Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Oboje podskoczyli.
– Niech pan siĂŞ schowa, gdziekolwiek! W mojej sypialni albo w pokoju goÂścinnym...!
– Lepiej wymyÂśl coÂś, Âżeby tu nie przychodziÂł!
– Ale co?!
– LiczĂŞ na twojÂą kreatywnoœÌ! Przez parĂŞ lat jakoÂś ci jej nie brakowaÂło...
Snape wyszed³ szybko do jej sypialni i zamkn¹³ drzwi, a Hermiona rzuci³a zaklêcie, które otwiera³o SieÌ Fiuu.
– Harry? Jestem, ale... wÂłaÂśnie wychodzĂŞ... – to byÂło jedyne, co jej przyszÂło do gÂłowy w tak krĂłtkim czasie.
W zielonych pÂłomieniach pojawiÂła siĂŞ gÂłowa jej przyjaciela.
– Merlinie, Miona, ale siĂŞ cieszĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ! Ostatnio prawie nigdy nie moÂżna zastaĂŚ ciĂŞ w domu!
– Wiem, wiem... obiecujĂŞ siĂŞ poprawiĂŚ...
Hermiona wstaÂła z kanapy, jakby zbieraÂła siĂŞ do wyjÂścia i wziĂŞÂła do rĂŞki swojÂą pelerynĂŞ. Harry rzuciÂł na niÂą okiem, potem jego spojrzenie osunĂŞÂło siĂŞ na duÂże, czarne buty. Na twarzy pojawiÂł siĂŞ wyraz zaskoczenia.
– Przepraszam, Âże przeszkadzam...
– PrzestaĂą, wcale nie przeszkadzasz...
– ChciaÂłem tylko zapytaĂŚ, czy nie masz paru jajek? Bo mi wÂłaÂśnie wyszÂły, Stworka nie ma, a ja mam wÂłaÂśnie lenia i nie chce mi siĂŞ iœÌ na zakupy...
– Jasne, juÂż ci przynoszĂŞ. Ile chcesz?
– Cztery wystarczÂą.
Podczas, gdy Hermiona posz³a do kuchni, Harry przygl¹da³ siê badawczo butom, ale prócz faktu, ¿e ju¿ na pierwszy rzut oka by³o widaÌ, ¿e s¹ mêskie, nic innego nie przychodzi³o mu do g³owy. Naturalnie z wyj¹tkiem tego, ¿e Hermiona wyraŸnie nie chcia³a, ¿eby Harry GO zobaczy³a. Zerkn¹³ na stolik i zobaczy³ dwie fili¿anki.
Dziewczyna wrĂłciÂła z jajkami, wÂłoÂżyÂła rĂŞce w pÂłomienie i podaÂła je chÂłopakowi.
– DziĂŞki wielkie. Wpadnij do mnie w przyszÂły weekend, co? Dawno siĂŞ juÂż nie widzieliÂśmy.
– DziĂŞki za zaproszenie. ZobaczĂŞ czy dam radĂŞ i dam ci znaĂŚ.
Hermiona wsta³a, wiêc Harry uœmiechn¹³ siê na po¿egnanie.
– DziĂŞkujĂŞ jeszcze raz. MiÂłego dnia! – mrugn¹³ domyÂślnie okiem.
I znikÂł. Po chwili znikÂły rĂłwnieÂż pÂłomienie. Hermiona wzruszyÂła ramionami i zawoÂłaÂła na Spane’a.
– MoÂże pan juÂż wyjœÌ!
Na szczĂŞÂście wizyta Harry’ego przerwaÂła ich rozmowĂŞ na temat wspomnienia.
– SprĂłbuje skontaktowaĂŚ siĂŞ z... kimÂś, ktĂłry juÂż wiele lat temu zszedÂł do podziemia. Taki ciemny charakter. Za dawnych czasĂłw korzystaÂłem czĂŞsto z jego usÂług. MoÂże i teraz siĂŞ przydadzÂą. Nie pytaj, niektĂłrych rzeczy lepiej nie wiedzieĂŚ – powiedziaÂł szybko na widok jej pytajÂącej miny.
– Yyyy... dobrze. Pan to wszystko ma zaÂłatwiĂŚ, a co JA mogĂŞ zrobiĂŚ? Mam wraÂżenie, Âże do niczego siĂŞ nie przydajĂŞ...
– Po pierwsze myÂślĂŞ, Âże czas porozmawiaĂŚ powaÂżnie z profesorem Dumbledorem... Prawie wszystko kreci siĂŞ dookoÂła Ministerstwa, moÂże on bĂŞdzie nam mĂłgÂł pomĂłc. Po drugie weÂź sobie wolny piÂątek. I nastaw siĂŞ na dalekÂą podró¿...
Hermiona poruszy³a siê niespokojnie . Dalek¹ podró¿? Co on ma na myœli??
– PamiĂŞtasz, jak ktĂłryÂś z nich mĂłwiÂł o Bensonie? O tym, Âże ma fiszki na kaÂżdego? I tym jakimÂś Legrandem? MyÂślĂŞ, Âże bĂŞdzie dobrze, jak my teÂż bĂŞdziemy mieli do nich dostĂŞp...
Nie chcia³ jej straszyÌ bardziej, wiêc nie doda³, ¿e przy okazji bêdzie trzeba zacz¹Ì rozgl¹daÌ siê za pomoc¹ z zewn¹trz.
– Pogadaj sobie dziÂś z twojÂą pluskwÂą, spisz wszystkie fakty i przeÂślij mi je. Albo nie, daj je mojej sowie. Jak tylko dotrĂŞ do Hogwartu, to jÂą do ciebie wyÂślĂŞ.
Uwielbiam to!! Uwielbiam, jak mĂłwi o pluskwie tak, jakby ona ÂżyÂła!!
– Tylko niech da jej pan coÂś jeœÌ, bo chyba jÂą pan gÂłodzi... W kaÂżdym razie za kaÂżdym razem jak tu byÂła, to ÂżarÂła jak Âświnia...
Snape pokiwaÂł gÂłowÂą.
– Jest zaradna jak jej pan, skoro moÂże jeœÌ u kogoÂś, to po co ma jeœÌ u siebie w domu?
Oboje uÂśmiechnĂŞli siĂŞ, Hermiona bardziej niÂż on. Widocznie potrzebowaÂł trochĂŞ czasu na nauczenie siĂŞ jak siĂŞ uÂśmiechaĂŚ. UbraÂł siĂŞ szybko i podszedÂł do drzwi.
– Spisz mi wszystko i idÂź spaĂŚ. Przyda ci siĂŞ. Do zobaczenia.
– Do widzenia, panie profesorze...
Hermiona zamknĂŞÂła za nim drzwi i westchnĂŞÂła.


