Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Adalberg patrzy³ na niego k¹tem oka udaj¹c, ¿e patrzy gdzieœ w dal, przed siebie. On tu sobie wyœcigi urz¹dza, czy jak? Kiedy Smith znikn¹³, Adalberg znikn¹³ z obrazu, by powiadomiÌ o tym Dumbledora.

Norris nalaÂł sobie sporÂą dozĂŞ Ognistej i wychyliÂł wszystko za jednym zamachem. NalaÂł kolejnÂą i wypiÂł tylko poÂłowĂŞ.
Jak oni to zrobili? Przecie¿ wyraŸnie widzia³, ¿e Granger nie aportuje siê ani do Hogwartu, ani w inne dziwne miejsca... Nie u¿ywa Sieci Fiuu... ani sów... No ale Snape z pewnoœci¹ zakaza³ jej tego robiÌ. Przecie¿ on musi wiedzieÌ, ¿e wszystkie po³¹czenia mo¿na nadzorowaÌ! Wiêc z pewnoœci¹ spotykali siê inaczej. Pewnie u mugoli! No jasne, nie tylko on wymyœli³, ¿e u mugoli jest bezpieczniej! I od czasu do czasu œmiga³a sobie do Hogwartu...
Jak ona mogÂła siĂŞ wszystkiego dowiedzieĂŚ? CzyÂżby faktycznie wszystko zaczĂŞÂło siĂŞ tamtego wieczora, kiedy rozmawiaÂł z Tylerem? MĂłgÂł teraz sobie pluĂŚ w brodĂŞ, Âże rozmawiali tak nieostroÂżnie! A moÂże zaczĂŞÂło siĂŞ juÂż wczeÂśniej? I moÂże dlatego miaÂła ze sobÂą niewidkĂŞ i w ten sposĂłb Tyler nie zobaczyÂł jej w jej biurze?
CzyÂżby Tyler robiÂł notatki? Ale nie, to musi byĂŚ coÂś innego...
Teraz juÂż wyraÂźnie widziaÂł, Âże czarny wÂłos zostaÂł podÂłoÂżony specjalnie. Nie wierzyÂł, Âżeby w tej sytuacji tak przez przypadek Snape miaÂł na sobie wÂłosy jakiejÂś czarnowÂłosej baby. SzczegĂłlnie, Âże pieprzyÂł siĂŞ z Granger.
Ale przecieÂż Tyler o tym nic nie wiedziaÂł... wiĂŞc tak, to musiaÂło byĂŚ coÂś innego... Nie wiedziaÂł jeszcze co, ale z pewnoÂściÂą to odkryje...
Nikt z nich nie mĂłgÂł ich zdradziĂŚ. Inaczej byÂłby juÂż martwy. Z wyjÂątkiem Davida, ale w Davida wierzyÂł jak w samego siebie.
No dobra, co z tym zrobiÌ? Z³api¹ Granger i pos³u¿¹ siê ni¹, ¿eby dopaœÌ Snape'a.
Norris wypiÂł resztkĂŞ whisky i nalaÂł sobie jeszcze jednÂą szklaneczkĂŞ.
To za ma³o. Mia³ ochotê wykorzystaÌ Granger jakoœ bardziej. Lepiej. DopaœÌ tylko Snape'a to by³o za ma³o.
Zacz¹³ siê zastanawiaÌ, co jeszcze mo¿na by³oby z ni¹ zrobiÌ...
Po dziesiêciu minutach Smith wszed³ bez pukania i zatrzasn¹³ drzwi.
– Siedzi tam. WiĂŞc jak, porywamy jÂą?
Norris podniĂłsÂł siĂŞ wolno z fotela.
– Nie. Jeszcze nie. Daj mi dzieĂą czy dwa. Mam Âświetny pomysÂł.
Smith usiad³ znów i zacz¹³ s³uchaÌ wyjaœnieù.
W koùcu kiwn¹³ g³ow¹ i wyszed³ spiesznym krokiem. Mia³ zadanie do wykonania. Teraz wiedzia³, ¿e to z pewnoœci¹ ona pod³o¿y³a mu w³os czarnow³osego babsztyla, albo wziê³a udzia³ w podk³adaniu. Och, teraz siê na niej odegra!

