Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Wtorek, 28.07

Severus zapozna³ Minerwê z planem pod³o¿enia w³osa dopiero nazajutrz. Poprzedniego wieczora nie by³ w stanie. By³ pijany szczêœciem i nie potrafi³ siê uspokoiÌ. Jeszcze u Hermiony pomyœla³, ¿eby pójœÌ do Hogsmeade i dopiero stamt¹d wróciÌ do zamku okrê¿n¹, d³u¿sz¹ drog¹, ale dopiero wiele kroków za szkoln¹ bram¹ zorientowa³ siê, ¿e poszed³ prosto do Hogwartu. Szed³ do siebie nic nie widz¹c i stan¹wszy przed drzwiami nie rozumia³, jak móg³ tam doœÌ tak prêdko. Wchodz¹c do gabinetu na wszelki wypadek przybra³ powa¿ny wyraz twarzy, ale na pozdrowienia Albusa odpowiedzia³ tylko machniêciem rêki i szybko znikn¹³ za drzwiami do komnat.
Usiad³ na ³ó¿ku, schowa³ twarz w rêkach i umia³ tylko uœmiechaÌ siê i myœleÌ o kilku ostatnich godzinach.
Po raz pierwszy w ¿yciu rzeczywistoœÌ by³a lepsza ni¿ sny i marzenia, po raz pierwszy tak naprawdê chcia³ ¿yÌ, lecz nie dla siebie, ale dla niej, chcia³ jej ofiarowaÌ wszystko, choÌ wiedzia³, ¿e niczego od niego nie oczekuje, pragn¹³ zrobiÌ wszystko, by uczyniÌ j¹ szczêœliw¹, bo zrozumia³, ¿e tylko w ten sposób on sam móg³ byÌ szczêœliwy.
Ledwo siĂŞ poÂżegnali, a juÂż za niÂą tĂŞskniÂł.

Severus Snape wreszcie odkryÂł uczucie zwane miÂłoÂściÂą i po raz pierwszy w Âżyciu cieszyÂł siĂŞ, Âże przegraÂł walkĂŞ z samym sobÂą.

Zszed³ na œniadanie przepe³niony energi¹ i ochot¹ do dzia³ania, choÌ w nocy nie spa³ za wiele. Zaczarowane niebo by³o idealnie b³êkitnie, bez œladu ani jednej chmurki, co doskonale pasowa³o do jego nastroju. Minerwa siedzia³a ju¿ przy stole, wiêc poda³ jej jak zwykle rêkê i usiad³ po przeciwnej stronie.
– PóŸno wczoraj wrĂłciÂłeÂś – powiedziaÂła, podsuwajÂąc mu talerz z kieÂłbaskami, za ktĂłrymi siĂŞ rozglÂądaÂł. – Wszystko poszÂło wam dobrze?
Och, gdybyÂś tylko wiedziaÂła JAK dobrze...
– ÂŚwietnie. Twoja Gryfonka miaÂła wspaniaÂły pomysÂł na Smitha. DziĂŞki niej nasz Auror przeÂżyje niezapomniane chwile w swoim Âżyciu – odpowiedziaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ do talerza i na nowo przypominajÂąc sobie, jak siĂŞ caÂłowali.
Minerwa spojrzaÂła na niego wyraÂźnie zaintrygowana.
– Co takiego wymyÂśliÂła?
Severus pokrĂŞciÂł gÂłowÂą i odstawiÂł talerz na bok.
– PamiĂŞtasz, jak na drugim roku przemieniÂła siĂŞ w kota?
– Drugi rok? – zmarszczyÂła brwi Minerwa, przeszukujÂąc w pamiĂŞci ostatnie lata. – To wtedy, kiedy mieliÂśmy tu Lockharta?
– SÂądziÂłem, Âże bĂŞdziesz raczej pamiĂŞtaĂŚ otwarcie Komnaty Tajemnic, a nie tego uÂśmiechniĂŞtego idiotĂŞ?
– Otwarcie Komnaty byÂło faktycznie epokowym wydarzeniem, ale ten, jak siĂŞ o nim Âłaskawie wyraziÂłeÂś, idiota, byÂł chyba jeszcze bardziej epokowy. Ale zostaw Lockharta, to takiego wymyÂśliÂła Hermiona? – ponagliÂła go Minerwa.
Severus znów uœmiechn¹³ siê radoœnie i tym razem Minerwa poczu³a siê zgo³a oszo³omiona. Co takiego, o Merlinie, ona mog³a wymyœliÌ?!