PoniedziaÂłek, 1.06

Ron, który wyj¹tkowo nie mia³ dziœ ¿adnych porannych zajêÌ, by³ jeszcze w domu. Arthur za chwilê powinien przyjœÌ na obiad, który by³ ju¿ ugotowany. Zapach aromatyczniej zupy cebulowej rozszed³ siê ju¿ po ca³ym domu, gulasz bulgota³ w niewielkim kocio³ku, a sa³atka z rzepy sta³a gotowa na stole.
Molly Wesley poÂłoÂżyÂła na kuchni ÂścierkĂŞ i usiadÂła ciĂŞÂżko w duÂżym fotelu. MiaÂła jeszcze trochĂŞ czasu, wiĂŞc postanowiÂła poczytaĂŚ Proroka, ktĂłrego Errol przyniĂłsÂł dziÂś rano.
Na pierwszej stronie zobaczyÂła napisane wielkimi literami:

PoÂśmiertna zemsta Lorda Voldemorta trafia w kobiety i dzieci!

Œci¹gaj¹c brwi i zaciskaj¹c odruchowo ró¿d¿kê w rêku, czyta³a dalej.

Rok po obaleniu potĂŞgi i Âśmierci Lorda Voldemorta nadal borykamy siĂŞ ze zgubnymi skutkami jego wÂładzy. OkazaÂło siĂŞ, Âże ten szalony czarnoksiĂŞÂżnik liczyÂł siĂŞ z poraÂżkÂą i przed odejÂściem rzuciÂł na caÂły czarodziejski Âświat klÂątwĂŞ, tym razem wycelowanÂą w kobiety.
Dzia³anie kl¹twy nie jest jeszcze do koùca wyjaœnione, ale z dokonanych analiz wynika, ¿e wp³ywa ona na ka¿d¹ kolejn¹ ci¹¿ê. Inaczej mówi¹c posiadanie wiêcej ni¿ jednego dziecka obarczone jest powa¿nym ryzykiem dla zdrowia i ¿ycia zarówno dziecka, jak i matki.

