Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Sobota, 27.06

Severus przyleciaÂł za dziesiĂŞĂŚ szĂłsta, kiedy Hermiona koĂączyÂła nakÂładaĂŚ jedzenie KrzywoÂłapowi. ByÂła juÂż umalowana i ubrana w czarno–czerwonÂą garsonkĂŞ i buty na niewielkim, cienkim obcasie, a wÂłosy zwiÂązaÂła w luÂźny kok, z ktĂłrego wysunĂŞÂło siĂŞ parĂŞ kosmykĂłw.
Severus spojrzaÂł na niÂą z aprobatÂą.
– Gotowa?
– Jasne! – dziewczyna obrĂłciÂła siĂŞ do niego, uÂśmiechajÂąc siĂŞ radoÂśnie.
I mimo woli nabraÂła powietrza na jego widok w czarnym, mugolskim garniturze i rĂłwnie czarnej koszuli.
– MoÂże byĂŚ? – najwyraÂźniej Âźle zrozumiaÂł jej spojrzenie.
Merlinie, on chyba kazaÂł swojemu lustru odwrĂłciĂŚ siĂŞ na zawsze...!!!
– MoÂże byĂŚ?! – zawoÂłaÂła. – WyglÂądasz... – zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże siĂŞ nieco zagalopowaÂła, wiĂŞc gwaÂłtownie staraÂła siĂŞ wymyÂśleĂŚ coÂś sensownego. Cokolwiek – ... jak typowy mugol.
Severus przejrzaÂł siĂŞ w lustrze w korytarzu. Jak to dobrze, Âże przynajmniej ono nic nie mĂłwi.
– PrzebiorĂŞ siĂŞ, jak juÂż bĂŞdziemy na miejscu.
Hermiona poprawiÂła odruchowo wÂłosy i otworzyÂła swojÂą torbĂŞ.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże bĂŞdziesz paradowaÂł we francuskim Ministerstwie w swoich nietoperzych szatach?
Severus obrĂłciÂł siĂŞ gwaÂłtownie i spojrzaÂł na niÂą ostro.
– Przepraszam? OdniosÂłem wraÂżenie, Âże coÂś powiedziaÂłaÂś...
Chyba oszalaÂłaÂś juÂż zupeÂłnie! ObudÂź siĂŞ, idiotko!
– Prze... przepraszam. Tak mi siĂŞ powiedziaÂło – Hermiona przygryzÂła usta i spuÂściÂła wzrok. – Yhmm... WÂłoÂż moÂże do mojej torby wszystkie Âświstokliki. Gdyby ktoÂś siĂŞ przyczepiÂł i je oglÂądaÂł, bĂŞdzie mi proÂściej coÂś wymyÂśleĂŚ.
Severus przeÂłoÂżyÂł piĂŞĂŚ ÂświstoklikĂłw lekko poirytowany, ale i trochĂŞ rozbawiony. Nietoperze szaty. TeÂż mi coÂś!
– No juÂż, zbieraj siĂŞ – ponagliÂł jÂą.
Dziewczyna poda³a mu pelerynê niewidkê i zarzuci³a drug¹ na siebie. Zanim jeszcze znikn¹³, z³apa³a go za rêkê, siêgnê³a po swoj¹ torbê i aktywowa³a œwistoklik.
WylÂądowali na koĂącu parkingu przed dworcem w Dover. SiÂąpiÂł lekki deszcz i wiaÂł wiatr i w takÂą pogodĂŞ nikomu nie zbieraÂło siĂŞ na spacery po parkingu. Rozejrzeli siĂŞ dokÂładnie dookoÂła, na wszelki wypadek Hermiona zaprowadziÂła ich za duÂżego vana i zdjĂŞli peleryny. Severus zmniejszyÂł obie i wÂłoÂżyÂł do swojej torby i ruszyli do budynku.
Mimo wczesnej godziny na dworcu by³o ju¿ pe³no podró¿nych. Hermiona sprawdzi³a na tablicach, ¿e najbli¿szy poci¹g odchodzi za piêtnaœcie minut.
– Jak siĂŞ pospieszymy, to uda siĂŞ nam go zÂłapaĂŚ – powiedziaÂła, ruszajÂąc szybko do kas.
Kolejka nie by³a d³uga i zd¹¿yli bez problemów. Usiedli na wygodnych fotelach na przeciw siebie i dziewczyna wyjê³a z kieszeni monetê kontaktow¹. Rozejrza³a siê dyskretnie i stuknê³a w ni¹ ró¿d¿ka, któr¹ schowa³a w rêkawie marynarki.
