Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

O siĂłdmej wieczorem wrĂłciÂł pod dom panny Granger i po paru nieudanych podejÂściach udaÂło mu siĂŞ zadzwoniĂŚ do niej domofonem.
– JuÂż otwieram! – zawoÂłaÂła wyraÂźnie przejĂŞta i poszÂła otworzyĂŚ drzwi.
Kiedy Hermiona zobaczyÂła swojego profesora, aÂż opadÂła jej szczĂŞka. ByÂł juÂż sobÂą, ale caÂły czas miaÂł na sobie dÂługi czarny, weÂłniany pÂłaszcz, a pod nim mugolski garnitur. WidziaÂła go juÂż luÂźno ubranego, w jeansy i koszulĂŞ, teraz dla kontrastu zobaczyÂła wersjĂŞ eleganckÂą..
Merlinie, jak strĂłj potrafi zmieniĂŚ czÂłowieka...! Wystarczy zamiast nietoperzych szat zaÂłoÂżyĂŚ garnitur i moÂże pozowaĂŚ na rozkÂładĂłwkĂŞ do magazynu mody...
– DÂługo tak mam staĂŚ? – zapytaÂł cierpko Snape. – CoÂś nie tak ze strojem?
Przepuœci³a go staraj¹c siê och³on¹Ì.
– AleÂż nie, wszystko w porzÂądku! WyglÂąda pan wspaniale! – to wyrwaÂło siĂŞ jej zdecydowanie niepotrzebnie, bo mijajÂąc jÂą, spojrzaÂł prychajÂąc z kpinÂą, a ona siĂŞ zaczerwieniÂła. PostanowiÂła siĂŞ jakoÂś wytÂłumaczyĂŚ.
– PamiĂŞtam, jak niektĂłrzy czarodzieje prĂłbowali przebieraĂŚ siĂŞ w mugolskie ubrania na Mistrzostwa ÂŚwiata w Quidditchu... NiektĂłrzy... to byÂła zupeÂłna poraÂżka – uniosÂła oczy do gĂłry.
– JuÂż ci mĂłwiÂłem, Âże jestem pó³krwi. MieszkaliÂśmy wÂśrĂłd mugoli i pamiĂŞtam trochĂŞ z dzieciĂąstwa. Poza tym przy odrobinie inteligencji i dobrej woli bez trudu moÂżna dowiedzieĂŚ siĂŞ, jak siĂŞ ubraĂŚ. Bez odpowiedniego stroju na pewno nie wszedÂłbym dziÂś tam, gdzie musiaÂłem wejœÌ.
Zdj¹³ p³aszcz i zdecydowa³ siê prze³o¿yÌ go przez krzes³o, bo na kanapie by³o trochê rudych k³aków. Rozpi¹³ parê guzików od koszuli i poluŸni³ krawat.
Hmmmm...
– Co udaÂło siĂŞ panu usÂłyszeĂŚ? – Hermiona postanowiÂła zaj¹Ì myÂśli czymÂś sensownym.
– DuÂżo. TrochĂŞ to trwaÂło, bo dÂługo jedli. MĂłwiÂłaÂś, Âże to coÂś... ta pluskwa pamiĂŞta przez parĂŞ godzin co sÂłyszaÂła...
Snape prĂłbowaÂł sobie przypomnieĂŚ jej wczorajsze wyjaÂśnienia. WidziaÂł, Âże staraÂła siĂŞ jak mogÂła przeÂłoÂżyĂŚ je na ICH jĂŞzyk, jednak mimo najszczerszych chĂŞci nie udaÂło mu siĂŞ wiele zapamiĂŞtaĂŚ. PamiĂŞtaÂł za to, jak dziwnie czuÂł siĂŞ, kiedy to panna Granger wystÂąpiÂła w roli nauczycielki, a on ucznia. W kaÂżdym razie miaÂła wiĂŞcej cierpliwoÂści od niego.
