Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 20.06
Krajowe Centrum Rozpoznania Fotograficznego
Biuro Analiz Informacji Obrazowych


Trzech mĂŞÂżczyzn siedziaÂło przed duÂżym ekranem i oglÂądaÂło po raz kolejny krĂłtki, 9–minutowy przekaz z Rathin Island. Kiedy siĂŞ skoĂączyÂł, zapadÂła krĂłtka cisza.
Jack pochyliÂł siĂŞ i oparÂł gÂłowĂŞ na rĂŞkach. Mack i Kovalsky spoglÂądali na niego, nie ÂśmiejÂąc siĂŞ zabraĂŚ gÂłosu.
– Co to ma byĂŚ, panowie? – odezwaÂł siĂŞ w koĂącu Jack. – ChciaÂłem dowiedzieĂŚ siĂŞ, jak wyglÂąda Rathlin Island, a wy pokazujecie mi jakiÂś film Science Fiction.
PokrĂŞciÂł gÂłowÂą, Mack i Kovalsky czekali.
– Dobra. Uznajmy, Âże ponarzekaÂłem piĂŞĂŚ minut i mamy to za sobÂą. Teraz powiedzcie mi co to, do jasnej cholery, ma byĂŚ.
Mack popatrzyÂł na Kovalsky’ego i niemal niezauwaÂżalnie potakn¹³.
– Panie podpuÂłkowniku – zabraÂł gÂłos mÂłody chÂłopak. – SÂądzĂŞ, Âże jakaÂś nieznana nam grupa posÂługuje siĂŞ jakimÂś nowym, nieznanym sposobem kamuflaÂżu. Nie ma on nic wspĂłlnego z tym, czym my posÂługujemy siĂŞ dotychczas.
– TrochĂŞ duÂżo tego nieznanego – burkn¹³ Jack i zreflektowaÂł siĂŞ natychmiast. – Przepraszam, Kovalsky, to nie byÂła uwaga do was. MĂłwcie dalej.
– PrzeglÂądaÂłem póŸniejsze przekazy, ale nie znalazÂłam juÂż ani jednego z tych ludzi na wyspie. Na wczeÂśniejszych teÂż nikogo nie widaĂŚ.
– Z tego mogÂłoby wynikaĂŚ, Âże to byÂł zupeÂłny przypadek – wywnioskowaÂł Mack. – Mamy szczĂŞÂście, Âże akurat na to trafiliÂśmy. GdybyÂśmy oglÂądali jakikolwiek inny przekaz, na nic byÂśmy nie wpadli.
– Czyli to nie sÂą testy kamuflaÂżu. MuszÂą robiĂŚ tam coÂś innego – zaopiniowaÂł Jack i podrapaÂł siĂŞ po gÂłowie. – PokaÂżcie mi jeszcze raz ten filmik.
Kiedy dwĂłch mĂŞÂżczyzn znikÂło z jednego miejsca i pojawiÂło siĂŞ z drugim, Jack powiedziaÂł nagle.
– Stop. Cofnij kawaÂłek... i daj w zwolnionym tempie.
We troje patrzyli, jak mĂŞÂżczyÂźni znikajÂą i pojawiajÂą siĂŞ.
– TO nie jest kamuflaÂż. Co TO ma znaczyĂŚ? – spytaÂł Jack. – MoÂżna to powiĂŞkszyĂŚ jeszcze trochĂŞ? ChĂŞtnie bym sobie ich obejrzaÂł z bliska.
Kovalsky poruszyÂł siĂŞ niespokojnie.
– To najwiĂŞksze powiĂŞkszenie, jakie mogĂŞ zrobiĂŚ nie tracÂąc na jakoÂści obrazu. JeÂśli powiĂŞkszĂŞ, dostaniemy wiĂŞkszy obraz, ale bĂŞdzie pixelizowaÂł.
– SprĂłbujmy. ChcĂŞ siĂŞ im przyjrzeĂŚ.
– Chce pan zobaczyĂŚ, czy to sÂą inni, czy ci sami ludzie?
– Thomas, przecieÂż nie mogÂą byĂŚ ci sami! Nikt nie potrafi znikaĂŚ i pojawiaĂŚ siĂŞ w innym miejscu! – prychn¹³ Mack.
– MoÂżna przypuszczaĂŚ, Âże raczej testujÂą synchronizacjĂŞ. DwĂłch tu, dwĂłch tam i koordynujÂą siĂŞ nawzajem. Albo jest jeszcze ktoÂś trzeci, kto ich koordynuje – zacz¹³ rozmyÂślaĂŚ Jack.
