Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Weekend, 24 – 26.04

Hermiona miaÂła wraÂżenie, Âże od dawna tak dobrze siĂŞ nie czuÂła. StaÂłe zdenerwowanie, uczucie lekkiej paniki byÂły jakby przygÂłuszone. UsiadÂła wygodnie na kanapie, Âże szklankÂą herbaty i dobrÂą ksi¹¿kÂą. OgieĂą pÂłon¹³ na kominku, KrzywoÂłap mruczaÂł rozanielony... Poza tym byÂł piÂątek wieczĂłr, a ona byÂła juÂż w domu! Jutro mogÂła sobie spaĂŚ jak dÂługo chciaÂła. W planach na sobotĂŞ miaÂła wizytĂŞ u Harry’ego, a w niedzielĂŞ obiad u rodzicĂłw. PostanowiÂła w sobotĂŞ posprzÂątaĂŚ trochĂŞ w domu, bo ostatnio nie bardzo miaÂła kiedy i czas juÂż byÂł najwyÂższy coÂś z tym zrobiĂŚ.
Przy okazji wyciÂągnĂŞ ten bohomaz od ciotki Sally! ÂŚwietna okazja, Âżeby siĂŞ tego pozbyĂŚ. Ciekawe jak spodoba siĂŞ profesorowi Snape’owi.... zachichotaÂła w duchu.
Po czym zamar³a wpatruj¹c siê w p³onienie i widz¹c oczyma duszy sceny z dzisiejszego dnia. Snape ubrany jak mugol... Przypomnia³a sobie jego minê, kiedy powiedzia³a mu o wspomnieniach z nim w roli g³ównej. Potem wspólny obiad... W zasadzie mo¿na by³o powiedzieÌ, ¿e ca³kiem przyjemny obiad. Abstrahuj¹c od tego, ¿e du¿o mówili na temat afery, w któr¹ zostali wpl¹tani, nieŸle siê z nim rozmawia³o. Czu³a siê prawie swobodnie, oœmieli³a siê pozwoliÌ sobie na ¿arty i, O Merlinie!!! Nawet siê uœmiechn¹³! Uœmiechn¹³, pochwali³ i przyzna³ punkty jej domowi. A ju¿ s¹dzi³a, ¿e prêdzej by siê ud³awi³, ni¿ te s³owa przesz³yby mu przez gard³o!
PogratulowaÂła sobie gorÂąco tego, Âże tydzieĂą temu zdecydowaÂła siĂŞ poprosiĂŚ go o pomoc. DziÂś miaÂł juÂż parĂŞ pomys³ów, a tymczasem z Harry’m b³¹dziliby caÂłymi tygodniami i miesiÂącami, bezradni i bezbronni jak maÂłe dzieci.
DomyÂślaÂła siĂŞ, Âże gdyby nie zostaÂł w to wplÂątany, zapewne by jej nie pomĂłgÂł. WiĂŞc w skrytoÂści ducha cieszyÂła siĂŞ, Âże tak wyszÂło. O ile moÂżna siĂŞ byÂło w tej sytuacji czuĂŚ komfortowo, ona tak siĂŞ czuÂła. WiedziaÂła, Âże bĂŞdzie mogÂła na niego liczyĂŚ, ufaĂŚ mu... i Âże bĂŞdzie mogÂła duÂżo siĂŞ od niego nauczyĂŚ.
Gdyby jeszcze pó³ roku temu ktoœ powiedzia³ jej, ¿e bêdzie siedzieÌ z nim w restauracji, nie uwierzy³aby.
Nie tylko siedzieĂŚ w restauracji... Jutro bĂŞdziesz mu kupowaĂŚ medalion! TO jest dopiero numer!
Uœmiechnê³a siê pod nosem, napi³a siê herbaty, opar³a wygodnie o miêkk¹ poduszkê, otworzy³a ksi¹¿kê... i zasnê³a zanim skoùczy³a pierwsze zdanie.


Dopiero koÂło dziesiÂątej wybraÂła siĂŞ do KlejnotĂłw Flawiusza, najwiĂŞkszego sklepu z biÂżuteriÂą na PokÂątnej. WydawaÂło jej siĂŞ naturalne, Âże medalion i pierÂścionek muszÂą byĂŚ czarodziejskie.
