Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Czwartek, 4.06
Koszmarny tydzieĂą trwaÂł. We wczorajszym Proroku, na przedostatniej stronie, pojawiÂła siĂŞ niewielka wzmianka na temat mianowania nowego Szefa Departamentu Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw. Prorok zÂłoÂżyÂł Gaiusowi Bakerowi gratulacje i ÂżyczyÂł powodzenia na stanowisku.
Przy rosnÂącym zamieszaniu wokó³ ci¹¿y i „drugiego dziecka”, tak bowiem Lovegood nazwaÂł ten problem, zmiana przeszÂła praktycznie niezauwaÂżona. Oboje, Snape i Hermiona byli ÂświĂŞcie przekonani, Âże wÂłaÂśnie o to chodziÂło.
OznaczaÂło to, Âże czas Snape’a siĂŞ koĂączyÂł. Trzeba byÂło jak najszybciej pozbyĂŚ siĂŞ wspomnienia, bo teraz szarmanccy przyjaciele mogli zÂłoÂżyĂŚ mu wizytĂŞ w kaÂżdej chwili. Czas Hermiony teÂż uciekaÂł, choĂŚ mieli nadziejĂŞ, Âże Norris bĂŞdzie chciaÂł poczekaĂŚ, aÂż caÂły krzyk wokó³ „Drugiego dziecka” ucichnie.


Hermiona przyby³a do Hogwartu punktualnie o szóstej. Filch czeka³ na ni¹ przed bram¹ i zaprowadzi³ j¹ do niewielkiej sali, w której Ginny siedzia³a jak na roz¿arzonych wêglach. Na dŸwiêk otwieranych drzwi zerwa³a siê i podbieg³a do przyjació³ki wieszaj¹c siê jej na szyi.
– Hermiona!!!!
Dziewczyny uÂściskaÂły siĂŞ i Hermiona odwrĂłciÂła siĂŞ do woÂźnego.
– Bardzo panu dziĂŞkujĂŞ.
Filch wzruszyÂł ramionami i wykrzywiÂł wargi, nie wiedzieĂŚ, czy to w uÂśmiechu, czy ze zÂłoÂści.
– Profesor McGonagall przyjdzie za godzinĂŞ ciĂŞ odebraĂŚ. Nie narozrabiajcie i nie nabrudÂźcie!
I wyszedÂł zatrzaskujÂąc drzwi.
– TeÂż ciĂŞ kocham – mruknĂŞÂła cicho Hermiona i obie wybuchnĂŞÂły Âśmiechem.
UsiadÂły przy oknie i zaczĂŞÂły rozmawiaĂŚ. NajwiĂŞcej szczebiotaÂła Ginny – o zbliÂżajÂących siĂŞ egzaminach i o tym jak siĂŞ denerwuje, o ostatnim szlabanie u Slughorna za to, Âże rzuciÂła upiorogacka na durnego ÂŚlizgona, o najnowszym „projekciku” Hagrida polegajÂącego na prĂłbach oswojenia KudÂłoni i o Harry’m.
Hermiona daÂła jej parĂŞ rad na powtĂłrki przed OWUTEMami, choĂŚ sama nie miaÂła okazji ich zdawaĂŚ. Ale jej sposoby zawsze siĂŞ sprawdzaÂły. PoplotkowaÂły teÂż trochĂŞ o wspĂłlnych znajomych.
Kiedy skoùczy³y pastwiÌ siê nad Deanem, który w³aœnie zarêczy³ siê z jak¹œ dziewczyn¹ mugolskiego pochodzenia, Ginny lekko siê zawaha³a i spojrzawszy na przyjació³kê, spyta³a.
– A co u ciebie?
Hermiona wzruszyÂła ramionami.
– W porzÂądku. Nic siĂŞ nie dzieje, jeÂśli o to pytasz.
– Nie chcĂŞ siĂŞ wtrÂącaĂŚ, chciaÂłam tylko... wiesz, Harry powiedziaÂł mi, Âże w niedzielĂŞ, kiedy do ciebie fiuukn¹³ , zobaczyÂł koÂło twojej kanapy czarne, mĂŞskie buty. I nie mĂłw mi, Âże to twoje, bo podobno ty mogÂłabyÂś wÂłoÂżyĂŚ do nich dwie twoje stopy!
