Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Czwartek, 9.07

Trochê przed szóst¹ Hermiona i Severus aportowali siê w drugim wymiarze w lesie nieopodal posiad³oœci Lawforda. S³oùce przeœwieca³o przez korony drzew i ³agodny wiaterek sprawia³, ¿e by³o przyjemnie ciep³o, a nie gor¹co. Niós³ ze sob¹ zapach lasu; trawy, mokrej œció³ki, kory i igie³ œwierków zmieszany z leciutk¹ woni¹ ogniska. Stukanie dziêcio³ów, œwiergot innych ptaków i szum drzew brzmia³y wspaniale.
Severus zdecydowa³, ¿e zaczn¹ od Lawforda, ale zamiast zaczaiÌ siê ko³o domku myœliwskiego bêd¹ obserwowaÌ wejœcie do domu. Gdyby Lawford zdecydowa³ siê przyj¹Ì wszystkich gdzieœ w domu, mogliby ich przegapiÌ.
– JeÂśli do Ăłsmej nie bĂŞdzie nikogo, uÂżyjemy zmieniacza czasu i sprĂłbujemy obserwowaĂŚ kogoÂś innego – powiedziaÂł, kiedy planowali ten wypad.
Hermiona mia³a tylko nadziejê, ¿e nie bêdzie to u Smitha. Tam pods³uch nie dzia³a³, wiêc Severus musia³by wzi¹Ì jej wspomnienia b¹dŸ u¿yÌ legilimencji, ¿eby móc wszystko przeanalizowaÌ. Nie wiedzia³a, co gorsze. Od wtorkowego œniadania, kiedy to zbudzi³ j¹ w ostatniej chwili i kiedy ona szybko siê my³a i ubiera³a do pracy, a on przygotowa³ jej œniadanie, nie widzieli siê. Nie mog³a przestaÌ o nim myœleÌ. O nim, o jego dotyku, o jego zapachu... bez ma³a czu³a jego d³onie we w³osach, jego usta na czole... Marzy³a co by by³o, gdyby podnios³a wtedy g³owê... czy poczu³aby je na swoich? Œni³a na jawie sny tak gor¹ce, ¿e traci³a zmys³y i oddech i ca³e jej cia³o kona³o z têsknoty.
Zdecydowanie, to nie byÂło coÂś, co powinien oglÂądaĂŚ.
Kiedy juÂż wylewitowali siebie nawzajem przez olbrzymiÂą bramĂŞ ze zÂłoconymi prĂŞtami i doszli do oddalonego paÂłacyku, usiedli pod drzewami i czekajÂąc na pojawienie siĂŞ Norrisa i reszty, zaczĂŞli rozmawiaĂŚ o ostatnich wydarzeniach.

W dzisiejszym Proroku pojawiÂł siĂŞ artykuÂł na temat wczorajszych i przedwczorajszych wydarzeĂą. CzytajÂąc ÂŻonglera miaÂło siĂŞ wraÂżenie, Âże chodzi o dwie zupeÂłnie inne sprawy. Naturalnie o wiele bardziej wierzyli Lovegoodowi niÂż Prorokowi.
We wtorek rano w ÂŚw. Mungu pojawiÂła siĂŞ mÂłoda czarownica w szĂłstym miesiÂącu ci¹¿y na zwykÂłe badania kontrolne. Na tym koĂączyÂło siĂŞ podobieĂąstwo w obu gazetach. Zgodnie z Prorokiem Uzdrowiciele, po zrobieniu wszystkich niezbĂŞdnych badaĂą odkryli, Âże p³ód ma powaÂżne wady rozwojowe i trzeba usun¹Ì ci¹¿ê. ÂŻongler zaÂś napisaÂł, Âże „odkrycie" nastÂąpiÂło po dwĂłch bardzo pobieÂżnych badaniach.