"ZaczĂŞliÂśmy analizowaĂŚ wyniki ciĂŞÂżkiego niedorozwoju noworodkĂłw i nasilajÂące siĂŞ przypadki zgonĂłw okoÂłoporodowych. Statystyki dostarczone z Kliniki sÂą zastraszajÂące" – powiedziaÂł nam David Snodin, asystent
Rudolfa Briggsa, szefa Departamentu Populacji. "Jednoczeœnie po³¹czenie ich ze statystykami œmiertelnoœci kobiet naprowadzi³o nas na pewien trop, który w tej chwili ca³y czas sprawdzamy. Nie mogê sobie na razie pozwoliÌ na jak¹œ oficjaln¹ deklaracjê, na to oczywiœcie przyjdzie czas, ale mo¿na powiedzieÌ, ¿e te przypadki s¹ ze sob¹ po³¹czone".

Zaobserwowaliœmy drastyczny wzrost zgonów w czasie ostatnich kilku miesiêcy. Z 2% procent w zesz³ym roku wzrós³ do 60%, podczas gdy iloœÌ narodzin wyraŸnie zmala³a.
Prorok dotar³ do Katelyn Gordon, Uzdrowicielki na Oddziale Kobiecym w Klinice Œw. Munga, która opracowuje dane i wysy³a je do Departamentu Populacji. Pani Gordon potwierdzi³a nam osza³amiaj¹ce nowiny, przy okazji ods³aniaj¹c trochê szczegó³ów.
" Codziennie zg³aszaj¹ siê do nas przysz³e mamy, którym zapewniamy niezbêdn¹ opiekê, a¿ do narodzin dziecka. Problem wydaje siê dotyczyÌ tylko i wy³¹cznie kobiet, które s¹ w drugiej i kolejnych ci¹¿ach".

Uzdrowicielka Gordon, zapytana o rodzaj powik³aù, powiedzia³a: "Du¿o dzieci rodzi siê z bardzo powa¿nymi wadami uk³adu oddechowego i uk³adu kr¹¿enia. W wiêkszoœci przypadków w ci¹gu kilku dni dochodzi do ich zgonu, niezale¿nie od pomocy, któr¹ staramy siê im zapewniÌ. Inne cierpi¹ na rozmaite deformacje czaszki i koùczyn. W tej chwili obserwujemy te dzieci, które urodzi³y siê bez powy¿szych problemów, niestety pierwsze wyniki wskazuj¹ na zaawansowane upoœledzenie umys³owe."
Czy ci¹¿a niesie ze sob¹ ryzyko zagro¿enia ¿ycia matki? zada³ pytanie nasz reporter. Uzdrowicielka Gordon potwierdzi³a ten fakt. "Analiza przypadków z ostatnich trzech miesiêcy pokazuje, ¿e najczêstsz¹ przyczyn¹ umieralnoœci kobiet s¹ krwotoki ³o¿yskowe. Innym powodem s¹ zatory i nadciœnienie. Do bardzo rzadkich nale¿y pêkniêcie macicy."

W tej chwili trwaj¹ szczegó³owe badania nad powodem, dla którego problem dotyczy wieloródek. Zapytany o wyniki, Samuel Dunbar, specjalizuj¹cy siê od lat w analizach zaklêÌ i ich wp³ywu na organizm ludzki, wyjaœni³ nam:
"Wydaje siê, ¿e w czasie pierwszej ci¹¿y w czêœci czo³owej mózgu kobiety zachodz¹ pewne zmiany strukturalne. Nie bêdê wdawa³ siê w szczegó³y, niew¹tpliwie trudne do zrozumienia dla wiêkszej czêœci czytelników, ale powiem, ¿e s¹ one ca³kiem naturalne i niezbêdne w celu przygotowania kobiety do macierzyùstwa. Pozwalaj¹ skupiÌ siê przysz³ej matce praktycznie tylko i wy³¹czanie na jej dziecku. To dlatego przyszli ojcowie czêsto narzekaj¹, ¿e ju¿ nie mo¿na z ¿on¹ porozmawiaÌ na ¿aden inny temat. Zmiany te zachodz¹ przez ca³y okres ci¹¿y i najsilniejsze s¹ w³aœnie zaraz po porodzie.
W ten sposĂłb dochodzimy do Lorda Voldemorta. ÂŚwieÂżo zmieniony mĂłzg jest bardzo podatny na wszelkie uroki i klÂątwy. Im ciĂŞÂższa jest klÂątwa, tym bardziej dotkniĂŞty jest mĂłzg.
Nasze badania wskazujÂą, Âże klÂątwa, ktĂłrÂą uÂżyÂł Lord Voldemort byÂła niezwyklej mocy. NiewÂątpliwie dotknĂŞÂła wszystkie kobiety po porodzie, ale wydaje siĂŞ, Âże niektĂłre bardziej niÂż inne".