Cholera... Âże teÂż nie mĂłgÂł tych trepĂłw zaÂłoÂżyĂŚ zamiast chodziĂŚ boso!
– Ginny... – rozeÂśmiaÂła siĂŞ, szukajÂąc gorÂączkowo jakiegoÂś wytÂłumaczenia. Byle czego – O tym mĂłwisz! Merlinie, chroĂą mnie przed takim romansem! To byÂły buty znajomego mojego ojca, ktĂłry przyszedÂł wywierciĂŚ mi dziury w Âścianie nowÂą wiertarkÂą! Takim czymÂś co robi duÂżo haÂłasu i malutkie dziurki. Facet jest tuÂż przed emeryturÂą, caÂłkowicie Âłysy i brzuch ma taki, Âże ledwo przez drzwi przechodzi! – opisaÂła jednego ze swoich sÂąsiadĂłw, bo to byÂło jedyne co jej przyszÂło do gÂłowy.
Ginny najwyraÂźniej uwierzyÂła, bo skrzywiÂła siĂŞ strasznie.
– Masz racjĂŞ, znajdÂź sobie kogoÂś kto wyglÂąda ODROBINÊ lepiej...
Obie wybuchnĂŞÂły Âśmiechem, po czym, Âżeby Ginny nie ciÂągnĂŞÂła dalej tej rozmowy, Hermiona dodaÂła smĂŞtnie.
– Po... wybacz mi... twoim kretyĂąskim bracie straciÂłam zainteresowanie facetami. MoÂże mi przejdzie, ale pĂłki co, staram siĂŞ omijaĂŚ ich z daleka.
– Przepraszam, Miona... nie chciaÂłam...
WrĂłciÂły do nadchodzÂących egzaminĂłw i skoĂączyÂło siĂŞ na tym, Âże Hermiona zaczĂŞÂła Ginny niektĂłre najbardziej skomplikowane zaklĂŞcia.
Godzina minĂŞÂła bÂłyskawicznie. Ginny prĂłbowaÂła wÂłaÂśnie zaklĂŞcia prostujÂącego, kiedy drzwi siĂŞ otworzyÂły i weszÂła profesor McGonagall.
– DzieĂą dobry, panno Granger.
Hermiona natychmiast wstaÂła i podeszÂła siĂŞ niÂą przywitaĂŚ.
– Mam nadziejĂŞ, Âże dobrze wam siĂŞ rozmawiaÂło, ale niestety wszystko ma swĂłj koniec – powiedziaÂła profesor. – PoÂżegnajcie siĂŞ i pĂłjdziemy porozmawiaĂŚ na temat przyszÂłorocznych egzaminĂłw.
Ginny uœciska³a przyjació³kê.
– Miona, Âświetnie byÂło ciĂŞ zobaczyĂŚ.
– Ja teÂż siĂŞ cieszĂŞ, Ginny. Trzymaj siĂŞ mocno! I siĂŞ nie dawaj! PamiĂŞtaj, jeszcze trochĂŞ wysiÂłku i bĂŞdziesz miaÂła wszystko za sobÂą! W razie czego pisz, dobrze? – Hermiona poklepaÂła jÂą po plecach i podeszÂła do drzwi, gdzie jeszcze obrĂłciÂła siĂŞ i pomachaÂła jej rĂŞkÂą. – GÂłowa do gĂłry, bĂŞdĂŞ trzymaĂŚ kciuki!
Ginny uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno i profesor McGonagall skinĂŞÂła jej gÂłowÂą i wyszÂły do korytarza.
– To dobrze, Âże siĂŞ spotkaÂłyÂście – powiedziaÂła starsza czarownica.
– Bardzo dziĂŞkujĂŞ, Âże mogÂłyÂśmy siĂŞ zobaczyĂŚ – odparÂła Hermiona.
– To nie mi powinnaÂś dziĂŞkowaĂŚ, ale profesorowi Snape’owi. SÂądzĂŞ, Âże zgodziÂł siĂŞ na twojÂą wizytĂŞ bo, podobnie jak ja, widzi, Âże w tym roku pannie Wesley wyraÂźnie ciebie brakuje.