– Mam przyj¹Ì Smitha w peruce – wyjaÂśniÂł.
To tylko skomplikowa³o sprawê. Minerwa od³o¿y³a ³y¿kê na stó³ i popatrzy³a dziwnie na Severusa.
– To wszystko? Ten genialny pomysÂł to zaÂłoÂżenie peruki?
– Mam schowaĂŚ moje wÂłosy pod perukĂŞ, a na szacie poÂłoÂżyĂŚ inny wÂłos.
– Chyba nie kota?! PrzecieÂż to bĂŞdzie podejrzane, szczegĂłlnie po tym, co ostatnio mĂłwiÂłeÂś – zaprotestowaÂła Minerwa.
Do sali wlecia³a sowa i podlecia³a do sto³u. Przez chwilê bi³a skrzyd³ami szukaj¹c wolnego miejsca do wyl¹dowania i zmierzwi³a w³osy Severusowi, który bezwiednie odgarn¹³ je za ucho. Kiedy w koùcu zostawi³a Proroka i ¯onglera i dosta³a kawa³ek bekonu, Severus dokoùczy³.
– Nie, to bĂŞdÂą ludzkie wÂłosy. Ale chyba najlepiej bĂŞdzie, jak ci poka¿ê wspomnienie, ÂżebyÂś zobaczyÂła czyje. Bo wÂłaÂśnie to jest genialne.
– Nie ukrywam, Âże tak chyba faktycznie bĂŞdzie najlepiej, bo w tej chwili muszĂŞ przyznaĂŚ, Âże niewiele rozumiem z twoich wyjaÂśnieĂą. O ile wiem, nigdy nie pozwalaÂłeÂś studentom dawaĂŚ tak beznadziejnych odpowiedzi – powiedziaÂła w koĂącu trochĂŞ sarkastycznie.
Ale o dziwo jej kolega nie warkn¹³ na ni¹, ale pokiwa³ g³ow¹. Mia³a tylko nadziejê, ¿e wspomnienie bêdzie rzeczywiœcie genialne.

Po œniadaniu Severus wróci³ do swoich komnat przygotowaÌ wspomnienie. Normalnie nie by³o to skomplikowane, ale dziœ musia³ bardzo uwa¿aÌ, ¿eby nie pokazaÌ za du¿o. Dlatego, kiedy w jego myœlach brunetka przesz³a ko³o niego i wysz³a na dwór, smagn¹³ ró¿d¿k¹ i przerwa³ cieniutk¹ nitkê i umieœci³ srebrzyst¹ mgie³kê w myœlodsiewni. Nastêpnie wrzuci³ szczyptê proszku do kominka i przywo³a³ Minerwê.
– Patrz uwaÂżnie na osobĂŞ, ktĂłra ma dÂługie czarne wÂłosy – podpowiedziaÂł, wskazujÂąc jej pÂłaskÂą misĂŞ.
Czarownica pochyliÂła siĂŞ nad naczyniem i zanurzyÂła twarz w pÂłynnej substancji. PrzyglÂądaÂł siĂŞ jej, gdy tak tkwiÂła parĂŞ minut, aÂż w koĂącu wyprostowaÂła siĂŞ pomagajÂąc sobie rĂŞkoma.
MiaÂła wyraÂźnie rozbawiony wyraz twarzy.
– Chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże Smith przemieni siĂŞ w tÂą kobietĂŞ?! – zapytaÂła z niedowierzaniem. – Merlinie... !
– WyobraÂź sobie ich miny – poradziÂł Severus, ruchem ró¿dÂżki opró¿niajÂąc myÂślodsiewniĂŞ. – Jestem pewny, Âże juÂż znaleÂźli kogoÂś, kogo chcÂą zabiĂŚ, tak jak ostatnim razem i Smithowi brakuje tylko moich wÂłosĂłw. Kiedy zamiast mnie przemieni siĂŞ w tÂą kobietĂŞ... trochĂŞ siĂŞ zdziwi – uÂśmiechn¹³ siĂŞ kolejny raz tego poranka. – I jestem pewien, Âże letnia szata nie wytrzyma.
Minerwa zasÂłoniÂła sobie usta dÂłoniÂą.
– Faktycznie, Smith bĂŞdzie miaÂł co wspominaĂŚ – parsknĂŞÂła Âśmiechem i spowaÂżniaÂła. – Ale to rozwi¹¿e problem tylko tymczasowo. Jestem pewna, Âże za chwilĂŞ bĂŞdÂą szukaĂŚ jakiegoÂś innego rozwiÂązania. BĂŞdziemy musieli zacz¹Ì o tym myÂśleĂŚ.