Miêdzy gablotami krêci³o siê ju¿ parê czarownic. Mi³o wygl¹daj¹cy sprzedawca rozmawia³ z jakimœ cz³owiekiem w osza³amiaj¹cej, jasnozielonej szacie, która ci¹gnê³a siê trochê po ziemi. Wysun¹³ w³aœnie jak¹œ szufladê i pokazywa³ coœ z bliska.
Hermiona przyjrzaÂła siĂŞ dwum gablotom z przedziwnymi, trochĂŞ przeraÂżajÂącymi pierÂścieniami. Jeden z nich wyglÂądaÂł, jakby w Âśrodku tkwiÂło jakieÂś oko. Na innym, bardzo szerokim, widniaÂł topornie wyryty runiczny napis. Gdyby miaÂła chwilĂŞ, mogÂłaby prĂłbowaĂŚ to przetÂłumaczyĂŚ, ale baÂła siĂŞ przyciÂągn¹Ì uwagĂŞ sprzedawcy. Kolejny pierÂścieĂą wyglÂądaÂł jakby miaÂł pÂłynny Âśrodek. W b³êkitnawym oczku wirowaÂły jakieÂś ksztaÂłty. Na niewielkiej karteczce le¿¹cej przed jeszcze innym byÂło napisane „PasaÂż do zmiany rzeczywistoÂści – jeden krok dzieli ciĂŞ od innego Âświata”.
Chyba jednak u mugoli bĂŞdzie lepszy wybĂłr... przecieÂż ja czegoÂś takiego nie bĂŞdĂŞ nosiĂŚ!!! pomyÂślaÂła oglÂądajÂąc dziwny, jakby poszarzaÂły pierÂścieĂą, z szerokimi ornamentami z bokĂłw, ktĂłry zamiast oczka miaÂł przezroczystÂą kulĂŞ ze zwykÂłym szpikulcem w Âśrodku. ZaklĂŞcie bÂąblogÂłowy na palcu...
Ale potem jej wzrok pad³ na kilka bardzo dyskretnych, niewielkich pierœcionków z ma³ymi oczkami z ró¿nokolorowych kamieni. Jej uwagê przyku³ zw³aszcza jeden z nich. Na cieniutkiej obr¹czce, w srebrnej obwódce, tkwi³ niewielki bursztyn, w zachwycaj¹co g³êbokim, pomaraùczowym kolorze. W œrodku z pewnoœci¹ mo¿na by³oby schowaÌ magiczny pergamin!
RozejrzaÂła siĂŞ za sprzedawcÂą i przywoÂłaÂła go skinieniem gÂłowy i lekkim uÂśmiechem. Ten podszedÂł ochoczo.
– Czym mogĂŞ pani sÂłuÂżyĂŚ?
– MogÂłabym obejrzeĂŚ ten pierÂścieĂą?
– Bardzo dobry wybĂłr, moja droga, pochwalam! – powiedziaÂł, wyciÂągajÂąc szufladĂŞ, wyjmujÂąc pierÂścionek i podajÂąc go w dwĂłch wÂąskich, eleganckich palcach, ktĂłre natychmiast przypomniaÂły Hermionie dÂłonie Snape’a. – Bursztyn ma wspaniaÂłe cechy magiczne. Z pewnoÂściÂą je pani zna...
Hermiona potrzÂąsnĂŞÂła przeczÂąco gÂłowÂą, skupiona caÂłkowicie na pierÂścionku.
– Bursztyn dziaÂła leczniczo na bĂłl zĂŞbĂłw i przy bĂłlach brzucha. I z pewnoÂściÂą na niewielkie krwotoki i biegunkĂŞ...
Ogl¹daj¹c pierœcionek przesta³a go s³uchaÌ, szczególnie, ¿e po³¹czenie piêkna bursztynu i biegunki wydawa³o siê jej odpychaj¹ce. Od spodu nie widzia³a bursztynu, ale srebrn¹ obr¹czkê. Doskonale, to bêdzie jak szkatu³ka... Pierœcionek pasowa³ jej na serdeczny palec. Móg³ byÌ.