– Na pewno mu podziĂŞkujĂŞ!
Kiedy weszÂły do gabinetu Dyrektora, Snape czekaÂł na niÂą, a Dumbledore na portrecie sprawiaÂł wraÂżenie wyjÂątkowo rozbudzonego.
– DzieĂą dobry, profesorze Snape, profesorze Dumbledore – przywitaÂła siĂŞ Hermiona, podajÂąc rĂŞkĂŞ Snape’owi i machajÂąc rĂŞkÂą do portretu.
– DzieĂą dobry, panno Granger – powiedzieli rĂłwnoczeÂśnie.
– Dobrze ciĂŞ widzieĂŚ, Hermiono – dodaÂł Dumbledore.
Snape chwilĂŞ staÂł przy oknie spoglÂądajÂąc na zapadajÂący zmierzch i pozwalajÂąc im porozmawiaĂŚ. Kiedy odwrĂłciÂł siĂŞ i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi, wszyscy zamilkli.
– Minerwo, Albusie, prosiÂłem was o uczestnictwo w tym spotkaniu bo musicie wiedzieĂŚ o... pewnych sprawach. Rok temu skoĂączyliÂśmy z Czarnym Panem, ale pojawiÂł siĂŞ ktoÂś, kto bardzo pragnie zaj¹Ì jego miejsce.
Minerwa i Dubledore poruszyli siê niespokojnie, ale ¿adne z nich nie odezwa³o siê nawet s³owem, zaœ Hermiona œledzi³a go wzrokiem, kiedy spacerowa³ wolno pod oknem. Wydawa³ siê byÌ pogr¹¿ony w myœlach, zapewne szukaj¹c s³ów, ¿eby jak najlepiej i najproœciej wyjaœniÌ, co wydarzy³o siê od pocz¹tku kwietnia.
OpowiedziaÂł o wizycie Hermiony, o podsÂłuchanej rozmowie Rockmana i Norrisa, potem o przeszukaniu gabinetĂłw, o wspomnieniu o nim, a na koniec zaÂś o planach Norrisa i siedmiu innych.
– UdaÂło siĂŞ nam ich podsÂłuchaĂŚ parĂŞ razy, wiĂŞc znamy mniej wiĂŞcej ich plany. D¹¿¹ do wprowadzenia supremacji czystej krwi czarodziejĂłw, odizolowania pó³krwi i caÂłkowitego wyeliminowania tych pochodzenia mugolskiego. Z tego co wiemy, idÂą w dwĂłch kierunkach. Po pierwsze regulacja urodzin. MajÂą juÂż jakieÂś eliksiry do wywoÂływania poronieĂą i antykoncepcyjne, ktĂłre caÂłkowicie i definitywnie pozbawiajÂą kobiety moÂżliwoÂści zachodzenia w ci¹¿ê. Zaplanowali juÂż obowiÂązkowe badania zdrowotne, w trakcie ktĂłrych bĂŞdÂą podawaĂŚ eliksiry wszystkim czarownicom mugolskiego pochodzenia. Po drugie edukacja czarodziejska. Panna Granger widziaÂła projekt ustawy, ktĂłra pewnie niedÂługo wejdzie w Âżycie, a ktĂłra ma na celu ograniczenie przyjĂŞĂŚ do Hogwartu tylko dla uczniĂłw z czarodziejskich rodzin. JuÂż od wrzeÂśnia. Tych mugolskiego pochodzenia planujÂą przenieœÌ gdzie indziej, jeszcze nie wiemy gdzie. WiedzÂą, Âże sami nie dadzÂą rady dokonaĂŚ tego wszystkiego, choĂŚ majÂą caÂłkiem powaÂżne wpÂływy. Tak wiĂŞc w celu realizacji ich planu zaczĂŞli juÂż zmieniaĂŚ szefĂłw kluczowych DepartamentĂłw i Sekcji w Ministerstwie. PodporzÂądkowujÂą sobie rĂłwnieÂż rozmaite instytucje spoza Ministerstwa. Od posadzenia wczoraj w DPPC Backera mogÂą zacz¹Ì stosowaĂŚ Imperiusa, Âżeby wpÂływaĂŚ na kogo tylko zechcÂą, bez obawy o oskarÂżenie o uÂżycie Niewybaczalnych. W ten sposĂłb przejĂŞli kontrolĂŞ nad sÂądownictwem oraz nad Aurorami, WydziaÂłem BezpieczeĂąstwa i tymi, ktĂłrzy pilnujÂą porzÂądku w naszym spoÂłeczeĂąstwie. I majÂą w planach dalsze zmiany.
