Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PatrzyÂła mu tak bÂłagalnie w oczy, Âże w koĂącu siĂŞ zÂłamaÂł.
– No dobrze, dam pani parĂŞ minut...
Podeszli razem do stanowiska kontroli oznaczonego du¿¹ liter¹ C przy odleg³ej baszcie. Jakiœ czarodziej siedz¹cy przy biurku wyci¹gn¹³ rêkê do Hermiony.
– Bonjour Madame. Je peux? (MogĂŞ prosiĂŚ?)
Hermiona poda³a mu swoj¹ ró¿d¿kê. Ten zacz¹³ j¹ ogl¹daÌ, zmierzy³, zwa¿y³ i g³adz¹c lekko wskazuj¹cym palcem powiedzia³ beznamiêtnym tonem.
– Vigne et ventricule de dragon, vingtsept centimetres.
SkinĂŞÂła gÂłowÂą potakujÂąco.
Nabi³ na koniec ró¿d¿ki czerwonaw¹ piankow¹ kulkê i odda³ jej.
– Przed wyjÂściem proszĂŞ oddaĂŚ nam blokadĂŞ.
– BlokadĂŞ...? – nie zrozumiaÂła.
– BlokadĂŞ. To coÂś czerwonego. Zwracamy pani ró¿dÂżkĂŞ, ale przez czas pobytu w Ministerstwie nie bĂŞdzie pani mogÂła siĂŞ niÂą posÂługiwaĂŚ.
– Aaaacha... DziĂŞkujĂŞ bardzo – w sumie odpowiadaÂło jej to o wiele bardziej, niÂż pomysÂł oddania ró¿dÂżki.
Wielkimi, marmurowymi schodami weszli na drugie piĂŞtro i skrĂŞcili w prawo. ÂŚciany w holu wyglÂądaÂły podobnie jak te na dole, ale na ziemi leÂżaÂł gruby, czerwony dywan tÂłumiÂący kroki. Co kilka stĂłp mijali olbrzymie lichtarze stojÂące raz po lewej, raz po prawej stronie. Biuro Legranda byÂło na koĂącu korytarza.
Kiedy weszli do Âśrodka, Hermiona aÂż westchnĂŞÂła z wraÂżenia.
Biuro byÂło ogromne. Na wprost drzwi znajdowaÂło siĂŞ olbrzymie okno, przez ktĂłre widziaÂła mugolski ParyÂż – Place de la Bastille, szereg starych domĂłw wzdÂłuÂż ulicy, ktĂłra odchodziÂła od ronda ocieniona szpalerem drzew, samochody i ludzi... Przy oknie staÂło ogromne biurko zawalone dokumentami, pod Âścianami zobaczyÂła regaÂły z ksiĂŞgami i na dokumenty i coÂś, co wyglÂądaÂło na barek z alkoholem.
– MiaÂłam wraÂżenie, Âże jesteÂśmy w czarodziejskim Âświecie...? – wyrwaÂło siĂŞ zaskoczonej dziewczynie.
– ÂŚwiat za oknem moÂżemy zmieniaĂŚ. Wystarczy zaklĂŞcie zmienne – wymruczaÂł coÂś, machn¹³ ró¿dÂżkÂą i natychmiast za oknem pojawiÂł siĂŞ dziedziniec Bastylii.
– To.... to niesamowite... My czegoÂś takiego nie mamy... Tylko SÂłuÂżby PorzÂądkowe mogÂą zmieniaĂŚ nam pogodĂŞ...
Jean Jacques podszedÂł do barku.
– CoÂś do picia, mademoiselle Granger?
– Zwyk³¹ herbatĂŞ, jeÂśli moÂżna...
Jean Jacques spojrzaÂł na niÂą zaskoczony.
– HerbatĂŞ? Znaczy siĂŞ Ice Tea?
– Nie, zwyk³¹ czarnÂą herbatĂŞ...
