Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Smith siedziaÂł na schodach, czujÂąc, jak zaczyna drĂŞtwieĂŚ mu tyÂłek. ZnudziÂło mu siĂŞ juÂż spacerowanie po podeÂście, czy siedzenie na parapecie duÂżego okna na klatce.
Us³ysza³, jak na dole otworzy³y siê drzwi i ktoœ zacz¹³ wchodziÌ na górê. Upewni³ siê, ¿e schowana dyskretnie ró¿d¿ka jest pod rêk¹ i ul¿y³o mu, jak zobaczy³ wy³aniaj¹cego siê powoli Norrisa.
– I jak? – spytali obaj rĂłwnoczeÂśnie.
– Cisza – powiedziaÂł natychmiast. – StÂąd nie sÂłychaĂŚ, co siĂŞ dzieje w mieszkaniu. A ona mieszka sama.
– Z wyjÂątkiem chwil, kiedy jest u niej Snape – dopowiedziaÂł Norris.
– DziÂś juÂż nie wejdzie. Specjalnie sprawdziÂłem, teraz Granger moÂże juÂż tylko przejœÌ do Ministerstwa.
– Bardzo dobrze. ChÂłopcy na dole powiedzieli mi, Âże nadal Âświeci siĂŞ u niej ÂświatÂło...
Watkins zerkn¹³ tylko na poobijany zegarek, ale Smith zamar³.
– O tej porze???
Dochodzi³a pó³noc. Smith zmarszczy³ brwi. Nie podoba³o mu siê to.
– Peter, to trochĂŞ dziwne, nie?
– Pewnie czyta – podpowiedziaÂł Watkins. – To maniaczka ksi¹¿ek, nie sÂłyszeliÂście o tym? MoÂże nawet zasnĂŞÂła przy czytaniu. Mi czĂŞsto siĂŞ to zdarza.
– MoÂże lepiej zgarn¹Ì jÂą juÂż teraz? – Smith zignorowaÂł zupeÂłnie Watkinsa i spojrzaÂł na Norrisa proszÂącym wzrokiem.
– Nie, Teddy. PrzecieÂż stÂąd nie ucieknie. JeÂśli nie bĂŞdzie prĂłbowaÂła wyjœÌ przez drzwi, nie zgarniacie jej, zrozumiaÂłeÂś? Czekajcie tu do rana. David czeka na wszelki wypadek w Atrium – zaoponowaÂł Norris. – KoÂło szĂłstej bÂądÂź koÂło wind z paroma Aurorami.
Smith skrzywiÂł siĂŞ, ale pokiwaÂł gÂłowÂą.
– O ktĂłrej sobie przypomni?
– Horacjusz powiedziaÂł, Âże wspomnienie odblokuje siĂŞ jutro w poÂłudnie. WiĂŞc przesÂłuchanie moÂżesz zacz¹Ì dopiero po obiedzie. Do tego czasu zamknij jÂą w areszcie.
– A Snape?
– Do niego dobierzemy siĂŞ, jak tylko z niÂą skoĂączysz.
Dla Smitha zabrzmia³o to bardzo sugestywnie, ale po chwili skrzywi³ siê z niezadowolenia. Nie doœÌ, ¿e nie móg³ z Granger zrobiÌ swojej zabawki, to jeszcze zanosi³o siê na parszyw¹ noc. Obieca³ sobie w duchu, ¿e pofolguje sobie przy przes³uchaniu.


PiÂątek, 11.09

Tu¿ przed ósm¹ rano napiêcie siêgnê³o zenitu. Smith zebra³ ju¿ grupê os³upia³ych Aurorów i siedzia³ z nimi w Atrium, czekaj¹c na pojawienie siê Granger. Norris z Watkinsem siedzieli pod drzwiami jej mieszkania. Ca³a reszta stawi³a siê do pracy, jak gdyby nigdy nic, choÌ wszyscy byli pó³przytomni z niewyspania. Tylko nieobecnoœÌ Watkinsa mog³a przejœÌ niezauwa¿ona, zaœ Norrisa nikt nie wa¿y³by siê pytaÌ, czemu siê spóŸni³.
Smith siedzia³ na krzeœle i wpatrywa³ siê w kominki, bêbni¹c nerwowo palcami po oparciu. O ósmej zacisn¹³ zêby i rytm bêbnienia trochê siê zmieni³. DziesiêÌ po ósmej by³ ju¿ pewien, ¿e coœ jest nie tak.
– Czekajcie tu i nie ruszajcie siĂŞ – rozkazaÂł swoim Aurorom. – Ja pĂłjdĂŞ sprawdziĂŚ, co siĂŞ u niej dzieje.