Przez parenaÂście dÂługich sekund panowaÂło gÂłuche milczenie. Hermiona czuÂła gulĂŞ w gardle, kiedy Snape obrazowo przedstawiÂł caÂły obraz sytuacji. Profesor McGonagall i profesor Dumbledore z pewnoÂściÂą musieli czuĂŚ siĂŞ o wiele, wiele gorzej, bo spadÂło to na nich zupeÂłnie nagle.
Nie tylko oni; wszyscy byli dyrektorzy na portretach byli obecni i s³uchali w skupieniu. Dilys Derwent by³a blada jak kreda; musia³a byÌ wyraŸnie dotkniêta faktem, ¿e w Klinice, w której tyle lat pracowa³a, mo¿na by³o dokonywaÌ tak bestialskich aktów. jak podawanie eliksirów poronnych czy pozbawianie kobiet p³odnoœci. Fineas Nigellus Black wykrzywi³ usta w wyrazie g³êbokiej pogardy.
– NajwaÂżniejsze pytanie to kim oni sÂą – spytaÂł wreszcie Dumbledore.
Snape pi³ w³aœnie wodê ze szklanki, wiêc skin¹³ g³ow¹ w kierunku Hermiony.
– Norris z WydziaÂłu Wiedzy i ZdolnoÂści Magicznych, pracuje w Sekcji Bardzo WaÂżnych CzÂłonkĂłw M.I.Trx, Benson z Biura Brytyjskiego Przedstawicielstwa MiĂŞdzynarodowej Konfederacji CzarodziejĂłw, Scott z UrzĂŞdu ÂŁÂącznoÂści z Goblinami, Watkins z WydziaÂłu BadaĂą Naukowych, wspó³pracujÂący ze ÂŚw. Mungiem, Smith, szef Biura AurorĂłw, Stone z G³ównego Biura Sieci Fiuu, Lawford z WydziaÂłu Programu Nauczania i na koniec Tyler Rockman, szef Watkinsa i mĂłj. To jest Ăłsemka, ktĂłra tym wszystkim dyryguje. Ale nie wolno zapomnieĂŚ, Âże w tej chwili majÂą juÂż kontrolĂŞ nad prasÂą i radiem i, co najgorsze, nad Departamentem Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże kontrolujÂą w tej chwili prawie caÂłe Ministestwo...
Profesor McGonagall westchnĂŞÂła, pokrĂŞciÂła gÂłowÂą i oparÂła czoÂło na rĂŞce. Teraz wreszcie zrozumiaÂła, czemu od jakiegoÂś czasu Severus sprawiaÂł wraÂżenie mocno czymÂś zaabsorbowanego i czemu zawarÂł z HermionÂą Granger RytuaÂł Magicznej WspĂłlnoty.
– Severusie... Hermiono... W jaki sposĂłb WY jesteÂście w to zamieszani?
– Panna Granger byÂła asystentkÂą Rockmana. Nasi przyjaciele zdecydowali siĂŞ jÂą zabiĂŚ, ale jeszcze nie teraz. Tak wiĂŞc nieoczekiwanie dostaÂła awans, przypuszczam, Âże po to, Âżeby trzymaĂŚ jÂą z daleka od niektĂłrych spraw i zaj¹Ì czymÂś tak, Âżeby nie miaÂła czasu interesowaĂŚ siĂŞ czymkolwiek innym. Z tym, Âże nie wiemy, jak dÂługo bĂŞdÂą czekaĂŚ...
