Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Mniej wiĂŞcej o tej samej porze Smith siedziaÂł u Nigela. PrzeglÂądali razem raport, ktĂłry dostaÂł Nigel od swoich wywiadowcĂłw.
– Nie udaÂło nam siĂŞ pĂłki co zidentyfikowaĂŚ odciskĂłw palcĂłw wiĂŞkszoÂści osĂłb, ktĂłre u niej bywajÂą – mĂłwiÂł Nigel, kartkujÂąc dossier. – Tu jest odcisk jej ojca. Z tego, co widzĂŞ, bywa tam doœÌ czĂŞsto. Jej matka bywa rzadziej. Na listach, ktĂłre leÂżaÂły w koszyczku przy wejÂściu, sÂą odciski sÂąsiadki. Mamy jÂą w ewidencji, bo jest w stowarzyszeniu obrony praw kobiet arabskich, czy coÂś w tym guÂście.
– Jak je wziĂŞliÂście? – zainteresowaÂł siĂŞ Smith. DowiedziaÂł siĂŞ, co to sÂą linie papilarne i wyobraziÂł sobie, jak odcinajÂą kobiecie palec.
– Proste, daliÂśmy jej czystÂą szklankĂŞ do potrzymania, z czystych rzeczy najÂłatwiej je potem ÂściÂągn¹Ì. Zobacz, teraz przechodzimy do tych, ktĂłrych jeszcze nie zidentyfikowaliÂśmy. JuÂż choĂŚby po ich rozmieszczeniu, czĂŞstotliwoÂści wystĂŞpowania i wielkoÂści moÂżna wiele powiedzieĂŚ – wrĂłciÂł do tematu Nigel. – Ten – wskazaÂł doœÌ duÂży. – Po wielkoÂści widaĂŚ, Âże to musi byĂŚ jakiÂś mĂŞÂżczyzna. Po rozmieszczeniu wiemy, Âże to jej kochanek. Jest go peÂłno wszĂŞdzie. Innych prawie nie znajdziesz w Âłazience czy jej sypialni, ten tak. Jest na szczoteczce do zĂŞbĂłw i mĂŞskim Âżelu pod prysznic. Co ciekawe, facet z niÂą nie mieszka. Przychodzi, czasem u niej sypia, ale nie ma tam Âżadnych jego ubraĂą, czy rzeczy osobistych. W Âłazience chÂłopaki znaleÂźli wiaderko z jakimiÂś buteleczkami, zapewne perfumy. Tam teÂż sÂą – perfumy nie interesowaÂły Smitha zupeÂłnie, wiĂŞc zlekcewaÂżyÂł wiadomoœÌ. – Trwa to doœÌ dÂługo, bo jego odciski odkryli pod warstwami wielu innych. Ten – przewrĂłciÂł kartkĂŞ – jest nowy. TeÂż faceta. Pojawia siĂŞ tylko w salonie, wiĂŞc wnioskujĂŞ, Âże to jakiÂś rzadki goœÌ. Mamy teÂż parĂŞ innych, teÂż nieznanych. Jedna sztuka przychodzi tam czĂŞsto, bywa w salonie, kuchni i Âłazience. Nie znaleÂźliÂśmy nic w sypialni, ale teÂż nie przekopaliÂśmy zupeÂłnie jej mieszkania. Druga bywa tylko w kuchni i salonie. Trzecia tylko w salonie i Âłazience. Nie przychodzili juÂż od doœÌ dawna.
Nigel od³o¿y³ na bok raport daktyloskopijny i siêgn¹³ po raporty sytuacyjny.
– Ta twoja panna jest na ogó³ uporzÂądkowana i drobiazgowa. WiĂŞkszoœÌ jej rzeczy jest starannie poukÂładana w rĂłwnych kupkach. ChoĂŚ trafiajÂą siĂŞ wyjÂątki od tego zachowania. Na jej biurku chÂłopaki znaleÂźli jakieÂś dziwne monety. Nie wiemy, co to jest. – Smith siĂŞ domyÂślaÂł, wiĂŞc nie ciÂągn¹³ tematu. Galeony, knuty i sykle musiaÂły byĂŚ zupeÂłnie nieznane policji. – Nie posprzÂątaÂła do tej pory kominka. Jest tam jeszcze peÂłno popioÂłu. Nie widaĂŚ ani drewna, ani wĂŞgla, ani nic innego, czym mogÂłaby paliĂŚ, sÂądzimy, Âże uÂżywaÂła drewna. W kuchni ma sporo jedzenia, starczy na dwie osoby. TrochĂŞ nas zaskoczyÂły marki produktĂłw spoÂżywczych. W oknach powiesiÂła grube biaÂłe zasÂłony, wiĂŞc ciĂŞÂżko cokolwiek zobaczyĂŚ. MoÂże dlatego szwankowaÂły nam urzÂądzenia? – westchn¹³ Nigel.