Kovalsky powiĂŞkszyÂł trochĂŞ obraz i skupiÂł na obu mĂŞÂżczyznach. Owszem, byli do siebie podobni, ale moÂże to tylko dÂługie wÂłosy sprawiaÂły takie wraÂżenie?
– JakaÂś dÂługowÂłosa banda – mrukn¹³ pod nosem. – WiĂŞcej nie mogĂŞ, juÂż i tak zaczyna byĂŚ widaĂŚ pixele.
– Nie moÂżesz wyostrzyĂŚ? – spytaÂł Jack.
– Niestety nie, panie podpuÂłkowniku. To tylko na filmach majÂą takie komputery, ktĂłre pozwalajÂą powiĂŞkszaĂŚ w nieskoĂączonoœÌ.
PrzyglÂądali siĂŞ pierwszej dwĂłjce. WidaĂŚ ich byÂło pod ostrym kÂątem i wiatr rozwiewaÂł im wÂłosy. Poza tym widaĂŚ ich byÂło krĂłcej niÂż drugÂą dwĂłjkĂŞ. Kiedy zniknĂŞli, Kovalsky odnalazÂł tamtych drugich i sprĂłbowaÂł powiĂŞkszyĂŚ jeszcze odrobinĂŞ.
– MajÂą dÂługie wÂłosy, ale nie majÂą brĂłd – rzekÂł trochĂŞ bez sensu, ale odniĂłsÂł wraÂżenie, Âże doskonale zrozumieli o czym myÂśli.
Przez jakiœ czas mê¿czyŸni szli przed siebie, pozostaj¹c na ogó³ ty³em do nich. Potem zatrzymali siê i jeden z nich znikn¹³ zupe³nie, a drugi jakoœ czêœciowo.
– Tu mu kamuflaÂż nie zadziaÂłaÂł – zwrĂłciÂł im uwagĂŞ Mack.
– Popatrzcie, znikajÂą rĂłwnieÂż ich cienie – dodaÂł Jack. – Cholera, to jest faktycznie coÂś zupeÂłnie nowego...
PoczuÂł, Âże piekÂą go oczy, wiĂŞc przetarÂł je kciukiem i palcem wskazujÂącym.
– I mĂłwisz, Âże ani wczeÂśniej, ani póŸniej ich nie widziaÂłeÂś – zwrĂłciÂł siĂŞ do Kovalsky’ego.
– Nie, panie podpuÂłkowniku.
– Nie wiemy, co oni tam robiÂą. Ale moÂże oni wiedzÂą o naszym satelicie i chowajÂą siĂŞ na czas przelotu? – zasugerowaÂł Mack.
– Czyli w takim razie nie moÂżemy nic z tym zrobiĂŚ? – zapytaÂł niechĂŞtnie Jack.
Mack zamyÂśliÂł siĂŞ. Nie miaÂł za wielkiej wiedzy o satelitach, ale w czasie ostatniej operacji przeciw terrorystom trochĂŞ siĂŞ dowiedziaÂł.
– BĂŞdzie trochĂŞ mĂŞtnie, panie podpuÂłkowniku – zastrzegÂł. – Z tego co wiem, moÂżna pobawiĂŚ siĂŞ kÂątem nachylenia satelity. Wtedy zbieraÂłby obraz moÂże trochĂŞ gorszej jakoÂści, ale za to albo wczeÂśniej, albo póŸniej. Im jest wyÂżej, tym bardziej moÂżna pograĂŚ z czasem. Nie wiem dokÂładnie ile, ale dwa lata temu wystarczyÂło odchyliĂŚ satelitĂŞ od idealnej pozycji pionowej nad obiektem o zaledwie 3° i dostaliÂśmy wyprzedzenie o ponad dziesiĂŞĂŚ minut.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże jak go trochĂŞ pochylimy, to bĂŞdzie przelatywaÂł nad Rathlin dziesiĂŞĂŚ minut wczeÂśniej, tak?
Mack pobujaÂł gÂłowÂą na boki.
– BĂŞdzie zbieraÂł dane wczeÂśniej. JeÂśli tamci chowajÂą siĂŞ przed naszym satelitÂą, wiedzÂą dokÂładnie, kiedy przelatuje. Wystarczy przyspieszyĂŚ albo opóŸniĂŚ obserwacjĂŞ. ByĂŚ moÂże wtedy ich dopadniemy.
Jack wsta³ energicznie i siêgn¹³ po czapkê.