Adalberg patrzyÂł siĂŞ przed siebie, kiedy szef Biura AurorĂłw mijaÂł go spiesznym krokiem z wyjÂątkowo wrednym uÂśmiechem, przez co jego poznaczona bliznami twarz wyglÂądaÂła wyjÂątkowo przeraÂżajÂąco. Po chwili jeszcze raz udaÂł siĂŞ do Dumbledora. Albus, po krĂłtkiej rozmowie, powrĂłciÂł na swĂłj portret z Hogwarcie.
– Severusie, mam nowiny z Ministerstwa – powiedziaÂł bez wstĂŞpu.
Severus rozmawiaÂł wÂłaÂśnie z MinerwÂą, ale sÂłyszÂąc napiĂŞcie w gÂłosie Dumbledora urwaÂł natychmiast i oboje podeszli do niego.
– SÂądzÂąc po twojej minie, nic dobrego? – wyraziÂł przypuszczenie.
Albus pokiwaÂł gÂłowÂą i przekazaÂł relacjĂŞ Adalberga. Kiedy skoĂączyÂł, na moment zapadÂła cisza.
– MĂłwiÂłeÂś, Âże kazaÂłeÂś Francuzom sprawdziĂŚ, co siĂŞ dzieje – odezwaÂł siĂŞ w koĂącu Dumbledore. – Wiesz juÂż coÂś?
– Co Francuzi mogÂą sprawdziĂŚ STAMTÂĄD? – zdziwiÂła siĂŞ Minerwa.
– Nie stamtÂąd – odparÂł Severus. – MajÂą na terenie Anglii kogoÂś, kto zbiera dla nich informacje. Nazywa siĂŞ Ricky. Oficjalnie jest Mugolem, wiĂŞc czarodzieje nie zwracajÂą na niego uwagi. Kiedy siĂŞ ostatnio spotkaliÂśmy, kazaÂłem mu pokrĂŞciĂŚ siĂŞ dookoÂła Hermiony i mnie i sprawdziĂŚ, czy nie dzieje siĂŞ nic podejrzanego.
– No i?
– PĂłki co, nic.
Minerwa zasznurowaÂła usta i potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– Nie dobrze. WyglÂąda na to, Âże cokolwiek Norris i Smith robiÂą razem, coÂś im siĂŞ dziÂś udaÂło...
– Severusie, spotkaj siĂŞ dziÂś z tym Francuzem i dowiedz siĂŞ, co widziaÂł. Skoro krĂŞciÂł siĂŞ koÂło Hogwartu i koÂło Ministerstwa, MUSIAÂŁ coÂś zobaczyĂŚ – rzekÂł w koĂącu z naciskiem Dumbledore.


Czwartek, 10.09

Kiedy tylko Hermiona przysz³a do pracy, Rockman kaza³ jej przyjœÌ, ¿eby omówiÌ dostawy eliksirów na rozpoczêcie roku szkolnego. Potem oznajmi³ jej, ¿e skoro jej projekt siê skoùczy³, bêdzie mog³a pomóc Aylin czekaj¹c na pojawienie siê kolejnego. Hermiona, trochê zawiedziona, potaknê³a i przesz³a do sekretariatu, do wielce zadowolonej blondynki.
Ko³o dziesi¹tej, kiedy wyjaœnia³a jej ró¿nicê miêdzy stanem p³ynnym i pó³p³ynnym eliksirów, otworzy³y siê drzwi i stan¹³ w nich m³ody mê¿czyzna. Pokaza³ odznakê Aurora i spojrza³ na obie kobiety.
– Hermiona Jean Granger...?
– To ja. MogĂŞ w czymÂś pomĂłc? – powiedziaÂła Hermiona, zdumiona jego oficjalnym tonem.
– PoproszĂŞ pani ró¿dÂżkĂŞ... – mĂŞÂżczyzna wyciÂągn¹³ do niej lewÂą rĂŞkĂŞ.
????!!!!
– SÂłucham...?!
