Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Sobota, 1.08
O ósmej wieczorem wszyscy siedzieli na fotelach w saloniku. Hermiona siedzia³a po prawej stronie Severusa, Minerwa na wprost nich. Ka¿de z nich milcza³o, pogr¹¿one w swoich myœlach.
W ci¹gu ostatnich dwóch dni pad³o zbyt wiele s³ów i teraz po prostu potrzebowali ciszy. Byli ju¿ wyczerpani rozmowami i dyskusjami i jednoczeœnie wiedzieli, ¿e powoli zbli¿a siê najwa¿niejszy moment; chwila, któr¹ tak planowali. Starali siê wiêc znaleŸÌ odpoczynek w milczeniu.
Poniewa¿ Hermiona kategorycznie odmówi³a zostawienia Severusa samego, w koùcu dopracowali plan uwzglêdniaj¹cy jej obecnoœÌ, który zosta³ ju¿ omówiony wiele razy i przeanalizowany na wszystkie strony. Dumbledore da³ im wszystkie porady, jakie przysz³y mu do g³owy. Minerwa kilka razy próbowa³a ich przekonaÌ, ¿e powinna pójœÌ z nimi, ale Severus naciska³, ¿eby zosta³a. Podejrzewa³, ¿e ktoœ w jakiœ sposób bêdzie próbowa³ sprawdziÌ, czy mu nie pomaga i, jak to powiedzia³, nie chcia³ potem musieÌ martwiÌ siê i o ni¹. Albus mia³ podobne zdanie i w koùcu starsza czarownica siê podda³a. Domyœla³a siê, ¿e po trosze Severus z Hermion¹ boj¹ siê, ¿e mo¿e ich spowalniaÌ i byÌ bardziej utrudnieniem ni¿ pomoc¹.
Hermiona siedziaÂła ze wzrokiem wbitym w podÂłogĂŞ przed sobÂą, rzucajÂąc niekiedy krĂłtkie spojrzenia na siedzÂącego obok mĂŞÂżczyznĂŞ. Co jakiÂś czas teÂż spoglÂądaÂła na zegar odmierzajÂący powoli czas. JednoczeÂśnie chciaÂła, Âżeby dzisiejszy wieczĂłr siĂŞ juÂż skoĂączyÂł i Âżeby czas zatrzymaÂł siĂŞ w miejscu.
Teraz mog³a byÌ z nim, siedzieÌ ko³o niego. A co bêdzie za kilka godzin? Czy te¿ bêdzie mog³a ko³o niego usi¹œÌ? A mo¿e ju¿... go nie bêdzie? Albo jej?
WestchnĂŞÂła ciĂŞÂżko, zaciskajÂąc na chwilĂŞ rĂŞce. Merlinie, tylko nie to. Niech mu siĂŞ nic nie stanie!
ZrozumiaÂła bardziej niÂż kiedykolwiek, Âże Severus stanowi caÂły jej Âświat. I ze zdumieniem stwierdziÂła, Âże zaleÂżaÂło jej bardziej na nim, niÂż na sobie samej. Gdyby w tej chwili ktoÂś daÂł jej wybĂłr, kto miaÂłby dziÂś ocaleĂŚ, bez wahania wybraÂłaby jego.
Nawet nie poÂżegnaÂła siĂŞ z rodzicami.
WestchnĂŞÂła jeszcze raz.
Minerwa popatrzy³a na swoj¹ Gryfonkê i ju¿ otworzy³a usta, ¿eby jej powiedzieÌ, ¿e mo¿e zostaÌ w zamku, ale Severus potrz¹sn¹³ g³ow¹ patrz¹c na ni¹ ostro, zupe³nie jakby czyta³ w jej myœlach. Zamiast tego wyci¹gn¹³ rêkê i po³o¿y³ j¹ Hermionie na ramieniu.
Dziewczyna podnios³a wolno g³owê i utkwi³a wzrok w jego oczach. Zacisn¹³ lekko palce. Hermiona zawaha³a siê, po czym siêgnê³a po jego rêkê, splot³a palce z jego palcami i unios³a je do czo³a. Severus przymkn¹³ oczy staraj¹c siê zapamiêtaÌ ciep³o jej d³oni, dotyk jej skóry.
PrzypomniaÂł mu siĂŞ wieczĂłr ponad rok temu. Bitwa o Hogwart. Wtedy nie baÂł siĂŞ niczego. W tej chwili panicznie baÂł siĂŞ, Âże jutro nie bĂŞdzie mĂłgÂł czuĂŚ tego samego co teraz.