Uzdrowicielka Gordon jest wstrz¹œniêta. "Mam trójkê wspania³ych dzieci i nie wyobra¿am sobie œwiata bez nich. W tej sytuacji jednak odradza³abym decydowanie siê na kolejne dziecko. Przynajmniej do czasu, kiedy uda nam siê rozwi¹zaÌ problem i ¿ycie kobiet nie bêdzie ju¿ w niebezpieczeùstwie".

Prorok dowiedzia³ siê, ¿e Klinika planuje przeprowadzenie masowych badaù w celu okreœlenia stopnia zmian p³atu czo³owego. ByÌ mo¿e pozwoli to szybciej wynaleŸÌ przeciwzaklêcie. Do tego czasu bêdzie mo¿na ³atwiej okreœliÌ stopieù ryzyka, na które nara¿one s¹ poszczególne kobiety.
Miejmy nadziejĂŞ, Âże problem zostanie szybko rozwiÂązany, jako Âże zagroÂżone jest istnienie caÂłej czarodziejskiej spoÂłecznoÂści!

Molly przycisnĂŞÂła na chwilĂŞ gazetĂŞ do piersi czujÂąc, jak serce zaczyna biĂŚ jej szybciej. BĂŞdzie trzeba natychmiast powiadomiĂŚ Billa i Fleur, jeÂśli jeszcze nie wiedzÂą! Niech na razie nie planujÂą kolejnego dziecka!

Kiedy Arthur przyszedÂł do domu, jego Âżona bez maÂła rzuciÂła siĂŞ na niego, podtykajÂąc mu pod nos gazetĂŞ.
– CzytaÂłeÂś?! Merlinie, to strasznie! Trzeba natychmiast ...
– PorozmawiaĂŚ z Billem – dokoĂączyÂł szybko Arthur, – JuÂż z nim rozmawiaÂłem.
– Kiedy?! PrzecieÂż artykuÂł dopiero co siĂŞ pokazaÂł?! Nie czytasz chyba gazet w pracy?! – zapytaÂła podejrzliwie Molly.
Arthur œci¹gn¹³ przez g³owê szatê i niezbyt elegancko rzuci³ j¹ na oparcie innego fotela. Molly popatrzy³a na to z³ym okiem, ale zaaferowana artyku³em, postanowi³a zaj¹Ì siê tym póŸniej.
– Kochanie, nie czytam gazet w pracy, ale ten artykuÂł wywoÂłaÂł takie zamieszanie, Âże od rana nie ma osoby w Ministerstwie, ktĂłra by o tym nie rozmawiaÂła. Jest sporo ciĂŞÂżarnych, ktĂłre majÂą juÂż przynajmniej jedno dziecko i wiĂŞkszoœÌ natychmiast zamĂłwiÂła wizytĂŞ w ÂŚw. Mungu!
– Nie sÂądziÂłam... To straszne, Âże ten piekielnik ciÂągle ma wpÂływ na nasze Âżycie! Rok póŸniej, a my nadal nie moÂżemy normalnie ÂżyĂŚ...
Po chwili Molly trochê siê uspokoi³a i wreszcie mog³a zaj¹Ì niektórymi wa¿nymi sprawami.
– A teraz, Arthurze, powiesisz swojÂą szatĂŞ porzÂądnie na wieszaku! Jak nie, to caÂłe nastĂŞpne prasowanie bĂŞdzie twoje!
Arthur czym prĂŞdzej odwiesiÂł jÂą i wygÂładziÂł materiaÂł.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?