AportowaÂł siĂŞ w kÂąt klatki schodowej, ktĂłrÂą po caÂłej nocy znaÂł juÂż na pamiĂŞĂŚ.
– Co ty tu robisz? – warkn¹³ Norris na jego widok. – PrzecieÂż wyraÂźnie mĂłwiÂłeÂś, Âżeby nie uÂżywaĂŚ tu magii...!
Smith podszedÂł do niego zdecydowanym krokiem.
– Wiem, Peter. Ale bĂŞdziemy mogli powiedzieĂŚ, Âże jestem tu urzĂŞdowo. Podejrzana nie stawiÂła siĂŞ w pracy, wiĂŞc...
– Nie ma jej jeszcze???! – zawoÂłaÂł Norris i rzuciÂł okiem na zegarek. – O kurwa maĂŚ!
Watkins podszedÂł do nich rĂłwnieÂż zaniepokojony.
– Z domu nie wyszÂła... wiĂŞc caÂły czas tam siedzi.
– Ona nigdy siĂŞ nie spóŸnia! – zaprzeczyÂł gwaÂłtownie Smith.
Wszyscy trzej popatrzyli na siebie zdenerwowani. Pierwszy zareagowaÂł Norris.
– Dobra, skoro jesteÂś tu oficjalnie, to wchodÂź. Zgarniamy jÂą tak. Cholera, czekaj! – zawoÂłaÂł, przytrzymujÂąc Smitha, ktĂłry juÂż ruszyÂł pod jej drzwi. – My musimy siĂŞ schowaĂŚ!
Poci¹gn¹³ Watkinsa za sob¹ w kierunku schodów.
Smith odczekaÂł chwilĂŞ i postaraÂł siĂŞ wyczyÂściĂŚ myÂśli. WiedziaÂł, Âże bĂŞdzie musiaÂł przekazaĂŚ to wspomnienie do Âśledztwa. Z tego teÂż samego powodu zdecydowaÂł, Âże Âżaden z nich nie miaÂł prawa uÂżywaĂŚ do tej pory choĂŚby jednego zaklĂŞcia. Jego Aurorzy mogli to wykryĂŚ.
Zastuka³ do drzwi, staraj¹c siê, ¿eby wygl¹da³o to normalnie. ¯adnej odpowiedzi. Zastuka³ drugi raz. Cisza. Rozejrza³ siê odruchowo dooko³a i wyj¹³ wytrych. Zamek zazgrzyta³, szczêknê³a cichutko klamka i drzwi siê uchyli³y. Pchn¹³ je, œciskaj¹c mocniej ró¿d¿kê. Ta suka najwyraŸniej by³a niez³a w pojedynkach. Wszed³ wolno do œrodka i zatrzasn¹³ za sob¹ drzwi.
Cisza. W jakimœ pomieszczeniu œwieci³o siê œwiat³o, zupe³nie o tej porze niepotrzebne. Okna by³y pozamykane. Podszed³ do przymkniêtych drzwi jakiegoœ pokoju i uchyli³ je. Sypialnia. Ani œladu dziewczyny. Czuj¹c, jak serce zaczyna waliÌ mu coraz mocniej, czym prêdzej sprawdzi³ wszystkie pozosta³e pomieszczenia. Nikogo. Nie by³o jej!!! Sprawdzi³ kominek, ale popió³ by³ lodowaty, wiêc nie mog³a siê w³aœnie w tej chwili przenieœÌ do Ministerstwa.
Zakl¹³ strasznie, wypad³ na korytarz i run¹³ po schodach na dó³.
– Nie ma jej! UciekÂła! – wrzasn¹³ do Norrisa stojÂącego na parterze.
– Co??? PrzecieÂż... NiemoÂżliwe! Nie miaÂła jak!
– Nie wiem jak, Peter! Jedno, co wiem, to to, Âże jej tam nie ma!!!
– JesteÂś pewien? Nic nie przeoczyÂłeÂś???
– PĂłjdĂŞ sprawdziĂŚ – zaofiarowaÂł siĂŞ zestresowany Watkins.
– StĂłj!!! – rykn¹³ Smith i siĂŞ opanowaÂł. – Niech Âżaden z was tam nie wchodzi! Tam nie moÂże znaleŸÌ siĂŞ ani kawaÂłek was! Aurorzy z pewnoÂściÂą by was wyÂłapali w czasie Âśledztwa!
Norris zacisn¹³ piêœci z wœciek³oœci. Nie móg³ na nikogo zrzuciÌ winy, nie móg³ siê na nikim wy¿yÌ, bo to on kaza³ czekaÌ a¿ do dzisiejszego ranka. Cholera, cholera, cholera!!!