– Nie ona. To coÂś, – podniosÂła malutkÂą czarnÂą kostkĂŞ – pamiĂŞta do dwudziestu godzin rozmowy. A to coÂś... moÂżna powiedzieĂŚ, Âże Âżyje przez dwadzieÂścia cztery godziny. Jak dziaÂła. To znaczy jak sÂłyszy. Jak nic nie sÂłyszy... powiedzmy jak Âśpi, to jeszcze dÂłuÂżej.
– O ile pamiĂŞtam, to mĂłwiÂłaÂś, Âże moÂżna to oÂżywiĂŚ? Mam nadziejĂŞ, bo wyglÂąda jak martwa... – Snape wyciÂągn¹³ z kieszeni drucik w woreczku i skrzywiÂł siĂŞ z powÂątpiewaniem.
Hermiona zachichotaÂła, ale pod jego spojrzeniem natychmiast spowaÂżniaÂła.
– Chce pan siĂŞ czegoÂś napiĂŚ? Z gĂłry przyznajĂŞ, Âże u mnie prĂłcz herbaty, kawy i sokĂłw owocowych nic wiĂŞcej pan nie dostanie.
– ZrobiĂŞ nam herbaty, ty siĂŞ zajmij tym robalem...
Nie udaÂło jej siĂŞ opamiĂŞtaĂŚ i znĂłw parsknĂŞÂła.
– Jeszcze raz, Granger i obejdziesz siĂŞ bez picia...
Mog¹c u¿ywaÌ magii Snape poczu³ siê zdecydowanie lepiej. Nie staraj¹c siê szukaÌ w jej szafkach, gdzie co jest, po prostu przyzwa³ szklanki i herbatê. Nala³ gor¹cej wody z ró¿d¿ki i wrzuci³ saszetki, wylewitowa³ je na stolik i siêgn¹wszy po cukier wróci³ do salonu.
Dziewczyna siedzia³a przed czymœ na kszta³t le¿¹cej bokiem, pó³otwartej ksi¹¿ki. CzêœÌ na górze rozœwietla³a siê i pojawia³y siê na niej ró¿ne obrazki, zaœ dolna wygl¹da³a trochê jak tabliczka czekolady, któr¹ ktoœ nierówno odla³. Na kawa³ach czekolady by³y namalowane, zupe³nie chaotycznie, literki. Snape zastanawia³ siê, czy ten, kto to wymyœli³, zna³ alfabet.
Nie nauczÂą siĂŞ porzÂądnie jako dzieci i potem muszĂŞ siĂŞ mĂŞczyĂŚ z tymi baÂłwanami...
No có¿, na caÂłe szczĂŞÂście nie wiedziaÂł, Âże Perry Granger miaÂł rĂłwnie niepochlebnÂą opiniĂŞ o nim. JuÂż miaÂł wychodziĂŚ od Hermiony, kiedy zobaczyÂł przez okno jakiegoÂś faceta, ktĂłry krzywiÂł siĂŞ dÂłubiÂąc przy domofonie. Przez chwilĂŞ obserwowaÂł go podejrzewajÂąc, Âże to zwykÂły wandal, ale wyglÂądaÂł caÂłkiem przyzwoicie. Bardzo siĂŞ zdziwiÂł, kiedy powiedziawszy do cĂłrki „SÂłuchaj, pod domem stoi jakiÂś kretyn i bawi siĂŞ domofonem”, usÂłyszaÂł rzeczowe „To nie kretyn, to mĂłj profesor”.
Na czĂŞÂści na gĂłrze pojawiÂło siĂŞ jasne, kolorowe zdjĂŞcie jakiejÂś duÂżej ³ódki na wodzie o kolorze g³êbokiego b³êkitu. SÂłoĂące odbijaÂło siĂŞ na falach. Na Âłodzi staÂła dwĂłjka ludzi – kobieta byÂła bardzo podobna do Hermiony Granger, mĂŞÂżczyzna zdecydowanie mniej. Oboje byli opaleni i uÂśmiechniĂŞci.