– W tej chwili niewiele wymyÂślimy. Musimy ich podsÂłuchaĂŚ, Âżeby wiedzieĂŚ, co bĂŞdÂą chcieli zrobiĂŚ dalej.
Minerwa trochĂŞ niechĂŞtnie musiaÂła siĂŞ z nim zgodziĂŚ.

Gdy wrĂłciÂła zamyÂślona do swoich komnat, stanĂŞÂła przy oknie i spoglÂądajÂąc na zielonÂą trawĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko z niedowierzaniem na wspomnienie tego, co przed chwilÂą widziaÂła. Nie tylko grubawej czarnowÂłosej kobiety, ale rĂłwnieÂż i miny Hermiony, kiedy tamta popatrzyÂła na Severusa, a potem przeszÂła potrÂącajÂąc go. Jej maÂła Gryfonka byÂła wyraÂźnie wÂściekÂła.
Ciekawe, czy Severus coÂś zauwaÂżyÂł.


Norris odkÂładaÂł wÂłaÂśnie na bok dÂługi raport, ktĂłrzy przygotowaÂł dla Ministra, kiedy usÂłyszaÂł pukanie do drzwi. Po sposobie stukania poznaÂł, Âże to jego sekretarka.
Co ta zdzira chce ode mnie o tej porze, przecieÂż mĂłwiÂłem jej wyraÂźnie, Âże do piÂątej ma mi nie przeszkadzaĂŚ...
– WejœÌ! – warkn¹³ niechĂŞtnie.
Pani Flynn weszÂła niepewnie do jego gabinetu i zatrzymaÂła siĂŞ tuÂż za drzwiami.
– Przepraszam, Âże przeszkadzam, ale przyszli panowie Smith i Lawford w bardzo waÂżnej sprawie.
SpojrzaÂł na niÂą zaskoczony i natychmiast przybraÂł normalny wyraz twarzy.
– Niech wejdÂą.
Kobieta otworzyÂła szerzej drzwi i zaprosiÂła goÂści gestem do Âśrodka, po czym z ulgÂą zamknĂŞÂła je z drugiej strony. To byÂła jej ulubiona czynnoœÌ w pracy – zamykanie drzwi Z DRUGIEJ strony Norrisa.
Norris wsta³, ¿eby przywitaÌ siê z przyjacielem i Smithem i uderzy³a go ich dziwna bladoœÌ.
– Co siĂŞ dzieje? – spytaÂł krĂłtko, kiedy oboje juÂż usiedli na fotelach.
Smith zerkn¹³ k¹tem oka na Lawforda. Lepiej by³o, ¿eby to on wszystko powiedzia³.
– DziÂś rano przyszli do mnie robotnicy z Rathlin i powiedzieli, Âże na wyspie pojawiÂło siĂŞ peÂłno Mugoli... – Lawford nie miaÂł ochoty byĂŚ posÂłaĂącem zÂłych nowin, ale czuÂł, Âże nie ma wyjÂścia. – Bardzo duÂżo... WiĂŞc poszedÂłem po Teddy'ego i razem aportowaliÂśmy siĂŞ w zamku w niewidkach, Âżeby przyjrzeĂŚ siĂŞ, co siĂŞ tam dzieje... – urwaÂł.
– No i co siĂŞ tam dzieje? – ponagliÂł go Norris po chwili.
Lawford popatrzyÂł na Smitha i z powrotem na Norrisa.
– Pojawili siĂŞ mugolscy wojownicy. Wiesz, ci ktĂłrych mugole nazywajÂą wojskowymi. SÂą ich tysiÂące. Na caÂłej wyspie. Rozstawili setki domĂłw, namiotĂłw, ÂściÂągnĂŞli ich maszyny wojskowe, co jeÂżd¿¹ i latajÂą... i najgorsze z tego wszystkiego jest to, Âże zaczĂŞli urzÂądzaĂŚ siĂŞ w zamku... CaÂłe szczĂŞÂście, Âże aportowaliÂśmy siĂŞ w niewidkach, bo byÂło ich tam peÂłno. Robotnicy uciekli, kiedy tylko wojskowi weszli do Âśrodka i kiedy tam wrĂłciliÂśmy, wÂłaÂśnie rozkÂładali ich rzeczy w Wielkiej Sali.