– Mamy trochĂŞ mniej niÂż godzinĂŞ drogi. PodaÂłam Jean Jacquesowi, o ktĂłrej pojawimy siĂŞ w Ministerstwie.
– Dobrze byÂłoby, jakby wreszcie wynaleÂźli Âświstoklik miedzykontynentalny – odparÂł cicho Severus, pochylajÂąc siĂŞ ku niej. – ZaoszczĂŞdzilibyÂśmy trochĂŞ czasu.
– Zobaczymy, co nam dziÂś powiedzÂą. W ostatnim liÂście Jean Jacques nic o nich nie wspominaÂł... Czy teleportowanie siĂŞ na takÂą odlegÂłoœÌ nie jest trudne?
– Nie bardziej niÂż w obrĂŞbie Anglii. DziaÂła to dokÂładnie tak samo, ale na dÂłuÂższe dystanse jest doœÌ niekomfortowe. Im dalej, tym dÂłuÂżej to trwa i bardziej krĂŞci ci siĂŞ w gÂłowie jak lÂądujesz.
– MogĂŞ sobie wyobraziĂŚ, jak straszna byÂła teleportacja do Australii – wzdrygnĂŞÂła siĂŞ Hermiona.
KoÂło nich przeszedÂł jakiÂś mĂŞÂżczyzna, ktĂłry widzÂąc, Âże rozmawiajÂą ze sobÂą, usiadÂł po przeciwnej stronie przejÂścia.
Severus spojrzaÂł na niego kÂątem oka i pochyliÂł jeszcze bardziej ku Hermionie.
– Ty siĂŞ nie przenosiÂłaÂś? Kiedy Aurorzy szukali twoich rodzicĂłw?
Dziewczyna przeczÂąco potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą i odpowiedziaÂła cicho.
– Nie, Kingsley wysÂłaÂł tam najlepszych i nawet sam mi powiedziaÂł, Âże nie ma najmniejszego sensu, Âżebym przenosiÂła siĂŞ razem z nimi. I Âże jeÂśli bĂŞdĂŞ potrzebna, to mnie tam przeniosÂą.
– DÂługo trwaÂło zanim ich znaleÂźli? – zaciekawiÂł siĂŞ.
– Ponad dwa tygodnie. JuÂż myÂślaÂłam, Âże nigdy... ich nie zobaczĂŞ – odparÂła, spuÂściÂła wzrok i zaczĂŞÂła wyginaĂŚ sobie dÂłonie. – PowiedziaÂłam Aurorom wszystko, co wiedziaÂłam, ale duÂżo tego nie byÂło. Tylko, Âże nazywali siĂŞ Monika i Wendell Wilkins i Âże ich Âżyciowym marzeniem byÂło przenieœÌ siĂŞ do Australii. Nic wiĂŞcej nie wymyÂśliÂłam, kiedy modyfikowaÂłam ich pamiĂŞĂŚ – skrzywiÂła siĂŞ lekko. – MogÂłam siĂŞ lepiej postaraĂŚ... Nie sÂądzisz?
– MiaÂłaÂś niespeÂłna osiemnaÂście lat, nie ukoĂączyÂłaÂś jeszcze Hogwartu i udaÂło ci siĂŞ rzuciĂŚ tak skomplikowane zaklĂŞcie... JuÂż nie mĂłwiÂąc o tym, Âże na pewno cierpiaÂłaÂś, robiÂąc to... MogĂŞ tylko sobie wyobraziĂŚ, jak to musiaÂło boleĂŚ, rozstaĂŚ siĂŞ byĂŚ moÂże na zawsze z tymi, ktĂłrych tak bardzo kochaÂłaÂś... ZrobiÂłaÂś coÂś cudownego i nie sÂądzĂŞ, Âżeby ktoÂś inny w twojej sytuacji mĂłgÂł zrobiĂŚ to lepiej – powiedziaÂł miĂŞkko i przykryÂł jej dÂłonie swojÂą, Âżeby jÂą powstrzymaĂŚ od dalszego wyÂłamywania sobie palcĂłw.
Dziewczyna chciaÂła coÂś powiedzieĂŚ, ale w tym momencie usÂłyszeli damski gÂłos.
– Przepraszam, czy wolne?
Oboje spojrzeli na stoj¹c¹ ko³o nich kobietê i Severus cofn¹³ rêkê. Hermiona przesunê³a siê trochê na bok i ta usiad³a po jej stronie.