– To moi rodzice. Kiedy byli w Australii.
– CaÂłkiem niezÂła ³ódka...
– Mieli parĂŞ, ale zostawili sobie wÂłaÂśnie tÂą, resztĂŞ sprzedali.
Snape nigdy nie czuÂł wiĂŞkszej potrzeby dopytywania siĂŞ o Âżycie swoich uczniĂłw, ale z drugiej strony wiedziaÂł, Âże to ona, przy pomocy magii, ich tam wysÂłaÂła, zmodyfikowawszy uprzednio ich pamiĂŞĂŚ. To musiaÂła byĂŚ naprawdĂŞ potĂŞÂżna magia. I ciekawiÂło go jak to siĂŞ jej udaÂło.
Hermiona wyczytaÂła w jego spojrzeniu nieme pytanie, wiĂŞc czekajÂąc, aÂż wszystkie programy otworzÂą siĂŞ, zaczĂŞÂła opowiadaĂŚ.
– WmĂłwiÂłam im, Âże ich marzeniem byÂło zwiedziĂŚ AustraliĂŞ. PoniewaÂż nie mogÂłam ich wysÂłaĂŚ tam z niczym i nie chciaÂłam, Âżeby Âżyli w nĂŞdzy... wyjĂŞÂłam trochĂŞ pieniĂŞdzy z mojego ... mojej skrytki w mugolskim banku i uÂżyÂłam Geminio... Tylko musiaÂłam uwaÂżaĂŚ na numery seryjne, ktĂłre sÂą na papierowych pieniÂądzach. PoniewaÂż Uzdrowiciele zostawili im caÂłoœÌ wspomnieĂą z tamtego roku, rodzice opowiedzieli mi, Âże po przybyciu kupili sobie dwie Âłodzie i zaczĂŞli je wynajmowaĂŚ turystom. MĂłj tato lubi graĂŚ, wiĂŞc graÂł i wygraÂł caÂłkiem niezÂłe pieniÂądze. Wtedy kupili sobie duÂży dom i dodatkowy jacht. I kiedy Aurorzy ich znaleÂźli i odzyskali pamiĂŞĂŚ, sprzedali dom i te mniejsze Âłodzie i zostawili sobie wÂłaÂśnie ten. W tej chwili ich przyjaciel caÂły czas wynajmuje go turystom, wiĂŞc nawet jeÂśli ich gabinet by nie wystarczaÂł... W kaÂżdym razie... w sumie dobrze siĂŞ to skoĂączyÂło...
Wygl¹da³a na smutn¹, wpatruj¹c siê w nieruchome zdjêcie. A on stara³ sobie wyobraziÌ jak ciê¿ko musia³o byÌ jej podj¹Ì tak¹ decyzjê. Nie wiedz¹c, czy kiedykolwiek ich jeszcze zobaczy i nawet jeœli, to czy uda siê przywróciÌ im pamiêÌ... Musia³a ich naprawdê bardzo kochaÌ, skoro potrafi³a wyrzec siê czêœci w³asnego ¿ycia, byle tylko zapewniÌ im bezpieczeùstwo i szczêœcie...
Delikatnie dotkn¹³ jej ramienia.
– To byÂła wspaniaÂła decyzja. I jedna z najlepszych rzeczy, ktĂłre im siĂŞ w Âżyciu przytrafiÂły.
Hermiona zamarÂła ze zdziwienia z otwartymi ustami i Snape doszedÂł do wniosku, Âże najwyÂższa pora wrĂłciĂŚ do podsÂłuchanej rozmowy. Innymi sÂłowy do roboty.
– A teraz zajmij siĂŞ wreszcie tÂą twojÂą pluskwÂą, bo chciaÂłbym jeszcze dziÂś wrĂłciĂŚ do Hogwartu.