Norris zesztywniaÂł i milczaÂł.
– SprawdziliÂśmy wyspĂŞ aportujÂąc siĂŞ w ró¿nych miejscach – ciÂągn¹³ Lawford. – SÂą wszĂŞdzie. WyglÂąda to tak, jakby bawili siĂŞ w wojnĂŞ czy coÂś... podzielili siĂŞ na wiele grup, rozbili obozy i kontaktujÂą siĂŞ ze sobÂą. Teddy posiedziaÂł dÂłuÂżej w zamku, Âżeby ich podsÂłuchaĂŚ – skin¹³ na Smitha, ktĂłry niechĂŞtnie przej¹³ paÂłeczkĂŞ.
– Z tego, co mĂłwili, wynika, Âże to potrwa wiele miesiĂŞcy. MĂłwili coÂś o operacjach morskich, lÂądowych i powietrznych i o jakiÂś symulacjach akcji.
Do Norrisa zaczĂŞÂła docieraĂŚ caÂła sytuacja i poczuÂł, Âże za chwilĂŞ pĂŞknie.
– Czyli wyrzucili nas stamtÂąd, tak? – spytaÂł cicho, dr¿¹cym gÂłosem. – Nie moÂżemy tam wrĂłciĂŚ, tak?
Smith poczuÂł siĂŞ pewniej, wiĂŞc odparÂł zakÂładajÂąc nogĂŞ na nogĂŞ.
– Peter, z tego, co widzieliÂśmy i sÂłyszeliÂśmy wynika, Âże nie. Wiele tysiĂŞcy mugoli obsadziÂło wyspĂŞ na wiele miesiĂŞcy, ustawicznie siĂŞ przemieszczajÂą i zajĂŞli zamek, robiÂąc sobie z niego bazĂŞ. Nie ma mowy o tym, Âżeby jutrzejsze spotkanie z prasÂą mogÂło siĂŞ odbyĂŚ. Kiedy zobaczÂą tam tyle mugo...
– Kurwa maĂŚ! – wrzasn¹³ Norris, walÂąc piĂŞÂściÂą w biurko i spuÂściÂł gÂłowĂŞ, Âżeby ukryĂŚ na chwilĂŞ grymas wÂściekÂłoÂści.
Smith urwaÂł natychmiast. JuÂż raz widziaÂł, jak Norris dostaÂł szaÂłu, wolaÂł przez to nie przechodziĂŚ drugi raz.
– Cholerny, pieprzony Âświat! Jak to moÂżliwe?! Jak to siĂŞ mogÂło staĂŚ?! Dlaczego nikt nie pomyÂślaÂł o zabezpieczeniach antymugolskich?!
Smith i Lawford popatrzyli po sobie sp³oszonym wzrokiem. Istotnie, powinni zacz¹Ì od tego, ¿eby otoczyÌ ca³y teren zaklêciami antymugolskimi, tak samo jak Hogwart... Za to odpowiedzialny by³ Smith i teraz mê¿czyzna zblad³ jeszcze bardziej.
– PowinniÂście uczyniĂŚ zamek nienanoszalnym, ukryĂŚ go zupeÂłnie! Nie tylko straciliÂśmy szko³ê, ale i bĂŞdziemy musieli tÂłumaczyĂŚ siĂŞ wszystkim, Âże wydaliÂśmy na darmo tysiÂące galeonĂłw! – rykn¹³ Norris, wstajÂąc gwaÂłtownie. – Banda kretynĂłw! KtĂłrzy nie potrafiÂą o niczym pomyÂśleĂŚ! Czy do was dociera, Âże wÂłaÂśnie szlag trafiÂł najwaÂżniejszy punkt w naszych planach?! Wszystko, co przygotowywaliÂśmy od miesiĂŞcy, stracone!
Podszed³ do œciany i r¹bn¹³ w ni¹ piêœci¹.
– MoÂże znajdziemy jakiÂś sposĂłb... Âżeby ich stamtÂąd wykurzyĂŚ... – bÂąkn¹³ cicho Smith.
