie móg³ opanowywaÌ siê przed stawaniem blisko za ni¹ i myœleniu o niej, œpi¹cej w tym samym zamku. I dziœ nie tylko tuli³ j¹, ale i poca³owa³ j¹ w czo³o...
PrzestaĂą natychmiast! Z wysiÂłkiem otworzyÂł szeroko oczy, odmawiajÂąc sobie przypominania tego, co staÂło siĂŞ zaledwie godzinĂŞ temu.
Nie powinien nawet próbowaÌ jej uwieœÌ. Co móg³by jej zaoferowaÌ w zamian za to wszystko, co ona mog³aby mu daÌ? Jego ¿ycie by³o przegrane. Pomimo wygranego procesu nadal byli ludzie, którzy go nienawidzili, przede wszystkim rodziny Œmiercio¿erców, którzy zostali skazani na Azkaban albo uca³owani przez Dementorów. Z powodu tej przeklêtej wojny mia³ rêce splamione krwi¹. Dwadzieœcia lat temu podj¹³ z³¹ decyzjê, która zabi³a kobietê, któr¹ kocha³. Wybra³ czarn¹ magiê i z³o. Powinien umrzeÌ we Wrzeszcz¹cej Chacie, ale ¿y³ w³aœnie dziêki Hermionie. ChoÌ wcale na to nie zas³u¿y³.
Ona zaœ by³a pe³na dobroci, uczciwoœci i niewinnoœci. By³a m¹dra, piêkna i m³oda, mia³a przed sob¹ ca³e ¿ycie. Zas³u¿y³a na kogoœ, kto móg³ daÌ jej szczêœcie i dzieliÌ z ni¹ radoœÌ.
No wÂłaÂśnie. MÂłoda. MiaÂła dwadzieÂścia lat, a on trzydzieÂści dziewiĂŞĂŚ. MĂłgÂłby byĂŚ jej ojcem. O wiele starszy, brzydki, o parszywym charakterze, jak mĂłgÂłby nawet marzyĂŚ, Âżeby ktoÂś taki jak ona siĂŞ nim zainteresowaÂł?!
Westchn¹³ ciê¿ko. Gdyby odwa¿y³ siê spróbowaÌ, z pewnoœci¹ by j¹ tym przerazi³. Odrzuci³aby go, zrobi³aby wszystko, ¿eby nie mieÌ z nim nic wspólnego. A on nie chcia³ prze¿ywaÌ tego drugi raz w ¿yciu. Wyobrazi³ sobie wyraz obrzydzenia i wstrêtu na jej œlicznej twarzy i to nim wstrz¹snê³o.
I jednoczeÂśnie jakiÂś cichy gÂłosik w jego gÂłowie powiedziaÂł mu, Âże najwyraÂźniej nie brzydziÂła siĂŞ nim, kiedy dziÂś jÂą pocaÂłowaÂł, wrĂŞcz przeciwnie, miaÂł wraÂżenie, Âże po tym przylgnĂŞÂła do niego jeszcze mocniej, tak Âże czuÂł jÂą caÂłym ciaÂłem...
By³a w szoku, wstrz¹œniêta i przera¿ona, nie by³a sob¹. Potrzebowa³a uspokojenia i poczucia bezpieczeùstwa. Nie myl tego z chêci¹ bycia z tob¹!
WeŸ to, co ju¿ ci daje. PrzyjaŸù i troskê. Jeœli bêdziesz siêga³ po wiêcej, stracisz to, co masz.
ByÂła jego radoÂściÂą i uÂśmiechem, potrafiÂła go rozÂśmieszyĂŚ i wzruszyĂŚ, sprawiaÂła, Âże chciaÂł siĂŞ cieszyĂŚ i chciaÂł ÂżyĂŚ. ByÂła jego Patronusem. Niech ci to wystarczy.
Severus na nowo otworzy³ oczy, które zamknê³y siê nie wiedzieÌ kiedy. Poszed³ do ³azienki po zwyk³y eliksir na uspokojenie i postara³ siê zasn¹Ì.
Uspokoi³ siê, ale kiedy zasn¹³, sen okaza³ siê koszmarem. Zbudzi³ siê przera¿ony, zlany potem i a¿ dziw, ¿e nie krzycza³.