Minerwa obrĂłciÂła siĂŞ gwaÂłtownie do Hermiony wciÂągajÂąc powietrze i poÂłoÂżyÂła jej rĂŞkĂŞ na ramieniu, zaÂś Dumbledore wpatrywaÂł siĂŞ w HermionĂŞ z wyraÂźnym bĂłlem w oczach.
– SÂądzĂŞ, Âże jednym z powodĂłw, dla ktĂłrych nasi, jak to Âładnie uj¹³eÂś Severusie, przyjaciele zawziĂŞli siĂŞ na pannĂŞ Granger, jest fakt, Âże stanowi caÂłkowite zaprzeczenie ich ÂświatopoglÂądu i teorii.
– Co ma pan na myÂśli, panie profesorze? – zapytaÂła zaskoczona dziewczyna.
– Moja droga, pomyÂśl tylko. Oni utrzymujÂą, Âże czarodzieje mugolskiego pochodzenia sÂą gorsi, zapewne mniej utalentowani i naleÂży siĂŞ ich pozbyĂŚ z naszego Âświata. Jak to wiĂŞc moÂżliwe, Âże mÂłoda czarownica mugolskiego pochodzenia przyczyniÂła siĂŞ istotnie do obalenia Lorda Voldemorta? Dziewczyna, ktĂłra nigdy wczeÂśniej nie miaÂła do czynienia z magiÂą, okazaÂła siĂŞ byĂŚ najbardziej bÂłyskotliwÂą uczennicÂą w tej szkole... PoniewaÂż nie jesteÂś juÂż studentkÂą, mogĂŞ spokojnie powiedzieĂŚ, Âże panuje powszechna opinia, Âże jesteÂś najzdolniejszÂą czarownicÂą od czasĂłw Roveny Rovenclaw i caÂłkowicie tÂą opiniĂŞ popieram!
Hermiona zaczerwieniÂła siĂŞ gwaÂłtownie i nie wiedziaÂła zupeÂłnie co powiedzieĂŚ. UkryÂła twarz w dÂłoniach i poczuÂła, jak profesor McGonagall gÂłaszcze jÂą lekko po plecach. SpojrzaÂła na niÂą ze wzruszeniem i zobaczyÂła ujmujÂący uÂśmiech na jej twarzy. PopatrzyÂła na profesora Dumbledora, ktĂłry kiwn¹³ gÂłowÂą, rĂłwnieÂż z uÂśmiechem. ZerknĂŞÂła na Snape’a i ku jej zdumieniu zobaczyÂła, Âże uniĂłsÂł lekko w gĂłrĂŞ kÂąciki ust, ale nic nie powiedziaÂł.
– DziĂŞkujĂŞ... bardzo dziĂŞkujĂŞ... ale na pewno nie zasÂłuÂżyÂłam... Ja nawet nie skoĂączyÂłam Hogwartu, nie zdawaÂłam OWUTEMÓW... – zaprotestowaÂła, patrzÂąc z powrotem na profesor McGonagall.
– To nie ma znaczenia. Tu nie chodzi o znajomoœÌ paru dodatkowych zaklĂŞĂŚ z programu siĂłdmej klasy, ale o ogĂłlnÂą wiedzĂŞ, doÂświadczenie i inteligencjĂŞ, ktĂłra w twoim przypadku jest doprawdy zaskakujÂąca. SÂądzÂąc po tym, co opowiadaÂł profesor Snape, nie zachowujesz siĂŞ jak mÂłodziutka, dwudziestoletnia dziewczyna, ale starsza, dorosÂła i odpowiedzialna kobieta.
Hermiona chcia³a zaprotestowaÌ, ale Snape potrz¹sn¹³ g³ow¹ daj¹c jej do zrozumienia, ¿e nie przysz³a tu, ¿eby siê z nimi przekomarzaÌ, ale dyskutowaÌ o powa¿nych problemach.
– Musicie wiedzieĂŚ, Âże nadal zamierzamy ich podsÂłuchiwaĂŚ, wiĂŞc bĂŞdziemy nadal zdobywaĂŚ wiadomoÂści, ale niestety nie wszystkie – odezwaÂł siĂŞ.