– Panowie, dziĂŞkujĂŞ bardzo. ZajmĂŞ siĂŞ tym i dam wam znaĂŚ, jak tylko uda mi siĂŞ uzyskaĂŚ zgodĂŞ na tÂą zmianĂŞ. Kovalsky, oglÂądaj kaÂżde zobrazowanie i w razie czego natychmiast daj nam znaĂŚ. ChoĂŚ Danny – zwrĂłciÂł siĂŞ do swojego porucznika.
Mack wstaÂł i oboje uÂścisnĂŞli rĂŞkĂŞ Kovalsky’emu.
– Nie muszĂŞ chyba dodawaĂŚ, Âże sprawa ma pozostaĂŚ miĂŞdzy nami trzema – dodaÂł Jack. – Nie wiemy, kim tamci sÂą i jakie majÂą dojÂścia. Nie moÂżemy dopuÂściĂŚ, Âżeby dowiedzieli siĂŞ o tym, Âże ich podglÂądamy.
Kovalsky wyprê¿y³ siê na bacznoœÌ. Nie mia³ czapki, wiêc nie móg³ zasalutowaÌ.
– Rozkaz, panie podpuÂłkowniku!
– Spocznij, spocznij. ZrobiÂłeÂś kawaÂł dobrej roboty znajdujÂąc ich, synu. Teraz musimy to dobrze rozegraĂŚ.
Kiedy tylko wrĂłcili do Sztabu Generalnego, kazaÂł sekretarce dowiedzieĂŚ siĂŞ z kim powinien siĂŞ spotkaĂŚ w sprawie satelity i zaaranÂżowaĂŚ spotkanie natychmiast.


ÂŚroda, 24.06

Hermiona czeka³a w znajomo wygl¹daj¹cej poczekalni przerzucaj¹c bezmyœlnie kartki ksi¹¿ki z zaklêciami, któr¹ ze sob¹ wziê³a.
Wczoraj wieczorem przeszukali ostatni raz Klinikê, a kiedy wróci³a do domu, ¿eby zaj¹Ì czymœ myœli, do póŸna wpisywa³a do komputera podsumowanie narady u Smitha, które Severus jej zostawi³.
Pomimo œwiadomoœci, ¿e jest bezpieczna, bo w Klinice nie ma ani jednej fiolki z prawdziwym eliksirem by³a lekko zdenerwowana. Lekki strach przed nieznanymi badaniami miesza³ siê z zupe³nie irracjonaln¹ obaw¹, ¿e mo¿e jednak przeoczyli jak¹œ fiolkê...
W czytaniu z pewnoÂściÂą nie pomagaÂły okulary, ktĂłre dostaÂła od Severusa. ByÂły duÂże, prawie prostokÂątne i wyglÂądaÂły na mĂŞskie. Na wszelki wypadek zmieniÂła ich kolor z czarnego na zÂłoto–brÂązowy, Âżeby nie przyciÂągaÂły uwagi. Co jakiÂś czas musiaÂła je poprawiaĂŚ, bo zsuwaÂły jej siĂŞ z nosa.
Razem z niÂą w poczekalni siedziaÂły dwie inne kobiety. Obie miaÂły juÂż dzieci i teraz rozmawiaÂły przyciszonymi gÂłosami na temat zupek, marchewki, najlepszych pieluszek i nowych, samowracajÂących do buzi smoczkĂłw. MinĂŞÂła juÂż Ăłsma trzydzieÂści i Hermiona poczuÂła, Âże stresuje siĂŞ coraz bardziej.
– Panna Granger – w otwartych drzwiach pojawiÂła siĂŞ jakaÂś mÂłoda dziewczyna, zapewne staÂżystka. – ProszĂŞ wejœÌ.
Dwie kobiety zamilkÂły i spojrzaÂły na niÂą z zainteresowaniem. Hermiona podniosÂła siĂŞ, zÂłapaÂła osuwajÂące siĂŞ okulary i weszÂła do gabinetu.
– DzieĂą dobry, panno Granger – powiedziaÂł Uzdrowiciel siĂŞdzÂący za biurkiem i podniĂłsÂł siĂŞ wyciÂągajÂąc do niej rĂŞkĂŞ.
– DzieĂą... dobry – odpowiedziaÂła niepewnie.
– ProszĂŞ usi¹œÌ. Przypuszczam, Âże zna pani cel wizyty?
Pocz¹tek nie by³ taki straszny. Pobrali jej krew do analizy, Uzdrowiciel kaza³ siê jej po³o¿yÌ na w¹skim ³ó¿ku i sprawdzi³ jej ogólny stan zdrowia, przesuwaj¹c wolno ró¿d¿k¹ nad jej g³ow¹, klatk¹ piersiow¹, brzuchem i plecami. Zmierzy³a siê, zwa¿y³a i ku swemu zdumieniu odkry³a, ¿e schud³a ponad 3 kilo. Da³ jej niebiesk¹ kulkê i kaza³ pocieraÌ ni¹ przez parê minut o wnêtrze lewej d³oni.