PozostaÂłe ró¿nice byÂły jeszcze bardziej kolosalne. Kobieta nie wyraziÂła na to zgody, ale wtedy Naczelny Uzdrowiciel zdecydowaÂł, Âże naleÂży wykonaĂŚ zabieg i zapowiedziaÂł go na nastĂŞpny dzieĂą i kobieta zostaÂła zamkniĂŞta w jednej z sal. Nikt nie zwrĂłciÂł uwagi, Âże po poÂłudniu przyszedÂł do kobiety jej m¹¿ i gdy dowiedziaÂł siĂŞ o wszystkim, wybiegÂł z Kliniki po pomoc. Jego przyjaciele nagÂłoÂśnili sprawĂŞ w Dziurawym Kotle i jeszcze tego samego wieczoru odbyÂło siĂŞ tam coÂś na podobieĂąstwo narady wojennej. Na PokÂątnej ludzie nie rozprawiali o niczym innym i zbulwersowani, ciÂągnĂŞli do niewielkiego baru, ktĂłry tego dnia bez maÂła trzaskaÂł w szwach. KtoÂś zaproponowaÂł wdarcie siĂŞ z samego rana do Kliniki i wyciÂągniĂŞcie stamtÂąd kobiety. WiĂŞkszoœÌ zaaprobowaÂła pomysÂł i ogÂłosiÂła zbiĂłrkĂŞ o siĂłdmej rano pod KlinikÂą. Nazajutrz o siĂłdmej zebraÂło siĂŞ koÂło dwustu czarodziejĂłw, ktĂłrzy, z mĂŞÂżem kobiety na czele, wkroczyli na IzbĂŞ PrzyjĂŞĂŚ i domagali siĂŞ wypuszczenia czarownicy. Zaalarmowany personel prĂłbowaÂł stawiĂŚ opĂłr, Naczelny Uzdrowiciel wezwaÂł na pomoc AurorĂłw i kiedy ci aportowali siĂŞ i prĂłbowali wyrzuciĂŚ czarodziejĂłw na zewnÂątrz, rozgorzaÂła bitwa. Aurorzy byli nieÂźle wyszkoleni, ale ich oszaÂłamiacze, zaklĂŞcia rozbrajajÂące i blokady niewiele mogÂły zdziaÂłaĂŚ przeciw rozjuszonemu tÂłumowi. PoniewaÂż byÂło tam sporo czarodziejĂłw mugolskiego pochodzenia, poleciaÂły nie tylko zaklĂŞcia. Aurorzy, niektĂłrzy spetryfikowani, bez koÂści, opuchniĂŞci, z posklejanymi koĂączynami, oÂślepieni i ogÂłuszeni, niektĂłrzy z poÂłamanymi nosami, wybitymi zĂŞbami i podbitymi oczami zostali zwiÂązani jak baleron. Grupa czarodziejĂłw zostaÂła na dole, Âżeby ich pilnowaĂŚ, reszta zaÂś pobiegÂła na drugie piĂŞtro i wdarÂła siĂŞ na OddziaÂł BadaĂą i Uzdrawiania DoraÂźnego. Kobieta, ktĂłra czekaÂła juÂż na przeniesienie na OddziaÂł ZabiegĂłw, zostaÂła bez maÂła wyniesiona stamtÂąd na zewnÂątrz. TÂłum opuÂściÂł KlinikĂŞ zostawiajÂąc AurorĂłw w rĂŞkach Uzdrowicieli. Jak to ktoÂś uj¹³: „Wykwalifikowani Uzdrowiciele byli przecieÂż na miejscu, wiĂŞc byÂłoby niepowetowanÂą stratÂą odebraĂŚ im szansĂŞ na profesjonalnÂą opiekĂŞ".
– CaÂłe szczĂŞÂście, Âże to siĂŞ tak skoĂączyÂło – westchnĂŞÂła z ulgi Hermiona, kiedy juÂż opowiedziaÂła Severusowi, co mĂłwili ludzie w Ministerstwie. – Kiedy pomyÂślĂŞ o tym, Âże chcieli to zrobiĂŚ tylko dlatego, Âże to dziecko nie byÂłoby czystej krwi.
– Miejmy nadziejĂŞ, Âże Lawfordowi udaÂło siĂŞ przemĂłwiĂŚ Norrisowi do rozsÂądku. WyraÂźnie widaĂŚ, Âże nie tylko Scott jest temu przeciwny – stwierdziÂł Severus.
