Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Wtorek, 19/05

Kiedy Hermiona weszÂła przez kominek do domu, usÂłyszaÂła jak dzwoni jej telefon. RzuciÂła torbĂŞ na ziemiĂŞ, podbiegÂła do niego i odebraÂła.
– SÂłucham?
– To ja, skarbie. DzwoniĂŞ i dzwoniĂŞ, juÂż myÂślaÂłem, Âże nigdy nie odbierzesz – usÂłyszaÂła gÂłos swojego ojca.
– Przepraszam, tato. Jak zwykle urwanie gÂłowy w robocie.
– Mam dla ciebie dobre nowiny...
Hermiona aÂż podskoczyÂła z radoÂści.
– ÂŚwietnie! Masz to?!
– Mam, mam. MogĂŞ ci to podrzuciĂŚ jutro.
Chcia³a ju¿! Teraz, zaraz! Ale by³o trochê póŸnawo...
– O ktĂłrej moÂżesz? JeÂśli trzeba, to nawet urwĂŞ siĂŞ z pracy
Perry Granger przypominaÂł sobie przez chwilĂŞ zaplanowane na jutro wizyty. W koĂącu powiedziaÂł.
– KoÂło dziewiĂŞtnastej najwczeÂśniej. MoÂże byĂŚ?
Wszystko mogÂło byĂŚ!


By³o ju¿ po kolacji i Snape siedzia³, jak czêsto bywa³o, w gabinecie u Minerwy McGonagall i omawiali przygotowania do SUMÓW i OWUTEMÓW. Tym razem w towarzystwie Flitwicka.
– Egzaminy praktyczne sÂą tylko z Astronomii, Obrony przed CzarnÂą MagiÂą i Opieki nad Magicznymi Stworzeniami – mĂłwiÂła wÂłaÂśnie Opiekunka Gryffindoru.
– Dopiero w przyszÂłym tygodniu dadzÂą nam listĂŞ egzaminatorĂłw, a juÂż w tym tygodniu mamy zarezerwowaĂŚ dla nich noclegi...
– Zawsze to samo. Wiem ilu ich zazwyczaj bywa, wiĂŞc zajmĂŞ siĂŞ tym – machn¹³ lekcewa¿¹co malutki czarodziej.
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo... – medalion nagle rozgrzaÂł siĂŞ tak, Âże prawie parzyÂł.
Snape zamar³ na chwilê. Flitwick nie zwróci³ na to uwagi, ale Minerwa tak. Zobaczy³a, jak siedz¹cemu na wprost niej m³odszemu mê¿czyŸnie rozszerzy³y siê oczy i rêka odruchowo powêdrowa³a na wysokoœÌ piersi. Domyœli³a siê natychmiast, o co chodzi. Tylko czemu a¿ tak gwa³townie zareagowa³?!
Snape wstaÂł nagle.
Merlinie... to musi byĂŚ coÂś waÂżnego. ÂŻeby tylko nic siĂŞ jej nie staÂło...
– Przepraszam was na chwilĂŞ... – powiewajÂąc szatÂą podszedÂł szybko do kominka, wrzuciÂł trochĂŞ proszku Fiuu i wymruczaÂł „Gabinet Dyrektora”, po czym wszedÂł w pÂłomienie i znikn¹³.
ÂŻeby Dumbledore nie wpychaÂł swojego dÂługiego nosa w zupeÂłnie nieswoje sprawy, przeszedÂł szybko do komnat i dopiero tam zdj¹³ medalion i wyj¹³ pergamin i pospiesznie szepn¹³ „Ostendus”. Kiedy ujrzaÂł pojawiajÂące siĂŞ litery, czuÂł jakby kamieĂą spadÂł mu z serca. Nie jeden, dwa.
– Mam coÂś, co nam pomoÂże. Spotkajmy siĂŞ u mnie jutro o siĂłdmej wieczorem.