Poszed³ sprawdziÌ, czy Hermiona dobrze œpi, najdelikatniej jak potrafi³ poprawi³ na niej ko³drê i wróci³ do salonu. Lepiej by³o ju¿ nie spaÌ, ni¿ œniÌ o niej w taki sposób. Podszed³ do szafki z ksi¹¿kami, wyci¹gn¹³ jak¹œ grub¹ mugolsk¹ i zacz¹³ czytaÌ.

ÂŚroda, 8.07

– Nie mieliÂśmy innego wyjÂścia, jak pozwoliĂŚ im jÂą uwolniĂŚ – powiedziaÂł Smith, odkÂładajÂąc kartĂŞ pacjentki na stó³.
Norris siedzia³ jeszcze chwilê w milczeniu, podpieraj¹c g³owê praw¹ rêk¹ i masuj¹c sobie skronie. Lawford, Scott i Rockman, ci, którzy mogli przyjœÌ natychmiast do jego gabinetu, spogl¹dali na siebie trochê sp³oszonymi spojrzeniami.
– Chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże nie daliÂście sobie rady z garstkÂą czarodziejĂłw?
– „Garstka" to wersja do Proroka. Tak naprawdĂŞ byÂła ich ponad setka.
– Nie waÂżne! WiĂŞc nie mogliÂście poradziĂŚ sobie z setkÂą?!
Smith skrzywiÂł siĂŞ strasznie i rzuciÂł bÂłagalne spojrzenie pozostaÂłym.
– Peter, dalibyÂśmy sobie z nimi radĂŞ, ale musielibyÂśmy zacz¹Ì uÂżywaĂŚ klÂątw i zÂłych urokĂłw! JuÂż i tak doszÂło do regularnej bitwy pod i w Klinice.
Norris nie chciaÂł go sÂłuchaĂŚ.
– Czyli banda niezadowolonych czarodziejĂłw bĂŞdzie od dziÂś stanowiĂŚ prawo, czyÂż nie tak? ObojĂŞtnie co MY zdecydujemy, oni majÂą prawo to zmieniĂŚ?!
Scott spojrzaÂł na swoje stopy i zagryzÂł zĂŞby, bo miaÂł wielkÂą ochotĂŞ powiedzieĂŚ, Âże nie byÂło Âżadnego „MY". Norris uparÂł siĂŞ na te aborcje sam, zapowiedziaÂł, Âże bĂŞdÂą przeprowadzane i nie byÂło Âżadnej dyskusji, czy wszyscy sÂą „za".
Nieoczekiwanie odezwaÂł siĂŞ Lawford.
– Peter, zgodzĂŞ siĂŞ z tobÂą, Âże decyzje rzÂądu powinny byĂŚ niepodwaÂżalne i to nie spoÂłecznoœÌ czarodziejĂłw ma decydowaĂŚ, ale my. Ale nie wolno nam zapomnieĂŚ o tym, jak postrzegany jest rzÂąd. ÂŻeby nas sÂłuchaĂŚ, ludzie muszÂą nam ufaĂŚ, a nie prĂłbowaĂŚ z nami walczyĂŚ.
Rockman skin¹³ g³ow¹ i popar³ Lawforda.
– Odczekajmy trochĂŞ. Bardzo duÂżo zmieniÂło siĂŞ w ciÂągu ostatnich miesiĂŞcy i ludzie potrzebujÂą teraz czasu na zaakceptowanie tego i zrozumienie, Âże to dla ich dobra. Napiszmy jutro coÂś pozytywnego. ChoĂŚby o nowej szkole, o tym, jak pomoÂże wszystkim dzieciom w lepszej przyszÂłoÂści... i tego typu bzdury. To poprawi nasz image i zobaczysz, Âże niedÂługo wszyscy siĂŞ uspokojÂą. WyobraÂżasz sobie, co by byÂło, gdyby udaÂło siĂŞ nam przykuĂŚ tÂą kobietĂŞ do stoÂłu i wydÂłubaĂŚ jej dziecko z brzucha? Jutro byÂłyby tÂłumy na ulicach i wszystko, co udaÂło siĂŞ nam zbudowaĂŚ, zawaliÂłoby siĂŞ w gruzy.