Nie mogli ju¿ kontynuowaÌ rozmowy, wiêc zamilkli, jednak szybko znudzi³o im siê patrzenie na tunel za oknem, wiêc Severus zacz¹³ siê dopytywaÌ o rodziców Hermiony i ich pobyt w Australii. To by³ chyba jedyny wzglêdnie bezpieczny temat, choÌ dziewczyna musia³a uwa¿aÌ na to, co mówi.
Kiedy pociÂąg dojechaÂł do Calais, pozostali na swoich siedzeniach. Hermiona udawaÂła, Âże szuka czegoÂś w torebce, a Severus, Âże na niÂą czeka.
– Czemu nie idziemy przez Place de la Bastille? – spytaÂł Severus.
– Jean Jacques napisaÂł mi, Âże bĂŞdzie czekaÂł na nas przy wyjÂściu z pociÂągu. PrzychodzÂąc stamtÂąd omijamy Acceuil, gdzie zawsze krĂŞci siĂŞ peÂłno ludzi – wyjaÂśniÂła. – StamtÂąd Jean Jacques zaprowadzi nas prosto do Ministra, choĂŚ pewnie bĂŞdziemy musieli przejœÌ kontrolĂŞ ró¿dÂżek.
SwojÂą drogÂą Hermiona bardzo chciaÂła zobaczyĂŚ sÂłynne juÂż w jej Wydziale przejÂście do Ministerstwa Magii. SÂłynne dziĂŞki durnej Aylin.
Kiedy wagon opustoszaÂł juÂż zupeÂłnie, narzucili na siebie peleryny, chwycili siĂŞ za rĂŞce i deportowali z cichym pykniĂŞciem na Paris – Gare de Lyon. WylÂądowali w ciemnym pomieszczeniu, ktĂłre oÂświetlaÂła tylko jedna maÂła Âświeczka. W gĂŞstym mroku zobaczyli kawaÂłek otwartej ksiĂŞgi z dziwnymi znakami i zarys krzesÂła.
Hermiona na wszelki wypadek rzuciÂła Honenum Revelio.
– JesteÂśmy w jednej z sal do medytacji i skupienia religijnego – powiedziaÂła ÂściÂągajÂąc pelerynĂŞ. – W tej nigdy nikogo nie ma, bo jest przeznaczona dla wyznawcĂłw religii Fhel, ktĂłra tak naprawdĂŞ nie istnieje. Francuzi rzucili na to miejsce zaklĂŞcie odpychajÂące, wiĂŞc nawet gdyby ktoÂś chciaÂł tu wejœÌ, czuÂłby siĂŞ tak niekomfortowo, Âże zapewne nie mĂłgÂłby przestÂąpiĂŚ nawet progu.
Severus schowaÂł obie peleryny do swojej torby.
– Gdzie teraz, Mademoiselle Granger? – zaÂżartowaÂł.
– Na peron A. StamtÂąd odchodzi pociÂąg do Ministerstwa.
Wyszli z ciemnej sali i wmieszali siê w t³um ludzi spiesz¹cych w ró¿nych kierunkach. Hermiona jeszcze nigdy tu nie by³a, wiedzia³a tylko ogólnie, gdzie iœÌ, bo kiedy organizowa³a wyjazdy Rockmana na sesje ICW, odbywa³y siê one w Pary¿u.
– Od poczÂątku lipca regularne sesje ICW z zaklĂŞĂŚ przeniosÂły siĂŞ gdzieÂś do Grecji. Ciekawa jestem, gdzie tym razem uda siĂŞ Aylin wysÂłaĂŚ Rockmana... – powiedziaÂła marzÂąco Hermiona.
– ÂŻeby go gdziekolwiek wysÂłaĂŚ, wpierw bĂŞdzie musiaÂła odczytaĂŚ greckie pismo... a z tego co mĂłwiÂłaÂś, jest doœÌ ciĂŞÂżko myÂślÂąca. MoÂże przy odrobinie szczĂŞÂścia pomyli wyspy Milos z Antimilos.
– Wiesz, ona jest mĂŞÂżatkÂą i tak siĂŞ zastanawiaÂłam, czy jej panieĂąskie nazwisko nie brzmi Crabbe albo Goyle.
Severus uniĂłsÂł do gĂłry brew. Ona dziÂś wyraÂźnie sobie ze mnÂą pogrywa...
– Znam parĂŞ gryfoĂąskich rodzin, z ktĂłrych teÂż mogÂłaby pochodziĂŚ. Nazwisko Longbottom nic ci nie mĂłwi?
– Có¿, przyznam, Âże do eliksirĂłw talentu nie miaÂł...