Minerwa patrzaÂła na dwĂłjkĂŞ przed sobÂą i czuÂła siĂŞ bardzo nieswojo. Wczoraj sÂądziÂła, Âże Severus nie zrozumiaÂł jej aluzji o tym, Âże Hermiona bardzo go lubi. Teraz miaÂła wraÂżenie, Âże moÂże to ona nie zrozumiaÂła jego odpowiedzi. WyraÂźnie widaĂŚ byÂło, Âże szukajÂą bliskoÂści, wiĂŞc zdecydowaÂła siĂŞ jÂą im daĂŚ. WstaÂła z cichym szelestem szaty. Gdy oboje podnieÂśli gÂłowy i popatrzyli na niÂą, uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłabo.
– Chyba... juÂż pĂłjdĂŞ – powiedziaÂła. – Powodzenia. I dajcie mi znaĂŚ, jak wrĂłcicie, dobrze? Nie powinnam jeszcze spaĂŚ.
WyciÂągnĂŞÂła rĂŞce do Hermiony, ktĂłra puÂściÂła Severusa i podeszÂła do swojej byÂłej Opiekunki i przytuliÂła siĂŞ.
– Do zobaczenia, Hermiono.
– Do zobaczenia, pani profesor – odparÂła dziewczyna.
Minerwa postÂąpiÂła krok w stronĂŞ Severusa i poklepaÂła go delikatnie po ramieniu.
– Powodzenia, Severusie.
Skin¹³ g³ow¹, patrz¹c jak czarownica podchodzi do kominka i siêga po proszek Fiuu.
– WkrĂłtce siĂŞ znĂłw zobaczymy, Minerwo. ÂŚwiÂśniemy stÂąd o Ăłsmej trzydzieÂści, wiĂŞc postaw proszĂŞ na nowo osÂłony.
– OczywiÂście – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ znĂłw sÂłabo, weszÂła w zielone pÂłomienie i znikÂła.
Severus siêgn¹³ po rêkê Hermiony i siadaj¹c na fotel poci¹gn¹³ j¹ na swoje kolana. Dziewczyna usiad³a bokiem i wtuli³a siê w niego.
– Co teraz? – spytaÂła cicho.
– Nic. Jeszcze nie teraz – odpowiedziaÂł rĂłwnie cicho.
Jeszcze nie, powtĂłrzyÂła w myÂślach, ukryÂła twarz na jego ramieniu i zamknĂŞÂła oczy.
Severus przygarn¹³ j¹ do siebie i spogl¹da³ na zegar. Wskazówki ¿y³y w³asnym ¿yciem, odmierzaj¹c czas i nie troszcz¹c siê zupe³nie o to, co dzia³o siê wokó³ nich. Schodzi³y powoli w dó³, potem zaczyna³y równie wolno wspinaÌ siê na górê, a¿ dociera³y na szczyt i zamiera³y na sekundê, tak jak zamrzeÌ mog³o czyjeœ ¿ycie... i rusza³y na nowo. Wiedzia³, ¿e bêd¹ kontynuowaÌ ich wêdrówkê w tym samym rytmie za godzinê, za dwie... za trzy. Niezale¿nie co siê z nim i Hermion¹ stanie, one zawsze bêd¹ wêdrowaÌ, w nieskoùczonoœÌ.
Ka¿de tykniêcie odbija³o siê g³oœnym echem w jego g³owie, choÌ normalnie nigdy nie zwraca³ na to uwagi. Tak samo miarowo bi³y ich serca i nagle z ca³ej si³y pragn¹³, ¿eby tak jak wskazówki zegara, nie zatrzyma³y siê, gdy dotr¹ na górê.
Ale z kaÂżdÂą sekundÂą zostawaÂło mu coraz mniej czasu, Âżeby czuĂŚ ciepÂłe ciaÂło koÂło jego ciaÂła, ciepÂły oddech na szyi i ramieniu... StaraÂł siĂŞ jak zawsze smakowaĂŚ chwilĂŞ obecnÂą, ale tym razem tego nie potrafiÂł. WidziaÂł, jak kurczyÂła siĂŞ coraz bardziej, malaÂła, jakby wymykaÂła mu siĂŞ z zaciÂśniĂŞtych coraz mocniej dÂłoni...
O ósmej trzydzieœci westchn¹³ g³êboko, odgarn¹³ delikatnie w³osy dziewczyny i szepn¹³ prosto do jej ucha.
– JuÂż czas.