– Czarnej nie mamy... ale mogĂŞ posÂłaĂŚ po rozmaite herbatki zioÂłowe i owocowe...
Merlinie, znowu to samo... co za narĂłd... win majÂą piĂŞĂŚ tysiĂŞcy, a nie wiedzÂą, co to normalna herbata...
Ale to nagle przypomnia³o jej, ¿e od œniadania minê³o sporo czasu i poczu³a jak ssie j¹ w ¿o³¹dku. Dobra, niech daje owocow¹, ¿eby coœ by³o...
– W takim razie owocowÂą... byle jakÂą.
Jean Jacques otworzy³ drzwi do s¹siedniego biura i coœ powiedzia³, po czym wróci³ do Hermiony. Nala³ sobie coœ do szklaneczki, wyci¹gn¹³ jakieœ orzechy i posypane sol¹ niewielkie kulki i podsun¹³ to jej pod nos.
– ProszĂŞ siĂŞ czĂŞstowaĂŚ, herbatĂŞ zaraz przyniosÂą. Niech mi pani powie, co paniÂą tu sprowadza...
ZgÂłodniaÂła Hermiona poczĂŞstowaÂła siĂŞ kulkami.
– Po pierwsze, tak jak panu powiedziaÂłam na dole, nasza rozmowa musi pozostaĂŚ miĂŞdzy nami. Nikt nie ma prawa wiedzieĂŚ, Âże tu byÂłam. Teraz do rzeczy... DochodziÂły do was jakieÂś sÂłuchy o zmianach w naszym Ministerstwie? JakieÂś problemy zdrowotne?
Francuz potrz¹sn¹³ g³ow¹.
– Wiem, Âże ostatnio wprowadzacie sporo zmian na ró¿nych stanowiskach. Nie jest to jednak nic, co by nas niepokoiÂło...
– Nie zdziwiÂło was, Âże aÂż tyle siĂŞ zmienia?
– Zajmujemy siĂŞ wspó³pracÂą, a nie szpiegostwem, mademoiselle...
Dziewczyna potaknĂŞÂła.
– To, co teraz panu powiem... – zaczĂŞÂła, ale potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą. – CaÂłkiem przez przypadek wpadÂłam w pracy na trop spisku oÂśmiu wysoko postawionych urzĂŞdnikĂłw Ministerstwa. Spisek ma na celu pozbycie siĂŞ czarodziejĂłw niemagicznego pochodzenia i zepchniĂŞcie na margines pó³krwi czarodziejĂłw. Aby to osiÂągn¹Ì, ludzie ci zaczĂŞli obsadzaĂŚ kluczowe stanowiska "swoimi", przejmujÂąc w ten sposĂłb faktycznie wÂładzĂŞ w rzÂądzie. Z tego, co wiem, w planach majÂą dalsze zmiany. W tej chwili majÂą kontrolĂŞ na czarodziejskÂą prasÂą i radiem i mogÂą manipulowaĂŚ opiniÂą spoÂłecznÂą. MajÂą dojÂścia w Klinice Magicznych ChorĂłb i UrazĂłw ÂŚw. Munga, tak, Âże mogÂą wprowadziĂŚ w Âżycie plan polegajÂący za poddaniu wszystkich kobiet mugolskiego pochodzenia permanentnej antykoncepcji. WynaleÂźli juÂż eliksir poronny, ktĂłry zamierzajÂą podawaĂŚ kobietom, ktĂłre nie noszÂą dziecka czystej krwi. Pod pretekstem przeprowadzenia kampanii zdrowotnej zaplanowali juÂż obowiÂązkowe badania wszystkich kobiet w Wielkiej Brytanii. MajÂą