– ... i do tego przydaÂłby siĂŞ jeszcze naszyjnik na bĂłl gardÂła...– usÂłyszaÂła.
– WezmĂŞ go.
Czarodziej skÂłoniÂł siĂŞ z oszaÂłamiajÂącÂą rewerencjÂą.
– AleÂż oczywiÂście! Czy Âżyczy pani sobie coÂś jeszcze?
– Tak... szukam medalionu... – Hermiona urwaÂła, nie chcÂąc za bardzo wdawaĂŚ siĂŞ w szczegó³y.
– Zapraszam tam, w g³¹b sklepu.
Znalezienie medalionu dla Snape’a okazaÂło siĂŞ bardzo trudne. Po pierwsze nie wiedziaÂła z czego. ZÂłoto? Srebro? OdrzuciÂła zÂłoto, bo nie miaÂła ochoty wydawaĂŚ na niego caÂłego majÂątku. Z miedzi? Z koÂści? Po drugie nie wiedziaÂła, co on lubi. Po trzecie, to musiaÂło byĂŚ coÂś praktycznego.
W ka¿dym razie podchodz¹c do gablot mia³a wra¿enie, ¿e mia³a wybór. Kiedy przyjrza³a siê z bliska ró¿nym amuletom, medalionom, wisiorom... dosz³a do wniosku, ¿e niekoniecznie... Niektóre by³y jeszcze bardziej szokuj¹ce od pierœcienia z okiem.
By³y tam wielkie, ciê¿kie, poczernia³e wisiory o kszta³tach wilczych g³ów z p³on¹cymi œlepiami, czaszek, gwiazd, czy do niczego nie podobnych bry³, porytych w ró¿ne kszta³ty... P³askie medaliony z czymœ, co wygl¹da³o na odcisk wilczych œladów... Z zatopionymi kamieniami, co jeden to bardziej mroczny... z jakimiœ k³akami... Hermiona zaczê³a siê zastanawiaÌ, czy Borgin i Burkes nie sprzedawali tu czêœci swoich towarów.
P³aski wisior z dziur¹ w œrodku otoczon¹ runami ko³ysa³ siê na wielkim ³aùcuchu, jakby nigdy siê nie zatrzymywa³. Inny, doœÌ podobny, ze spiralnym wzorem po œrodku by³ ze skryptem runicznym. Kolejny mia³ w œrodku b³yszcz¹cy, œwiêc¹cy kamieù.
NiektĂłre rzeczywiÂście byÂły medalionami, ktĂłre moÂżna byÂło otworzyĂŚ, ale to wydawaÂło siĂŞ jej zbyt oczywiste. OdrzuciÂła teÂż natychmiast wisiory w ksztaÂłcie maÂłych buteleczek. BoÂże, on mnie za coÂś takiego zabije... a przynajmniej przeklnie...
ByÂła juÂż prawie zaÂłamana, kiedy na samym dole dojrzaÂła wreszcie coÂś, co przykuÂło jej uwagĂŞ.
To by³ wisior. Wygl¹da³ jak sp³aszczony koszyk, utkany z poczernia³ego srebra. W œrodku tkwi³ ciemnozielony, okr¹g³y kamieù, który wydawa³ siê byÌ przytrzymywany czymœ na kszta³t wstêgi, która z kolei by³a porysowana wzd³u¿ i w poprzek. Mo¿e trochê jak skóra wê¿a...? ChoÌ z pewnoœci¹ nie by³ to w¹¿.
ÂŁaĂącuch nie byÂł toporny, ale teÂż nie filigranowy, zrobiony z duÂżych, lekko spÂłaszczonych ogniw.
Sprzedawca podszedÂł do niej tym razem bez woÂłania.
– JuÂż panienka wybraÂła?
Dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą i pokazaÂła mu wisior.