PomyÂślaÂł, Âże bĂŞdzie musiaÂł nauczyĂŚ jÂą kontrolowaĂŚ emocje.
– Scribere.
– SprĂłbujĂŞ, ale mogĂŞ siĂŞ spóŸniĂŚ. Nie czekaj przed domem. Jaki jest numer twojego mieszkania?
– 15, ale trzeba zadzwoniĂŚ domofonem.
– Dam sobie radĂŞ.
Po czym, Âżeby mĂłc wrĂłciĂŚ do Minerwy i Flitwicka i mieĂŚ spokĂłj dodaÂł.
– MuszĂŞ koĂączyĂŚ, mam naradĂŞ. Do jutra.
Chwilê wpatrywa³ siê jeszcze w pergamin, ale ¿adne nowe litery ju¿ siê nie pojawi³y. Powinien siê cieszyÌ, ale gdzieœ w g³êbi poczu³ siê trochê dziwnie. Lekcewa¿ony? Nie, to nie by³o to...
Nie precyzujÂąc, o co chodzi, wrĂłciÂł do gabinetu Minerwy, do planowania egzaminĂłw.

Czwartek, 21/05

Snape sta³ oparty o œcianê budynku na wprost budynku, pod którym znajdowa³o siê Ministerstwo i udawa³, ¿e przegl¹da Timesa. Mia³ na sobie elegancki czarny garnitur z bia³¹ koszul¹ i bia³ym, w¹skim krawatem. Nie pada³o, nie by³o zimno, wiêc p³aszcz przerzuci³ przez lew¹ rêkê. Nie mia³ piêÌdziesiêciu mugolskich strojów, ale móg³ do woli zmieniaÌ kolory, wiêc liczy³ na to, ¿e nikomu nie wpadnie w oko.
Mugol, w którego siê przemieni³, mia³ doœÌ gêste blond w³osy, dodatkowo wyd³u¿y³ je sobie trochê, ¿eby móc w³o¿yÌ do ucha pluskwê. Nie, nie pluskwê. To coœ innego. Pluskwa siedzia³a w kieszeni.
Mia³ bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony by³ z³y. Severus Snape bawi³ siê w mugolskiego szpiega! U¿ywaj¹c ich przedziwnych urz¹dzeù, których dzia³ania za nic nie móg³ poj¹Ì!
Z drugiej zgadzaÂł siĂŞ z Granger, Âże warto byÂło sprĂłbowaĂŚ. Ich metody nie sprawdzaÂły siĂŞ, a bez nich nie mogli nic zrobiĂŚ.
„Co panu szkodzi... panie profesorze... jeÂśli siĂŞ nie uda to trudno, ale jest szansa na to, Âże wreszcie ich zÂłapiemy...” – mĂłwiÂła mu wczoraj. NalegaÂła, prosiÂła, robiÂła duÂże oczy, jakby sÂądziÂła, Âże takie sztuczki na niego dziaÂłajÂą.
W koĂącu poddaÂł siĂŞ.
Przez sob¹ mia³ wyjœcie z toalet. Ko³o godziny dwunastej bardzo niemrawy ruch przybra³ trochê na sile. Dopiero po prawie pó³ godzinie z obdrapanych drzwi wysz³y dwie osoby, które go interesowa³y. Ruszy³ za nimi dyskretnie i lawiruj¹c miêdzy przechodniami szed³ d³u¿szy czas wiêkszymi i mniejszymi uliczkami.
Merlinie, spacerĂłw im siĂŞ nagle zachciaÂło...
Ledwo omin¹³ jak¹œ kobietĂŞ z dzieciĂŞcym wĂłzkiem, ktĂłra zawoÂłaÂła za nim „UwaÂżaj jak chodzisz, ofiaro losu!” i po chwili wszedÂł do eleganckiej restauracji, wyraÂźnie dla zamoÂżniejszych obywateli. Obaj panowie wÂłaÂśnie siadali w kÂącie, z dala od innych, wolnych stolikĂłw. Normalnie w takiej sytuacji dzieĂą byÂł juÂż stracony, bo nie miaÂł szansy nic usÂłyszeĂŚ.