– Jak to szwankowaÂły?
– Po jakimÂś czasie chÂłopaki poprosili o zmianĂŞ kamery i aparatu. Ich zdaniem musiaÂł nie zawsze siĂŞ w³¹czaĂŚ, albo uruchamiaĂŚ za póŸno i stÂąd mieli wraÂżenie, Âże kobieta wchodzi nie wychodzÂąc i wychodzi nie wchodzÂąc. DziÂś rano wyszÂła normalnie i kamera to zarejestrowaÂła. I zobaczyÂł jÂą jeden z chÂłopakĂłw siedzÂący na schodach.
Smith siêgn¹³ przede wszystkim po raport z odciskami palców. Nigel postuka³ d³ugopisem w listê le¿¹c¹ przed nim.
– Od poniedziaÂłku postaramy siĂŞ przyjrzeĂŚ jej znajomym i poÂściÂągaĂŚ ich odciski.
– Mam lepszy pomysÂł – zastopowaÂł go Smith. Jeszcze, cholera, brakowaÂło, Âżeby Nigel poszedÂł kiedyÂś za niÂą i dotarÂł do Ministerstwa. – Mam kilku podejrzanych. ZbiorĂŞ ich odciski i ci je przyniosĂŞ. Nie ma sensu, ÂżebyÂście Âłazili za caÂłym stadem jej znajomych, jeÂśli interesujÂą mnie tylko dwie czy trzy osoby, nie? – Nigel kiwn¹³ gÂłowÂą z aprobatÂą, wiĂŞc dodaÂł. – To moÂże trochĂŞ potrwaĂŚ, bo muszĂŞ ich dopaœÌ bez zwracania na siebie ich uwagi.
– Nie ma problemu, Teddy. Te papiery nie zajÂąc, nie ucieknÂą. Jak chcesz, dam ci kopiĂŞ.
Smith chciaÂł, wiĂŞc Nigel wrzuciÂł wszystko na ksero i po chwili podaÂł mu kopiĂŞ. PoÂżegnali siĂŞ i Smith wyszedÂł. PoszedÂł prosto do Norrisa, Âżeby mu wszystko opowiedzieĂŚ.
– JuÂż wiem, jak mogĂŞ prĂłbowaĂŚ dostaĂŚ odciski Snape'a – powiedziaÂł Norrisowi. – ZajmĂŞ siĂŞ tym w poniedziaÂłek. JeÂśli to on – wskazaÂł odcisk okreÂślony przez Nigela jako nowy, bywajÂący tylko w salonie – bĂŞdziemy to za chwilĂŞ wiedzieĂŚ.
– Bardzo dobrze, Teddy – skin¹³ gÂłowÂą Norris.
– Tylko bĂŞdziemy mieĂŚ ten sam problem, co wczeÂśniej. Jak go zaÂłatwiĂŚ – Smith wskazaÂł szramy na twarzy.
Norris uœmiechn¹³ siê szeroko.
– Nie bĂŞdziemy mieĂŚ Âżadnego problemu, Teddy. WeÂźmiemy siĂŞ za Granger. JeÂśli on jej pomaga, obojĂŞtnie jakby jej nie cierpiaÂł, bĂŞdzie prĂłbowaÂł jÂą jakoÂś obroniĂŚ. Wtedy bĂŞdzie nasz. BĂŞdziesz mĂłgÂł go zaÂłatwiĂŚ.
– A Granger?
– Zobaczymy. MoÂże bĂŞdzie moÂżna siĂŞ niÂą jakoÂś posÂłuÂżyĂŚ? JeÂśli nie, bĂŞdziesz mĂłgÂł sobie jÂą wzi¹Ì.