Potem zada³ jej pe³no pytaù na temat samopoczucia, chorób przebytych w dzieciùstwie i chorób rodzinnych, szczególnie ze strony ojca. Dopytywa³ siê o ró¿ne obra¿enia, których dozna³a podczas potyczki w Ministerstwie parê lat wczeœniej i tych podczas ostatniej wojny. Bardzo zainteresowa³a go jej reakcja na Crucio Bellatrix.
Nastêpnie obejrza³ jej lew¹ d³où, zapisa³ coœ na karcie, podziêkowa³ i kaza³ przejœÌ do gabinetu obok. Musia³a znów trochê czekaÌ, a¿ zwolni³o siê miejsce.
DoœÌ gruba Uzdrowicielka wskaza³a jej podobne do pierwszego, w¹skie ³ó¿ko i poprosi³a o podci¹gniêcie bluzki.
– RozsmarujĂŞ pani na brzuchu kilka prĂłbek ró¿nych zaklĂŞĂŚ, ktĂłre mogÂą wypÂływaĂŚ negatywnie na przebieg ci¹¿y. ProszĂŞ siĂŞ nie martwiĂŚ, to nie sÂą stĂŞÂżone zaklĂŞcia, wiĂŞc reakcja organizmu bĂŞdzie natychmiastowa, ale bardzo krĂłtkotrwaÂła – powiedziaÂła, podchodzÂąc do niej z buteleczkami na maÂłej tacce. JuÂż otwieraÂła pierwszÂą z nich, kiedy nagle zamarÂła. – Jest pani pewna, Âże nie jest pani w ci¹¿y?
– Absolutnie pewna.
OdkorkowaÂła wiĂŞc butelkĂŞ, zanurzyÂła dÂługi pĂŞdzelek i wyciÂągnĂŞÂła bardzo powoli. Na czubku byÂła czerwona maÂź, ktĂłrej przyjrzaÂła siĂŞ bardzo uwaÂżnie, a nastĂŞpnie namalowaÂła grubÂą kreskĂŞ w poprzek brzuch Hermiony. Dziewczyna odruchowo napiĂŞÂła miĂŞÂśnie.
– ÂŁaskotki? – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na to domyÂślnie Uzdrowicielka.
– Tak... trochĂŞ...
– Chyba wszystkie nas tak pokaraÂło... niektĂłre panie trzeba bez maÂła trzymaĂŚ, tak siĂŞ wijÂą ze Âśmiechu.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ w odpowiedzi i poczuÂła, jak odpÂływa z niej napiĂŞcie. Po chwili znĂłw siĂŞ skuliÂła, bo pani namalowaÂła kolejnÂą kreskĂŞ. Po niej przyszÂła kolej na piĂŞĂŚ innych. Przy przedostatniej poczuÂła lekkie pieczenie skĂłry.
– Dobrze, teraz musimy poczekaĂŚ piĂŞĂŚ minut. Do za dziesiĂŞĂŚ dziesiÂątej.
– To juÂż tyle tu siedzĂŞ? – spytaÂła zaskoczona, bo wydawaÂło siĂŞ jej, Âże minĂŞÂło raptem pó³ godziny.
– Czas szybko biegnie, prawda? ProszĂŞ mi powiedzieĂŚ... czy w ciÂągu ostatnich szeÂściu miesiĂŞcy nie zostaÂła pani ugodzona ÂżadnÂą klÂątwÂą?
Hermiona odwróci³a wzrok udaj¹c, ¿e stara sobie przypomnieÌ, ale w rzeczywistoœci zastanawia³a siê, czy przyznaÌ siê do Kl¹twy Wrz¹cej. Co, jeœli to badanie j¹ wykryje? Ma udaÌ, ¿e zapomnia³a? A mo¿e tylko powie, ¿e nie wiedzia³a...? A jeœli jej b³êdna odpowiedŸ sfa³szuje rezultaty?
A potem nagle zdaÂła sobie sprawĂŞ z tego, Âże cokolwiek powie, nie ma to najmniejszego znaczenia! To badanie byÂło absolutnie niepotrzebne, to byÂł tylko parawan dla Norrisa do podawania eliksiru i przyznawanie go nie zaleÂżaÂło od bzdurnych wynikĂłw, ale od czystoÂści krwi! Ginny z pewnoÂściÂą mogÂłaby byĂŚ traktowana dziesiÂątkami zÂłych klÂątw i nic by jej nie dali, ona, nawet jeÂśli nigdy w Âżyciu nie zostaÂłaby trafiona Âżadnym urokiem, miaÂła zagwarantowane podanie eliksiru.