– MoÂże weszÂła do kominka akurat, jak do niej stukaÂłeÂś?!
– Absolutnie nie! Po pierwsze, ani Âśladu ognia na kominku, po drugie, to byÂłby doprawdy dziwny zbieg okolicznoÂści! – Smith wkurzony waln¹³ dÂłoniÂą o ÂścianĂŞ.
Norris chwilkĂŞ siĂŞ zastanawiaÂł.
– JuÂż wiem! – zdecydowaÂł nagle. – MieliÂśmy dopaœÌ Snape’a, posÂługujÂąc siĂŞ Granger, wiĂŞc teraz zrobimy na odwrĂłt! LeĂŚ Âłap Snape’a. WeÂź kilku chÂłopakĂłw i oskarÂż oficjalnie o udziaÂł w zamordowaniu Ministra!
Smith zmarszczyÂł brwi.
– To nie bĂŞdzie trzymaÂło siĂŞ kupy! On miaÂł wyjœÌ nam w Âśledztwie przy przesÂłuchaniu Granger!
Norris zacisn¹³ zêby i rozmyœla³ gor¹czkowo.
– Cholera... dobra, robimy tak. ÂŁapiesz go i przyprowadzasz do aresztu. WeÂź jego wÂłosy i zmieniacz czasu, jeÂśli trzeba i... gdzie ona miaÂła odebraĂŚ ten eliksir???
Watkins zupe³nie nie nad¹¿a³ za ich rozmow¹, ale postanowi³ siê nie wtr¹caÌ.
– W dziupli drzewa w Zakazanym Lesie.
– WiĂŞc przemieĂą siĂŞ w niego i idÂź go tam w³ó¿! Potem wyÂślĂŞ kogoÂś, Âżeby go stamtÂąd wyrzuciÂł! – Norris aÂż krzywiÂł siĂŞ, prĂłbujÂąc znaleŸÌ jakieÂś sensowne rozwiÂązanie, ktĂłre pasowaÂłoby do tego, co uknuli juÂż dla Granger.
– DorzucĂŞ coÂś o niej – zaproponowaÂł Smith, starajÂąc siĂŞ nad¹¿aĂŚ za Norrisem. – CoÂś o ukochanej Hermionie, czy coÂś w tym guÂście...
– Po cholerĂŞ?!
– To powi¹¿e jego wspomnienie z niÂą. Powiemy, Âże zobaczyliÂśmy je i tak wpadliÂśmy na jej trop!
– WiĂŞc co, do cholery, teraz tu robimy? ZANIM zobaczyliÂście to wspomnienie?!
Obaj wpatrywali siê w siebie w napiêciu. Nagle Smith kiwn¹³ g³ow¹.
– PrzecieÂż ona wyszÂła nam juÂż wczoraj przy analizie miejsca zbrodni!
Norris chwilê jeszcze wpatrywa³ siê w Smitha i nagle szarpn¹³ g³ow¹ na znak zgody.
– Dobra, leĂŚ. I PO przesÂłuchaniu, jak juÂż bĂŞdziesz z nim sam na sam, powiedz mu, Âże znaleÂźliÂśmy jego pannĂŞ.
To przypomniaÂło coÂś Smithowi.
– Jednej rzeczy nie pojmujĂŞ... JAK udaÂło siĂŞ jej uciec???!!!
– NiewaÂżne! LeĂŚ po Snape’a!


Jean Jacques powiadomi³ Eugeniê, ¿e przyjdzie dziœ póŸniej do pracy, wiêc to by³ bardzo leniwy poranek. Hermiona musia³a ubraÌ siê we wczorajsze ubranie, wiêc tylko wyczyœci³a je ró¿d¿k¹, przypominaj¹c sobie rok polowania na horkruksy.
Barbara, czy jak mĂłwiÂła o sobie cĂłreczka Jean Jacquesa, Bibi, natychmiast zaadoptowaÂła HermionĂŞ jako nowÂą ciociĂŞ i nie pozwoliÂła jej siĂŞ ruszyĂŚ choĂŚ na krok. (Bibi – w bardzo potocznym francuskim, uÂżywanym w niektĂłrych Âśrodowiskach zastĂŞpuje „ja”. W tym wypadku rĂłwnoczeÂśnie zdrobnienie od Barbara.) Bibi byÂła przeÂślicznÂą blondyneczkÂą o dÂługich, prostych wÂłosach, brÂązowych oczkach, zadartym nosku i usta siĂŞ jej nie zamykaÂły. CiÂągle wÂłaziÂła Hermionie na kolana, prĂłbowaÂła pleœÌ jej warkocz, tuliÂła siĂŞ do niej i szczebiotaÂła jak najĂŞta.