– Norris posun¹³ siĂŞ za daleko. ChociaÂż biorÂąc pod uwagĂŞ notatki od Jean Jacquesa, ma w tym niez³¹ wprawĂŞ.
Zaczêli zastanawiaÌ siê, co mo¿na zrobiÌ z posiadanymi informacjami. Severus ju¿ trochê o tym myœla³, ale w zesz³ym tygodniu by³ zbyt zajêty, ¿eby dojœÌ do jakichœ sensownych wniosków. Teraz, kiedy odpad³o ju¿ warzenie eliksiru do podmiany, znaleŸli sposób na podmienienie sk³adnika Watkinsowi i listy do nowych uczniów zosta³y wys³ane, bêdzie mia³ wiêcej czasu i z pewnoœci¹ coœ wymyœli.
Minê³a siódma i nikt siê nie pojawi³. Postanowili czekaÌ dok³adnie do ósmej i przenieœÌ siê do Bensona.
Hermiona przez chwilê waha³a siê, czy porozmawiaÌ z Severusem o ró¿d¿ce i w koùcu zdecydowa³a, ¿e im szybciej to zrobi, tym lepiej dla niego.
– Sporo myÂślaÂłam o tym, co siĂŞ staÂło u Scotta – powiedziaÂła, siĂŞgajÂąc po ÂświeÂżo opadÂły liœÌ, by zaj¹Ì czymÂś rĂŞce i zaczĂŞÂła go obskubywaĂŚ. – I sÂądzĂŞ, Âże powinniÂśmy zacz¹Ì braĂŚ ze sobÂą nasze drugie ró¿dÂżki.
Severus nad tym siĂŞ nie zastanawiaÂł. Jasne, prĂłbowaÂłeÂś siĂŞ skupiĂŚ na czymkolwiek innym niÂż myÂślenie o niej.
– Co masz na myÂśli?
– GdybyÂś to byÂł ty i gdybym poddaÂła siĂŞ Smithowi, z pewnoÂściÂą by nam odebrali ró¿dÂżki. Pewnie nie zabiliby nas natychmiast, tylko gdzieÂś uwiĂŞzili, pewni, Âże bez ró¿dÂżek nie uda siĂŞ nam uciec – kiedy to powiedziaÂła, Severus skin¹³ gÂłowÂą.
– Ale gdybyÂśmy mieli nasze drugie ró¿dÂżki...
– Masz racjĂŞ – przyznaÂł.
By³ ca³kowicie pewien, ¿e nie zabiliby ich natychmiast. A ju¿ szczególnie nie Hermiony. Przypomnia³ sobie swój koszmarny sen i skrzywi³ siê. Stara³ siê odsun¹Ì te myœli jak najdalej od siebie i mo¿e te¿ dlatego NIE CHCIA£ siê zastanawiaÌ nad tym, co by siê mog³o staÌ, gdyby... Ale mia³a ca³kowit¹ racjê. Nigdy nie wiedzieli, co mo¿e siê przydarzyÌ i co mo¿e byÌ im potrzebne, ale ka¿da dodatkowa przewaga by³a na warta funty galeonów. Skoro ju¿ mieli drugie ró¿d¿ki...
– Od nastĂŞpnego razu bierzmy je ze sobÂą.
Hermiona uœmiechnê³a siê w g³êbi ducha. Uda³o jej siê go przekonaÌ choÌby do brania nowej ró¿d¿ki na ich wyprawy. Musia³a jeszcze spróbowaÌ nak³oniÌ go do u¿ywania jej wszêdzie.
– MyÂślĂŞ, Âże powinniÂśmy ciÂągle ich uÂżywaĂŚ. Wiesz, Âżeby siĂŞ z nimi oswoiĂŚ i Âżeby ró¿dÂżki oswoiÂły siĂŞ z nami. I Âżeby mieĂŚ odruch brania zawsze ich obu, gdziekolwiek idziemy.
– Wpierw musimy siĂŞ zastanowiĂŚ jak je ukryĂŚ. Nikt nie moÂże zobaczyĂŚ nas z dwiema ró¿dÂżkami.