– Eufemizm. OsobiÂście wolĂŞ powiedzieĂŚ, Âże takiego baÂłwana nigdy przed nim ani po nim nie uczyÂłem, a trafiali siĂŞ ró¿ni.
Hermiona prychnĂŞÂła Âśmiechem.
– Gdybym tylko mogÂła mu w spokoju pomagaĂŚ, moÂże udaÂłoby mu siĂŞ uwarzyĂŚ dobrze niektĂłre eliksiry?
– To by oznaczaÂło, Âże nauczyÂłem go choĂŚby porzÂądnie ustawiaĂŚ kocioÂłek. Niestety, obawiam siĂŞ, Âże to zdecydowanie przekraczaÂło jego moÂżliwoÂści.
– MĂłgÂłbyÂś przynajmniej pochwaliĂŚ siĂŞ jakimÂś osiÂągniĂŞciem zawodowym...
DogadujÂąc sobie doszli do peronĂłw i skierowali siĂŞ w kierunku peronu A. StaÂł tam stary, obdrapany pociÂąg zÂłoÂżony tylko z dwĂłch wagonĂłw. Zgodnie z napisem na tablicy, byÂł to pociÂąg do Saint–Remy–en–Bouzemont–Saint–Genest–et–Isson. Nazwa ledwo mieÂściÂła siĂŞ na caÂłej tablicy.
– Z tego, co wiem, to ta miejscowoœÌ naprawdĂŞ istnieje. Ci, ktĂłrzy tam mieszkajÂą, nie dostajÂą chyba za czĂŞsto listĂłw mugolskÂą pocztÂą... – stwierdziÂła Hermiona.
– A ja juÂż myÂślaÂłem, Âże to twoja Aylin jÂą wynalazÂła...
Przed pierwszym wagonem siedziaÂł konduktor. Kiedy zbliÂżyli siĂŞ do drzwi, podniĂłsÂł siĂŞ i podszedÂł do nich.
– Monsieurs–dammes, bonjour. Avez–vous les tickets, s’il vous plaĂŽt ? (DzieĂą dobry paĂąstwu, majÂą paĂąstwo bilety?)
Hermiona siêgnê³a do kieszeni, ale zamiast biletów wyci¹gnê³a monety, których Severus nigdy nie widzia³. Niektóre by³y z³ote, okr¹g³e, wypuk³e z jednej strony, a wklês³e z drugiej, inne zaœ pod³u¿ne o brunatnym kolorze. Poda³a konduktorowi dwie okr¹g³e i osiem pod³u¿nych i mê¿czyzna skin¹³ g³ow¹, wskaza³ drzwi do wagonu z uk³onem i powiedzia³ coœ, czego Severus zupe³nie nie zrozumia³. Prawdê mówi¹c odniós³ wra¿enie, ¿e by³o to jedno bardzo d³ugie s³owo.
Wsiedli do œrodka i usiedli na doœÌ niewygodnych, wytartych siedzeniach. W tym samym wagonie siedzia³o ju¿ parê osób ubranych po mugolsku.
Severus wyjrzaÂł przez brudne okno. Na sÂąsiednim torze staÂł o wiele Âładniejszy, bÂłyszczÂący, dwupiĂŞtrowy pociÂąg o zaokrÂąglonych ksztaÂłtach i wydÂłuÂżonym przodzie. Na peronie byÂło peÂłno ludzi – niektĂłrzy siedzieli na Âławkach, inni na wÂłasnych walizkach, czêœÌ staÂła w miejscu albo przechadzaÂła siĂŞ powoli. WiĂŞkszoœÌ z nich trzymaÂła w rĂŞku jakieÂś pÂłaskie, niewielkie pudeÂłka i stukaÂła w nie zawziĂŞcie albo jeÂździÂła po nich palcem w gĂłrĂŞ i na dó³. WidziaÂł juÂż to samo w Dover. NiektĂłrzy z mugoli gadali z uporem do siebie, ale nikt nie wydawaÂł siĂŞ zwracaĂŚ na to uwagĂŞ. JakiÂś mÂłody chÂłopak z dÂługimi wÂłosami zacz¹³ nagle ÂśmiaĂŚ siĂŞ na gÂłos, patrzÂąc na nich niewidzÂącym wzrokiem. Dziewczyna obok kiwaÂła rytmicznie gÂłowÂą na boki.
Ciekawe, czy oni teÂż majÂą u siebie Departament Substancji OdurzajÂących. JeÂśli to nie to, to ich miejsce jest zdecydowanie koÂło Ghilderoya Lockharta.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?