Czarodziej rozpromieniÂł siĂŞ wyraÂźnie. OtwierajÂąc gablotĂŞ mĂłwiÂł:
– Bardzo ciekawy wybĂłr... Malachit, moja droga, ma bardzo wiele wÂłaÂściwoÂści magicznych. Prowadzi do harmonii stanu wewnĂŞtrznego i otaczajÂącego Âświata osoby, ktĂłra go nosi. Neutralizuje agresjĂŞ i pomaga w pozbyciu siĂŞ bezsennoÂści. Jest amuletem samym w sobie przeciw niebezpieczeĂąstwu, chorobom i niektĂłrym sÂłabym zÂłym urokom.
PodaÂł jej wisior trzymajÂąc jednÂą rĂŞkÂą za ÂłaĂącuch i prezentujÂąc go na otwartej dÂłoni.
– Rosyjscy czarodzieje wierzÂą, Âże ma zdolnoœÌ speÂłniania ÂżyczeĂą... Pani przyjaciel ma wiele szczĂŞÂścia mogÂąc dostaĂŚ coÂś tak cennego.
Hermiona, zafascynowana, wziê³a go do rêki. Podziwiaj¹c srebrne sploty i g³êbok¹ zieleù kamienia niemal czu³a promieniuj¹c¹ z niego magiê.
Coœ takiego na pewno mu siê spodoba! Amulet przeciw z³ym urokom i zdolnoœÌ spe³niania ¿yczeù... MUSI siê mu spodobaÌ! Po czym przypomnia³a sobie, ¿e przecie¿ to Snape! Który zapewne postanowi jej okazaÌ jak bardzo medalion mu siê nie podoba... Ale szybko znalaz³a rozwi¹zanie. Jak bêdzie siê krzywi³, to mu powiem, ¿e lepsze to ni¿ magiczna zdolnoœÌ leczenia biegunki!
– Bardzo panu dziĂŞkujĂŞ. ProszĂŞ go do³¹czyĂŚ do pierÂścionka – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ radoÂśnie do sprzedawcy.


Po udanych zakupach poszÂła na obiad do Dziurawego KotÂła, gdzie spotkaÂła parĂŞ znajomych osĂłb, po czym udaÂła siĂŞ do Harry’ego.


WrĂłciwszy w niedzielĂŞ do Hogwartu, Snape poszedÂł wpierw do komnat Minerwy, Âżeby dowiedzieĂŚ siĂŞ, co dziaÂło w szkole podczas jego nieobecnoÂści. Starsza czarownica zaproponowaÂła mu filiÂżankĂŞ herbaty, nalaÂła sobie drugÂą i oboje usiedli w wygodnych fotelach.
ChwilĂŞ rozmawiali o bĂłjce ÂŚlizgonĂłw i GryfonĂłw z czwartego roku, w wyniku ktĂłrej pani Pomfrey miaÂła dwie zÂłamane nogi do wyleczenia (udaÂło siĂŞ jej w parĂŞ chwil), a Filch dwa rozwalone biurka (miaÂł z tym o wiele wiĂŞcej roboty). Poza tym nic wiĂŞkszego siĂŞ nie przytrafiÂło.
Potem Snape opowiedzia³ trochê o Konwencji Mistrzów Eliksirów, w której bra³ udzia³ przez ca³y weekend. Jego eliksir opóŸniaj¹cy doczeka³ siê wyró¿nienia, czego zupe³nie siê nie spodziewa³. Prócz faktu, ¿e pojawienie siê na Konwencji by³o po prostu w dobrym tonie, Snape pojecha³ tam te¿ i po to, ¿eby spotkaÌ siê z paroma znajomymi Mistrzami.
Kiedy ju¿ wymienili siê wiadomoœciami, przez chwilê siedzieli oboje w milczeniu. ZaprzyjaŸnili siê i nie sprawia³o im to ¿adnego problemu. Dwa wybitne umys³y, pogr¹¿one w myœlach, ot i tyle.
Po jakimÂś czasie Snape odstawiÂł pustÂą filiÂżankĂŞ i poprawiÂł szatĂŞ.
– Minerwo, bĂŞdĂŞ musiaÂł prosiĂŚ ciĂŞ o pomoc...
– Mam zgadn¹Ì czy mi powiesz?
Mê¿czyzna uœmiechn¹³ siê lekko.