– MoÂżesz nam powiedzieĂŚ, jak w ogĂłle udaje siĂŞ wam ich podsÂłuchiwaĂŚ? – Minerwa prawie przerwaÂła Snape’owi, ale tym razem siĂŞ tym nie przejmowaÂła. On zdaje siĂŞ teÂż nie.
– To jakiÂś mugolski wynalazek. Panna Granger wam lepiej wyjaÂśni...
– W wielkim uproszczeniu to jest coÂś jak Uszy Dalekiego ZasiĂŞgu WesleyĂłw. Ale nie ma Âżadnego po³¹czenia miĂŞdzy uchem, ktĂłre podsÂłuchuje, a tym co wkÂładamy do naszego ucha, Âżeby sÂłyszeĂŚ... Ta czeœÌ, ktĂłra podsÂłuchuje wyglÂąda jak niepozorny, maÂły wÂłosek. Trzeba go poÂłoÂżyĂŚ koÂło rozmawiajÂących. My wkÂładamy do ucha innÂą czeœÌ, dziĂŞki ktĂłrej sÂłyszymy ca³¹ rozmowĂŞ. I rĂłwnoczeÂśnie jest jeszcze trzecia czeœÌ, takie pudeÂłko, ktĂłre teÂż sÂłyszy i zapamiĂŞtuje to wszystko. I moÂżna tego posÂłuchaĂŚ ile razy siĂŞ chce. Tak wiĂŞc za kaÂżdym razem, jak podsÂłuchamy jak¹œ naradĂŞ, czy spotkanie, robiĂŞ notatki, ktĂłre potem moÂżemy przeanalizowaĂŚ...
Dumbledore, który zawsze przejawia³ zainteresowanie mugolskim œwiatem, czêsto nawet czyta³ mugolskie gazety, uœmiechn¹³ siê lekko.
– I o ile pamiĂŞtam, nazywacie to pluskwÂą, tak? Czy jakoÂś podobnie?
Hermiona potaknĂŞÂła, a Minerwa wzdrygnĂŞÂła siĂŞ lekko.
– PluskwÂą??! WkÂładacie sobie do uszy pluskwĂŞ?!
– BĂŞdĂŞ musiaÂła to kiedyÂś pani pokazaĂŚ, pani profesor. To siĂŞ tylko tak nazywa, ale zupeÂłnie inaczej wyglÂąda.
– NiezaleÂżnie od tego jak przyjemne jest to stworzenie, bardzo nam pomaga.
Hermiona opanowa³a siê, bo ju¿ chcia³a siê uœmiechn¹Ì. Naprawdê uwielbia³a sposób, w jaki Snape wyra¿a³ siê o pods³uchu!
– Hermiono, przyjmij proszĂŞ wyrazy uznania. DomyÂślam siĂŞ, Âże to byÂł twĂłj pomysÂł i udaÂło ci siĂŞ przekonaĂŚ do tego profesora Snape’a. A z wÂłasnego doÂświadczenia wiem, jakie to ciĂŞÂżkie – Dumbledore zachichotaÂł krĂłtko.
– Albusie... – sykn¹³ Snape. – ProponujĂŞ wrĂłciĂŚ do naszej rozmowy. Jak mĂłwiÂłem, nie damy rady podsÂłuchaĂŚ wszystkich ich rozmĂłw. BĂŞdziemy potrzebowaĂŚ pomocy.
– O cokolwiek poprosisz – byÂły dyrektor natychmiast spowaÂżniaÂł.
– Z tego co widaĂŚ, bardzo duÂżo dzieje siĂŞ w samym Ministerstwie. Nie ma tam za wiele portretĂłw, ale trochĂŞ jest. ChciaÂłbym, ÂżebyÂś ty i Ewerard – spojrzaÂł na innego byÂłego dyrektora, ktĂłry teÂż miaÂł swĂłj portret w Ministerstwie – porozmawiali ze wszystkimi innymi portretami i poprosili, Âżeby od teraz nieustannie sÂłuchali i Âśledzili ruchy caÂłej Ăłsemki i oczywiÂście nowo obsadzonych szefĂłw DepartamentĂłw i Wydzia³ów. Zapewne rozmawiajÂą teÂż miĂŞdzy sobÂą, w ciÂągu dnia. Niech przekazujÂą wam wszystko, co widzieli i sÂłyszeli. KaÂżdego wieczora przyjrzymy siĂŞ temu i moÂże wyjdzie nam z tego jakiÂś schemat ich spotkaĂą, moÂże dowiemy siĂŞ wiĂŞcej na temat tego, co juÂż znamy i usÂłyszymy coÂś nowego.