– Pani ró¿dÂżka. I bĂŞdzie pani Âłaskawa pozwoliĂŚ ze mnÂą – powiedziaÂł zdecydowanym gÂłosem.
Hermionie w jednej sekundzie serce zaczĂŞÂło gÂłucho waliĂŚ w piersi.
– Czy... coÂś siĂŞ staÂło...? – spytaÂła sÂłabym gÂłosem.
– ProszĂŞ, bez zbĂŞdnych pytaĂą.
Merlinie... Co to ma byĂŚ?! Czy to JUÂŻ?
Hermiona wstaÂła, choĂŚ miaÂła wraÂżenie, Âże uginajÂą siĂŞ pod niÂą nogi. BoÂże, co ja mam zrobiĂŚ...?!
Nie mia³a wyboru. Dr¿¹c¹ rêk¹ poda³a mu swoj¹ ró¿d¿kê, na ca³e szczêœcie swoj¹ star¹, a nie francusk¹. Francuska by³a schowana w ukrytej skrytce w szwie jej szaty. Staraj¹c siê ukryÌ przera¿enie spojrza³a zagubionym wzrokiem na Aylin.
– Powiedz... panu Rockmanowi... powwwwiedz mu, Âże... skoĂączĂŞ jak wrĂłcĂŞ...
Blondynka popatrzyÂła na niÂą beznamiĂŞtnym wzrokiem.
– OczywiÂście, Âże mu powiem.
Hermiona otar³a nagle mokre od potu, zimne d³onie o szatê i ruszy³a za Aurorem. Mê¿czyzna nie pozwoli³ jej ani iœÌ za nim, ani z boku, ale przodem. Czu³a, dos³ownie czu³a na plecach jego baczne spojrzenie.
BoÂże, co siĂŞ dzieje?! DomyÂślili siĂŞ? ZnaleÂźli coÂś? Ale co? Zdecydowali siĂŞ to skoĂączyĂŚ?!
Podeszli do holu z windami. Nie byÂło Âżadnej.
Hermiona dÂławiÂąc siĂŞ potoczyÂła dookoÂła przeraÂżonym spojrzeniem. PĂłki nie byÂła jeszcze na Poziomie Drugim, byÂła wolna. PĂłki jeszcze jej nie aresztowali, byÂła wolna. Ale to nie bĂŞdzie dÂługo trwaÂło...
Uciec? Ale moÂże to coÂś... niewinnego? Jak uciekniesz, to juÂż na zawsze...
Przyjecha³a winda i Auror gestem kaza³ jej wejœÌ przed nim. Kiedy krata zasunê³a siê za nimi ze zgrzytem i winda ruszy³a, zrozumia³a, ¿e w³aœnie tak skoùczy³a siê jej wolnoœÌ. Musia³a oprzeÌ siê o œcianê. To ju¿ koniec, st¹d ju¿ nie wyjdziesz...
MiaÂła wraÂżenie, Âże Auror siĂŞ jej przyglÂąda, wiĂŞc staraÂła siĂŞ zachowaĂŚ spokojny wyraz twarzy, ale czuÂła, Âże udaje siĂŞ jej zaledwie nie okazywaĂŚ paniki. Po chwili winda zatrzymaÂła siĂŞ na Poziomie Drugim i krata rozsunĂŞÂła siĂŞ. UkazaÂł siĂŞ jej znajomy korytarz, ale po paru krokach Auror skrĂŞciÂł w lewo.
– TĂŞdy proszĂŞ – powiedziaÂł, pokazujÂąc jej nieznane drzwi.
Hermiona chwilĂŞ szarpaÂła siĂŞ z drzwiami nie wiedzÂąc, w ktĂłrÂą stronĂŞ je otworzyĂŚ, ale w koĂącu pociÂągnĂŞÂła mocniej i drzwi ustÂąpiÂły. Za nimi byÂł ponury, ciemny korytarz prowadzÂący do... No tak, do Sal PrzesÂłuchaĂą. Nic dziwnego, Âże jeszcze tu nie byÂła.