Pozwoli³ siê posadziÌ na drugim koùcu du¿ej sali i zacz¹³ zwracaÌ uwagê na kelnerów. Krêci³o siê ich kilkoro. Ubrani byli w bia³e koszule i czarne kamizelki z czarnymi muszkami. Bardzo dobrze, bêdzie trzeba przemieniÌ krawat na muszkê i zmieniÌ kolor. No i podszyÌ pod jakiegoœ, który jest zbudowany mniej wiêcej jak ja.
Nie chciaÂł traciĂŚ wiele czasu, wiĂŞc nie byÂł wybredny. W ostatecznoÂści przemieniÂłby siĂŞ nawet i w kobietĂŞ, ale wtedy musiaÂłby siĂŞ bawiĂŚ w przebieranie. Na widok wychodzÂącej z kuchni potĂŞÂżnej kelnerki doszedÂł do wniosku, Âże ZDECYDOWANIE nie bĂŞdzie wybredny!
Mê¿czyzna, który do niego podszed³, móg³ siê nadaÌ. By³ trochê ni¿szy, ale równie szczup³y. Niós³ ju¿ w rêku tacê z fili¿ank¹ z czerwonymi œladami na brzegu. Poda³ Snapowi kartê daù i ju¿ zamierza³ odejœÌ, kiedy ten zawo³a³ za nim.
– Przepraszam, mĂłgÂłby mi pokazaĂŚ pan, gdzie sÂą toalety?
– Za rogiem w prawo, proszĂŞ pana...
– Nie przeszkadzaÂłoby panu pomĂłc mi tam dojœÌ...? TrochĂŞ mi sÂłabo i...
Kelner skÂłoniÂł siĂŞ lekko.
– AleÂż naturalnie, Âże nie. ProszĂŞ za mnÂą.
Snape od³o¿y³ gazetê na stó³ i ruszy³ niepewnym krokiem. Kelner postawi³ tackê na stoliku obok i szed³ wolno z boku, byÌ mo¿e gotów go podtrzymaÌ w razie potrzeby. Otworzy³ przed nim szeroko drzwi i gestem pokaza³ dwie kabiny w œrodku.
W tym momencie Snape zachwia³ siê i osun¹³ na œcianê, wyci¹gaj¹c równoczeœnie ró¿d¿kê. M³ody ch³opak podskoczy³ do niego i nie mia³ nawet czasu zorientowaÌ siê, co siê dzieje.
– Sanarum menrium – szepn¹³ Snape.
ZaklĂŞcie nie oszaÂłamiaÂło caÂłkowicie, po prostu zamraczaÂło na krĂłtki okres czasu. W uproszczeniu zamieniaÂło chwilowo w bezmyÂślne warzywo. ZÂłapaÂł kelnera pod pachy i na wpó³ podprowadziÂł, na wpó³ zaniĂłsÂł do najbliÂższej kabiny. ZamknÂąwszy sedes i posadziwszy go na nim, wyrwaÂł mu parĂŞ wÂłosĂłw – ten nawet nie zareagowaÂł. WrzuciÂł je do maÂłej fiolki z eliksirem wielosokowym i kiedy wreszcie ten przybraÂł trochĂŞ mĂŞtny, biaÂławy kolor, wypiÂł go paroma Âłykami.
Po chwili w kabinie znajdowa³o siê dwóch takich samych mê¿czyzn. Stoj¹cy machn¹³ ró¿d¿k¹ na swój krawat i na czarna muszkê.
– Nigrum, simile – ten natychmiast zmieniÂł kolor na czarny i zawiÂązaÂł siĂŞ.