Listek zostaÂł obskubany zupeÂłnie, wiĂŞc dziewczyna siĂŞgnĂŞÂła po nastĂŞpny.
– MogĂŞ zrobiĂŚ nam ukryte kieszonki w kaÂżdym ubraniu.
Severus spojrzaÂł na niÂą unoszÂąc lekko usta w uÂśmiechu. MyÂśl odrobinĂŞ, idioto! WyglÂąda na to, Âże chyba straciÂłeÂś rozum! Minerwa moÂże nam zrobiĂŚ skrytki we wszystkim, w czym chcemy!
– Albo moÂżemy kupiĂŚ sobie gdzieÂś sakiewki ze skĂłry wsiÂąkiewki – dodaÂła Hermiona, przypominajÂąc sobie prezent, ktĂłry dostaÂł kiedyÂś Harry od Hagrida.
– PoproszĂŞ MinerwĂŞ, Âżeby zrobiÂła nam skrytki. O wiele lepsze niÂż sakiewki. Nikt nie bĂŞdzie nawet wiedziaÂł, Âże je mamy.
– Genialne!
Cudownie, bĂŞdzie jÂą nosiÂł i w koĂącu zacznie jej uÂżywaĂŚ!
Severus zamyœli³ siê. Skoro ju¿ byli przy temacie, powinien jej powiedzieÌ, ¿e w ¿adnym wypadku nie powinna robiÌ tego, co zrobi³a; poddawaÌ siê wrogowi tylko dlatego, ¿e ktoœ inny by³ zagro¿ony. Przysz³o mu do g³owy, ¿e maj¹c drug¹ ró¿d¿kê, Hermiona bêdzie mia³a jeszcze wiêksz¹ sk³onnoœÌ do nara¿ania siê. Do tej pory nie rozmawia³ z ni¹ o jej decyzji, ale bêdzie trzeba, im szybciej tym lepiej. Nawet teraz. Nigdy nie wiadomo, co za chwilê siê stanie i co jej jeszcze przyjdzie do g³owy. Poza tym mieli jeszcze trochê czasu.
PrzesiadÂł siĂŞ koÂło niej i dziewczyna, zdumiona, podniosÂła na niego czekoladowe oczy.
– Hermiono, sÂądzĂŞ, Âże powinniÂśmy porozmawiaĂŚ o tym, co siĂŞ staÂło w poniedziaÂłek.
– Tak...?
– Po pierwsze... chciaÂłbym ci bardzo, naprawdĂŞ bardzo, podziĂŞkowaĂŚ. Nikt nigdy niczego takiego dla mnie nie zrobiÂł. Nie odwaÂżyÂł siĂŞ zaryzykowaĂŚ, nie tylko Âżyciem, ale choĂŚby pozycjÂą wÂśrĂłd innych. JesteÂś pierwszÂą i jedynÂą osobÂą, ktĂłra siĂŞ na coÂś takiego zdobyÂła. To... To dla mnie bardzo duÂżo znaczy.
PatrzyÂł na lewÂą rĂŞkĂŞ na kolanach, wiĂŞc Hermiona przykryÂła jÂą Âłagodnie swojÂą.
– Nie dziĂŞkuj mi, to byÂło caÂłkowicie normalne.
Coœ w nim zapragnê³o nagle spleœÌ palce z jej palcami, ale zacisn¹³ zêby i zmusi³ siê do powiedzenia reszty.
– Ale ... nie powinnaÂś czegoÂś takiego robiĂŚ. Nigdy.
Hermiona zesztywniaÂła i spojrzaÂła na niego zaskoczona.
– JeÂśli chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże twoje Âżycie nie jest tego warte, to...
– Nie chodzi mi o to – tak naprawdĂŞ to uwaÂżaÂł, Âże doprawdy, ON nie byÂł warty tego, co dla niego robiÂła. – Mam na myÂśli to, Âże oboje mamy... misjĂŞ do speÂłnienia. Gdyby mi coÂś siĂŞ staÂło, musisz byĂŚ gotowa realizowaĂŚ jÂą dalej.
– Ale...