Hermiona zjadÂła wiĂŞc z niÂą Âśniadanie i nawet nie miaÂła czasu napisaĂŚ do Severusa.
– Ona jest sÂłodka – powiedziaÂła do Jean Jacquesa, kiedy juÂż poÂżegnali siĂŞ z Bibi, zapÂłakanÂą, bo ciocia nie mogÂła z niÂą zostaĂŚ. Hermiona nie wiedziaÂła praktycznie nic o jego Âżyciu prywatnym, ale przypuszczaÂła, Âże dziewczynce bardzo brakuje matki. Starsza juÂż niania najwyraÂźniej nie mogÂła jej zastÂąpiĂŚ.
– ChodÂź, nie lubiĂŞ siĂŞ spóŸniaĂŚ – pogoniÂł jÂą Jean Jacques.
Aportowali siĂŞ prosto do Ministerstwa i pojawili siĂŞ w jednym z punktĂłw aportacyjnych, ktĂłre Hermiona juÂż widziaÂła. Poszli prosto do jego biura i dziewczyna postanowiÂła wreszcie napisaĂŚ do Severusa.
– U mnie wszystko w porzÂądku. Daj znaĂŚ, kiedy masz czas, to napiszĂŞ ci dokÂładnie, co odkryÂł Ricky.
CzekaÂła chwilĂŞ na odpowiedÂź, ale ta nie nadchodziÂła. ZerknĂŞÂła na zegarek – byÂło juÂż dobrze po dziewiÂątej. Z pewnoÂściÂą Severus miaÂł do zaÂłatwienia jak¹œ pilnÂą sprawĂŞ w szkole. BiorÂąc pod uwagĂŞ jego stanowisko, wcale siĂŞ nie dziwiÂła. SchowaÂła pergamin do pierÂścionka i poszÂła na krĂłtkÂą rozmowĂŞ z Ministrem.
Kwadrans póŸniej zaczê³a siê trochê niepokoiÌ.

Po pierwszej lekcji Minerwa posz³a do biblioteki sprawdziÌ iloœÌ poszczególnych ksi¹¿ek, o których wczoraj rozmawiali. By³a to jedna z propozycji Severusa jako alternatywa do szlabanów. Coœ w rodzaju lektury uzupe³niaj¹cej, któr¹ nale¿a³o przeczytaÌ i potem napisaÌ z tego esej. Wracaj¹c do siebie po schodach, nagle us³ysza³a kilka mêskich g³osów i odg³os kroków wielu osób. Byli piêtro ni¿ej i szli do góry, w jej stronê. Przystanê³a zdumiona i zaczê³a siê przys³uchiwaÌ.
– ... czy bĂŞdzie miaÂł dla was czas – to byÂł Filch.
– ZdajĂŞ sobie sprawĂŞ, ale biorÂąc pod uwagĂŞ tak wyjÂątkowÂą sytuacjĂŞ... mam nadziejĂŞ, Âże dyrektor okaÂże nam pomoc – gÂłos wydawaÂł siĂŞ jej znajomy, ale nie umiaÂła go powiÂązaĂŚ z niczyjÂą twarzÂą.
Do chwili, kiedy idÂący ku niej mĂŞÂżczyÂźni wyÂłonili siĂŞ zza zakrĂŞtu. To byÂł Smith z... gromadÂą AurorĂłw!
– Zapytam go i...
– Argusie, co siĂŞ tu dzieje – przerwaÂła zdecydowanym, wÂładczym tonem, schodzÂąc kilka stopni w dó³ i podchodzÂąc do nich.
MĂŞÂżczyÂźni zatrzymali siĂŞ niechĂŞtnie, stajÂąc w duÂżej grupie. ByÂło ich przynajmniej dziesiĂŞciu.
– Profesor McGonagall! – ucieszyÂł siĂŞ Filch. – Pan Smith chciaÂłby zobaczyĂŚ siĂŞ z dyrektorem Snape’m... PowiedziaÂłem, Âże nie wiem, czy znajdzie czas, ale zapytam go.
Minerwa spojrzaÂła jeszcze raz na Smitha i ukryÂła grymas na widok jego pokieraszowanej twarzy.
– W jakiej sprawie chce pan widzieĂŚ siĂŞ z dyrektorem? W tak licznej asyÂście?
OdpowiedÂź bardzo jÂą zaniepokoiÂła.
– Mamy kilka pytaĂą do dyrektora w zwiÂązku z wczorajszym zabĂłjstwem Ministra Shacklebolta. To nie potrwa dÂługo.