Auror wpuœci³ j¹ do jakiegoœ pomieszczenia, w którym sta³ doœÌ d³ugi i szeroki stó³ zastawiony krzes³ami po obu stronach. Szara posadzka, ciemne œciany i niski sufit tylko pog³êbia³y przyt³aczaj¹ce wra¿enie.
– ProszĂŞ usi¹œÌ. Zaraz ktoÂś do pani przyjdzie – powiedziaÂł i wyszedÂł.
Hermiona us³ysza³a stukot zaklêcia blokuj¹cego drzwi i na nowo uzmys³owi³a sobie, ¿e j¹ maj¹. By³a zdana na ich ³askê i nie³askê. Oczywiœcie mia³a jeszcze drug¹ ró¿d¿kê, ale... nie mia³a nawet gwarancji, ¿e uda³oby siê jej st¹d wyjœÌ i uciec. Za póŸno. Przegapi³aœ ostatni¹ szansê przed wejœciem do windy.
Osunê³a siê na krzes³o poprawiaj¹c spódnicê dr¿¹cymi d³oùmi, ¿eby siê czymœ zaj¹Ì. Nagle zrozumia³a, jak uspokajaj¹ce by³o bawienie siê ró¿d¿k¹... Bez niej czu³a siê... pusta. Naga. Zupe³nie bezbronna.
Zanim zd¹¿y³a pomyœleÌ cokolwiek innego, drzwi otworzy³y siê i wszed³ Smith.
Na jego widok zalaÂła jÂą kolejna fala paniki. Gdy podszedÂł do niej z dziwnym uÂśmieszkiem na bladej, poprzecinanej czerwonymi prĂŞgami twarzy i igrajÂącym w szarych, tak jasnych, Âże niemal bezbarwnych oczach zesztywniaÂła.
– Panna Granger... sÂłynna panna Granger – zacmokaÂł ustami i stan¹³ zaraz za niÂą. Wszystkie wÂłoski zjeÂżyÂły siĂŞ jej na karku. – Niezmiernie mi miÂło.
MyÂśl! GdybyÂś byÂła niewinna, co byÂś zrobiÂła?! OdpowiedziaÂła mu?! ByÂła zÂła?! PytaÂła, co siĂŞ dzieje?!
– Czy wreszcie... – odchrzÂąknĂŞÂła lekko – ktoÂś powie mi, co siĂŞ dzieje?
– Och, z pewnoÂściÂą. Ale tym zajmie siĂŞ jeden z moich AurorĂłw. KtĂłry za chwilkĂŞ tu przyjdzie. Ja natomiast zmuszony jestem sprawdziĂŚ, czy nie ma pani przy sobie Âżadnych... – uÂśmiechn¹³ siĂŞ szeroko – ostrych narzĂŞdzi, ktĂłrymi mogÂłaby pani zraniĂŚ kogoÂś z mojego personelu.
Hermiona obrĂłciÂła siĂŞ gwaÂłtownie na krzeÂśle i spojrzaÂła w gĂłrĂŞ, w jego stronĂŞ.
– PrzecieÂż zabrano mi ró¿dÂżkĂŞ...!
– Nie tylko ró¿dÂżkÂą moÂżna zrobiĂŚ komuÂś krzywdĂŞ... czyÂż nie, panno Granger? – wskazaÂł palcem swojÂą pooranÂą twarz.
BoÂże, on wie! On wie o wszystkim! O mĂłj BoÂże...
– Ale...
– BĂŞdĂŞ zmuszony poprosiĂŚ paniÂą o powstanie... i staniĂŞcie w rozkroku, z rĂŞkoma na gÂłowie – powiedziaÂł, przeciÂągajÂąc powoli sÂłowa.
?! BoÂże, tylko nie to!
– Ale... – Hermiona wstaÂła, ale wcale nie dlatego, Âże go posÂłuchaÂła. ZerwaÂła siĂŞ z czystego obrzydzenia do tego czÂłowieka. I odsunĂŞÂła siĂŞ do tyÂłu, aÂż oparÂła siĂŞ poÂśladkami o stó³. WstrĂŞt na sekundĂŞ wyparÂł przeraÂżenie.