Norris patrzyÂł nadal na biurko, jakby zastanawiajÂąc siĂŞ nad ich sÂłowami. Scott postanowiÂł zebraĂŚ siĂŞ na odwagĂŞ.
– Skupmy siĂŞ na innych projektach i dajmy temu spokĂłj. Tak jak mĂłwi Tyler, koszt zabicia tych, tak naprawdĂŞ niewinnych dzieciakĂłw byÂłby o wiele wyÂższy niÂż korzyÂści, ktĂłre byÂśmy z tego odnieÂśli – aÂż przeszedÂł go dreszcz, gdy to mĂłwiÂł, moÂże dlatego, Âże pomyÂślaÂł o swojej dwĂłjce i Âżonie.
– Nie damy temu spokoju, James! OszalaÂłeÂś?! – Norris waln¹³ nagle piĂŞÂściÂą w biurko i wszyscy drgnĂŞli.
– Odczekajmy – poradziÂł jeszcze raz Rockman stanowczym gÂłosem. – Mamy czas, rozegrajmy to na naszÂą korzyœÌ.
Wszyscy na chwilê zamilkli. Serce Scotta t³uk³o mu siê w piersi jak szalone. Lekko dr¿¹c¹ rêk¹ zupe³nie niepotrzebnie poprawi³ swoj¹ szatê.
– Jutro ma ukazaĂŚ siĂŞ w Proroku informacja, Âże rzÂąd jest rozczarowany tym, Âże spoÂłeczeĂąstwo nie chce zrozumieĂŚ naszych staraĂą, ale wychodzimy ku nim i bĂŞdziemy pracowaĂŚ nad programem pomocy psychologicznej dla takich kobiet przy podejmowaniu decyzji. Po drugie chcĂŞ, Âżeby pojawiÂł siĂŞ artykuÂł o nowej szkole – zdecydowaÂł po dÂługiej chwili Norris.
– Bardzo dobra decyzja – powiedziaÂł Lawford. – Czy tak, czy inaczej musimy to zrobiĂŚ. NiedÂługo Snape wyÂśle listy do nowych uczniĂłw do Hogwartu, koniecznie musimy zd¹¿yĂŚ przed nim.
Norris spojrzaÂł na przyjaciela zÂłym wzrokiem. Jeszcze nie skoĂączyÂł.
– ChcĂŞ teÂż rozkrĂŞcenia kampanii obowiÂązkowych badaĂą dla kobiet. Tyler, sprawdÂź w Mungu od jakiego wieku moÂżna juÂż zacz¹Ì podawaĂŚ eliksir. Wszystkie kobiety mugolskiego pochodzenia majÂą go wypiĂŚ. Jak najszybciej. BĂŞdzie pewnie trzeba przenieœÌ gdzie indziej Watkinsa, Âżeby mĂłgÂł warzyĂŚ wiĂŞcej i czĂŞÂściej – Scott westchn¹³ w duszy z radoÂści. – Jeszcze coÂś. Ta bijatyka nie moÂże przejœÌ ulgowo. Musimy pokazaĂŚ, Âże nikt nie bĂŞdzie nam wÂłaziÂł na gÂłowĂŞ, bo ma taki kaprys. Jak najszybciej wprowadzony ma byĂŚ Stan Nadzwyczajny, ktĂłry zostanie odwoÂłany dopiero, kiedy skoĂączÂą siĂŞ te chore marsze i protesty.
Lawford drgn¹³ i spojrza³ szybko na Rockmana. Norris ci¹gn¹³.