Uruchomienie zapisu z pluskwy nie stanowiÂło problemu. Na dole ekranu Hermiona zobaczyÂła, Âże nagranie trwa ponad godzinĂŞ. AÂż jĂŞknĂŞÂła.
– Oni caÂły czas gadali o naszej sprawie? – rzut okiem na zegarek powiedziaÂł jej, Âże w takim razie skoĂączÂą o dziewiÂątej, a Snape musi przecieÂż jeszcze wrĂłciĂŚ do szkoÂły.
– Na poczÂątku nie, przez jakiÂś kwadrans rozmawiali o Âżonach i dzieciakach. KoĂącĂłwki teÂż nie ma sensu sÂłuchaĂŚ. A co, moÂżesz jej kazaĂŚ mĂłwiĂŚ tylko o spisku?
– CoÂś w tym stylu – kliknĂŞÂła na suwak na dole przeskakujÂąc od razu na trzynastÂą minutĂŞ. Przy wtĂłrze szczĂŞkania noÂży i widelcĂłw rozlegÂły siĂŞ gÂłosy Norrisa i Lawforda.
[.. la takie wysokie obcasy, Âże byÂła wyÂższa ode mnie, wyobraÂżasz to sobie?]
[ Moja teÂż takie lubi. Zdaje siĂŞ, Âże to jakaÂś moda, wiĂŞc szybko jej nie przejdzie.]
[Ju¿ nie chodzi o wysokoœÌ, ale o cenê. Takie buty kosztuj¹ prawie osiem galeonów, a ona chêtnie kupi³aby sobie z dziesiêÌ par, pod kolor sukni.]
[Powiedz jej, Âże sÂą zaklĂŞcia zmieniajÂące kolory...]
[Peter, ona doskonale o tym wie! Ale mówi, ¿e one dzia³aj¹ tymczasowo tylko do szeœciu godzin, potem ju¿ nie mo¿na ich cofn¹Ì.]
[Niech nie bêdzie g³upia. Nie mo¿na cofn¹Ì, ale mo¿na rzuciÌ kolejne, o innym kolorze! ]
Przez chwilĂŞ sÂłychaĂŚ byÂło Âśmiech.
[Masz racjĂŞ, postraszĂŞ jÂą, Âże wyÂślĂŞ jÂą do tej szkoÂły dla charÂłakow. MoÂże zacznie myÂśleĂŚ. To faktycznie byÂła odpowiedÂź godna Aylin.]
[Nie wspominaj o niej przy Tylerze. Jeszcze chwila, a podeÂśle jÂą Teddy’emu, Âżeby jego Aurorzy sobie potrenowali na niej Niewybaczalne! Przekl¹³ mnie wczoraj za to, Âże kazaÂłem mu daĂŚ Granger PRZPEC.]
[PrzecieÂż wiedziaÂłeÂś, Âże inteligencjÂą to ona nie grzeszy.]
[SÂłabo powiedziane. I w dodatku Tyler ciÂągle porĂłwnuje jÂą do Granger i mĂłwi, Âże przy niej nikt dobrze nie wypada.]
[Co ona ostatnio zawaliÂła? CoÂś z ParyÂżem...]
[Tak, zamĂłwiÂła Âświstoklik na nadzwyczajne spotkanie z ICW i zamiast w ParyÂżu, Tyler wylÂądowaÂł w Lyonie.]
[Jakim cudem? Wiesz co, ta wo³owina jest œwietna, bêdziemy tu musieli jeszcze przyjœÌ!]