dojÂścia w Departamencie Wiedzy i ZdolnoÂści Magicznych, tak wiĂŞc od wrzeÂśnia do Hogwartu bĂŞdÂą przyjmowane wy³¹cznie dzieci, ktĂłrych oboje rodzice obdarzeni sÂą magiÂą. Pozostali majÂą ponoĂŚ trafiĂŚ do innej szkoÂły, ktĂłra bĂŞdzie istniaÂła tylko na papierze. ChcÂą przej¹Ì miĂŞdzy innymi Departament Magicznych WypadkĂłw i Katastrof, Âżeby mĂłc szantaÂżowaĂŚ i pozbywaĂŚ siĂŞ tych, ktĂłrzy sprawiajÂą im problemy. ParĂŞ dni temu przejĂŞli kontrolĂŞ na Departamentem Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw, ktĂłry jest w naszym kraju ponad wszystkimi innymi departamentami, z wyjÂątkiem Departamentu Tajemnic. Innymi sÂłowy majÂą juÂż w rĂŞku wÂładzĂŞ wykonawczÂą i sÂądowniczÂą i pozbywanie siĂŞ niewygodnych nie bĂŞdzie sprawiaĂŚ juÂż Âżadnych problemĂłw. Poza tym oznacza to, Âże mogÂą teraz zacz¹Ì uÂżywaĂŚ Imperiusa na tych, ktĂłrych potrzebujÂą do osiÂągniĂŞcia ich celĂłw. Niebawem bĂŞdÂą teÂż mieli wiĂŞkszoœÌ ustawodawczÂą.
Jean Jacques siedzia³ nieruchomo, ¿e szklank¹ w rêku i pó³otwartymi ustami. W jego br¹zowych oczach malowa³ siê szok.
– Oh put... Jak... to znaczy... czemu nie zaalarmowaliÂście waszego ministra? (peÂłne „oh putain” – fr. O, kurwa)
– Na poczÂątku chcieliÂśmy zebraĂŚ jakieÂś dowody, Âżeby nie przychodziĂŚ z pustymi rĂŞkami. W tej chwili... byĂŚ moÂże jest juÂż pod wypÂływem Imperiusa...
– A... wasi Aurorzy? Nie mogliÂście iœÌ z tym natychmiast do AurorĂłw?!
– Szef Biura AurorĂłw, Teddy Smith, jest jednym z nich. GdybyÂśmy poszli zgÂłosiĂŚ to Aurorom, chwilĂŞ póŸniej przeÂłamanoby nam ró¿dÂżki i wylÂądowalibyÂśmy doÂżywotnio w Azkabanie. W najlepszym wypadku.
– Kiedy mĂłwisz "my", kogo dokÂładnie masz na myÂśli?
– Mnie i Severusa Snape’a, dyrektora Hogwartu. Oboje jesteÂśmy w to zamieszani. On, bo potrzebujÂą go do ograniczania przyjmowania do Hogwartu i warzenia eliksirĂłw poronnych i permanentnej antykoncepcji.
– Severus Snape...
– JuÂż znaleÂźli sposĂłb, Âżeby zmusiĂŚ go do wspó³pracy. Smith zamordowaÂł piĂŞcioosobowÂą mugolskÂą rodzinĂŞ uÂżywajÂąc Avady Kedavry i sfabrykowali wspomnienie, ktĂłre udowadnia, Âże zrobiÂł to Severus Snape. Ja, bo z ró¿nych powodĂłw chcÂą mnie zabiĂŚ, ale nie chcÂą tego robiĂŚ teraz, wolÂą jeszcze trochĂŞ poczekaĂŚ...
Jean Jacques jednym ruchem wychyliÂł do dna to, co miaÂł w szklaneczce.
– O Merlinie... i wy dwoje... prĂłbujecie jakoÂś im... uciec?