– Od ... siĂłdmej wieczorem do szĂłstej rano zakaz przebywania poza domem bez specjalnego zezwolenia WydziaÂłu BezpieczeĂąstwa – skin¹³ na Smitha – SporzÂądÂź mi formularz do ubiegania siĂŞ o zezwolenie. Aurorzy majÂą dostaĂŚ nadzwyczajne uprawnienia do pilnowania porzÂądku i to oni bĂŞdÂą udzielaĂŚ pozwoleĂą. ChcĂŞ regularne patrole na PokÂątnej i w pobliÂżu. Zakaz manifestacji i publikacji anty–rzÂądowych. RozwiÂązaĂŚ wszystkie stowarzyszenia i kluby, kó³ka sÂłuÂżebnych i organizacjĂŞ studenckie. Ci cholerni dowcipnisie od pasty do butĂłw wreszcie zrozumiejÂą z kim majÂą do czynienia. Zakaz otwierania prywatnych lecznic, prywatnych konsultacji bez zezwolenia. KaÂżde zÂłamanie prawa bĂŞdzie prowadziÂło do natychmiastowego procesu kryminalnego, niech Wizengamot przygotuje siĂŞ do wzmoÂżonej pracy. I niech juÂż teraz zacznÂą pracowaĂŚ nad karami. ZnajdÂźcie mi jak najszybciej tych dowcipnisiĂłw i zamknijcie ich w areszcie. Lovegooda, jeÂśli napisze jeszcze choĂŚ sÂłowo, teÂż. ChociaÂż nie, jeszcze lepiej. Zdelegalizujemy wszystkie gazety poza prasÂą, ktĂłra juÂż jest pod naszÂą kontrolÂą. Z „Ma³¹ CzarownicÂą" w³¹cznie. Dopracujemy szczegó³y i ma to zostaĂŚ ogÂłoszone w piÂątek. I Âżadnego pieprzonego Vacatio Legis!
W gabinecie panowa³a blada cisza, nikt nie odezwa³. Wygl¹da³o na to, ¿e Norris musia³ wylaÌ z siebie ca³¹ z³oœÌ.
– Spotkanie jutro u mnie w domu. O dwudziestej. I przekaÂżcie Alainowi, Âże w jego dobrze pojĂŞtym interesie jest pojawienie siĂŞ, mam juÂż doœÌ jego wykrĂŞtĂłw.
Wszyscy wstali i wyszli w milczeniu. Dopiero za drzwiami spojrzeli po sobie lekko wylĂŞknionym wzrokiem. Nawet Smith wydawaÂł siĂŞ byĂŚ oszoÂłomiony i przestraszony. Ruszyli korytarzem do holu.
– NajwyraÂźniej nie zrozumiaÂł waszych porad o zwolnieniu i pokazaniu siĂŞ z lepszej strony – mrukn¹³ cicho, kiedy juÂż trochĂŞ oddalili siĂŞ od drzwi Norrisa.
– Trzeba go bĂŞdzie przystopowaĂŚ, bo to zdecydowanie bĂŞdzie dziaÂłaĂŚ na naszÂą niekorzyœÌ – potwierdziÂł Rockman, zwalniajÂąc koÂło portretu Adalberta Wafflinga i spojrzaÂł na Lawforda. – Davy... postaraj siĂŞ jutro w poÂłudnie trochĂŞ go uspokoiĂŚ. Inaczej wieczorna narada Âźle siĂŞ skoĂączy. JeÂśli chcesz, potem mogĂŞ z nim porozmawiaĂŚ...
– Mam wraÂżenie, Âże tym razem bĂŞdĂŞ potrzebowaÂł twojej pomocy – odparÂł Lawford. – On jest w takim stanie, Âże za chwilĂŞ wyÂśle na PokÂątnÂą DementorĂłw.
– Stan nadzwyczajny czemu nie, z uwagi na potrzebĂŞ zapewnienia spokoju po ostatnich rozruchach. Ale nie coÂś takiego! – dorzuciÂł Scott. – ZÂłagodÂźmy to do maximum.
Rockman poklepa³ Lawforda po ramieniu, Scott siê do niego przy³¹czy³.
– Powodzenia, mĂłj drogi!

Adalbert Waffling wpatrywaÂł siĂŞ beznamiĂŞtnie gdzieÂś przed siebie, ale kiedy tylko czwĂłrka mĂŞÂżczyzn odeszÂła, natychmiast udaÂł siĂŞ do Dumbledora. Ten zaÂś po wysÂłuchaniu go natychmiast przeniĂłsÂł siĂŞ do swojego portretu w gabinecie dyrektorskim.

– Severusie, waÂżne wiadomoÂści – powiedziaÂł od razu, siadajÂąc wygodnie w swoim fotelu.
Severus przeglÂądaÂł swoje notatki ze spotkaĂą z trzema kandydatami na stanowisko nauczyciela nowego przedmiotu, ktĂłry chciaÂł wprowadziĂŚ od wrzeÂśnia w szkole. Natychmiast odÂłoÂżyÂł pergaminy i podniĂłsÂł gÂłowĂŞ.