– Od zgadywania mam SybillĂŞ i Firenzo. Ty zajmujesz siĂŞ znacznie ÂłatwiejszÂą dziedzinÂą magii...
Minerwa prychnĂŞÂła rozzÂłoszczona. Nie musiaÂła siĂŞ transmutowaĂŚ; kiedy pochyliÂła gÂłowĂŞ i spojrzaÂła na niego zmruÂżonymi oczami, wyglÂądaÂła zupeÂłnie jak kotka.
– ChciaÂłbym ciĂŞ poprosiĂŚ o zrobienie magicznych skrytek. W medalionie i pierÂścieniu. Nie mam ich jeszcze wiĂŞc nie mogĂŞ ci pokazaĂŚ, ale to musi byĂŚ zrobione tak, Âżeby nikt nawet nie domyÂśliÂł siĂŞ, Âże one tam sÂą.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ z pobÂłaÂżaniem. Co prawda jej specjalnoÂściÂą byÂła transmutacja, ale jak wielu nauczycieli, nie ograniczaÂła siĂŞ tylko do niej. JuÂż w dzieciĂąstwie lubiÂła siĂŞ bawiĂŚ przestrzeniÂą, redukujÂąc trĂłjwymiar do dwuwymiaru. RobiÂła pÂłaskie magiczne kufry, koszyki czy skrzynki oraz sekretne skrytki wszĂŞdzie, gdzie tylko mogÂła – w Âścianach, w zwykÂłej stronie pergaminu... we wszystkich przedmiotach martwych. WynalazÂła wÂłasne zaklĂŞcie, ktĂłre tworzyÂło trzeci wymiar. Teraz byÂła bardzo zadowolona, Âże moÂże pomĂłc Severusowi.
– Tylko tyle?
– Nie. ChciaÂłbym... Znasz RytuaÂł Magicznej WspĂłlnoty?
Tym razem czarownica uniosÂła brwi do gĂłry, nieÂświadomie naÂśladujÂąc swojego mÂłodszego kolegĂŞ.
– Znam, ale przyznam szczerze, Âże musiaÂłabym trochĂŞ odÂświeÂżyĂŚ sobie wiadomoÂści. DomyÂślam siĂŞ, Âże skrytki sÂą z tym zwiÂązane... MogĂŞ spytaĂŚ dla kogo szykujesz ten RytuaÂł?
– Dla mnie i... jeszcze jednej osoby. BĂŞdzie nas tylko dwoje, co zdecydowanie upraszcza sprawĂŞ. PotrzebujĂŞ ProwadzÂącego i ÂŚwiadka. Wiem, Âże w wyjÂątkowych przypadkach moÂże to byĂŚ jednÂą i ta sama osoba, wiĂŞc bardzo bym ciĂŞ prosiÂł, ÂżebyÂś wyraziÂła zgodĂŞ na odegranie obu rĂłl.
Mówi³ trochê zdawkowo, ale kobieta wiedzia³a, ¿e jeœli czegoœ nie mówi, na ogó³ znaczy to, ¿e nie chce powiedzieÌ i na nic zda siê proszenie o wiêcej.
– OczywiÂście, Severusie, z przyjemnoÂściÂą. Posprawdzam co trzeba w bibliotece.
– Bardzo ci dziĂŞkujĂŞ, Minerwo – Snape podniĂłsÂł siĂŞ z fotela i przez chwilĂŞ bawiÂł ró¿dÂżkÂą, obracajÂąc jÂą w wÂąskich palcach.
WyglÂądaÂł na... zamyÂślonego. Nie, to byÂło coÂś innego... Jakby byÂł pochÂłoniĂŞty jakimÂś problemem, ktĂłry go trapiÂł... W szkole? Czy poza? MoÂże coÂś na tej Konwencji?
Z kim on zawiera ten RytuaÂł?
Kiedy poÂżegnaÂł siĂŞ i wyszedÂł, Minerwa myÂślaÂła jeszcze przez chwilĂŞ, ale nie doszÂła do Âżadnego wniosku.