– PozwĂłl mi skoĂączyĂŚ. Nie powinnaÂś w Âżadnym wypadku ryzykowaĂŚ swoim Âżyciem dla mnie. Nie waÂżne, co mogÂłoby mi siĂŞ staĂŚ.
Hermiona potrzÂąsnĂŞÂła przeczÂąco gÂłowÂą. Mowy nie ma!
– Bardzo mnie... ujĂŞÂło to, Âże potrafiÂłaÂś siĂŞ na coÂś takiego zdobyĂŚ, ale muszĂŞ ciĂŞ prosiĂŚ o to, ÂżebyÂś nigdy wiĂŞcej tego nie robiÂła.
– Nie!
– PosÂłuchaj...
Dziewczyna usiadÂła na kolanach, twarzÂą do niego, z wyrazem uporu, ale i bĂłlu na twarzy.
– Nie! Nie mogÂłabym...
Severus westchn¹³.
– Wiem, Âże to nie jest Âłatwe.
– To jest niemoÂżliwe, a nie „ nie Âłatwe"!
– OczywiÂście, Âże jest moÂżliwe. Czasem trzeba umieĂŚ poÂświĂŞciĂŚ kogoÂś, Âżeby mĂłc wygraĂŚ. W takich sytuacjach to, czy jest nam Âłatwo to zrobiĂŚ czy nie, siĂŞ nie liczy.
Hermiona nagle przypomniaÂła sobie, jak Harry opowiadaÂł, co kazaÂł mu obiecaĂŚ Dumbledore, kiedy wyruszyli razem po horkruksa. ÂŻÂądaÂł absolutnego posÂłuszeĂąstwa, nawet jeÂśli Harry miaÂłby go zostawiĂŚ umierajÂącego.
– Jak myÂślisz, czemu zabiÂłem Dumbledore'a? – spytaÂł rĂłwnoczeÂśnie Severus, patrzÂąc na niÂą smutno.
Hermiona zÂłapaÂła siĂŞ za gÂłowĂŞ. To nie to samo! Ty go nie kochaÂłeÂś!
– Obiecaj mi.
– Nie!
– Obiecaj mi, proszĂŞ, Âże nigdy tego nie zrobisz! – powtĂłrzyÂł Severus z naciskiem.
– Nie, nie i jeszcze raz NIE!
– Hermiono!
– To w takim razie ty teÂż mi obiecaj, Âże nie zrobisz tego samego dla mnie! ÂŻe nie bĂŞdziesz prĂłbowaÂł mnie ratowaĂŚ!
Severus aÂż gwaÂłtownie nabraÂł powietrza. W jednej sekundzie przypomniaÂł sobie swĂłj ostatni koszmar i uÂświadomiÂł sobie, Âże nie byÂłby w stanie tego zrobiĂŚ. PrĂłbowaÂł zdobyĂŚ siĂŞ na powiedzenie „Tak", ale nie umiaÂł, po prostu nie umiaÂł!
Hermiona usiadÂła na powrĂłt pod drzewem, wzburzona i zdeterminowana nic mu nie obiecywaĂŚ. Serce waliÂło w niej tak, Âże ledwo udawaÂło siĂŞ jej zÂłapaĂŚ oddech. UmiaÂła tylko myÂśleĂŚ o tym, Âże ani on, ani Harry nie kochali Dumbledore'a, Âże to nie byÂło to samo!
– Ja to co innego – odezwaÂł siĂŞ w koĂącu Severus. Nie odpowiedziaÂła, wiĂŞc kontynuowaÂł. – Jestem w innej sytuacji...
ZagryzÂła mocno usta. Nie mogÂła mu siĂŞ przyznaĂŚ do swoich uczuĂŚ, wiĂŞc szukaÂła rozpaczliwie jakiegoÂś innego pretekstu, Âżeby mĂłc mu odmĂłwiĂŚ. ZacisnĂŞÂła piĂŞÂści i poczuÂła pierÂścionek wbijajÂący siĂŞ jej w dÂłoĂą. PierÂścionek!
NagÂłym ruchem podsunĂŞÂła mu go przed oczy.
– JesteÂśmy w dokÂładnie takiej samej sytuacji! I ty i ja skÂładaliÂśmy przysiĂŞgĂŞ!