– My dwoje prĂłbujemy im przeciwdziaÂłaĂŚ. Mamy parĂŞ pomys³ów, Âżeby udaremniĂŚ ich plany, ale... potrzebujemy pomocy. Mamy coraz bardziej zwiÂązane rĂŞce. Jeden z nich pracuje w Departamencie Transportu Magicznego, wiĂŞc nie moÂżemy ani ze sobÂą rozmawiaĂŚ, ani siĂŞ przemieszczaĂŚ uÂżywajÂąc Sieci Fiuu, ÂświstoklikĂłw czy teleportacji. ÂŻeby tu przyjœÌ, musiaÂłam przyjechaĂŚ do Calais mugolskim pociÂągiem. MoÂżemy spotykaĂŚ siĂŞ wy³¹cznie w mugolskim Âświecie. Nie mamy juÂż nikogo, do kogo moÂżemy siĂŞ zwrĂłciĂŚ bez obawy o natychmiastowe aresztowanie. Potrzebujemy pomocy... jakiejkolwiek pomocy z zewnÂątrz.
– I nie zastanawialiÂście siĂŞ na tym, Âżeby uciec?
– Có¿... jeÂśli uciekniemy to nie bĂŞdzie tam juÂż nikogo kto mĂłgÂłby ich powstrzymaĂŚ...
– Putain de merde – powiedziaÂł bardzo dosadnie Jean Jacques.
Odstawi³ szklaneczkê na stó³ i podrapa³ siê po g³owie. Odezwa³ siê dopiero po d³ugiej chwili.
– Powiedz mi, czemu miaÂłbym ci wierzyĂŚ?
– Po pierwsze dlatego, Âże nie mam Âżadnych powodĂłw, Âżeby kÂłamaĂŚ. Niczego nie zyskam, ani u siebie ani tu, opowiadajÂąc wam wyssane z palca historyjki. Po drugie, Âżeby udzieliĂŚ nam choĂŚby niewielkiej pomocy nie musicie wplÂątywaĂŚ waszego Ministerstwa w tÂą sprawĂŞ. Nie oficjalnie. Po trzecie jesteÂście najbliÂżej nas... jeÂśli caÂła ta sytuacja siĂŞ rozwinie i wymknie im spod kontroli, byĂŚ moÂże niektĂłrzy czarodzieje zdecydujÂą siĂŞ uciec wÂłaÂśnie do was. ByĂŚ moÂże zaleje was powĂłdÂź czarodziejĂłw mugolskiego pochodzenia? I tych pó³krwi? Po czwarte... czarodzieje z Francji przybywajÂą teÂż do Anglii... ByĂŚ moÂże nasi przyjaciele zdecydujÂą siĂŞ zaj¹Ì rĂłwnieÂż i wami? Ale przede wszystkim moÂżesz mi wierzyĂŚ, Âże nie kÂłamiĂŞ. ZarĂłwno ja jak i Severus Snape, razem z Harrym Potterem ryzykowaliÂśmy Âżyciem, Âżeby ocaliĂŚ nasz kraj przed Lordem Voldemortem. Po co mielibyÂśmy teraz wymyÂślaĂŚ jakieÂś bajeczki... myÂślisz, Âże nie mamy juÂż doœÌ...?! – ostatnie zdanie Hermiona wypowiedziaÂła prawie podniesionym gÂłosem.
Jean Jacques skin¹³ g³ow¹, podniós³ siê i podszed³ do jednego z portretów wisz¹cych na œcianie, których Hermiona wczeœniej nie zauwa¿y³a. Stukn¹³ w ramê jednego z nich, m³odej, powa¿nie wygl¹daj¹cej czarownicy w szpiczastej tiarze.
– Eugenio, przekaÂż proszĂŞ Ministrowi, Âże muszĂŞ koniecznie siĂŞ z nim zobaczyĂŚ. Natychmiast.
– Natychmiast?! Jean Jacques, jak ja mam mu to wyjaÂśniĂŚ? Nie moÂżesz tak po prostu... – zaoponowaÂła.
– Powiedz mu, Âże mamy sytuacje kryzysowÂą. Tak kryzysowÂą, Âże "natychmiast" to juÂż i tak póŸno – uci¹³ ostro Jean Jacques.