Panna Granger. Na myœl o niej czu³ mieszaninê ró¿nych emocji. Z jednej strony doskonale pamiêta³, ¿e nale¿a³a do Z³otej Trójcy. Czy te¿, u¿ywaj¹c jego prywatnej nazwy, Przeklêtej Trójcy. W jego karierze nauczycielskiej nigdy wczeœniej ani póŸniej nie trafi³ na takie Trio. Dziêki ci, Merlinie! W towarzystwie swoich przyjació³ z³ama³a wiêcej szkolnych przepisów, ni¿ ca³a reszta Gryfonów razem wziêtych.
PrzypomniaÂł sobie skĂłrkĂŞ boomslanga i skrzeloziele, wizytĂŞ na szczycie WieÂży Astronomicznej o pó³nocy na ich pierwszym roku, WrzeszczÂącÂą ChatĂŞ... CHOLERNÂĄ WrzeszczÂącÂą ChatĂŞ – poprawiÂł siĂŞ. Czy zupeÂłnie szalony pomysÂł wyprawy po horkruksy...!
Kiedy ju¿ powiedzia³ sobie, po trosze dla uspokojenia sumienia, ¿e by³a zarozumia³¹, g³upi¹ idiotk¹, której zdecydowanie nie lubi³, móg³ przyznaÌ przed samym sob¹, ¿e wcale nie by³a taka g³upia. Mia³a wybitny umys³, zaskakuj¹c¹ zdolnoœÌ logicznego myœlenia Przecie¿ to ona rozwi¹za³a moj¹ zagadkê strzeg¹c¹ Kamienia Filozoficznego.. i niesamowite pragnienie wiedzy. Pod tym wzglêdem przypomina³a mu siebie samego. Z tego, co sam zauwa¿y³ na jej pierwszym roku i co s³ysza³ w pokoju nauczycielskim, przed przyjœciem do szko³y zna³a i umia³a materia³ z po³owy podrêczników. On te¿ zna³ bardzo du¿o zaklêÌ jeszcze przed pójœciem do Hogwartu, tyle tylko, ¿e trochê z innej dziedziny...
UczyÂła siĂŞ bÂłyskawicznie i potrafiÂła tÂą wiedzĂŞ przekazaĂŚ innym. Nie raz sÂłyszaÂł, Âże znalazÂła i nauczyÂła Pottera poÂłowy zaklĂŞĂŚ, ktĂłrymi musiaÂł siĂŞ posÂłuÂżyĂŚ w czasie Turnieju TrĂłjmagicznego.
Jako nauczyciel umiaÂł doceniĂŚ te wszystkie cechy. Normalnie. Ale nie w przypadku Granger. PrzypuszczaÂł, Âże jeÂśli chodziÂło o niÂą, sam fakt, Âże trzymaÂła z Potterem i Wesleyem wystarczaÂł, Âżeby nie widziaÂł w niej niczego pozytywnego. Po prostu nie chciaÂł widzieĂŚ.
Ale ostatnie wydarzenia... juÂż szczegĂłlnie PIÂĄTKOWE wydarzenia zmieniÂły sposĂłb, w jaki na niÂą patrzyÂł.
To byÂło tak, jakby byÂły dwie panny Granger. Jedna z nich byÂła jeszcze dzieckiem – jego studentkÂą i zadrÂą w tyÂłku. Druga, ktĂłrÂą odkryÂł dzisiaj, byÂła mÂłodÂą kobietÂą, wystarczajÂąco inteligentnÂą, Âżeby rozmowa z niÂą nie mĂŞczyÂła go. Z zaskoczeniem odkryÂł, Âże bawiÂło go jej poczucie humoru. PomysÂł jak rozwiÂązaĂŚ sprawĂŞ z pergaminem byÂł rewelacyjny. On nie wymyÂśliÂł nic bo po prostu nie miaÂł czasu siĂŞ nad tym zastanowiĂŚ, ale musiaÂł przyznaĂŚ uczciwie, Âże jakiekolwiek rozwiÂązanie by znalazÂł – nie byÂłoby takie ... proste i genialne zarazem!
I caÂłe szczĂŞÂście, Âże ostatecznie mam do czynienia z drugÂą pannÂą Granger, bo inaczej nie daÂłoby rady z niÂą wytrzymaĂŚ!

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?