NagÂłe zrozumienie rozdarÂło mu serce na tysiÂące kawaÂłkĂłw. To dlatego! BroniÂła ciĂŞ tylko dlatego, Âże zÂłoÂżyÂła przysiĂŞgĂŞ...
Skupi³ siê na zachowaniu spokojnego, beznamiêtnego wyrazu twarzy, ale mia³ ochotê krzyczeÌ i wyÌ. Gdzieœ w g³êbi duszy mia³ nadziejê, ¿e jednak cokolwiek dla niej znaczy³, ¿e zaryzykowa³a dla NIEGO, a tymczasem zrozumia³, ¿e zrobi³a to, ¿eby wype³niÌ do koùca to, co obieca³a podczas ceremonii.
Pewnie sÂądzi, Âże to coÂś jak PrzysiĂŞga Wieczysta i umrze, jeÂśli jej nie dotrzyma...
Gorycz byÂła tak wielka i tak nieprzeparta, Âże odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w innÂą stronĂŞ i nawet nie widziaÂł, jak Hermiona ociera Âłzy z policzkĂłw. ZapadÂło miedzy nimi niewygodne milczenie.

¯adne z nich nie umia³o powiedzieÌ ile czasu tak siedzieli, ka¿de z nich pogr¹¿one we w³asnym bólu, blisko siebie i jednoczeœnie tak daleko, w dwóch ró¿nych œwiatach. Dopiero szczêk otwieranych drzwi sprawi³, ¿e wrócili do rzeczywistoœci.
Z pa³acu niemal wybieg³ korpulentny mê¿czyzna i to podbiegaj¹c, to id¹c szybko uda³ siê do bramy. Po paru chwilach na ganek wyszed³ Lawford i spojrza³ ze zdziwieniem na zbli¿aj¹cego siê Stone'a asystowanego przez s³u¿¹cego.
– Alain? Co ty tu robisz?
Stone uœcisn¹³ mu serdecznie rêkê.
– Jak to „co robiĂŞ'... PrzyszedÂłem na naradĂŞ.
– Ale to nie u mnie, ale u Petera. WejdÂź, mamy jeszcze trochĂŞ czasu – odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ domu. – PiĂŞkna pogoda, ale co bĂŞdziemy tak staĂŚ, napijmy siĂŞ czegoÂś.
Oboje weszli do œrodka, s³u¿¹cy zamkn¹³ drzwi i oddali³ siê pospiesznie, pewnie po to, ¿eby obs³u¿yÌ swojego pana i jego nieoczekiwanego goœcia.
– Czyli narada jest u Norrisa – odezwaÂła siĂŞ Hermiona i aÂż wzdrygnĂŞÂła siĂŞ, bo ledwo poznaÂła swĂłj gÂłos.
– Aportujmy siĂŞ do niego – powiedziaÂł Severus. – IdÂź przede mnÂą.
Hermiona ju¿ chcia³a zaprotestowaÌ, ale przygryz³a usta i skinê³a g³ow¹. Ostatnio zazwyczaj trzymali siê za rêce, a teraz mia³a aportowaÌ siê sama... Obróci³a siê w miejscu, poczu³a znajome uczucie œciskania i kiedy otworzy³a oczy, by³a przed domem Norrisa. Severus pojawi³ siê zaraz za ni¹ i odsun¹³ siê natychmiast na bok.
Brama byÂła zamkniĂŞta, wiĂŞc przedostali siĂŞ na drugÂą stronĂŞ dokÂładnie w ten sam sposĂłb, co u Lawforda i podeszli do domu. Nigdy jeszcze tu nie byli i musieli rozpoznaĂŚ teren zanim przyjdÂą inni.
Zagl¹daj¹c przez okna ró¿nych pomieszczeù zorientowali siê mniej wiêcej, co jest gdzie, ale nie mogli z ca³¹ pewnoœci¹ powiedzieÌ, w którym z nich odbêdzie siê narada.
Do tego sprawa trochê siê skomplikowa³a. Hermiona zagl¹da³a w³aœnie przez okna salonu, kiedy do pomieszczenia wszed³ skrzat domowy, siêgn¹³ po coœ stoj¹cego za drzwiami i natychmiast wyszed³. Dziewczyna odskoczy³a od okna i opar³a siê o œcianê.