Smith uœmiechn¹³ siê równie szeroko co Norris.
– Z wielkÂą chĂŞciÂą, Peter.


Sobota, 29.08

Kiedy Harry i Ginny wrócili ze spaceru póŸnym popo³udniem, Stworek mia³ dla nich nowinê. W czasie ich obecnoœci szuka³ go Smith i kaza³ siê zawiadomiÌ przez SieÌ Fiuu, jak tylko wróci.
Zdumiony Harry poprawi³ okulary i podszed³ do kominka. Sypn¹³ troszkê proszku i wymówi³ adres Smitha.
– Teddy, to ja, Harry... JuÂż jestem – powiedziaÂł na widok sylwetki Aurora.
– ÂŚwietnie! Mam waÂżnÂą sprawĂŞ, mogĂŞ na chwilĂŞ przyjœÌ? – spytaÂł tamten.
– Jasne, Teddy!
Harry cofn¹³ siê i zrobi³ miejsce dla Smitha. Kiedy ten wyszed³ z zielonych p³omieni...
– Merlinie! Teddy, co ci siĂŞ staÂło?! – zawoÂłaÂł chÂłopak na widok czerwonych prĂŞg na jego twarzy i szyi.
Ten lekcewa¿¹co machn¹³ rêk¹.
– To drobiazg. MusiaÂłem upolowaĂŚ takiego jednego caÂłkiem niedawno. Nie bardzo mogĂŞ mĂłwiĂŚ kto, sam rozumiesz – odpowiedziaÂł i uÂśmiechn¹³ siĂŞ na widok wchodzÂącej do kuchni Ginny. – Panna Wesley? Niezmiernie mi miÂło – skÂłoniÂł siĂŞ wytwornie.
DziewczynĂŞ aÂż zatkaÂło na widok jego pokiereszowanej twarzy. ZbliÂżyÂła siĂŞ niepewnie i skinĂŞÂła gÂłowÂą.
– Mi rĂłwnieÂż...
Harry wskazaÂł miejsce Smithowi przy stole.
– Siadaj, Teddy. OczywiÂście, Âże rozumiem, jasne! Ale powiedz, udaÂło ci siĂŞ? I to on ciĂŞ tak... potraktowaÂł?
Smith usiadÂł wygodnie i odezwaÂł siĂŞ z udawanÂą nonszalancjÂą.
– On, on. Ale ÂżebyÂś widziaÂł w jakim ON skoĂączyÂł stanie...
– MogĂŞ siĂŞ domyÂślaĂŚ! ZaÂłatwiÂłeÂś go! – ucieszyÂł siĂŞ Harry.
– MusiaÂłem w ktĂłrymÂś momencie udaĂŚ, Âże sÂłabnĂŞ. Rozumiesz, padasz i nieruchomiejesz. Facet nabiera pewnoÂści siebie i siĂŞ rozluÂźnia... i wtedy masz wspania³¹ okazjĂŞ, Âżeby rÂąbn¹Ì go jakimÂś Âłatwym zaklĂŞciem.
Ginny sÂłuchaÂła tego z lekkim przeraÂżeniem. Owszem, widziaÂła, jak wyglÂądaÂł Moody, ale ... miaÂła nadziejĂŞ, Âże Harry tak nie bĂŞdzie wyglÂądaÂł.
Smith wyci¹gn¹³ z kieszeni kawa³ek pó³przeŸroczystego, ¿ó³tawego szkie³ka i poda³ Harry'emu, trzymaj¹c za sam brzeg.
– ChciaÂłbym, ÂżebyÂś to obejrzaÂł. Z kaÂżdej strony. Czy to coÂś ci mĂłwi?
Harry w skupieniu ogl¹da³ szkie³ko. Z obu stron wygl¹da³o tak samo. Przejecha³ palcem po krawêdzi i nacisn¹³ po œrodku. Pow¹cha³, ale na nic. W koùcu pokrêci³ g³ow¹.
– Nic. Przykro mi, Teddy – oddaÂł mu szkieÂłko.
Smith poda³ Ginny inne, ró¿owe i poprosi³ o dok³adne przyjrzenie siê. Ginny zrobi³a to samo, co jej ch³opak, ale nie posunê³a siê do w¹chania.