Eugenia zniknê³a z obrazu. W tym momencie wesz³a do biura m³oda dziewczyna z tac¹ z du¿ym porcelanowym czajnikiem z gor¹c¹ wod¹ i du¿¹ fili¿ank¹ na spodeczku. Obok le¿a³y ró¿ne kolorowe saszetki z herbatkami owocowymi i ma³a kostka czarnej czekolady.
– ProsiÂł pan o herbatkĂŞ...
– Postaw tu. DziĂŞkujĂŞ.
Jean Jacques chodzi³ poddenerwowany przed portretem. Hermiona przejrza³a saszetki i wybra³a w koùcu mieszankê czarnej herbaty i suszonej brzoskwini. Herbata zd¹¿y³a siê ju¿ zaparzyÌ i po biurze rozszed³ siê cudowny zapach, kiedy na obrazie pojawi³a siê Eugenia w towarzystwie eleganckiego mê¿czyzny, na widok którego Jean Jacques wyprê¿y³ siê bez ma³a po wojskowemu.
– Monsieur le Ministre...
– Jean Jacques, proszĂŞ mi powiedzieĂŚ, co siĂŞ dzieje? – powiedziaÂł ten surowo.
– Panie Ministrze, proszĂŞ o wybaczenie, ale to jest sprawa... wyjÂątkowo waÂżna...
– Dobrze. MĂłw, proszĂŞ.
Jean Jacques wskazaÂł rĂŞkÂą HermionĂŞ, ktĂłra odruchowo podniosÂła siĂŞ i zbliÂżyÂła do portretu.
– Panie Ministrze, pozwoli pan, Âże przedstawiĂŞ... Mademoiselle Hermiona Granger z Brytyjskiego Ministerstwa Magii..
Francuski Minister skÂłoniÂł siĂŞ jej lekko.
– Niezmiernie mi miÂło paniÂą poznaĂŚ... A teraz do rzeczy, Jean Jacques...
– Mademoiselle przybyÂła do nas z bardzo nieoficjalnÂą wizytÂą i przywiozÂła szokujÂące wiadomoÂści, ktĂłrymi muszĂŞ siĂŞ z panem podzieliĂŚ. Sprawa jest krytyczna. Nie u nas, u nich – Jean Jacques kiwn¹³ rĂŞkÂą w stronĂŞ, ktĂłra, jak domyÂślaÂła siĂŞ Hermiona, wskazywaÂła na pó³nocny zachĂłd. A moÂże po prostu chciaÂł w ten sposĂłb podkreÂśliĂŚ, Âże rzecz nie dzieje siĂŞ we Francji. – Jednak sÂądzĂŞ, Âże powinien pan wiedzieĂŚ, poniewaÂż byĂŚ moÂże ma to jakiÂś zwiÂązek z tym co dzieje siĂŞ w ParyÂżu...
Minister potarÂł policzki, nastĂŞpnie rzuciÂł okiem na zegarek i powiedziaÂł w koĂącu.
– Krytyczna, mĂłwisz... Dobrze. Za dziesiĂŞĂŚ minut w moim gabinecie – po czym znikn¹³ z obrazu.
Hermiona osunĂŞÂła siĂŞ na fotel. Do tej pory nie zdawaÂła sobie sprawy, jak bardzo byÂła spiĂŞta i zdenerwowana. Nadal trzĂŞsÂącÂą siĂŞ rĂŞkÂą nasypaÂła cukru i zamieszaÂła herbatĂŞ dzwoniÂąc bardzo niekulturalnie ÂłyÂżeczkÂą. Tym razem trzĂŞsĂŞ siĂŞ chyba z ulgi.
– Jean Jacques.. ChciaÂłam bardzo, naprawdĂŞ bardzo podziĂŞkowaĂŚ... To...
– Wypij tÂą herbatĂŞ, musimy iœÌ. Minister nie ma zwyczaju czekaĂŚ....
DziesiĂŞĂŚ minut wystarczyÂło na szybkie wypicie herbaty, bÂłyskawicznÂą wizytĂŞ w toalecie i dojÂście do gabinetu Ministra.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?