Minerwa zasznurowaÂła usta i spojrzaÂła na woÂźnego.
– Argusie, zostaĂą tu z panami. Ja pĂłjdĂŞ go zapytaĂŚ.
ZawrĂłciÂła na schody i usÂłyszaÂła, jak stojÂący na dole mĂŞÂżczyÂźni ruszyli za niÂą, wiĂŞc zatrzymaÂła siĂŞ i obrĂłciÂła wolno.
– Panie Smith, proszĂŞ tu poczekaĂŚ.
– Profesor McGonagall, muszĂŞ nalegaĂŚ... – zaoponowaÂł Auror.
PostanowiÂła daĂŚ mu nauczkĂŞ przy jego ludziach.
– Panie Smith. PowiedziaÂłam, Âże zapytam dyrektora, czy znajdzie dla was czas i wrĂłcĂŞ, Âżeby przekazaĂŚ jego odpowiedÂź. Nie mogĂŞ ZADAÆ mu pytania, czy chce was widzieĂŚ, jeÂśli wejdziecie za mnÂą do jego gabinetu. Czy to wydaje siĂŞ panu logiczne?
Smith skrzywiÂł siĂŞ nieznacznie.
– OczywiÂście. Ale bardzo zaleÂży nam na tym, Âżeby siĂŞ z nim spotkaĂŚ.
– Naturalnie.
RuszyÂła, juÂż nie przypominajÂąc Smithowi, Âże ma zostaĂŚ. Gdy znikÂła za rogiem, przyspieszyÂła kroku.
Nie podoba mi siĂŞ to...
– Severusie, mamy problem – powiedziaÂła, wchodzÂąc do gabinetu.
Severus rozmawiaÂł wÂłaÂśnie z Albusem. Obaj zamilkli i spojrzeli na niÂą.
– Na dole jest Smith z ca³¹ gromadÂą AurorĂłw. Chce siĂŞ z tobÂą widzieĂŚ w sprawie zabĂłjstwa Kingsleya.
Albus zamar³ na chwilê, a Severus zakl¹³ cicho.
– Chyba nie mam wyjÂścia i muszĂŞ siĂŞ z nim spotkaĂŚ – stwierdziÂł.
Minerwa byÂła tego samego zdania. WyraÂźnie byÂło widaĂŚ, Âże Smith dziÂś nie odpuÂści.
– SÂą dwie moÂżliwoÂści, moi drodzy – odezwaÂł siĂŞ Albus. – Albo on faktycznie ma kilka pytaĂą i to, Âże siĂŞ tak wyra¿ê, niewinna wizyta...
– Na co nie wskazuje ta eskorta, ktĂłrÂą zabraÂł – wtrÂąciÂła Minerwa.
– ... albo chce ciĂŞ w ten sposĂłb wyciÂągn¹Ì z zamku.
– Dla Norrisa? To czemu wzi¹³ ze sobÂą aÂż tylu AurorĂłw? To musi byĂŚ co innego.
Severus zgadzaÂł siĂŞ z MinerwÂą.
– Zaczynam siĂŞ baĂŚ, Âże to jednak wi¹¿e siĂŞ w jakiÂś sposĂłb z HermionÂą. Wczoraj usiÂłowali dopaœÌ jÂą, ale im siĂŞ nie udaÂło. WiĂŞc przyszli po mnie.
Minerwa zmarszczyÂła brwi i zaoponowaÂła.
– PrzecieÂż oni nie wiedzÂą, Âże razem pracujecie. Poza tym Hermiony pilnowali tylko ludzie Norrisa, a tu sÂą Aurorzy.
– MoÂże to caÂły czas ludzie Norrisa, ale po wielosokowym? – zasugerowaÂł Albus.
– Ich jest przynajmniej dziesiĂŞciu... nie wydaje mi siĂŞ...
Severus nagle wstaÂł zza biurka.
– Nie mamy czasu na dÂłuÂższÂą rozmowĂŞ. Za chwilĂŞ i tak siĂŞ dowiemy. ProponujĂŞ, ÂżebyÂś prĂłbowaÂła tu ze mnÂą zostaĂŚ. JeÂśli siĂŞ nie zgodzÂą, to wyjdziesz...
– MoÂże od razu przejdĂŞ do drugiego wymiaru?
Albus juÂż chciaÂł pochwaliĂŚ pomysÂł, ale Severus zaprzeczyÂł.
– Nie. Nie wiemy, co oni wiedzÂą. Czego siĂŞ dowiedzieli. Po prostu wyjdÂź i idÂź do swojego gabinetu. Albusie, ty moÂżesz zawsze byĂŚ na portrecie...