– Nie ma Âżadnego „ale", panno Granger. Takie sÂą przepisy. RadzĂŞ pani poddaĂŚ mi siĂŞ grzecznie, Âżebym nie musiaÂł posuwaĂŚ siĂŞ do uÂżywania siÂły. ProszĂŞ podejœÌ do mnie – sam cofn¹³ siĂŞ parĂŞ krokĂłw i machn¹³ zachĂŞcajÂąco rĂŞkÂą w jej stronĂŞ.
Dziewczyna da³a tylko jeden krok w jego kierunku, wiêc nagle z³apa³ j¹ za ramiê i szarpn¹³ do przodu, tak gwa³townie, ¿e prawie upad³a.
– Kiedy mĂłwiĂŞ „podejœÌ do mnie", to dokÂładnie to ma oznaczaĂŚ – warkn¹³, kolejnym brutalnym szarpniĂŞciem stawiajÂąc jÂą do pionu.
Dziewczyna krzyknĂŞÂła gÂłoÂśno z bĂłlu.
– NastĂŞpnym razem proszĂŞ mnie lepiej sÂłuchaĂŚ – powiedziaÂł na nowo spokojnym gÂłosem. – Nie ma siĂŞ co baĂŚ, kochanie. Teraz rĂŞce na gÂłowĂŞ, nogi na boki.
Hermiona w panice wolno uniosÂła rĂŞce i poÂłoÂżyÂła je na gÂłowie.
– Nie chciaÂłbym musieĂŚ powtarzaĂŚ – wyszeptaÂł jej do ucha, stajÂąc z tyÂłu.
ÂŁapiÂąc z trudem powietrze Hermiona rozsunĂŞÂła odrobinĂŞ nogi i, poniewaÂż wyraÂźnie czekaÂł, jeszcze trochĂŞ.
– Grzeczna dziewczynka.
PoczuÂła jego gorÂący oddech na szyi i aÂż podskoczyÂła, kiedy poczuÂła na sobie jego dÂłonie. SplotÂła palce przyciskajÂąc je do gÂłowy i opanowujÂąc chĂŞĂŚ odepchniĂŞcia go.
Próbowa³a myœleÌ o czymœ innym, obojêtnie o czym, byle zaj¹Ì czymœ myœli, ale nie umia³a. Obrzydzenie i przera¿enie szala³y w niej, gdy przysun¹³ siê do niej i jego rêce zjecha³y na jej piersi. Odruchowo wci¹gnê³a brzuch, gdy zsunê³y siê ni¿ej, ale gdy cofnê³a siê, opar³a siê o niego, wiêc natychmiast odskoczy³a ze st³umionym jêkiem. Smith uklêkn¹³ za ni¹, uj¹³ jej kostki, wsun¹³ d³onie pod spódnicê, przesun¹³ po ³ydkach i kolanach na wnêtrze ud i potar³ palcami po jej kroczu.
BoÂże, on chyba nie zamierza mnie...
– WyglÂąda na to, Âże nie ma pani przy sobie Âżadnych... niepo¿¹danych, nielegalnych przedmiotĂłw – powiedziaÂł wstajÂąc.
Francuska ró¿d¿ka i funt!
I nagle poczu³a ostry ból w szyi i zapad³a ciemnoœÌ.

Smith wstaÂł wolno, po czym nagle zamachn¹³ siĂŞ i uderzyÂł jÂą mocno kantem dÂłoni u podstawy szyi. I odskoczyÂł na bok, gdy dziewczyna upadÂła na ziemiĂŞ. PoleciaÂła do tyÂłu, uderzajÂąc gÂłowÂą w krzesÂło. Zaniepokojony poruszyÂł jej gÂłowÂą na boki i sprawdziÂł puls na szyi – na szczĂŞÂście nie skrĂŞciÂła sobie karku. To byÂłoby zdecydowanie przedwczesne.
Sypn¹³ trochĂŞ proszku Fiuu do kominka i mrukn¹³ „Gabinet Petera Norrisa"
– Peter, chodÂź, mamy jÂą – powiedziaÂł, wkÂładajÂąc gÂłowĂŞ w zielone pÂłomienie.