WyszedÂłszy z kabiny mrukn¹³ jakby od niechcenia „Colloportus”, zamek przekrĂŞciÂł siĂŞ i teraz na zewnÂątrz widaĂŚ byÂło czerwony pasek przy klamce. SiĂŞgn¹³ do kieszeni po ma³¹ plastykowÂą torebkĂŞ, w ktĂłrej tkwiÂł malutki, cieniutki, niemal przeÂźroczysty drucik, ktĂłry Granger przykleiÂła do czegoÂś podobnego do czarodziejskiej taÂśmy samoprzylepnej. Przystan¹³ przy najbliÂższym stoliku, przykleiÂł to od Âśrodka koszyczka z solÂą, pieprzem i karafkÂą z sosem vinaigrette i poszedÂł prosto do stolika Norrisa i Lawforda.
– Panowie wybaczÂą... podam Âświe¿¹ sĂłl – powiedziaÂł ugrzecznionym tonem i zamieniÂł koszyczki.
– ProszĂŞ przy okazji przynieœÌ nam ÂświeÂże pieczywo – zaÂżyczyÂł sobie Lawford.
– OczywiÂście, proszĂŞ pana, juÂż przynoszĂŞ.
Wróci³ szybko do toalety i upewniwszy siê, ¿e nikogo nie ma, otworzy³ drzwi i wœlizn¹³ siê do kabiny. Z innej kieszeni wyj¹³ fiolkê, z której poci¹gn¹³ zdrowego ³yka i po chwili wróci³ do poprzedniej postaci.
– Obliviate... – pochyliÂł siĂŞ nad patrzÂącym nieprzytomnym wzrokiem mĂŞÂżczyznÂą. – Za chwilĂŞ oprzytomniejesz. OstatniÂą rzeczÂą, jakÂą bĂŞdziesz pamiĂŞtaÂł to to, Âże po podaniu menu do stolika numer siedem poszedÂłeÂś do toalety. Acha, i masz przynieœÌ chleb tym, co siedzÂą w rogu po lewej od wejÂścia.
Machn¹³ ró¿d¿k¹ i wyszed³ b³yskawicznie zamykaj¹c za sob¹ drzwi.
Zanim opuœci³ restauracjê, wyj¹³ z kieszeni pluskwê... nie, to coœ drugiego. I w³o¿y³ sobie to do ucha, zas³aniaj¹c je lekko w³osami. Natychmiast us³ysza³ wyraŸn¹ rozmowê.
WyszedÂł szybko na ulicĂŞ i usiadÂł na pobliskiej Âławce, tyÂłem do restauracji. BĂŞdzie sÂłyszaÂł jak wychodzÂą.

Kelner otrz¹sn¹³ siê i otworzy³ oczy. Chwilê wpatrywa³ siê w drzwi kabiny, a potem zaskoczony na zapiête spodnie. Niepewnie podniós³ siê patrz¹c przez ramiê na opuszczon¹ klapê od toalety. ObudŸ siê, debilu! Ma³o brakowa³o, a zsika³byœ siê w gacie!

Snape wsÂłuchiwaÂł siĂŞ w rozmowĂŞ patrzÂąc bez zainteresowania na przejeÂżdÂżajÂące samochody. Towarzyska pogawĂŞdka go nie interesowaÂła, ale kiedy temat ulegÂł zmianie na o wiele bardziej interesujÂący, aÂż pochyliÂł siĂŞ do przodu, jakby to mogÂło pomĂłc mu siĂŞ skupiĂŚ.
Granger byÂła po prostu genialna! DziaÂłaÂło! Niestety na tym dobre wieÂści siĂŞ koĂączyÂły.
Z koniecznoÂści zostaÂł w Londynie do wieczora. CzekajÂąc, aÂż dziewczyna wrĂłci z pracy, wstÂąpiÂł do Klubu TwĂłrcĂłw EliksirĂłw.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?