– Czy jest jakaÂś szansa na to, Âżeby ten mugolski sposĂłb podsÂłuchiwania dziaÂłaÂł w Ministerstwie? – zapytaÂła Minerwa.
Hermiona przygryzÂła lekko dolnÂą wargĂŞ i odgarnĂŞÂła za ucho kosmyk wÂłosĂłw.
– ByĂŚ moÂże i by dziaÂłaÂł, bo w Ministerstwie jest o wiele mniej magii niÂż tu, w Hogwarcie. Ale ciĂŞÂżko to sprawdziĂŚ, bo niestety nie mam drugiego podsÂłuchu. MoÂżna go kupiĂŚ w ... – chciaÂła powiedzieĂŚ „w internecie”, ale siĂŞ opanowaÂła – w czymÂś na ksztaÂłt sklepu, ale w ciÂągu ostatnich lat miaÂło miejsce wiele zamachĂłw... napadĂłw w mugolskim Âświecie i mugolskie SÂłuÂżby BezpieczeĂąstwa bardzo dokÂładnie przyglÂądajÂą siĂŞ tym, ktĂłrzy takich rzeczy szukajÂą. Inaczej mĂłwiÂąc, bez ryzykowania mugolskiej wersji Azkabanu lepiej w tej chwili takich rzeczy nie kupowaĂŚ.
– Jednym sÂłowem nie ma co na to liczyĂŚ. Szkoda – podsumowaÂł Dumbledore. – Severusie, juÂż dziÂś wieczorem zacznĂŞ rozmawiaĂŚ z portretami. Czy jeszcze coÂś mogĂŞ zrobiĂŚ?
Ten podziĂŞkowaÂł skinĂŞciem gÂłowy i spojrzaÂł na portret Dilys Derwent, ktĂłra wyraÂźnie czekaÂła, aÂż siĂŞ do niej zwrĂłcÂą.
– Severusie, ze swojej strony mogĂŞ robiĂŚ w Klinice to samo co Albus i Ewerard w Ministerstwie, bo mĂłj portret wisi w gabinecie Naczelnego Uzdrowiciela. WidzĂŞ, Âże czêœÌ tych ich czarownych planĂłw dotyczy przejĂŞcia kontroli nad KlinikÂą, wiĂŞc musimy zrobiĂŚ wszystko, co siĂŞ da, Âżeby ich powstrzymaĂŚ!
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo.
– Czy panna Granger bĂŞdzie braÂła udziaÂł w tych wieczornych spotkaniach? – chciaÂła wiedzieĂŚ Dilys.
Hermionê bardzo zaskoczy³ fakt, ¿e kobieta zwróci³a na ni¹ uwagê. Do tej pory mia³a okazjê rozmawiaÌ wy³¹cznie z Dumbledorem i Nigellusem Blackiem.
– Niestety nie, pani dyrektor – odpowiedziaÂła grzecznie. – Nasi... przyjaciele – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do Snape’a – majÂą kontrolĂŞ zarĂłwno nad SieciÂą Fiuu jak i kanaÂłami aportacyjnymi i Âświstoklikami. Nie mogĂŞ wiĂŞc ani uczestniczyĂŚ w rozmowach przez kominek, ani przychodziĂŚ tu zbyt czĂŞsto. Oficjalnie przychodzĂŞ tu, Âżeby ustaliĂŚ, jak w przyszÂłym roku mogĂŞ zdawaĂŚ OWUTEMY bez chodzenia w ciÂągu roku na zajĂŞcia.
– To jak wy siĂŞ ze sobÂą kontaktujecie? – zdziwiÂł siĂŞ Dumbledore. – Przez sowy?

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?