[Francuzi zalecajÂą przejÂście do Ministerstwa w Bastylii z Gare de Lyon (w tÂłumaczeniu: stacja w Lyonie). Tyler parĂŞ razy powtĂłrzyÂł jej „Gare de Lyon”, „Gare de Lyon”... i proszĂŞ. WysÂłaÂła go do Lyonu. W dodatku bezpowrotnym, wiĂŞc musiaÂł siĂŞ nieÂźle nakombinowaĂŚ z aportacjÂą. WylÂądowaÂł wieczorem w Bois de Vincennes i wpadÂł na facetĂłw przebranych za kobiety. Ci bardzo chĂŞtnie pomogli mu dostaĂŚ siĂŞ aÂż do Bastylii, ale ponoĂŚ tak bardzo chcieli ... siĂŞ z nim zaprzyjaÂźniĂŚ, Âże musiaÂł jednemu z nich zÂłamaĂŚ nos, Âżeby siĂŞ odczepili. PrĂłbowaÂł zaklĂŞcia tarczy, ale to nie dziaÂła na zboczeĂącĂłw.]
Oboje dÂługo siĂŞ Âśmiali. Pierwszy uspokoiÂł siĂŞ Lawford.
[SwojÂą droga Francuzi sÂą nieÂźle popieprzeni. NazwaĂŚ stacjĂŞ w ParyÂżu „Gare de Lyon”...! No dobra, ale wracajÂąc do naszego maÂłego planu. WidziaÂłeÂś jakieÂś dziwne reakcje na ostatnie wiadomoÂści?]
ZanosiÂło siĂŞ na chwilĂŞ rozmowy o nowych szefach DepartamentĂłw. Hermiona daÂła gÂłoÂśniej i przeszÂła do kuchni na migi dajÂąc Snape’owi znak, Âże przygotuje coÂś do jedzenia. Nie wiedziaÂła jak on, ale ona zaczĂŞÂła byĂŚ juÂż gÂłodna.
Ten skin¹³ g³ow¹, wiêc nie bawi³a siê w pokazy sztuki kulinarnej, ale wrzuci³a tosty do opiekacza i równoczeœnie zrobi³a omlet, po³o¿y³a na chrupki chleb, do³o¿y³a plasterki ³ososia i pomidora i posypa³a szczypiorkiem. Kiedy zanosi³a do salonu dwa talerze, rozmawiali wci¹¿ o tym samym.
WkrĂłtce Norris, ktĂłrego poznawaÂła po gÂłosie, zmieniÂł temat i po chwili Hermiona poczuÂła, Âże jedzenie staje jej w gardle.

[Wszystkie wasze propozycje da³em Paulowi, ¿eby je przejrza³. Zaj¹³ siê ju¿ kandydatami do Wydzia³u Badaù Zdolnoœci Czarodziejskich.]
[Nie sÂądzĂŞ, Âżeby to byÂło stanowisko do obsadzenia w pierwszej kolejnoÂści. ChoĂŚ Nigel bĂŞdzie zadowolony, bo to zaÂłatwi szybko problem z MKB.]
Hermiona mia³a wra¿enie, ¿e w³osy je¿¹ siê jej na g³owie. Watkins?! Nigel Watkins jest z nimi??!!
[TeÂż mu to powiedziaÂłem, ale chyba tak byÂło mu najproÂściej. KandydatĂłw na szefa DPPC trzeba przejrzeĂŚ bardzo, bardzo uwaÂżnie, bo to kluczowe stanowisko.]
Przez chwilĂŞ sÂłyszeli tylko odgÂłosy jedzenia.
[MyÂślisz, Âże Paulowi uda siĂŞ porozmawiaĂŚ z tym Âżabojadem we Francuskim Przedstawicielstwie? Legrandem La–jakimÂśtam? Tamten to podobno ma teczkĂŞ na kaÂżdego, nawet u nas.]
[Szczerze, Davy? Nie sÂądzĂŞ. SÂłyszaÂłem, Âże niecierpiÂą siĂŞ wzajemnie wyjÂątkowo. Szkoda, bo mogÂłoby to nam pomĂłc.]
[PowiedziaÂłbym, Âże w tej chwili Alain wie wiĂŞcej niÂż Paul. PomyÂślaÂłbyÂś, Âże siedzi caÂłe dnie i noce z Âłbem w kominku sÂłuchajÂąc plotek! Co to byÂło ostatnio? ÂŻe Warren miga siĂŞ od podatkĂłw za drugi dom...]