– Ty idioto, jeÂśli cokolwiek zrobimy, pojawi siĂŞ kolejne parĂŞ tysiĂŞcy, Âżeby sprawdziĂŚ, co siĂŞ dzieje! – wydarÂł siĂŞ Norris, odwracajÂąc siĂŞ do niego. – SchrzaniÂłeÂś ca³¹ sprawĂŞ od poczÂątku i teraz zamiast siĂŞ do tego przyznaĂŚ, wynajdujesz mi jakieÂś kretyĂąskie rozwiÂązania?! – kiedy daÂł krok w jego stronĂŞ, Smith oparÂł siĂŞ g³êbiej w fotelu i zacisn¹³ odruchowo ró¿dÂżkĂŞ w rĂŞku. – Idiota! PracujĂŞ z idiotÂą! Najprostszej sprawy nie potrafisz zaÂłatwiĂŚ!
Lawford w duchu cieszyÂł siĂŞ, Âże to nie on odpowiadaÂł za zabezpieczenia na Rathlin, postanowiÂł jednak pomĂłc trochĂŞ Smithowi.
– Peter, nikt nie myÂślaÂł, Âże na niezamieszkaÂłej przez dziesiÂątki lat wyspie mogÂą nagle pojawiĂŚ siĂŞ mugole. Nie przypuszczaliÂśmy, Âże coÂś takiego moÂże siĂŞ zdarzyĂŚ. Nie mamy Âżadnego kontaktu w tamtym Âśrodowisku i ...
Norris zerkn¹³ niechêtnie na przyjaciela.
– Davy, wÂłaÂśnie widaĂŚ, Âże nikt nie myÂślaÂł. A on powinien myÂśleĂŚ! – machn¹³ rĂŞkÂą, wskazujÂąc na Smitha. – Szef AurorĂłw, ktĂłry odpowiada za bezpieczeĂąstwo, nie umie nawet pomyÂśleĂŚ, Âżeby zabezpieczyĂŚ najwaÂżniejszy punkt naszego programu...!
UsiadÂł ciĂŞÂżko za biurkiem.
– ZastanĂłwmy siĂŞ. Jest jakaÂś szansa, Âżeby siĂŞ ich pozbyĂŚ w ÂśrodĂŞ, choĂŚby na godzinĂŞ, Âżeby moÂżna byÂło pokazaĂŚ szko³ê przedstawicielom prasy?
– Jak dla mnie nie ma Âżadnej szansy – odparÂł Lawford.
– Cudownie. PrzegraliÂśmy z kretesem, Snape znĂłw jest gĂłrÂą. Czy w takim razie moÂżna ich siĂŞ pozbyĂŚ póŸniej?
Lawford popatrzy³ na Smitha, który siedzia³ nadal blady jak p³ótno.
– Nie widzĂŞ, jak...
Norris wzi¹³ ró¿d¿kê i zacz¹³ siê ni¹ bawiÌ, rozmyœlaj¹c.
– Zmieniacz czasu? Cofn¹Ì siĂŞ o kilka dni?
Smith pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Z tego, co mĂłwili robotnicy, pierwsze grupy mugoli zaczĂŞÂły siĂŞ pojawiaĂŚ juÂż tydzieĂą temu, ale nie wchodzili do zamku. I byÂło ich o wiele mniej. I juÂż wczeÂśniej latali nad zamkiem, jakby sprawdzali teren...
– To czemu, do jasnej cholerny, wczeÂśniej siĂŞ o tym nie dowiedziaÂłem?! – warkn¹³ na nowo Norris.
Lawford wykrzywiÂł siĂŞ.
– DokÂładnie o to samo zapytaliÂśmy robotnikĂłw. Powiedzieli, Âże nie wydawaÂło im siĂŞ to specjalnie waÂżne...
– Pieprzona banda idiotĂłw! Smith, pĂłki nie wymyÂślimy, co dalej, trzymaj ich w areszcie. Nie chcĂŞ, Âżeby chodzili i gadali o tym, co widzieli! Czy chociaÂż TO jest jasne?!
Smith skin¹³ g³ow¹ i spuœci³ wzrok na nogi. Norris zastanawia³ siê chwilê.
– Czyli nie mamy wyboru i musimy wysÂłaĂŚ szlamy do Hogwartu. Po prostu cudownie.
Lawford pochyliÂł siĂŞ do przodu opierajÂąc rĂŞce na kolanach.
– MoÂże sprĂłbujmy przeÂłoÂżyĂŚ o tydzieĂą spotkanie z prasÂą, moÂże jednak znajdziemy jakiÂś sposĂłb, Âżeby choĂŚ na chwilĂŞ usun¹Ì stamtÂąd mugoli. Chodzi mi o to, Âże w tej chwili nie wiemy, jak to zrobiĂŚ, ale moÂże jak rozeznamy siĂŞ bardziej w sytuacji... moÂże znajdzie siĂŞ jakieÂś rozwiÂązanie.