– Nic mi to nie mĂłwi – odparÂła.
Smith owin¹³ ka¿de z nich w cienk¹ tkaninê i schowa³ najdelikatniej jak móg³ do kieszeni.
– Szkoda. ProwadzĂŞ strasznie pilne dochodzenie i myÂślaÂłem, Âże to poznacie... Ale z drugiej strony wcale siĂŞ nie dziwiĂŞ – powiedziaÂł spokojnie.
– Pracuje pan w soboty? – spytaÂła z zainteresowaniem Ginny.
– Tylko czasami, Ginewro. Wszystko zaleÂży od wagi sprawy.
Harry spojrzaÂł z uwielbieniem na – miaÂł g³êbokÂą nadziejĂŞ – swojego przyszÂłego szefa.
– JesteÂś niesamowity, Teddy.
ChwilĂŞ porozmawiali i Smith wrĂłciÂł do siebie. PrzeÂłoÂżyÂł szkieÂłka do dwĂłch ró¿nych woreczkĂłw i opisaÂł. „HP" i „GW". Nigel nie musi znaĂŚ wszystkich personaliĂłw. Czas byÂło zabraĂŚ siĂŞ za Snape'a.


Niedziela, 30.08

Na wszelki wypadek Hermiona przyjecha³a do rodziców metrem i dopiero z ich domu wys³a³a wiadomoœÌ Severusowi, ¿eby œwisn¹³ prosto do salonu.
Helen mia³a doœÌ p³aczliw¹ minê i wygl¹da³a na kogoœ rozrywanego sprzecznoœciami. Ci¹gle miota³a siê w stronê kuchni czy ³azienki, zagl¹da³a kolejny raz do ich sypialni pod pozorem sprawdzenia, czy nic nie zapomnia³a, po czym bez ma³a zbiega³a na dó³, do salonu, gdzie siedzia³a Hermiona. Siada³a obok niej, obejmowa³a mocno i uœmiecha³a siê nieporadnie.
– Helen, mamy wszystko, co trzeba – powiedziaÂł w koĂącu Perry uspokajajÂącym tonem. – JeÂśli zabraknie nam czegoÂś, zawsze bĂŞdziemy mogli sobie to kupiĂŚ. Poza tym mamy jeszcze wieczĂłr i ca³¹ noc na dopakowanie siĂŞ.
– No i poza tym, mamuÂś, nie wyjeÂżdÂżacie na zawsze. Macie kontrakt na rok, jestem pewna, Âże za rok bĂŞdziecie mogli spokojnie tu wrĂłciĂŚ – dorzuciÂła Hermiona trochĂŞ zaÂłamujÂącym siĂŞ gÂłosem.
– Wiem, kochani... tak tylko coÂś mi ciÂągle siĂŞ przypomina...
W tym momencie rozlegÂł siĂŞ jakiÂś szelest i paĂąstwo Granger podskoczyli na fotelach i wszyscy spojrzeli w kÂąt przy telewizorze, w ktĂłrym pojawiÂł siĂŞ Severus.
– Ach, to pan! – westchnĂŞÂła Helen i przytuliÂła mocniej HermionĂŞ. Widok tego mĂŞÂżczyzny w jakiÂś sposĂłb przyspieszyÂł w jej gÂłowie rozstanie z cĂłrkÂą.
Po jej twarzy przemkn¹³ cieù uœmiechu, gdy Severus uca³owa³ jej d³où, ale znik³ jeszcze szybciej ni¿ siê pojawi³.
– Co siĂŞ z wami stanie? – wyrzuciÂła z siebie natychmiast, bo to gnĂŞbiÂło jÂą najbardziej.
Hermiona otworzyÂła usta i spojrzaÂła na Severusa, ktĂłry usiadÂł w fotelu obok.
– Przede wszystkim proszĂŞ siĂŞ tym nie martwiĂŚ – powiedziaÂł powaÂżnie, wpatrujÂąc siĂŞ spokojnie w oczy Helen. – Zamartwianie w niczym nie pomoÂże. My bĂŞdziemy staraĂŚ siĂŞ jakoÂś rozwiÂązaĂŚ sprawĂŞ... nad ktĂłrÂą pracujemy.