Hermiona drgnĂŞÂła gwaÂłtownie i wyprostowaÂła siĂŞ. PopatrzyÂła na zegar.
– JuÂż czas – zsunĂŞÂła siĂŞ z jego kolan i oboje poczuli pustkĂŞ i ch³ód.
Severus zdj¹³ os³ony, przeniós³ ich w drugi wymiar i siêgn¹³ po œwistoklik. Ale zanim go aktywowa³, zawaha³ siê i spojrza³ jej w oczy.
– Hermiono... Czemu?
Dziewczyna natychmiast odgadÂła o co pyta.
– Bo ciĂŞ kocham.
O Merlinie...!
Zamkn¹³ na chwilê oczy, ale szybko na powrót je otworzy³. Chcia³ na ni¹ patrzeÌ mówi¹c to.
– Ja ciebie teÂż kocham. Bardzo.
Pustka i ch³ód znik³y, ale nie mia³o to nic wspólnego z tym, ¿e przytulili siê mocno do siebie. Severus aktywowa³ œwistoklik, poczuli mocne szarpniêcie i znikli w wirze barw.
.
Niewielka pla¿a otoczona by³a z trzech stron lasem. Jezioro w tym miejscu wygl¹da³o raczej jak w¹ski kana³, który wdziera³ siê w g³¹b l¹du. Poniewa¿ s³oùce ju¿ dawno zasz³o, a las by³ bardzo gêsty, pla¿a pogr¹¿ona by³a ju¿ w pó³mroku.
Hermiona i Severus pojawili siĂŞ dokÂładnie na koĂącu tego wÂąskiego kanaÂłu. StanĂŞli trzymajÂąc siĂŞ jeszcze za rĂŞce i rozglÂądajÂąc na wszystkie strony. DookoÂła nie widaĂŚ byÂło nikogo i nic i panowaÂła cisza. SÂłyszeli tylko szum drzew i Âłagodny chlupot wody tuÂż koÂło ich stĂłp.
– IdÂź na prawo – powiedziaÂł Severus, Âścisn¹³ jej dÂłoĂą ostatni raz i puÂściÂł.
Hermiona ruszyÂła szybkim krokiem wypatrujÂąc jakichkolwiek znakĂłw ludzkiej obecnoÂści. Po paru minutach marszu odwrĂłciÂła siĂŞ i zobaczyÂła, Âże oddaliÂła siĂŞ za bardzo. ZaczĂŞÂła wiĂŞc wracaĂŚ i juÂż po kilku krokach poczuÂła, jak pierÂścionek zrobiÂł siĂŞ ciepÂły. Znak od Severusa! RuszyÂła biegiem w jego kierunku.
ZbliÂżajÂąc siĂŞ do miejsca, w ktĂłrym wylÂądowali, po przeciwnej stronie zobaczyÂła w zupeÂłnej ciemnoÂści nikÂłe ÂświateÂłko. Kolejny znak – Lumos w miejscu, gdzie ich znalazÂł! ÂŻaÂłujÂąc, Âże nie potrafi lataĂŚ, przyspieszyÂła nie zwaÂżajÂąc na kÂłujÂący bĂłl w boku.
Severus staÂł koÂło trĂłjki mĂŞÂżczyzn: Smitha, Norrisa i Lawforda. Kiedy Hermiona dobiegÂła do niego, powiedziaÂł szybko „nic nie mĂłw" i wrĂłciÂł do sÂłuchania ich rozmowy. Ale dziewczyna byÂła tak zdyszana, Âże nie potrafiÂła wykrztusiĂŚ ani jednego sÂłowa, wiĂŞc tylko pochyliÂła siĂŞ ÂłapiÂąc oddech.
– ... pojawi? – usÂłyszeli.
– Powinien. Lovegoodowi by nie odmĂłwiÂł.
– JuÂż póŸno, Smith. IdÂź i siadaj na tamtym pniu. I staraj siĂŞ graĂŚ jak najdÂłuÂżej moÂżesz.
Jeden z nich, w d³ugiej pelerynie i kapturze ruszy³ w ich kierunku, wiêc Severus z³apa³ Hermionê za rêkê i odsun¹³ na bok. Smith przeszed³ szuraj¹c nogami po piasku i oddali³ siê wolno.
– PamiĂŞtaj, to ja mam na niego rzuciĂŚ Imperiusa – to byÂł znĂłw Norris.
– Postaram siĂŞ tylko go obezwÂładniĂŚ.