– Nie ruszĂŞ siĂŞ stÂąd – obiecaÂł ten.
– Bardzo dobrze. Daj mi parĂŞ chwil, przygotujĂŞ sobie na wszelki wypadek Âświstoklik do Spinner’s End. W razie czego ucieknĂŞ tam i odezwĂŞ siĂŞ do ciebie.
MĂłwiÂąc to, wyszedÂł do swoich komnat. Albus popatrzyÂł na MinerwĂŞ.
– Moja droga, proponujĂŞ, ÂżebyÂście zdjĂŞli osÂłony choĂŚby z gabinetu. PamiĂŞtasz, jak kiedyÂś przyszedÂł Knott i chciaÂł mnie aresztowaĂŚ? Ale wtedy ich byÂło tylko czworo, z czego Kingsley nigdy by mnie nie skrzywdziÂł. No i miaÂłem Fawkesa. MiaÂłem czas ich oszoÂłomiĂŚ, zdj¹Ì osÂłony i znikn¹Ì z moim feniksem. JeÂśli dziÂś jest ich aÂż tylu... UÂłamki sekund, ktĂłre Severus moÂże straciĂŚ na opuszczenie osÂłon, mogÂą go drogo, drogo kosztowaĂŚ.
– To nie jest zbyt niebezpieczne? PrzecieÂż nie wiadomo, ile to potrwa... gabinet nieosÂłoniĂŞty przez tyle czasu...
– SÂądzĂŞ, Âże ci, ktĂłrych powinniÂśmy siĂŞ obawiaĂŚ, sÂą juÂż W zamku.
W tym momencie wszedÂł Severus. W trzech sÂłowach wyjaÂśnili mu pomysÂł opuszczenia osÂłon na czas rozmowy ze Smithem. PoniewaÂż siĂŞ zgodziÂł, wyszÂła po Smitha. Po krĂłtkiej chwili wprowadziÂła ich wszystkich do Âśrodka.
Och... najwyraÂźniej nie odkryli, jakim zaklĂŞciem go uraczyÂłem, skoro tak piĂŞknie wyglÂąda...
– Profesor McGonagall, czy byÂłaby pani tak uprzejma i zostawiÂła nas samych z dyrektorem? – poprosiÂł na wstĂŞpie Smith.
Minerwa wyszÂła spokojnie, nie okazujÂąc po sobie zawodu. Aurorzy stanĂŞli trochĂŞ dalej, ale Smith podszedÂł do Severusa.
– Dyrektorze Snape – kiwn¹³ mu arogancko gÂłowÂą. – ByĂŚ moÂże sÂłyszaÂł juÂż pan o tym, Âże Minister Magii Shacklebolt zostaÂł wczoraj zamordowany...
– Ma pan jeszcze jakieÂś inne idiotyczne pytania? – powiedziaÂł natychmiast Severus, nie pozwalajÂąc mu skoĂączyĂŚ.
Smith zblad³, zbli¿y³ siê i wyci¹gn¹³ do niego rêkê, ale nie ¿eby siê przywitaÌ.
– PoproszĂŞ paĂąskÂą ró¿dÂżkĂŞ.
W tym momencie medalion zrobiÂł siĂŞ ciepÂły. Severus zachowaÂł kamienny wyraz twarzy, tylko uniĂłsÂł brew i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi, siedzÂąc caÂły czas na fotelu.
– SÂłucham?
– Nie przesÂłyszaÂł siĂŞ pan. PoproszĂŞ paĂąskÂą ró¿dÂżkĂŞ.
– Pan chyba raczy ÂżartowaĂŚ, Smith. Przychodzi pan do mnie z ca³¹ obstawÂą AurorĂłw i bez Âżadnego powodu, w MOIM zamku, kaÂże mi oddaĂŚ panu ró¿dÂżkĂŞ?
Smith zrobiÂł straszny grymas, szczerzÂąc zĂŞby i na sekundĂŞ spojrzaÂł gdzieÂś przez jego ramiĂŞ, pewnie po to, Âżeby coÂś wymyÂśleĂŚ.
– Potrzebna mi bĂŞdzie do Âśledztwa. ÂŻeby dopasowaĂŚ jÂą do ÂśladĂłw znalezionych na miejscu zbrodni.
Severus wzruszyÂł ramionami.
– Doskonale wiecie, jakÂą ró¿dÂżkÂą siĂŞ posÂługujĂŞ, wiĂŞc nie widzĂŞ takiej potrzeby. IdÂźcie, sprawdÂźcie w waszych rejestrach.
– Taka jest procedura, ktĂłrÂą z pewnoÂściÂą pan zna. Poza tym nie wiem, KTÓRÂĄ ró¿dÂżkĂŞ mamy w rejestrach...