– Ale ile czasu wam to zajmie?
– Nie umiem tego pani powiedzieĂŚ. To moÂże byĂŚ miesiÂąc, jak i rok. I nie zamierzam kÂłamaĂŚ, Âżeby was uspokoiĂŚ.
Perry splĂłtÂł mocno rĂŞce. Taka odpowiedÂź mu siĂŞ podobaÂła. Co nie znaczy, Âże podobaÂło mu siĂŞ, Âże przez tyle czasu Hermiona moÂże byĂŚ w niebezpieczeĂąstwie.
– Rozumiem. Ale proszĂŞ, niech pan nam obieca jedno – wykrzywiÂł usta w prĂłbie uÂśmiechu.
– Tak...?
– ÂŻe bĂŞdzie jÂą pan chroniÂł.
– ÂŻe nic siĂŞ jej nie stanie! – dorzuciÂła bÂłagalnie Helen.
Severus skin¹³ powoli g³ow¹.
– ZrobiĂŞ wszystko, co tylko mogĂŞ, Âżeby ochroniĂŚ paĂąstwa cĂłrkĂŞ. MoÂżecie mi wierzyĂŚ.
Helen wymamrotaÂła „dziĂŞkujĂŞ" i rozpÂłakaÂła siĂŞ, przytulajÂąc do Hermiony, zaÂś Perry siĂŞgn¹³ po rĂŞkĂŞ Severusa i trochĂŞ nieporadnie jÂą uÂścisn¹³.
– Wierzymy panu. I jeÂśli jest coÂś, co moÂżemy zrobiĂŚ...
Hermiona odsunĂŞÂła gÂłowĂŞ z ramienia matki i spojrzaÂła na ojca, ale przez Âłzy nie bardzo go widziaÂła. OtarÂła oczy rĂŞkawem i pokrĂŞciÂła gÂłowÂą.
– Tato, nic nie moÂżecie zrobiĂŚ...
Na widok jej Âłez Severusowi ÂścisnĂŞÂło siĂŞ serce. BolaÂł go jej bĂłl. Merlinie, jak straszne musiaÂło byĂŚ dla niej wyrzucenie jej z ich pamiĂŞci i odejÂście od nich... Zdobycie siĂŞ na to, Âżeby osierociĂŚ siĂŞ w imiĂŞ jej miÂłoÂści do nich.
Z trudem prze³kn¹³ gulê w gardle.
– Z tego wszystkiego wasza rola jest najtrudniejsza. MoÂżecie tylko czekaĂŚ i mieĂŚ nadziejĂŞ.
– Czy moÂżemy... moÂżemy mieĂŚ z wami jakiÂś kontakt? – spytaÂła Helen z jak¹œ rozpaczliwÂą nadziejÂą w gÂłosie.
– Nie. Tylko w ten sposĂłb moÂżecie nam pomĂłc – zaprzeczyÂła Hermiona i przygarnĂŞÂła matkĂŞ, gdy od tÂłumionego pÂłaczu zatrzĂŞsÂły siĂŞ jej ramiona.
– Damy wam znaĂŚ, jak tylko wszystko siĂŞ skoĂączy – zapewniÂł ich Severus.
Czas by³o siê po¿egnaÌ. D³u¿sze siedzenie tu nie czyni³o tego ³atwiejszym i choÌ pomys³, ¿e mog¹ skraœÌ losowi jeszcze kilka cennych minut bycia razem móg³ byÌ poci¹gaj¹cy, by³ tylko u³ud¹. Minuty mija³y, a oni ca³y czas mieli przed sob¹ ostatnie uœciski i uca³owania. Tu, gdzie byli, nie by³o ju¿ miejsca na jakiekolwiek rozmowy, na ¿arty czy pocieszanie, zosta³o ju¿ tylko cierpienie.
Helen wyprostowaÂła siĂŞ i otarÂła oczy rĂŞkawem, nie puszczajÂąc rĂŞki Hermiony.
– JuÂż chyba... teraz rozumiem... co miaÂł pan na myÂśli – wykrztusiÂła rwÂącym siĂŞ gÂłosem. – Jak poprzednio wysÂłaÂłaÂś nas... do Australii...
– MamuÂś..?