Snape skoùczy³ pierwszy, odstawi³ talerz na stó³ i opar³ siê wygodnie o oparcie kanapy. Hermiona jeszcze chwilê skuba³a swoj¹ porcjê, po czym równie¿ odchyli³a siê do ty³u, zgiê³a nogi w kolanach i opar³a na nich brodê obejmuj¹c ramionami. Plotki niebawem siê skoùczy³y.
[Acha, zapomniaÂłbym! MoÂżemy siĂŞ spotkaĂŚ w sobotĂŞ u ciebie? U mnie nie da rady.]
[Powiedz po prostu, Âże podoba ci siĂŞ mĂłj domek myÂśliwski!]
[Dobrze, skoro chcesz to tak, jest wspaniaÂły! Tak jak zawsze, o siĂłdmej?]
[Jeszcze nie wiem o której, dam ci znaÌ. W takim razie kopnij proszê, Nigela, ¿eby siê nie spóŸnia³! S³u¿¹cy za ka¿dym razem musi biegaÌ specjalnie po niego]
[PrawdĂŞ powiedziawszy przyda mu siĂŞ, niech schudnie. I poza tym niech nie narzeka. Spraw sobie skrzata, powaÂżnie! MĂłj Gnypek je o wiele mniej, a pracuje o wiele wiĂŞcej. ZrĂłb sobie czysty rachunek finansowy, mĂłj drogi, to siĂŞ przekonasz!]
[PodrzuĂŚ mi jakieÂś...]
– Dalej juÂż moÂżesz sobie darowaĂŚ – powiedziaÂł Snape, prostujÂąc siĂŞ i pochylajÂąc do przodu.
– Cholera – wyrwaÂło siĂŞ zszokowanej Hermionie. – O cholera... Jest ich niezÂła banda!
– NaliczyÂłem siedmiu, ale nie wiemy, czy o wszystkich mĂłwili. WiĂŞkszoÂści z nich nie znam.
– Ale ja ich znam. Mniej wiĂŞcej. PrzesÂłucham nagranie dziÂś wieczorem jeszcze raz i spiszĂŞ nazwiska i co waÂżniejsze fakty, to bĂŞdziemy mieli juÂż jakieÂś dane.
Snape spojrzaÂł na niÂą gwaÂłtownie.
– ÂŻadnych notatek! JeÂśli ktokolwiek na nie wpadnie...!
– Nikt na nic nie wpadnie, bo notatki zrobiĂŞ tu, w komputerze – wskazaÂła rĂŞkÂą „czekoladowÂą ksi¹¿ke”, jak zacz¹³ o tym czymÂś myÂśleĂŚ. – Ani Norris, ani reszta z pewnoÂściÂą nie umiejÂą siĂŞ tym posÂługiwaĂŚ. A jeÂśli trzeba, to schowam tÂą notatkĂŞ tak, Âże siÂła ludzka jej nie znajdzie.
WyglÂąda na to, Âże panna Wiem–To–Wszystko zna siĂŞ nie tylko na magii, ale i na mugolskich zabawkach. Có¿, jeÂśli tak, to bije RovenĂŞ Ravenclaw na gÂłowĂŞ, trzeba jej to przyznaĂŚ.
– Gdzie schowaÂł pan pluskwĂŞ? Bo bardzo dobrze to panu wyszÂło.
Snape uœmiechn¹³ siê lekko pod nosem.
– W koszyczku z przyprawami. Potem po prostu wrĂłciÂłem do restauracji i wzi¹³em caÂły ze sobÂą.
Profesor Snape r¹bn¹³ przyprawy z ekskluzywnej restauracji....
Normalnie by siĂŞ rozeÂśmiaÂła, ale po wysÂłuchanej wÂłaÂśnie konwersacji jej poczucie humoru najwyraÂźniej diabli wziĂŞli.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?