– Insynuuje pan, Âże mam ich wiĂŞcej niÂż jednÂą?
Smith siêgn¹³ jakby od niechcenia do szram na twarzy.
– PowiedziaÂłbym, Âże to caÂłkiem moÂżliwe. ChoĂŚ z pewnoÂściÂą nielegalne.
Severus spojrzaÂł na niego z politowaniem.
– I sÂądzi pan, Âże jeÂśli istotnie miaÂłbym dwie, to oddaÂłbym teraz panu obydwie? Jest pan idiotÂą, Smith.
Smith spojrzaÂł na Severusa nienawistnym wzrokiem.
– Gdzie byÂł pan wczoraj miĂŞdzy dziewiÂątÂą rano i poÂłudniem?
– W zamku oczywiÂście.
– To wcale nie jest takie oczywiste.
– A gdzie miaÂłbym byĂŚ paĂąskim zdaniem?
– To pan powinien mi to powiedzieĂŚ.
– I powiedziaÂłem. Raz. Nie mam zwyczaju siĂŞ powtarzaĂŚ.
– Ma pan jakichÂś ÂświadkĂłw?
Severus prychn¹³ z pogard¹.
– Ca³¹ szko³ê. Mniemam, Âże piĂŞĂŚset osĂłb panu wystarczy?
Smith nie miaÂł zadowolonej miny.
– To nie wyklucza wspó³udziaÂłu. Obawiam siĂŞ, Âże bĂŞdĂŞ zmuszony prosiĂŚ pana o udanie siĂŞ z nami do Ministerstwa.
– Jak na Aurora jest pan bardzo bojaÂźliwy. Niech lepiej przestanie siĂŞ pan baĂŚ, to panu z ca³¹ pewnoÂściÂą pomoÂże. Bo nigdzie siĂŞ nie wybieram. Mam pewne... powaÂżne... sprawy do zaÂłatwienia – odparÂł jadowicie Severus.
– Ob... sÂądzĂŞ, Âże nie ma pan innego wyjÂścia.
Severus wstaÂł zza biurka i spojrzaÂł na Smitha z gĂłry.
– Przed chwilÂą chciaÂł mi pan zadaĂŚ kilka pytaĂą. OdpowiedziaÂłem na nie. Nie widzĂŞ Âżadnego powodu, Âżeby panu towarzyszyĂŚ. Czy jestem o coÂś oskarÂżony?
Smith wyprostowaÂł siĂŞ dumnie.
– Zgodnie z prawem moÂżemy nakazaĂŚ panu stawiĂŚ siĂŞ w celu zÂłoÂżenia zeznaĂą.
– WiĂŞc proszĂŞ wysÂłaĂŚ mi nakaz ministerialnÂą sowÂą. Podpisany, oczywiÂście zgodnie z prawem, przez SĂŞdziego Wizengamotu.
– W Ministerstwie bĂŞdziemy mogli zrobiĂŚ oficjalne przesÂłuchanie i bĂŞdzie pan mĂłgÂł udowodniĂŚ swojÂą niewinnoœÌ – Smith sprĂłbowaÂł widaĂŚ zaÂłatwiĂŚ to polubownie.
– Przykro mi to mĂłwiĂŚ, Smith, ale najwyraÂźniej nie tylko w Hogwarcie nic pan siĂŞ nie nauczyÂł. To wy macie udowodniĂŚ mi winĂŞ, a nie ja niewinnoœÌ.
– Z wielkÂą chĂŞciÂą to zrobiĂŞ.
Severus zacz¹³ powoli spacerowaÌ za biurkiem, a Smith znów zerkn¹³ gdzieœ w przestrzeù.
– Chyba nie muszĂŞ panu przypominaĂŚ, Âże jest pan Aurorem, ktĂłry odpowiada za przestrzeganie prawa i zapewnianie bezpieczeĂąstwa, a nie OskarÂżycielem, Smith. PomyliÂł pan role. Tak stronniczo nastawionego Aurora jeszcze nie widziaÂłem.
– W takim razie niewiele pan widziaÂł, Snape.
– Profesorze Snape – warkn¹³ do niego natychmiast Severus. – Jeszcze raz, Smith i wyrzucĂŞ was stÂąd wszystkich.
Smith zacisn¹³ piêœci, a¿ pobiela³y mu knykcie.
– Mam doœÌ paĂąskich wymĂłwek. Skoro nie chce pan iœÌ z nami z wÂłasnej woli... oskarÂżam pana o udziaÂł w morderstwie Ministra Magii!
Severus zachowaÂł spokĂłj.