– Nie w ciÂągu ostatniego pó³ roku. WczeÂśniej owszem, ale min¹³ od tego rok.
– Co to byÂło za zaklĂŞcie?
– Cruciatus. I pewnie parĂŞ innych – Uzdrowicielka spojrzaÂła na niÂą zszokowana, wiĂŞc wyjaÂśniÂła uspokajajÂąco. – Wie pani, to w czasie Bitwy o Hogwart. Wtedy kaÂżdy oberwaÂł choĂŚby jednym urokiem.
– Biedactwo...
Kobieta spojrza³a na ni¹ z wyrazem wspó³czucia w oczach i Hermionie zrobi³o siê jej ¿al. Pewnie wierzy, ¿e to, co robi jest wa¿ne, ma uzdrawiaÌ innych i nawet nie domyœla siê, ¿e ktoœ mo¿e z wyrachowaniem u¿ywaÌ jej do tak koszmarnych celów...
Uzdrowicielka wziĂŞÂła kawaÂłek czystej gazy i zaczĂŞÂła ÂścieraĂŚ kolorowe smugi, co na szczĂŞÂście nie ÂłaskotaÂło. Hermiona uniosÂła gÂłowĂŞ, Âżeby przyjrzeĂŚ siĂŞ Âśladom. W jednym miejscu widniaÂła czerwona prĂŞga, pozostaÂłe znikÂły zupeÂłnie.
– Co to znaczy? – spytaÂła, wskazujÂąc na czerwony Âślad. – TrochĂŞ piekÂło, ale teraz juÂż nic nie czujĂŞ.
– To znaczy, Âże jest pani wyjÂątkowo podatna na KlÂątwĂŞ Ciemnej Strony. ProszĂŞ poczekaĂŚ, posmarujĂŞ skĂłrĂŞ maÂściÂą na oparzenia...
MaœÌ wygl¹da³a zupe³nie tak jak ta, któr¹ u¿ywa³a dwa tygodnie temu. ByÌ mo¿e to w³aœnie Severus j¹ zrobi³? Przynios³a rzeczywiœcie ulgê i Hermiona zaczê³a siê zastanawiaÌ, co takiego mogli jej rozsmarowaÌ. W sumie by³o wiele takich rzeczy, to i tak nie mia³o znaczenia.
OpuÂściÂła bluzkĂŞ i usiadÂła. Uzdrowicielka wyszÂła i wrĂłciÂła dopiero po paru minutach. ZatrzymaÂła siĂŞ jeszcze w pomieszczeniu obok mĂłwiÂąc gÂłoÂśniej.
– Nie mamy w tej chwili na to Âżadnego lekarstwa, tylko eliksir, ktĂłry moÂże osÂłabiĂŚ dziaÂłanie KlÂątwy...
Serce Hermiony zabiÂło gwaÂłtownie. Jeszcze przed chwilÂą byÂła rozluÂźniona, ale nagle caÂła zesztywniaÂła. Teraz! NajwaÂżniejsza chwila w jej Âżyciu! PoprawiÂła okulary i wbiÂła spojrzenie w uchylone drzwi... Nagle zdecydowaÂła, Âże w razie czego po prostu nie przeÂłknie eliksiru, wypluje go gdzieÂś... albo zwymiotuje. Albo fiolka wyleci jej z rĂŞki... NaprawdĂŞ wyleci jej z rĂŞki...
Palce zacisnê³y siê odruchowo, ale ró¿d¿ka le¿a³a na biurku. Zerwa³a siê i jednym susem dopad³a krzes³a przy biurku, ³api¹c ró¿d¿kê. Czy Cadere by³o zaklêciem niewerbalnym...? Jeœli fiolka nie bêdzie ¿ó³tawa...
Uzdrowicielka weszÂła do gabinetu trzymajÂąc fiolkĂŞ w rĂŞku, ale zasÂłaniajÂąc kartÂą z wynikami badaĂą. Hermiona wzrokiem peÂłnym rozpaczliwego napiĂŞcia prĂłbowaÂła dojrzeĂŚ jej odcieĂą. Kobieta usiadÂła przy biurku, podniosÂła gÂłowĂŞ, Âżeby spojrzeĂŚ na dziewczynĂŞ i zaskoczyÂł jÂą strach malujÂący siĂŞ w jej oczach.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?