– MoÂżesz z nim zrobiĂŚ, co chcesz, byleby zostaÂł Âżywy.
Hermiona westchnĂŞÂła z ulgÂą. WiĂŞc chcÂą tylko rzuciĂŚ na niego Imperiusa!
– MiaÂłeÂś racjĂŞ – mruknĂŞÂła.
Severus kiwn¹³ g³ow¹ i s³ucha³ dalej.
– ChodÂź, schowamy siĂŞ juÂż. Snape nigdy siĂŞ nie spóŸnia.
– MyÂślisz, Âże bĂŞdzie sam?
– McGonagall wÂłaÂśnie odebraÂła sowĂŞ, wiĂŞc jest w Hogwarcie.
Kolejny raz miaÂł racjĂŞ.
Norris i Lawford oddalili siĂŞ. Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po jego rĂŞkĂŞ.
– Severusie... – spojrzaÂła na niego, ale nie wiedziaÂła, co powiedzieĂŚ. To, co najwaÂżniejsze, zostaÂło juÂż powiedziane.
Severus delikatnie przy³o¿y³ palce do jej ust. Chwilê wpatrywali siê w siebie, po czym skin¹³ jej g³ow¹ i siê deportowa³.
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła do kieszeni spodni i wyciÂągnĂŞÂła zÂłoÂżonÂą pelerynĂŞ niewidkĂŞ. Na wszelki wypadek juÂż teraz narzuciÂła jÂą na siebie i ruszyÂła szybko w kierunku Smitha siedzÂącego na duÂżym pniu. SchowaÂła siĂŞ miĂŞdzy drzewami i zobaczyÂła jeszcze kÂątem oka ruch po prawej stronie. Pewnie Norris i Lawford, pomyÂślaÂła. PoczuÂła ulgĂŞ, Âże mieli zmierzyĂŚ siĂŞ tylko z nimi trzema, a nie z oÂśmioma, jak przypuszczali.
Severus aportowa³ siê na brzegu Zakazanego Lasu, zmieni³ wymiar i aportowa³ siê na nowo na pla¿ê, staraj¹c siê trafiÌ jakieœ piêÌdziesi¹t jardów od Smitha.
UdaÂło siĂŞ. ZobaczyÂł jego sylwetkĂŞ na pniu, wiĂŞc zawoÂłaÂł cicho.
– Lovegood?
Tamten drgn¹³, wsta³ i zamacha³ rêk¹.
– Snape? – usÂłyszaÂł.
G³os niezbyt podobny do Lovegooda, ale ostatecznie móg³ siê na to nabraÌ. Ruszy³ wiêc w jego stronê, trzymaj¹c luŸno swoj¹ star¹ ró¿d¿kê.
– Od kiedy boisz siĂŞ Hogwartu? Czy teÂż moÂże gnĂŞbiwtryskĂłw? – powiedziaÂł zÂłoÂśliwym tonem, Âżeby jak najlepiej zagraĂŚ rolĂŞ wrednego Snape'a.
Kiedy zbli¿y³ siê na odleg³oœÌ kilku jardów, Smith machn¹³ nagle ró¿d¿k¹.
– Expellriamus!
Œwisnê³o, b³ysnê³o szmaragdowo i ró¿d¿ka Severusa wyrwa³a siê z jego rêki i Smith z³apa³ j¹ lew¹ rêk¹. Severus stan¹³ nagle z miejscu, udaj¹c zdezorientowanego.
– MoÂżesz mi powiedzieĂŚ, co ty wyprawiasz, Lovegood? RadzĂŞ ci, ÂżebyÂś przestaÂł siĂŞ ze mnÂą bawiĂŚ...
Równoczeœnie przesun¹³ palcami po prawym biodrze i wyci¹gn¹³ francusk¹ ró¿d¿kê, chowaj¹c j¹ za sob¹.
– ChodÂź tu do mnie, psie – zaÂśmiaÂł siĂŞ Smith. – Czy ja przez chwi...
Severus rzuci³ niewerbalne Expellriamus, ale Auror za mocno trzyma³ swoj¹ ró¿d¿kê, wiêc pos³a³ mu osza³amiacza. Niestety pierwsze rzucone zaklêcie ostrzeg³o Smitha i drugie zbi³ na bok.
KÂątem oka Severus dostrzegÂł dwie postacie nadbiegajÂące z lewej strony. CofajÂąc siĂŞ kilka krokĂłw, Âżeby mieĂŚ przed sobÂą wszystkich trzech przeciwnikĂłw, Severus odbiÂł gwaÂłtownie na bok czerwony promieĂą.