– SÂłucham, Albusie.
– Adalbert wÂłaÂśnie przekazaÂł mi krĂłtkÂą rozmowĂŞ naszych przyjació³. Scott, Smith, Rockman i Lawford wyszli z gabinetu Norrisa i mieli nietĂŞgie miny. Rockman mĂłwiÂł Lawfordowi o koniecznoÂści przystopowania kogoÂś, moÂżemy siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ, Âże chodziÂło o Norrisa. Jutro wieczorem majÂą jak¹œ naradĂŞ. Lawford obawiaÂł siĂŞ, Âże Norris bĂŞdzie chciaÂł wysÂłaĂŚ dementorĂłw na PokÂątnÂą. Scott zaÂś wspomniaÂł o wprowadzeniu stanu nadzwyczajnego po po ostatnich zamieszkach i o tym, Âże trzeba zaÂłagodziĂŚ jakoÂś ten pomysÂł.
Severus sÂłuchaÂł w napiĂŞciu. Stan nadzwyczajny i dementorzy na PokÂątnej? On chyba zwariowaÂł!
– Przypuszczam – ciÂągn¹³ Dumbledore – Âże doszÂło do jakichÂś zamieszek, zapewne na PokÂątnej i skoĂączyÂły siĂŞ zdecydowanie niedobrze dla Norrisa.
– Nie wiem, co siĂŞ tam mogÂło staĂŚ i nie sÂądzĂŞ, Âżeby byÂło rozwaÂżnie teraz siĂŞ tam pojawiaĂŚ – odparÂł Severus. – Dowiemy siĂŞ jutro, jeÂśli nie z Proroka, to z ÂŻonglera. Natomiast fakt, Âże jutro majÂą jak¹œ naradĂŞ bardzo mnie interesuje...
– Co zamierzasz zrobiĂŚ? – spytaÂł Dumbledore.
– SprĂłbujemy ich podsÂłuchaĂŚ. Nigdy dotÂąd nie organizowali narad w ciÂągu tygodnia, wiĂŞc z pewnoÂściÂą to coÂś waÂżnego.
– ZwÂłaszcza jeÂśli braĂŚ pod uwagĂŞ, Âże reakcjÂą Norrisa byÂł pomysÂł wprowadzenia stanu nadzwyczajnego. Niestety nie wiemy, gdzie i o ktĂłrej.
– Mamy zmieniacz czasu, wiĂŞc to nie ma znaczenia. Bardzo lubiÂą spotykaĂŚ siĂŞ u Lawforda, wiĂŞc zaczniemy od niego. Potem sprawdzimy Bensona i Norrisa. I, jeÂśli trzeba, resztĂŞ. Zaczniemy od szĂłstej wieczorem.
– To bĂŞdzie bardzo dÂługi wieczĂłr. DomyÂślam siĂŞ, Âże weÂźmiesz do pomocy pannĂŞ Granger?
Severus spojrzaÂł uwaÂżnie na Dumbledora, ale nie doszukaÂł siĂŞ ÂśladĂłw ironii ani w jego gÂłosie, ani na jego twarzy. WzruszyÂł ramionami.
– OczywiÂście, Âże tak. Nie muszĂŞ ci chyba przypominaĂŚ, Âże tylko ona wie, jak tak naprawdĂŞ uÂżywaĂŚ tÂą pluskwĂŞ.
– Doskonale pamiĂŞtam, Âże to byÂł jej pomysÂł i udaÂło jej siĂŞ przekonaĂŚ ciĂŞ do niego – zaÂśmiaÂł siĂŞ Albus. – Po prostu mam wraÂżenie, Âże dobrze wam siĂŞ razem pracuje i bardzo mnie to cieszy.
– Mnie teÂż – odparÂł Severus. – A teraz pozwĂłl, Âże do niej napiszĂŞ, musi siĂŞ na jutro przygotowaĂŚ.
Siêgn¹³ pod szatê po medalion, wyj¹³ pergamin i siêgn¹³ po ró¿d¿kê. Z jednej strony cieszy³ siê na to spotkanie, ale jednoczeœnie siê go obawia³, bo nie wiedzia³, czy uda mu siê zachowaÌ dystans, który zdecydowa³ sobie narzuciÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?