– Smith, niech siĂŞ pan jeszcze bardziej nie oÂśmiesza. Ledwo zacz¹³ pan Âśledztwo. Przy Âświadkach – wskazaÂł AurorĂłw i portrety – powiedziaÂł pan, Âże przyszedÂł pan odebraĂŚ ode mnie zeznania. OdpowiedziaÂłem na paĂąskie pytania, wykazujÂąc, Âże jestem niewinny i nagle oskarÂża mnie pan o morderstwo? ByÂłoby to Âśmieszne, gdyby nie byÂło ÂżaÂłosne.
– Nie obchodzi mnie, czy dla pana to Âśmieszne, czy nie! – Smith wyraÂźnie traciÂł nad sobÂą panowanie. – ProszĂŞ oddaĂŚ ró¿dÂżkĂŞ i poddaĂŚ siĂŞ, Snape! Aulus, bierz go!
– Nie mam najmniejszego zamiaru – Severus gestem zatrzymaÂł mÂłodego Aurora. – Nie prĂłbowaÂłbym, McGregory.
M³ody Auror zamar³ w miejscu, ale Smith raptownie przesun¹³ wzrok gdzieœ na bok i kiwn¹³ g³ow¹. I nagle Severus poczu³, jak coœ musnê³o jego rêkê i jego ró¿d¿ka unios³a siê w powietrze i upad³a na pod³ogê parê stóp dalej. I w tej samej chwili pojawi³ siê ko³o niego jakiœ mê¿czyzna, zrzucaj¹c pelerynê niewidkê.
– To skandal! HaĂąba! PodÂłoœÌ! – dobiegÂły go okrzyki z portretĂłw. – Zachowanie niegodne AurorĂłw!
Smith popatrzyÂł na Severusa z uÂśmiechem na twarzy. Severus oddaÂł mu spojrzenie peÂłne bezgranicznej pogardy.
– JuÂż sÂądziÂłem, Âże osiÂągn¹³ pan dno, Smith, ale jak widaĂŚ siĂŞ myliÂłem.
Smith podszed³ do niego i stan¹³ obok, wbijaj¹c mu ró¿d¿kê w gard³o. Severus nie odchyli³ siê ani o cal. Rozmyœla³ gor¹czkowo. Cholera jasna!!! Da³eœ siê podejœÌ jak uczniak!
– RadzĂŞ ci, nie ruszaj siĂŞ – powiedziaÂł Smith, ÂściszajÂąc gÂłos.
– Z tÂą bandÂą, ktĂłra ciĂŞ osÂłania, czujesz siĂŞ o wiele pewniej, co?
Œwistoklik jest ju¿ gotowy w kieszeni, ale bez ró¿d¿ki na nic siê nie zda... Na wyjêcie francuskiej nie ma czasu... jeœli jej nie odzyskasz, zostaje ci tylko aportacja...
– Ciebie niedawno teÂż ktoÂś osÂłaniaÂł... prawda, Snape? – Smith stan¹³ tuÂż za nim i sykn¹³ mu do ucha. – I nawet wiem kto... Powiedz mi, Âłatwo byÂło ci rzucaĂŚ klÂątwy, majÂąc najdroÂższÂą HermionĂŞ za plecami?
Severus zamarÂł. On wie! Ale JAK?!
– Ale nie bĂłj siĂŞ, juÂż siĂŞ niÂą zajĂŞliÂśmy.
O czym on mĂłwi?! PrzecieÂż im uciekÂła?!
– JeÂśli chcesz jeszcze raz ujrzeĂŚ swojÂą ukochanÂą – wycedziÂł cicho Smith – proponujĂŞ ci stuliĂŚ pysk i byĂŚ grzecznym. Inaczej mogĂŞ byĂŚ o wiele mniej... miÂły, przesÂłuchujÂąc jÂą.
Severus nie potrafiÂł skupiĂŚ myÂśli. W gÂłowie szalaÂło mu tylko to, co Smith mĂłwiÂł o Hermionie. Co to znaczy, Âże siĂŞ niÂą zajĂŞli?!!!
Smith stan¹³ tu¿ za nim i przechylaj¹c siê, doda³ jeszcze ciszej:
– ChoĂŚ nie przeczĂŞ, Âże chĂŞtnie bym siĂŞ przekonaÂł, czy panna Granger jest rĂłwnie wilgotna, co inne, ktĂłre miaÂłem...
Severus poczu³, jak coœ w nim wybuch³o i ogarn¹³ go sza³. B³yskawicznie odrzuci³ g³owê do ty³u, poczu³, jak uderzy³ w coœ twardego. Obróci³ siê na piêcie, s³ysz¹c krzyk i deportowa³ siê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?