Smith natychmiast poparÂł go.
– ZamknĂŞ wszystkich w areszcie tymczasowym, najlepiej w Ministerstwie, Âżeby ich mieĂŚ na oku...
– ÂŻeby ich wszyscy zobaczyli i pytali, co siĂŞ dzieje? – sykn¹³ Norris. – Zamknij ich z areszcie w Azkabanie, w ten sposĂłb nikt nie bĂŞdzie o niczym wiedziaÂł! Dementorom nic nie musisz mĂłwiĂŚ. MĂłw dalej, Davidzie.
Ale Lawford nie mia³ ju¿ wiêcej pomys³ów.
– O ktĂłrej masz jutro spotkanie ze Snapem? – spytaÂł Smitha.
– O piĂŞtnastej.
– MoÂże rzuciĂŚ na niego Imperiusa – zaproponowaÂł Lawford, patrzÂąc na Norrisa.
Ten zaprzeczyÂł natychmiast.
– WolĂŞ go zaszantaÂżowaĂŚ. Wtedy zaÂłatwimy go raz na zawsze i nie bĂŞdzie trzeba pilnowaĂŚ, czy Imperius nie sÂłabnie i go nadzorowaĂŚ, jak to robimy z Shakleboltem. Sam bĂŞdzie siĂŞ pilnowaÂł i wiedziaÂł po ktĂłrej stronie ma byĂŚ. I nie spieprz tego tym razem – dorzuciÂł, patrzÂąc zÂłym wzrokiem na Smitha. – PrzygotowaÂłeÂś juÂż wszystko?
– Co masz na myÂśli...? – odparÂł ten niepewnie.
– Co mam na myÂśli?! Jak tylko bĂŞdziesz miaÂł wÂłos Snape'a, masz natychmiast przemieniĂŚ siĂŞ w niego i kogoÂś zabiĂŚ, tak Âżeby jakiÂś mugol to zobaczyÂł! Mam nadziejĂŞ, Âże nie muszĂŞ mĂłwiĂŚ ci, jak to zrobiĂŚ! – Norris wyraÂźnie postanowiÂł wyÂżyĂŚ siĂŞ dziÂś na Aurorze.
– Ach, to! Tak, juÂż mam plan! – zawoÂłaÂł Smith z ulgÂą. – Niedaleko mnie jest mugolski ¿³obek czy przedszkole. WybiorĂŞ siĂŞ tam i wpierw rzucĂŞ Cruciatusa na dzieciaki, a potem Imperiusem zmuszĂŞ opiekunki, Âżeby je zabiÂły. A potem je zabijĂŞ AvadÂą, zostawiĂŞ niby przez przypadek tylko jednÂą. Masowy mord i trzy niewybaczalne, to go zaÂłatwi na caÂłego.
Norrisowi to siĂŞ najwyraÂźniej spodobaÂło, wiĂŞc Lawford nie odwaÂżyÂł siĂŞ odezwaĂŚ, choĂŚ on sam zesztywniaÂł ze zgrozy. Cruciatus na maÂłe dzieci?! Ten Smith jest doszczĂŞtnie ZÂŁY. Nie odwaÂżyÂł siĂŞ dokoĂączyĂŚ myÂśli, Âże z Norrisem najwyraÂźniej teÂż coÂś jest nie tak.
– Bardzo dobrze. Daj mi znaĂŚ, jak tylko wrĂłcisz od Snape'a, aportujĂŞ siĂŞ do ciebie i pĂłjdziemy tam razem – powiedziaÂł Norris rozkazujÂącym tonem i Lawford zagryzÂł zĂŞby. – Davy, aportujmy siĂŞ na Rathlin, chcĂŞ to sam zobaczyĂŚ. Spotkajmy siĂŞ jutro wieczorem u mnie. Wszyscy.
– O Ăłsmej, jak zwykle? – spytaÂł Smith, wstajÂąc.
– Do Ăłsmej chyba skoĂączysz? – odparÂł pytaniem Norris. – Do jutra, Smith. BĂŞdĂŞ czekaÂł na wiadomoœÌ. ChodÂź, Davy, aportujmy siĂŞ na Rathlin.
Smith wyszedÂł z ulgÂą z gabinetu i najszybciej jak mĂłgÂł poszedÂł do swojego biura przechodzÂąc pod portretem Adalberga, ktĂłry uwaÂżnie przyjrzaÂł siĂŞ jego minie zbitego psa.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?