– Severus...! – zawoÂłaÂła cicho i kiedy zwrĂłciÂł na niÂą uwagĂŞ, pokazaÂła mu na migi, Âże ma siĂŞ schowaĂŚ.
PrzebiegÂła szybko przed oknem i stanĂŞÂła pod ÂścianÂą koÂło niego.
– Norris ma skrzata domowego.
Severus skrzywi³ siê trochê. Natychmiast zrozumia³ o co jej chodzi. U¿ywali drugiego wymiaru, ale nie do koùca umieli powiedzieÌ, jak i na kogo on dzia³a. Francuzi te¿ nie wiedzieli, bo u nich drugi wymiar funkcjonowa³ zupe³nie inaczej. Poza tym o niektórych mo¿liwoœciach nawet nie rozmawiali, bo nie s¹dzili, ¿e takowe siê pojawi¹. A poniewa¿ magia skrzatów bardzo siê ró¿ni³a od magii ludzkiej, nie mogli byÌ pewni, ¿e skrzat ich nie zauwa¿y, czy nie wyczuje.
Zacz¹³ pospiesznie myœleÌ nad tym, jak mog¹ pod³o¿yÌ pluskwê. Hermiona nic nie mówi³a, zastanawia³a siê dok³adnie nad tym samym. Nagle us³yszeli cichy trzask aportacji i kawa³ek przed domem aportowa³ siê Rockman. Podszed³ do drzwi i poci¹gn¹³ za ³aùcuszek, który zako³ysa³ dzwonkiem gdzieœ w œrodku. Po chwili ktoœ otworzy³ drzwi i Rockman wszed³ bez s³owa.
– Pewnie to skrzat – szepnĂŞÂła Hermiona. Gdyby to byÂł jakiÂś czarodziej, zapewne Rockman by siĂŞ z nim przywitaÂł.
Po paru minutach pojawi³ siê Scott, aportuj¹c siê mniej wiêcej w tym samym miejscu, po nim Lawford i Stone. Zaraz za nimi aportowa³ siê Smith i w koùcu Benson. Watkins siê spóŸnia³.
Nagle Severus obrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony.
– Daj mi szybko pluskwĂŞ! Jak tylko pojawi siĂŞ Watkins, skonfundujĂŞ go i przyklejĂŞ mu pluskwĂŞ do ubrania.
Hermiona natychmiast siĂŞgnĂŞÂła po drucik, odkleiÂła spĂłd dwustronnej taÂśmy samoprzylepnej i podaÂła Severusowi. Ten zbliÂżyÂł siĂŞ do miejsca, gdzie wszyscy siĂŞ pojawiali i czekaÂł.
Watkins aportowa³ siê parê minut póŸniej. Gdyby Hermiona nie widzia³a Severusa i nie wiedzia³a, co zamierza zrobiÌ, powiedzia³aby, ¿e Watkins potkn¹³ siê i przewróci³ prosto na ty³ek. Musia³ uderzyÌ siê tak mocno, ¿e przez chwilê siedzia³ nieruchomo zaciskaj¹c zêby i odchylaj¹c g³owê do ty³u. Widzia³a, jak Severus pochyli³ siê nad nim i przyklei³ mu drucik od wewn¹trz nogawki od spodni na wysokoœci kostki. Zd¹¿y³ do niej wróciÌ, kiedy Watkins jêkn¹³ i spróbowa³ siê podnieœÌ. W koùcu mu siê to uda³o i bardzo wolno ruszy³ do drzwi.
Hermiona uœmiechnê³a siê radoœnie do Severusa, ale ten nie odpowiedzia³ w ¿aden sposób, tylko siêgn¹³ do kieszeni po s³uchawkê i w³o¿y³ j¹ sobie do ucha. Poczu³a jakby nagle s³oùce zasz³o i uœmiech zblad³ i spe³z³ z jej twarzy. Ze smêtn¹ min¹ osunê³a siê na ziemiê i zrobi³a to samo.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?