Z lewej nadlecia³a na niego wielka kula ognia, wiêc smagn¹³ ró¿d¿k¹ posy³aj¹c j¹ na Smitha i wzbijaj¹c równoczeœnie w powietrze ob³ok kurzu, który spad³ na Norrisa i Lawforda, ale zanim dotkn¹³ ich cia³, uformowa³ chmurê, z której pomknê³y na niego dziesi¹tki strza³. Jednym gestem podniós³ tarczê tak, ¿e osunê³y siê z g³oœnym chrzêstem, przemieniaj¹c siê wielkiego wê¿a, którego pos³a³ na ca³¹ trójkê. Zanim gad opad³ na ziemiê, sta³ siê wielk¹ sieci¹ mkn¹c¹ prosto na niego. B³yskawicznym ruchem rêki sprawi³, ¿e znik³a i pos³a³ im grad kamieni. Norris i Smith zd¹¿yli postawiÌ tarcze, ale Lawford tylko os³oni³ g³owê i zawy³ ugodzony kilkoma z nich. Severus momentalnie miotn¹³ w nich œcian¹ piasku i uchyli³ siê przed b³yskawic¹, która uderzy³a w ziemiê ko³o niego...
SiÂła ich ataku wcale go nie zaskoczyÂła, jak dla niego to byÂła tylko rozgrzewka. OdparowujÂąc klÂątwy, robiÂąc uniki, odsyÂłajÂąc ich uroki taĂączyÂł miĂŞdzy sypiÂącymi siĂŞ na niego kolorowymi promieniami, rozpoznajÂąc w uÂłamkach sekund kaÂżde zaklĂŞcie i posyÂłajÂąc im dwakroĂŚ silniejsze. BawiÂłoby go to, gdyby nie myÂśl o znajdujÂącej siĂŞ gdzieÂś niedaleko Hermionie. CzuÂł, Âże musi skoĂączyĂŚ to jak najszybciej. W kaÂżdej chwili mogÂła dostaĂŚ ktĂłrymÂś z zaklĂŞĂŚ i choĂŚby najsÂłabsze z nich mogÂło jÂą zabiĂŚ, jeÂśli nie obroniÂłaby siĂŞ poprawnie. PomysÂł odsyÂłania ich zaklĂŞĂŚ na lewo okazaÂł siĂŞ caÂłkowicie chybiony, bo rykoszety padaÂły na wszystkie strony i ziemia dookoÂła byÂła juÂż zryta od ich uderzeĂą.
Czuj¹c, ¿e naj³atwiejszym do wyeliminowania bêdzie Lawford, przyspieszy³ rytm i jego ró¿d¿ka ledwo nad¹¿a³a za jego myœlami. S³a³ w jego stronê coraz silniejsze zaklêcia, obrzucaj¹c równoczeœnie Norrisa i Smitha innymi i po chwili poczu³, ¿e opór Lawforda s³abnie.
Pos³a³ im stado ptaków i zaciskaj¹c zêby skupi³ siê jeszcze mocniej i ugodzi³ Lawforda kl¹tw¹ blokuj¹c¹ chwilowo oddech. Uskoczy³ przed s³upem ognia, przemieni³ go w lodowe igie³ki i miotn¹³ je w nich krótkim szarpniêciem ró¿d¿k¹. Jednoczeœnie zobaczy³, jak Lawford z³apa³ siê nagle za gard³o, wiêc smagn¹³ ró¿d¿k¹ i Lawford wystrzeli³ w powietrze i odrzuci³o go do ty³u o kilkadziesi¹t stóp. Grzmotn¹³ o ziemiê i znieruchomia³.
Norris i Smith obejrzeli siĂŞ rĂłwnoczeÂśnie za Lawfordem, co kosztowaÂło ich utratĂŞ rĂłwnowagi, gdy Severus eksplodowaÂł piasek u ich stĂłp. Norris starajÂąc siĂŞ wstaĂŚ posÂłaÂł mu drĂŞtwotĂŞ, ale zbiÂł jÂą bez problemĂłw na lewo miotajÂąc w niego tym samym zaklĂŞciem, co w Lawforda. W tym samym momencie Smith podniĂłsÂł siĂŞ zaklĂŞciem prostujÂącym i odbijajÂąc z trudem bursztynowy promieĂą poraÂżajÂący caÂłe ciaÂło wrzasn¹³ gÂłoÂśno „Avada Kedavra!"

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?