– Wtedy mieliÂśmy szczĂŞÂście. Bo to nie bolaÂło. Po prostu... ÂżyliÂśmy szczĂŞÂśliwie... NieÂświadomi, Âże to ty cier...
Reszta zginê³a w cichym szlochu, do którego przy³¹czy³a siê Hermiona. Perry ukry³ twarz w d³oniach i nie zobaczy³, jak Severus uœcisn¹³ ramiê dziewczyny. W koùcu wsta³ mrugaj¹c oczami.
– Kochanie, na ciebie juÂż chyba czas. My z mamÂą jeszcze mamy trochĂŞ rzeczy do zrobienia...
Obie kobiety spojrzaÂły na niego niechĂŞtnie, ale Severus rĂłwnieÂż siĂŞ podniĂłsÂł.
– Ma pan zupeÂłnÂą racjĂŞ. Hermiono...
Helen przytuliÂła jÂą kurczowo do siebie.
– Kocham ciĂŞ...
Hermiona przytuliÂła siĂŞ do niej rĂłwnie rozpaczliwie. PoczuÂła siĂŞ nagle, jakby Âświat siĂŞ miaÂł skoĂączyĂŚ.
– Ja ciebie teÂż kocham, mamuÂś... bardzo!
Helen jeszcze chwilĂŞ trzymaÂła jÂą kurczowo w objĂŞciach, ale w koĂącu puÂściÂła jÂą i obie wstaÂły.
– MamuÂś... tato... – westchnĂŞÂła ciĂŞÂżko Hermiona. – Do zobaczenia. Za jakiÂś czas...
ObjĂŞÂła mocno matkĂŞ i niemal wydarÂła siĂŞ z jej uÂścisku, by przytuliĂŚ siĂŞ do ojca.
– DziĂŞkujemy, kochanie. Za wszystko, co dla nas robisz – poklepaÂł jÂą Perry po plecach. – BÂądÂź zdrowa. I uwaÂżaj na siebie.
– Wszystko bĂŞdzie dobrze, tato – chlipnĂŞÂła Hermiona.
– OczywiÂście, zÂłotko. BÂądÂź dzielna.
PuÂściÂł jÂą ocierajÂąc Âłzy, wiĂŞc dziewczyna cofnĂŞÂła siĂŞ, robiÂąc miejsce Severusowi. Helen zÂłapaÂła go mocno za rĂŞce.
– BÂłagam, niech pan na niÂą uwaÂża! Niech siĂŞ pan niÂą zaopiekuje... jak nas nie bĂŞdzie!
Severus oswobodzi³ rêce i w odpowiedzi uœcisn¹³ jej d³onie.
– ProszĂŞ mi zaufaĂŚ. Przyrzekam. ZrobiĂŞ absolutnie wszystko.
Helen kiwnê³a g³ow¹ i osunê³a siê na kanapê. Perry uœcisn¹³ mocno rêkê Severusa i poklepa³ go nieporadnie po ramieniu.
– DziĂŞkujĂŞ. NaprawdĂŞ.
Hermiona rzuciÂła krĂłtkie spojrzenie w kierunku drzwi wyjÂściowych, ale Severus pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Nie bĂŞdziesz w takim stanie snuĂŚ siĂŞ po Londynie. ÂŚwiÂśniemy do twojego mieszkania.
Siêgn¹³ po œwistoklik, uj¹³ j¹ za rêkê i spojrza³ w oczy.
– Gotowa?
Helen i Perry zamarli, jakby przeczuwaj¹c, co siê za chwilê stanie. Hermiona spojrza³a na matkê, potem na ojca i skinê³a g³ow¹. Gdy Severus stukn¹³ lekko w œwistoklik, wróci³a jeszcze na t¹ ostatni¹ sekundê ku oczom matki i w tym momencie poczu³a poci¹gniêcie za pêpek i znikli.
Helen osunĂŞÂła siĂŞ na kanapĂŞ i ukryÂła twarz w narzucie.
– Nie chcĂŞ, Âżeby jej siĂŞ coÂś staÂło...
Perry usiad³ ko³o niej i przyci¹gn¹³ j¹ do siebie.
– Nic siĂŞ jej nie stanie. Nie martw siĂŞ. Severus siĂŞ niÂą zaopiekuje.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?