– JuÂż idĂŞ!
Norris wszed³ przez kominek w towarzystwie starszego mê¿czyzny o d³ugiej, bia³ej brodzie, bia³ych w³osach i b³êkitnych oczach. I szerokim, bardzo dobrotliwym uœmiechu na twarzy.
– CoÂś ty z niÂą zrobiÂł? – spytaÂł Norris na widok nieruchomego ciaÂła na ziemi.
Smith wyszczerzyÂł zĂŞby, przez co wyglÂądaÂł jeszcze bardziej koszmarnie niÂż przed chwilÂą.
– Nic. Tylko sprawdziÂłem, czy nie ma nic, co mogÂłoby nam zagraÂżaĂŚ – powiedziaÂł niewinnie.
Norris rozejrzaÂł siĂŞ po pomieszczeniu.
– Horacjusz, chcesz to zrobiĂŚ tu czy, gdzie indziej? MoÂże przenieÂśmy jÂą na jakiÂś stó³? – spytaÂł biaÂłowÂłosego czarodzieja.
– Gdziekolwiek, ale nie tu – odparÂł tamten.
Norris i Smith wylewitowali bezw³adne cia³o dziewczyny do s¹siedniego pomieszczenia i po³o¿yli na stole. Norris strzepn¹³ rêkaw i podszed³ do drzwi.
– BĂŞdĂŞ czekaĂŚ w gabinecie.
Smith skin¹³ g³ow¹ i machniêciami ró¿d¿ki zacz¹³ zdzieraÌ z dziewczyny ubranie.

Severus sta³ w korytarzu ko³o pracowni zaklêÌ koùcz¹c rozmowê z Roland¹, Minerw¹ i Hagridem, kiedy nagle poczu³, jak nagle zaczê³o mu waliÌ serce w piesi. Po chwili zaczê³y trz¹œÌ mu siê d³onie. Spojrza³ na nie zdumiony i b³yskawicznie za³o¿y³ rêce na piersi usi³uj¹c to powstrzymaÌ.
– BĂŞdziesz musiaÂł im wyjaÂśniĂŚ, Hagridzie, Âże drewna na rÂączki i witki do miotÂły szuka siĂŞ gdzie indziej. Ostatnio przynieÂśli mi peÂłno NieÂśmiaÂłkĂłw – powiedziaÂła Rolanda do olbrzymiego mĂŞÂżczyzny.
Severus zÂłapaÂł ciaÂśniej poÂły swojej szaty.
– Najlepiej bĂŞdzie, jak omĂłwisz z nimi NieÂśmiaÂłki – poradziÂła Minerwa.
Hagrid pog³aska³ siê po d³ugiej czarnej brodzie, a Severus potoczy³ b³êdnym wzrokiem dooko³a i podpar³ siê ciê¿ko o œcianê.
– Tak se myÂśle, Âżeby zrobiĂŚ to na pirszej lekcji, pani psor.
Jego serce galopowaÂło jak oszalaÂłe i ogarnĂŞÂło go nagle zimno.
– MuszĂŞ juÂż iœÌ – powiedziaÂł sÂłabym gÂłosem i jak najszybciej obrĂłciÂł siĂŞ, zachwiaÂł lekko i ruszyÂł pĂŞdem do swojego gabinetu.
Nie rozumia³, co siê dzieje. To przytrafi³o mu siê pierwszy raz w ¿yciu. Ogarnê³a go panika, której w ¿aden sposób nie móg³ powstrzymaÌ, choÌ przecie¿ siê stara³. Nie pomog³o g³êbokie oddychanie, zaciskanie piêœci czy te¿ próby rozluŸnienia ich. Jednoczeœnie czu³, jakby sta³ gdzieœ obok i obserwowa³ w³asne cia³o reaguj¹ce w ten dziwny sposób i stara³ siê zrozumieÌ, co siê dzieje.
Wpad³ do œrodka i dysz¹c chrapliwie opar³ siê na chwilê o drzwi, a potem podszed³ do fotela i osun¹³ siê naù. Po chwili rozleg³o siê gwa³townie pukanie. Nie odpowiedzia³, tylko... poczu³, jak ³apie siê za usta wbijaj¹c wzrok w biurko przed sob¹.
– Severusie? – drzwi otworzyÂły siĂŞ i weszÂła Minerwa. – Wszystko w porzÂądku?
Podniós³ na ni¹ pe³ne przera¿enia spojrzenie i choÌ kiwn¹³ g³ow¹, jego wygl¹d powiedzia³ jej wszystko. Podesz³a szybko do niego i spojrza³a z bliska.
– ÂŹle siĂŞ czujesz? ZawoÂłaĂŚ Poppy...?
Potrz¹sn¹³ g³ow¹ jednoczeœnie zaczynaj¹c siê na siebie z³oœciÌ. Co, do cholery, siê dzieje?!
– Nie wiem... nic... – powiedziaÂł, zmuszajÂąc siĂŞ do popatrzenia na niÂą. – Nie wiem...
Starsza czarownica zaniepokojona dotknê³a jego czo³a, a nastêpnie ujê³a jego dr¿¹ce rêce. Da³ siê jej dotkn¹Ì, co ju¿ i tak by³o dziwne. Mia³ lodowate, spocone d³onie.
– Merlinie, Severusie! CoÂś ciĂŞ boli? Co siĂŞ dzieje?!
Severus staraÂł siĂŞ opanowaĂŚ, ale nadal caÂły siĂŞ trzÂąsÂł. Po chwili pod wpÂływem impulsu skrzywiÂł siĂŞ i zÂłapaÂł siĂŞ na nowo za gÂłowĂŞ. RozbolaÂły go zaciÂśniĂŞte z caÂłej siÂły miĂŞÂśnie i ten drugi Severus w nim zorientowaÂł siĂŞ, Âże jest caÂły tak spiĂŞty, Âże aÂż drÂży.
Z portretu dobiegÂł go gÂłos Albusa, ale miaÂł rĂłwnoczeÂśnie wraÂżenie, Âże go nie sÂłyszy. OgarnĂŞÂła go chĂŞĂŚ ucieczki stÂąd z krzykiem. CoÂś w nim protestowaÂło tak gwaÂłtownie, Âże aÂż darÂło siĂŞ w jego wnĂŞtrzu.
– IdĂŞ po Poppy! – Minerwa rzuciÂła siĂŞ w kierunku kominka.
– Nie! – zawyÂł, cieszÂąc siĂŞ, Âże moÂże wreszcie to wykrzyczeĂŚ. – Minerwo, nie! – pokrĂŞciÂł gÂłowÂą, wstrzÂąsnĂŞÂły nim dreszcze i cofn¹³ siĂŞ. – To... nie wiem... to nie ja!
PrzestaÂł widzieĂŚ, kiedy do oczu napÂłynĂŞÂły mu Âłzy. Z gardÂła wyrwaÂł mu siĂŞ jĂŞk, ktĂłrego sam nie zrozumiaÂł i... i po chwili wszystko nagle siĂŞ uspokoiÂło. UcichÂło. OdpÂłynĂŞÂło. SkoĂączyÂło siĂŞ.

Norris spacerowaÂł nerwowo po gabinecie, na przemian splatajÂąc i pocierajÂąc mocno rĂŞce. OdtwarzaÂł w pamiĂŞci plan, ktĂłry opracowaÂł, Âżeby posÂługujÂąc siĂŞ Granger pozbyĂŚ siĂŞ wreszcie Snape'a. Wszystkie elementy ukÂładanki musiaÂły wskoczyĂŚ dokÂładnie na swoje miejsca, Âżeby przy okazji nie padÂło na nich Âżadne podejrzenie.
MusiaÂł przewidzieĂŚ wszystko; wszystkie okolicznoÂści, wszystkie ewentualne potkniĂŞcia, wszystkie luki...
Drzwi gwaÂłtownie siĂŞ otworzyÂły i do Âśrodka wszedÂł Smith.
– No i jak?! – zawoÂłaÂł Norris.
– JuÂż po wszystkim. Nie Âżyje.
Norris pokiwaÂł z aprobatÂą gÂłowÂą. Nareszcie!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?